ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 25 : เหตุเกิดจากพี่รอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

ข้ากำลังสงสัยว่า พี่รองคนนี้หลุดมาจากโลกเดียวกับข้าหรือไม่ ทุกอย่างบนใบหน้าเขา มันเหมาะเจาะไปเสียหมด มันสมบูรณ์แบบเกินไป

 

“มี่เอ๋อร์ ลองชิมนี่”

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

 

หากบอกว่าหลุดมาจากโลกอื่น เขาคงหลุดมาทั้งกายหยาบเดิม คงศัลยกรรมมาอย่างดี เกาหลีแน่ ๆ แพงน่าดู จะมีคนที่เกิดมาสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้จริงหรือ เป๊ะทุกอย่าง

 

“มี่เอ๋อร์ หมูจานนี้ก็อร่อย เจ้าชิมดู”

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

 

ตอนแรกข้าคิดว่าด้วยใบหน้านี้ของข้า ข้าจะต้องมีคนมาหมายปอง ตามเกี้ยว เทียวไล้เทียวขื่อมากโข ตื่นเต้นรอไว้แล้ว แต่นี่ ข้าอยู่มาเป็นเดือน ๆ ไม่รู้สึกถึงการตามเกี้ยวใด ๆ เลย เดินเข้าไปหาแมว แมวยังกระโดดหนีข้าเลย

 

“เป็ดจานนี้ก็ใช้ได้ เจ้าชิมดูนะ”

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

 

เป็นเช่นนี้นี่เอง ความงามของข้ามันธรรมดามาก ๆ เมื่อได้เผชิญหน้ากับเขา ‘พี่รอง...อี้หยางหมิง’ ข้าแพ้เขาแบบไม่ต้องนับคะแนนก็รู้ผลเลยทีเดียว

 

“ผัดเห็ดจานนี้ ดีต่อร่างกายเจ้า”

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”

 

พี่รองกับท่านหมอนี่ ดูไปดูมา ข้าขอ...แอบคิดได้ไหมนะ พี่รองดูงามพร้อม ส่วนท่านหมอดูดุดันกร้าวใจ พวกเขามีความสัมพันธ์แบบมิตรภาพลูกผู้ชายอย่างหลานจ้านกับเว่ยอิงหรือเปล่านะ

อุ๊ย ใช่ไหมนะ ข้ารู้สึกหุบยิ้มไม่ได้เลย

ใจบาปอะไรเช่นนี้ กรี๊ด ข้านะข้า

 

“มี่เอ๋อร์...”

“ขอบ...”

“เจ้า!”

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!”

จู่ ๆ พี่ใหญ่ก็จับไหล่ทั้งสองข้างของข้าให้หันหน้าไปหาเขา ทำเอาข้าที่กำลังเพ้อตกอกตกใจ

 

“เจ้าเลิกสนใจน้องรองสักที”

เขาพูดด้วยใบหน้าเด็กเอาแต่ใจ ที่ยามนี้ถูกแม่ขัดใจ

 

“ใช่หรือเจ้าคะ อาการของข้าออกขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” ยิ้มแหยจากข้าถูกส่งให้เขา

 

“ใช่ เจ้ามองแต่น้องรอง ข้าคีบอาหารให้เจ้าเยอะขนาดนี้ เจ้ายังไม่รู้ตัวสักนิด” เขางอนข้า ข้าดูออก เพราะเขาดูง่ายมาก

“ฮ่า ๆ ๆ พี่ใหญ่ ไม่ต้องน้อยใจไปเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าตัวเอง อาจจะได้อยู่เกาะติดท่าน สนใจแต่ท่านไปจนแก่แน่นอนเจ้าค่ะ” ข้าเอ่ยกับเขาอย่างอารมณ์ดี มีคนรัก ใครไม่ชอบบ้างล่ะ

 

“พูดอะไรของเจ้ากันมี่เอ๋อร์ แต่ข้าว่ามันก็เป็นความคิดที่ดี ข้าตกลง” พี่ใหญ่เป็นคนตลก แต่อ่อนโยนเสมอ

“ฮ่า ๆ ๆ ท่านได้เบื่อข้าแน่ ๆ เจ้าค่ะ”

 

“ไยเจ้าถึงพูดเช่นกัน มี่เอ๋อร์” ท่านแม่คงสงสัยในอาการข้า ท่านถามด้วยสีหน้ากึ่งขำ แต่ในแววตามีความเป็นห่วง

 

“เป็นเพราะท่านพ่อกับท่านแม่...” ข้าเลยผละออกจากพี่ใหญ่เบา ๆ จากนั้นก้มหน้าลงนิดหน่อยพูดตอบท่านไป และเว้นวรรคพร้อมตีหน้าเศร้า

“...?!” ทั้งสองท่านดูมึนงงและตกใจกับคำพูดข้า

จู่ ๆ กลายเป็นคนผิด ใครจะไม่งง ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ

 

“พวกท่านมองดูพี่รองสิเจ้าคะ เป็นเพราะพวกท่าน พี่รองถึง...” ข้ายังคงตีหน้าเศร้า พร้อมเบือนหน้าไปทางพี่รอง

“เกี่ยวอันใดกับข้า”

เสียงเย็น ๆ ของพี่รองทำเอาข้าเกือบไม่ได้ไปต่อ กับกิจกรรมหยอกล้อครั้งนี้ แต่คนอย่างข้า ทำอะไรแล้ว ต้องทำให้ถึงที่สุด เดี๋ยวคืนนี้นอนไม่หลับ

 

