ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 2 : เด็กน้อยนาม มู่ชิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 436 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ฉันยังคงนอนบนเตียงหลังเดิม เตียงที่ฉันได้สัมผัสเป็นสิ่ง ๆ แรก ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์โกลาหลมากมายตีกันอยู่ภายในหัวสมองน้อย ๆ 

เอาล่ะ... ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว มาอยู่ที่นี่แล้ว มาอยู่ที่นี่แล้ว! แต่นั่นแหละ… มาได้ไง มาได้อย่างไรกัน! มันเป็นไปได้จริง ๆ หรอเรื่องแบบนี้ 

ตอนอ่านในนิยายมันก็แบบดูสนุกนะ แต่ไม่เคยคิดว่าอยากให้เป็นตัวเองเลย เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันติดความศิวิไลของห้องน้ำในยุคปัจจุบันน่ะสิ ให้อยู่ที่ไหนให้ไปที่ไหนก็ได้นะ แต่ขอห้องน้ำดี ๆ ก็พอ ทำไงดีล่ะทีนี้ ขออนุญาตกรีดร้องในใจ ฮือออ พาหนูกลับไปได้โปรด หนูใช้ชีวิตกับห้องน้ำยุคก่อนไม่ได้แน่ ๆ

“คุณหนูเจ้าคะ อาหารเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ”เด็กสาวตัวน้อย ที่อายุน่าจะประมาณ 14-15 ปี พูดขึ้นเรียกสติฉัน

“อ้าว มาแล้วหรอ ท่านแม่ล่ะคะ’’ เผลอจ่ะ ฉันเผลอ ’คะ’ ไป เพราะไม่สนิท นี่แหละนิสัยฉัน

“ฮูหยินไปพบนายท่านที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ ฝากแจ้งว่าอีกเดี๋ยวจะตามมาเจ้าค่ะ” พูดจบก็จัดแจงสำรับอาหารให้ฉัน

เด็กน้อยคนนี้ น่าจะเป็นสาวใช้คนสนิทของหยางมี่ เจ้าของร่างที่ตอนนี้ฉันมายืมจมูกนางหายใจอยู่ สังเกตได้จาก เด็กน้อยคนนี้มักจะอยู่ในห้องด้วยเสมอ หรือหากฉันดูเหมือนต้องการสิ่งใด เด็กน้อยมักจะเข้ามาสอบถามทันที ซ้ำนางยังคงดูสงบเสงี่ยมเจียมตัวเอาซะเหลือเกิน คนที่ไม่เคยมีคนคอยรับใช้อย่างฉันแอบขวยเขินเลยทีเดียว 

ฉันในโลกโน้นน่ะ มากสุดก็แค่มีคนมาทำงานบ้านให้ ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กน้อยทำอะไรไม่เป็น คุณย่าเคยจ้างแรงงานต่างชาติ (ฉันคิดว่าคำนี้ มันเพราะกว่าคำว่า 'ต่างด้าว' น่ะ) เพื่อมาคอยดูแลเรื่องการซักผ้า ล้างถ้วยล้างชาม กวาดบ้าน ถูบ้าน อะไรทำนองนี้ แต่จะให้มาคอยรับใช้ขนาดที่เด็กน้อยตรงหน้าตอนนี้ทำอยู่ ไม่เคยเจอ 

นี่ถ้าฉันตื่นมาแล้วกลายเป็นว่า ต้องมาอยู่ในร่างที่เป็นคนใช้ ฉันจะทำอย่างไรดี ฉันไม่ได้มีจิตใจคอยบริการใครมากมายหรอกนะ 

เด็กคนนี้น่าชื่นชมจริง ๆ เป็นฉันคงเก่งไม่ได้เท่านี้แน่ ๆ

‘ฉันจะพยายามเป็นคนดีกับเธอนะเด็กน้อย’ กินไปพลางลอบมองลอบชื่นชมสาวใช้ของตัวเองในใจ ตามประสาคนที่มาจากต่างยุคต่างสมัย ที่ความคิดหลาย ๆ อย่างคิดว่าไม่เหมือนคนที่นี่แน่ ๆ

