ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 20 : ยิ้มรับชีวิตใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

มาถึงตอนที่ 20 แล้ว

ขอบคุณรีดทุกท่านนะคะที่อ่านมาถึงตอนนี้ได้
ทั้งที่ไรท์แต่งนิยายแบบมุมมองบุคคลที่ 1 ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าไหร่
ไรท์แค่อยากให้รีด ได้รับรู้ความรู้สึกที่ต้องเผชิญสถานการณ์ต่าง ๆ ไปด้วยกัน
 

หลังจากนี้ จะเริ่มมีซีนเกี่ยวกับความรักของหยางมี่แล้วค่ะ
 

❤️ฝากติดตามด้วยนะคะ❤️
 

---------------------------------------------------------------------------------------------
 

 

 

นกน้อยหลายตัวที่เกาะตามกิ่งต้นหลิวริมฝั่งนอกกำแพงจวน กำลังแข่งกันพูดคุยอย่างสนุกสนาน

 

“เป็นพวกเจ้านี่เอง” ที่ปลุกข้าในเช้านี้

 

ข้าที่ยืนพิงขอบหน้าต่าง พลางมองออกไปข้างนอก พลอยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าไปกับพวกมันด้วย

เสียงเล็ก ๆ เหล่านี้ เรียกความมีชีวิตชีวาของข้าได้เป็นอย่างดี

 

เมื่อมีสายลมอ่อนพัดผ่านมาให้รู้สึก ก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้านี้ให้เต็มปอด

“ฮ่า...อากาศที่นี่ดีจัง”

 

 

นึกถึงโลกโน้น ข้าชอบไปบ้านสวนของแม่มาก ชอบที่จะได้ตื่นเช้ามาฟังเสียงนกหลากสีตัวน้อย ๆ เกาะตามกิ่งต้นไม้แถวชานบ้าน แข่งกันร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวาย แต่แสนไพเราะในความคิดข้า ได้สูดกลิ่นไอดิน พร้อมภาพน้ำค้างที่พร่างพรมทิ้งหยดน้ำใสไว้บนยอดหญ้า ทั้งยังกลุ่มสายหมอกขาวที่รายรอบบริเวณ

 

 

สิ่งเหล่านี้ ยามได้สัมผัส มันช่วยเยียวยาจิตใจของเด็กตัวน้อยที่หงอยเหงาเช่นข้าได้เสมอ

 

 

บรรยากาศตอนนี้ก็เช่นกัน...

การเริ่มต้นวันใหม่ กับชีวิตใหม่ครั้งนี้ ขอให้มีแต่เรื่องดี

 

 

‘หยดน้ำค้างบนดอกเหมยกุ้ยหลากสี’ จู่ ๆ โผล่เข้ามาเป็นภาพที่ปรากฏอยู่ในระยะสายตาพอดี

หืม...ริมกำแพงจวนด้านใน จุดที่อยู่ตรงกับห้องข้า ปลูกดอกเหมยกุ้ยไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

 

“คุณหนู มู่ชิงมาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงเด็กน้อยในสังกัด เรียกข้าให้ตื่นจากภวังค์

 

“เก่งมาก! ห้ามหลุดคำว่า ‘บ่าว’ มาให้ข้าได้ยินล่ะ” ข้าพูดอย่างอารมณ์ดี พลางเดินไปที่มู่ชิง จากนั้นจุ่มสองมือลงน้ำในอ่างเล็กกะทัดรัดที่นางวางไว้ให้บนโต๊ะ ต่อด้วยตบเบา ๆ บนใบหน้าตัวเอง เมื่อรู้สึกสดชื่นแล้ว จึงยื่นมือไปเอื้อมหยิบผ้าเช็ดหน้า

 

จากนี้ไป เราสองคนตกลง เอ่อ...ที่จริงแล้ว เป็นข้านี่แหละ ที่ขอแกมบังคับให้เด็กน้อยตรงหน้าคนนี้ เรียกแทนตัวเองว่า ‘มู่ชิง’ แทนคำว่า ‘บ่าว’

คำเรียกแทนตัวเองของมู่ชิงก่อนหน้านี้ ข้าไม่ชอบเอาเสียเลย ทั้งที่เคยบอกไปแล้วว่า เป็นเพื่อนคนแรกของข้าที่นี่แท้ ๆ ให้เรียกแทนตัวด้วยชื่อเถอะ ยังใช้คำนั้นอยู่ได้

คิดว่า...นางอาจเป็นกังวลแทน หากเปลี่ยนฉับพลัน คงมีคนสงสัยในตัวข้าแน่ ๆ

 

ทว่าเมื่อคืน ที่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ทุกอย่างเริ่มคลี่คลายได้แล้ว ข้าเลยลองตกลงกับนางอีกที และครั้งนี้ นางยินยอม สิ่งที่ข้าคิด คงเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นางกังวลแทนข้า

มู่ชิง ก็คือ มู่ชิงล่ะน้า

 

 

 

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ” เดินไปยิ้มไป พร้อมทักทายทุกคนที่นั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะอาหาร

“มา ๆ นั่งลง ๆ” ท่านพ่อ

 

หน้าตาทุกคนแช่มชื่นไม่แพ้ข้าเลย วันนี้วันดีจริง ๆ

 

 

“ท่านพ่อ...วันนี้ ข้าขอไปเที่ยวเล่นที่โรงเตี๊ยมได้ไหมเจ้าคะ”

ข้าเอ่ยขออย่างเกรงใจ เมื่อเวลาบนโต๊ะอาหารผ่านไปได้สักพัก แม้ว่าท่านทั้งสองจะเอ็นดู ครั้นจะทำประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของด้วย ข้ายังไม่กล้าหรอก

 

“เอาสิ” ท่านเอ่ยอนุญาตข้า ทั้งยังยิ้มอย่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี

 

“ขอบคุณเจ้าค่ะ! ท่านแม่ไปกับข้าด้วยนะเจ้าคะ! เราไปถึงสักยามอู่ ดีไหมเจ้าคะ จะได้กินมื้อกลางวันพร้อมท่านพ่อและพี่ใหญ่”

เมื่อขอบคุณท่านพ่อแล้ว ข้าจึงหันไปชวนท่านแม่ทันทีอย่างกระตือรือร้น

 

“ดี! ฮูหยินเจ้าก็ควรออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”

เป็นท่านพ่อที่พูดขึ้น ก่อนที่ท่านแม่จะตอบข้าซะอีก

 

“หากท่านพี่ว่าดี ข้าก็ไม่ปฏิเสธเจ้าค่ะ”

 

“ฮิ” ข้ายิ้มอย่างสมใจ

พร้อมหันไปกอดแขนพี่ใหญ่อย่างคนอารมณ์ดี ที่ดีมากจนไม่อาจควบคุมอารมณ์ตัวเองได้แล้ว อันที่จริงอยากเข้าไปกอดท่านแม่ แต่ท่านนั่งตรงข้ามกับข้า เลยกอดแขนพี่ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ แทน

“เจ้านี่นะ...” เหมือนพี่ใหญ่จะรู้ทันความคิดข้า เลยจัดการขยี้ผมข้าแรง ๆ สองสามที

 

 

ทุกคนในครอบครัวนี้ น่ารักขนาดนี้...ทำไมข้าเพิ่งมารู้ตัวนะ

 

 

ว่า...ตัวเองโชคดีแค่ไหน

 

เฮ้อ...เป็นวันที่ดีจริง ๆ น้าา~

 

 

****************************

ปล.วันนี้มีอีก 1 ตอนค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเสร็จตอนไหน แฮะ ๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น