ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 16 : ระหว่างทางกลับจวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

‘ข้านั้นจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคนที่เป็นเชื้อพระวงศ์เด็ดขาด’

ไม่เอาเด็ดขาด ไม่อยากสุงสิง เพราะมักมีแต่ปัญหาเข้ามาทั้งนั้น ไม่ว่าจะนิยายที่ได้อ่าน ซีรีส์ที่เคยดู วุ่นวายทั้งนั้น

และข้าได้ยิน ก่อนที่คนกลุ่มนั้นจะเดินจากไป คำว่า ‘ท่านอ๋อง’ ที่พวกเขาหมายถึง คือชายผู้นี้เป็นแน่ ฉะนั้นข้าไม่ขอข้องเกี่ยวกับเขาอีกเป็นครั้งที่สอง จบแค่นี้พอ อย่ารู้จักกันเลย

--------------

 

“ขะ ข้า มี่ฝูเจ้าค่ะ”

เมื่อทนสายตากดดันนั้นไม่ไหว และฉากนี้ไม่มีสกิปไทม์ เลยต้องกล่าวคำโกหกออกไป

ไม่อยากให้รู้จักนี่นา ทำไมต้องกดดันกันนะ

“ท่านแค่ส่งข้าใกล้ ๆ จวนตระกูลอี้ก็พอเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปต่อเอง” ข้ารีบชี้แจงเพิ่มเติม

 

พูดแบบนี้เขาคงไม่รู้หรอกใช่ไหม ว่าข้าอยู่จวนไหน ข้าว่าไม่น่าจะรู้นะ ‘ใกล้ ๆ จวนตระกูลอี้’ ไม่ได้หมายถึงจวนตระกูลอี้สักหน่อย

ข้าบอกไกลกว่านั้นไม่ได้แล้วนี่ เดี๋ยวหลงหาทางกลับจวนไม่เจออีกจะทำอย่างไร

ตอนที่แอบออกมาคือหลังกินมื้อเที่ยงกับท่านแม่ แหงนมองดูท้องฟ้าตอนนี้แล้ว คิดว่ายามนี้อีกไม่นานคงใกล้ค่ำ คนในจวนคงกำลังตามหาข้ากันวุ่น มู่ชิงน้อยของข้ากำลังลำบากอยู่แน่ ๆ

 

และข้าฉุกคิดได้เรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก ๆ นั้นคือ...

‘ข้ากลับอย่างไรดี’

หากกลับแบบตอนมา ข้าจะแวะอาเจียนที่ไหนก่อนถึงจวนดี หรือไปอาเจียนที่จวนทีเดียว คงไม่ดี กลัวมันจะพุ่งใส่หน้าท่านพ่อท่านแม่เอาตอนที่ท่านออกมาต้อนรับด้วยความเป็นห่วงน่ะสิ

 

“...!!!!!”

ข้าที่เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อจะปรึกษาเขา แต่ไม่เจอเขาแล้ว หันไปทางไหนก็ไม่เจอ ซวยแล้ว

เขา...ทิ้งข้าไปแล้ว ไปตอนไหนไม่รู้ คงเป็นช่วงที่ข้าจมอยู่กับความคิดตัวเอง

‘ข้าถูกทิ้งหรือนี่’ กลางป่าซะด้วย

 

แปะ แปะ!

ข้าชูสองมือขึ้นให้ตรงกับระดับหน้าผากตัวเอง จากนั้นใช้นิ้วมือขวา ตบเข้าที่อุ้งมือซ้ายดัง ๆ สองครั้ง ประหนึ่งว่าเรียกบริกรตามร้านอาหาร

นี่ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อเรียกใครมาทั้งนั้น ข้าจะเรียกใครได้ล่ะ! แต่นี่เป็นการเรียกสติและความกล้าหาญของตัวข้าเอง เพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้

หากมัวนั่งร้องไห้เพราะถูกทิ้ง เสือก็มาคาบข้าไปกินน่ะสิ! จะมืดแล้วเนี่ย ไม่เอาด้วยหรอก บ้าบอ

“กิ่งไหนดีนะ...อันนี้ก็แล้วกัน”

เมื่อได้สติมาครบถ้วน ข้าเดินวนรอบ ๆ บริเวณใกล้เคียง เพื่อหากิ่งไม้มานำทาง จากนั้นข้า...

 

“เจ้าป่าเจ้าเขาเจ้าคะ ข้าหลงทางมา ได้โปรดท่านช่วยชี้แนะทางกลับที่ถูกต้องให้ข้าด้วยเถอะเจ้าค่ะ”

 

ยกกิ่งไม้พนมมือขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมอธิษฐาน เมื่อเสร็จแล้วก็วางกิ่งไม้นอนลงกับพื้นดิน จากนั้นหมุนมันตามเข็มนาฬิกา ปลายมันไปหยุดอยู่ทิศไหน ข้าก็จะไปทางนั้นแหละ

“ทางนั้นสินะ”

เมื่อมองวิเคราะห์สภาพแวดล้อมทางที่จะไปได้แล้ว ข้าจึงบิดเนื้อบิดตัว ยืดเส้นยืดสายร่างกายสองสามทีเพื่อเตรียมความพร้อมที่จะวิ่ง ใช่แล้ว ข้าจะ ‘วิ่ง’ กลับจวน

“เอาล่ะ โก!”

สิ้นเสียงตัวเองข้าก็ออกตัววิ่งทันที

 

แต่เมื่อวิ่งไปได้สักครู่ ข้ากลับถูกดึงด้วยบางสิ่งที่เป็นปริศนาจากทางด้านหลัง ส่งผลให้ข้าไม่สามารถทรงตัวได้อีกต่อไป ร่างกายหมุนพลิกล้มคว่ำไปกระแทกกับ...กับพื้นดิน...อย่างรุนแรง...

เอ๋! ไม่ใช่พื้นนี่!

“ท่าน! เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บตรงไหนบ้าง”

พื้นดินที่ไหนล่ะ เป็นเขา คนที่พาข้ามา ที่อยู่ ๆ มากระชากข้าตอนวิ่งไปล้มคว่ำใส่บนตัวเขานี่แหละ

ข้ารู้สึกจุกเพราะแรงกระแทกนิดหน่อย ไม่ได้รับบาดเจ็บส่วนไหนสักที่ แต่เขานี่สิ รับแรงกระแทกจากข้าไปเต็ม ๆ แถมยังล้มหงายหลังลงไปนอนกับพื้นอีก ตายหรือยังเนี่ย ยังหายใจไหมนะ

“ท่าน ๆ!”

ข้าเรียกเขาเรื่อย ๆ พร้อมเอามืออังจมูกตรวจสอบลมหายใจ จากนั้นก็กดดูจุดชีพจรที่คออีกที

‘เขายังอยู่’

แต่เหตุใดถึงยังไม่ฟื้น หรือว่า...

“ฟู่ว...”

“!!”

ข้าตัดสินใจผายปอดให้เขา เพราะคิดว่าแรงกระแทกจากข้าจะทำอันตรายปอดเขา จนกระทบกระเทือนระบบหายใจ ถึงยังไม่ตื่นสักที

 

แต่เขาดันลืมตาขึ้นมาพอดี!

 

 

‘สถานการณ์บ้า ๆ มักเกิดขึ้นกับข้า...ทำไมนะ

 

 

ทำมายย หึ! ทำมายยยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #43 hatotojung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:56
    โอ้ยฮา..หนูลูกชีวิตหนูชิลมาก😂😂
    #43
    0