 

“มู่ชิง ข้าอิ่มแล้ว อ๊ะ...ขนมนี้เจ้าเอาไปเถอะ เก็บไว้กิน ข้ากินให้อร่อยไม่เป็นน่ะ” พูดพร้อมชี้ไปทางจานขนมที่อยู่ไกลตัวสุด

มู่ชิงนางทำหน้างง สงสัยคงงงกับคำว่า ‘กินให้อร่อยไม่เป็น’ 

ปกติข้าก็เป็นคนที่พูดกับคนอื่นไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ต่างที่แบบนี้ ข้าลำบากแล้วล่ะ 

อ้อ... จากนี้ไปจะแทนตัวเองว่า’ข้า’แล้วนะ กลัวหลุดคำว่า ‘ฉัน’ หรือ ‘เค้า’ แล้วคนที่นี่มองแปลก ๆ 

อ้อ...อีกครั้ง ระหว่างที่กินข้าวเมื่อสักครู่น่ะ ได้พูดคุยกันนิดหน่อยเลยรู้ว่า เด็กน้อยคนนี้น่ะชื่อ 'มู่ชิง' รู้ก็เพราะตอนนางเผลอเรียกชื่อตัวเองออกมา นางมาอยู่ดูแลข้า ตั้งแต่นางอายุ 6 ขวบ ท่านแม่ให้นางมาเป็นเพื่อนเล่นและคอยดูแลข้า

 

“แต่นี่เป็นขนมที่คุณหนูโปรดที่สุดเลยนะเจ้าคะ” จบคำของมู่ชิง ข้าหันไปดูขนมที่ว่า

โอ้ ไม่นะ ข้าน่ะหรือ ชอบขนมแบบนี้ เป็นขนมที่คาดว่าข้างนอกน่าจะเป็นแป้ง ปั้นกลม ๆ ทับให้แบนหน่อย ๆ และมีไส้ที่ข้าแอบแบ่งมาชิมนิดนึงแล้วคาดว่าน่าจะเป็นถั่วแดงกวน 

ข้าน่ะตัวตนจริง ๆ ของข้านั้น ข้าไม่ชอบขนมจำพวกที่มีไส้เอาซะเลย ถั่วแดงกวนยิ่งไม่ชอบ ชอบกินขนมที่เป็นแป้งล้วน หรือเป็นขนมที่มีวัตถุดิบสิ่งเดียวกันหรือเนื้อเดียวกันมากกว่า ขนาดกินซาลาเปาถ้าร้านไหนให้ไส้เยอะ ยังลอกกินแต่แป้งข้างนอกแล้ววางไส้ให้คนอื่นกินเลย (หมายถึงไส้หมูนะ พวกไส้ครีมไม่ค่อยแตะอยู่แล้ว)

“จะ จริงหรอ เอ่อ...สงสัยหลังจากหายป่วยรอบนี้ ลิ้นข้าคงจะเปลี่ยนไปแล้วน่ะ ว่าแต่ในครัวมีหมั่นโถวไหม ข้าชอบหมั่นโถวแล้วนะเดี๋ยวนี้ เจ้าจำใหม่ล่ะมู่ชิง” เลิ่กลั่กมาก ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองปล่อยไก่ปล่อยห่านไปเยอะเลย เป็นของโปรดหยางมี่นี่เอง มิน่าล่ะ มู่ชิงถึงมีสีหน้าแบบนั้นหลังจากที่ข้าเอ่ยคำที่ว่า ‘กินให้อร่อยไม่เป็น’ ลิ้นเราไปไม่ได้จริง ๆ จ่ะหยางมี่ ต้องขอโทษด้วย

“บ่าวจะจดจำไว้เจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวไปดูในโรงครัวให้นะเจ้าคะ”

พูดจบนางก็เก็บสำรับที่ข้ากินเสร็จแล้วนำไปด้วย

“มู่ชิง แล้วเจ้าล่ะ เจ้าชอบขนมอะไร” 

