ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 14 : ข้าที่หลงทางอยู่นอกจวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นของข้ากับคุณชายหวังเกิดขึ้น ข้าที่เป็นคนไม่ชอบการหนีปัญหาเอาซะเลย มีหรือจะยอมรับความจริงเรื่องน่าอายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นไม่ได้

‘ข้าเก่งนัก เรื่องหน้าด้านหน้าทน แค่นี้สบายมาก’

แต่ขอเว้นระยะกันสักพักแล้วกันนะ นี่ไม่ได้เรียกว่าหนีแต่อย่างใด แค่หลบมาพักก่อนเท่านั้น อย่าได้เข้าใจผิด

 

ข้าเข้าไปอ้อนวอนขอท่านแม่ บอกว่าข้าเจ็บนิ้ว ขอพักการเรียนครั้งนี้ไปก่อนสัก 4-5 วัน ได้หรือไม่

ท่านแม่ที่รักข้า มีหรือจะไม่สงสารข้าเลย ท่านให้ข้าพักได้ แต่แค่ 3 วันเท่านั้น ท่านให้เหตุผลว่า อีกไม่นานคุณชายหวังต้องเดินทางไปต่างเมืองร่วมเดือน ท่านแม่หวังว่าให้ข้าได้เรียนรู้ให้เรียบร้อยก่อนเขาจะไป

ในส่วนนี้ข้าเห็นด้วยกับท่านแม่ ที่จะให้ข้าเรียนเสียให้เสร็จก่อนเขาไป ข้าน่ะคนความจำสั้น เรียนครึ่ง ๆ กลาง ๆ หยุดไป แล้วกลับมาใหม่ สับสนแย่เลย

 

ดังนั้นวันนี้ข้าที่ไม่ติดกิจใด กำลังแอบคิดที่จะออกไปเที่ยวนอกจวนคนเดียว ใช่แล้ว ‘คนเดียว’ ข้าอยากไปเดินเปิดหูเปิดตา อยากผจญภัยเอง เดินดูโน่นนี่ไปเรื่อย ๆ ดูบ้านดูเมืองที่นี่ ที่ที่ข้าไม่เคยคิดฝันว่าจะได้มีโอกาสได้เห็น

ตั้งใจจะไปแค่ครู่เดียวเท่านั้นแหละ รีบไปรีบกลับเดี๋ยวมู่ชิงตัวน้อยของข้าเดือดร้อน

 

สิ่งหนึ่งที่ข้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับครอบครัวนี้คือ ในช่วงกลางวัน ท่านพ่อกับพี่ใหญ่มักจะออกไปตรวจดูความเรียบร้อยที่โรงเตี๊ยม ทั้งสองไม่ค่อยอยู่จวนสักเท่าไหร่ คนที่อยู่จวนเกือบตลอดคือท่านแม่

ฉะนั้น วันนี้สิ่งที่ข้าต้องระวังคือ ข้าจะต้องหลบเลี่ยงโรงเตี๊ยมของครอบครัวข้าเอง เพราะเสี่ยงที่จะเจอท่านพ่อกับพี่ใหญ่

เมื่อนึกถึงท่านแม่ ข้าก็แอบเป็นห่วงว่าท่านจะเหงาบ้างไหมนะ ที่ผ่านมาข้าเองระมัดระวัง เลยไม่ได้ใกล้ชิดท่านมาก เพราะมัวแต่กังวลว่าความจะแตก แต่คิดไปคิดมา ถึงอย่างไรเสีย ตอนนี้คงไม่มีใครสามารถแก้ไขอะไรได้ทั้งนั้น เกี่ยวกับเรื่องที่ข้าต้องมาอยู่ที่นี่

‘ต่อไป ข้าจะพยายามไม่ทำตัวห่างเหินท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ’ พรุ่งนี้ข้าจะอยู่คุยเป็นเพื่อนท่านเอง

 

‘วันนี้ข้าต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ’

 

เมื่อหลอกล่อให้มู่ชิงไปทำขนมให้ข้าได้ ข้ายังรอบคอบ วางหมอนข้างไว้เสมือนว่าข้ากำลังนอนคลุมโปงอยู่ ตามแบบฉบับที่มักจะทำกันตอนจะหนีไปไหน เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ข้าก็รีบเดินเร็วออกมาจากจวนทันที โดยอาศัยช่วงที่ไม่มีใครทันสังเกต

 

“ข้าควรไปทางซ้ายหรือขวาดีนะ”

ข้าที่เดินมาได้สักพักแล้ว ยังไม่เจอตลาดหรือย่านการค้าที่ข้าเคยมาครั้งนั้นเลย

“ข้าว่าข้า...ไม่คุ้นทางที่เห็นอยู่ตอนนี้เลย”

เดินไกลออกไปเรื่อย ๆ ก็ยังไม่คุ้น ที่ข้าจำได้ ระยะทางจากจวนข้าไปย่านนั้น เกือบ 2 เค่อเองนี่

“ข้าหลงแน่เลย”

ข้าพูดกับตัวเองไปหัวเราะไป

ไม่กลัวหรอกนะ ‘หลงทาง’ น่ะ ข้าเชี่ยวชาญยิ่งนักเรื่องนี้ ข้ามันคนหลงทิศ ไปไหนก็เดินมึนเดินมั่วไปหมด

สิ่งที่ข้ามักจะประสบปัญหาประจำในชีวิตเก่าคือ ข้ามักหาทางออกจากห้างสรรพสินค้าหรือสถานีรถไฟฟ้าไม่ค่อยเจอ การแก้ปัญหาคือ โทรไปหาเพื่อนเพื่อถามทาง หรือไม่ก็ถามเจ้าหน้าที่แถวนั้น จะพี่รปภ. เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์น่ะ ข้าคุ้นเคยดี ไม่ขัดเขินสักนิดที่จะเข้าไปคุยด้วย

ข้าว่าข้าเก่งพอตัว เอาตัวรอดได้เสมอแหละ รู้สึกภูมิใจตัวเองขึ้นมาเลย

 

สภาพแวดล้อมที่ข้าเห็นตอนนี้ มันเหมือน...เหมือนกับตลาดสดที่วายแล้ว ไม่มีพ่อค้าแม่ค้าแล้ว มีแต่แผงที่ว่างเปล่าไร้สินค้าไร้ผู้คน สองเท้าของข้าชะงักนิดหน่อย

 

ข้า...ชักเริ่มไม่ชอบสถานการณ์ตอนนี้แล้ว

 

สถานการณ์อย่างนี้น่ะ จะในนิยายหรือในซีรีส์ มักมีฉากต่อไปที่ข้าไม่อยากให้เกิด ข้าอาจจะต้องโดนใครปิดปากจากทางด้านหลัง แล้วลากไปแอบด้วยกันในที่ลับ เพื่อหลบหนีจากกลุ่มคนที่กำลังตามหา

‘ไม่เอานะ ข้าไม่อินอะไรแบบนี้’

แต่ข้าที่เตรียมจะวิ่ง...

 

“อื้อ!”

 

“เงียบ”

 

ทำไมนะ ทำไมนะ ทำไมน้า! ทีตอนซื้อหวย ซื้อลอตเตอรี่ ข้าไม่ถูกบ้างนะ เดาอะไรได้แม่นขนาดนี้เนี่ย! ให้ตายสิ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #6 Atittaya-01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:30
    เกิดอะไรขึ้น!
    #6
    0