“เพราะท่านพ่อท่านแม่เลือกที่จะให้พี่รองงามกว่าข้าอย่างไรเจ้าคะ ข้าถึงต้องนั่งเครียดอยู่เช่นนี้”

“พูดอันใดของเจ้า” พี่รองเริ่มคิ้วขมวด

“เพราะท่านงามมาก จนข้าดูด้อยไปเลยน่ะสิเจ้าคะ! แล้วอย่างนี้ จะมีคุณชายจวนไหนมาสนข้ากัน! ข้ารู้สึกตัวเองไม่งามเอาซะเลย ฮือ...” พูดจบ ข้าแสร้งทำหน้าเศร้า ซึ่งเด็กเล็ก ๆ ยังดูออก

 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”

 

เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงของทุกคนดังขึ้นหลังจบคำอธิบายของข้า รวมถึงท่านหมอเทวดาที่นั่งเงียบอยู่ตั้งนานก็ด้วย เขาหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อย พวกเขาคงรู้สึกขำขันกับความคิดของข้า

 

 

เว้นแต่...พี่รอง เพราะเขาหน้าตึงกว่าเดิม ทำข้าเสียวสันหลังอีกแล้ว

หรือเขาจะไม่พอใจ

 

“พี่รอง ท่านโกรธข้าหรือเจ้าคะ” ข้าถามออกไปอย่างเป็นกังวล ข้าไม่ได้อยากให้พี่รองรู้สึกไม่ดีนะ

เขาไม่ตอบข้า ทั้งยังจ้องมองมาด้วยสีหน้า ที่ข้าเดาอารมณ์ไม่ถูก เป็นผู้ชายนี่นะ จะชอบที่ถูกชมว่างามได้อย่างไรกัน

 

ข้าพลาดแล้ว ทำไงดี

‘กะ กลัวแล้วเจ้าค่ะ’

 

 

 

“คุณชายท่านนี้เป็นอย่างไร ใจดี มีความสามารถ ทั้งยังมีชื่อเสียงว่าเป็นถึงหมอเทวดาอีกด้วย”

“หะ หา!”

 

หลังจากพี่รองนิ่งไป จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา พร้อมตบไปที่ไหล่ของท่านหมอ ท่านหมอเองก็ถึงกับตกใจเช่นกัน

 

นี่เขา...

 

“ยังไม่แต่ง ไม่มีอนุรออยู่ที่จวนสักคน”

 

“พะ พี่รอง” ข้าที่ตัวแข็งค้างไปแล้ว ไม่รู้จะทำตัวเช่นไรต่อไปดี

 

“ที่สำคัญเขายังมั่งคั่งอีกด้วย”

ปิดท้ายด้วยท่าทางป้องปากบอกข้าหน้าตาจริงจัง

 

 

อะไรกันนี่

 

 

นี่เขา...กล้าโฆษณาเพื่อนของเขา ให้น้องสาวตัวเองฟัง

ต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่เลยรึ!

 

 

“อะ แฮ่ม” เป็นท่านพ่อที่ส่งเสียงขึ้น ต่อจากคำพูดพี่รอง

 

คงจะหวงลูกสาวสินะเจ้าคะ

 

“คนนี้ข้ารับรองให้ได้” พี่รองทำหน้าจริงจังหันไปบอกกับท่านพ่อและท่านแม่

 

ท่านพ่อเองก็พยักหน้ารับกับคำนั้น แอบเห็นท่านแม่ยิ้มเล็ก ๆ

 

พะ พวกท่านก็เห็นด้วยกับพี่รองหรือเจ้าคะ!

 

 

ฟึบ!

ข้ากำลังจะหันไปหากำลังใจจากพี่ใหญ่เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี

แต่พี่ใหญ่กลับคว้าตัวข้าไปกอดไว้แน่นซะก่อน

 

“เจ้าไม่ต้องแต่งออกไปก็ได้ พี่ใหญ่คนนี้จะดูแลเจ้าเอง มี่เอ๋อร์” เสียงที่มั่นใจในคำพูดตัวเองบอกแก่ข้า

 

เมื่อเขายังไม่คลายอ้อมกอด ข้าเลยกอดตอบเขา พร้อมพยักหน้าเบา ๆ กับแผงอกเขา

 

อย่างน้อย...ข้าก็มีพี่ใหญ่ที่อยู่ข้างข้า

 

เขาอ่อนโยนกับข้าเสมอ

 

 

“ข้ายินดี หากเป็นเจ้า”

 

แต่ในขณะที่ข้ากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความอบอุ่นจากพี่ใหญ่ สิ่งที่ข้าไม่ได้คาดคิดไว้เลย ก็เกิดขึ้น ทำเอาข้ากับพี่ใหญ่หันหน้าไปทางเสียงนั้นทันที

 

 

หน้าตาคนพูด แสดงออกชัดเจน...

 

ว่าเขาไม่ได้เอ่ยออกไปเล่น ๆ

 

 

พูดอะไรออกมาน่ะ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #15 Atittaya-01 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:42
    พี่ใหญ่กอดน้องไว้แน่นๆนะ
    #15
    1
    • #15-1 KKotchaa(จากตอนที่ 25)
      6 มิถุนายน 2563 / 14:00
      คอยเป็นกำลังใจให้น้องด้วยน้าาา
      #15-1
  2. #14 Everymind (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:27
    พี่ใหญ่ต้องกอดน้องเอาไว้แน่นๆแล้วละ//เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #14
    1
    • #14-1 KKotchaa(จากตอนที่ 25)
      6 มิถุนายน 2563 / 14:01
      ขอบคุณนะคะ

      เป็นกำลังใจให้น้องด้วยน้าารีด
      #14-1