ข้าถามขึ้น ก่อนที่นางจะก้าวออกไปนอกห้อง เด็กน้อยดูกระอักกระอ่วนที่จะพูดออกมา

 

“บอกข้ามาเถอะ ไม่ต้องคิดมาก อันไหนเจ้าชอบ ข้ายินดีนะที่แบ่งปันเมื่อข้ามี แต่ถ้าเจ้าไม่ชอบ แล้วข้ายัดเยียดให้เหมือนครั้งนี้ ที่ข้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้าชอบหรือไม่ แต่กลับยกให้เจ้าเฉย ข้าคงรู้สึกผิด หากทำให้เจ้าอึดอัด”

‘เจ้าคงลำบากมาไม่น้อย อายุเท่านี้เอง แต่ต้องมาดูแลข้าแบบนี้ แทนที่จะได้มีอิสระไปทำสิ่งที่อยากทำ’ ประโยคหลังข้าไม่ได้พูดออกไป แต่ส่งยิ้มอย่างจริงใจส่งไปให้นาง 

แม้ว่าจะรู้สึกว่าตัวเองพูดเยอะและไม่รู้ว่าเวิ่นเว้อเกินไปไหม แต่ในเมื่อเวลานี้ วินาทีนี้ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว และมีมู่ชิงที่ข้าคิดว่า จะคอยเป็นคนที่จะดูแลข้าไม่ห่างอย่างซื่อสัตย์ ก็อยากจะทำดีกับนางบ้าง 

แววตานางนั้น แม้จะดูสงบเสงี่ยมเหมือนกับพฤติกรรมทางกายที่แสดงออกมา แต่ข้าเห็น ข้าเห็นแววตาของนางที่จงรักภักดีและพร้อมที่จะดุดัน แข็งแกร่ง เพื่อปกป้องข้าในยามคับขัน ดูสิ... อายุเท่านี้ นางช่างน่ารักน่าเอ็นดู ข้าที่เป็นคนมีนิสัยชอบใส่ใจไม่เข้าเรื่อง จะอดใจไหวได้อย่างไร

‘คนรับใช้’ แล้วไงล่ะ ในโลกที่จากมา หาคนจริงใจและหวังดีกับเราจริง ๆ ยากยิ่งกว่าการหาเงินหาทองเพื่อให้มั่งคั่งร่ำรวยซะอีก

 

“ชอบเจ้าค่ะ ชอบเซาปิ่งนี่แหละเจ้าค่ะ อีกอย่างที่ชอบก็ถังหูลู่เจ้าค่ะ” 

นางบอกพร้อมยิ้มสดใสให้ ดาเมจนี้รุนแรงมากจริง ๆ ทำข้าพลอยยิ้มตามไปด้วย

“อื้มม ดีจัง ถ้างั้น หากครั้งใดมีขนมอันนี้ เอ่อ เซาปิ่งน่ะ เจ้ามาช่วยข้ากินนะมู่ชิง หรือจะเอาไปแบ่งใครก็ได้” นางมีสีหน้างงเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มอย่างยินดี

“ก็จะให้บอกยกเลิกไม่เอาเลย ข้าก็กลัวคนทำให้จะเสียใจน่ะ ส่วนถังหูลู่ ไว้เราได้ออกไปเที่ยวตลาด ข้าจะให้เจ้ากินจนเบื่อไปเลยล่ะ” 

ข้าเสริมเพื่อให้เข้าใจตรงกันและส่งรอยยิ้มที่นึกสนุกไปด้วย เมื่อนึกถึงการที่ตัวเองจะได้ออกไปเที่ยวตลาด ตลาดในยุคโบราณเชียวนา ข้าล่ะชอบนัก การได้ท่องเที่ยวชื่มชม ธรรมชาติและวัฒนธรรมที่แปลกตาน่ะ

 

“ได้ยินว่าใครจะออกไปเที่ยวตลาดหรือ “

‘’??!! ‘’

 

-----------------------------------------------

*ตัวหนังสืออ่านลำบาก เม้นบอกได้นะคะ แนะนำเข้ามาได้เลย❤️

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 436 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น