ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 13 : เป็นข้าหรือ เป็นข้าที่ไม่งามพอหรือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

“ข้าน่ะหรือ ที่กอดขาเขาไม่ยอมปล่อย ข้าไม่เห็นรู้ตัว”

“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“เจ้าได้พยายามแกะข้าออกจากเขาไหม บอกข้ามานะ”

“บ่าวพยายามแล้วเจ้าค่ะ แต่คุณหนูกอดขาคุณชายหวังแน่นมาก บ่าวเลยจนปัญญาเจ้าค่ะ”

“แล้วเขาก็ปล่อยให้ข้าทั้งกอดทั้งหนุนเขาอย่างนั้นอ่ะหรือ เขาตำหนิข้าให้เจ้าฟังไหม”

“ไม่มีเจ้าค่ะ หลังจากบ่าวพยายาม เอ่อ...กะ แกะคุณหนู แต่ไม่สำเร็จ บ่าวกำลังจะลุกขึ้นไปตามคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ แต่คุณชายหวังขัดไว้ซะก่อน คุณชายบอกว่าคุณหนูคงเหนื่อย หลับสักครู่เดี๋ยวก็คงตื่น ไม่ต้องตามใคร”

“แล้วเจ้าก็ทำตามที่เขาว่าเลยหรือ... เอาล่ะ! ไม่เป็นไร ๆ ไม่ใช่ความผิดเจ้าเลย เรื่องนี้มันผิดที่ข้าเอง ข้าผู้เดียว”

 

ข้ากำลังแต่งตัวหลังเพิ่งกลับมาจากกินมื้อเช้ากับท่านพ่อท่านแม่เสร็จ พลางนึกถึงเรื่องที่มู่ชิงเล่าข้าเมื่อคืนแล้วข้าก็อดสงสัยไม่ได้ คุณชายหวังหน้าตึงดึงหน้าผู้นั้นปล่อยให้ข้านอนประทุษร้ายขาข้างซ้ายของเขาตั้งนานสองนาน โดยไม่ปริปากบ่นออกมาสักครึ่งคำ อีกทั้งยังรอจนข้าตื่นขึ้นมาเอง พูดถึงจุดนี้เขาก็เป็นคุณชายที่มีน้ำใจในระดับหนึ่งเลยสินะ

ทั้งที่ในความจริง ข้าแค่กะจะแกล้งเป็นลมเพื่อหนีปัญหา แล้วให้ใครสักคน (ท่านพ่อ/ท่านพี่) อุ้มข้ากลับมาที่ห้องเท่านั้นเอง ไม่ได้อยากให้เขาลำบากไปด้วยเช่นนี้

ทำข้ารู้สึกผิดขึ้นมาเลยที่แกล้งเย้าเขาก่อนจะวิ่งออกมา อารมณ์ชั่ววูบของข้าน่ากลัวจริง ๆ ข้าควรขอโทษเขาไหมนะ โรคขี้รู้สึกผิดของข้ากำเริบอีกแล้ว เฮ้อ...ขอโทษก็ได้

“นี่ข้าไม่งามพอให้เขาใจเต้นเลยหรือไงนะ” เมื่อได้ส่องกระจก ข้าก็อดบ่นออกมาไม่ได้

สำรวจรูปร่างหน้าตาของตัวเองแล้ว ข้าว่าข้าดูสวย ดูเย้ายวนพอใช้ได้เลยนะ ผิวขาวนวลเนียนนุ่มนิ่ม สัมผัสแล้วไม่หวั่นไหวเลยหรืออย่างไร หน้าอกหน้าใจก็ไม่ได้น้อยหน้าใครเลย แอบนำหน้าด้วยซ้ำ กอดขาเขาตั้งนาน สงสัยจริง ๆ ไม่ใจสั่นหวั่นไหวให้ข้าหน่อยหรือ พิลึกคนเหลือเกิน

เมื่อวานแววตาตระหนกของเขา ข้าสังเกตว่าแอบมีความสั่นไหวอยู่เล็กน้อย แต่มันก็เล็กน้อยมาก จนข้าไม่สามารถจับความรู้สึกอื่น ๆ ของเขาได้เลย เผลอ ๆ ข้าจินตนาการไกลไปเองอีกว่ามีความสั่นไหว เฮ้อ...แอบเสียความมั่นใจนิดหน่อยนะนี่

เดี๋ยวนะ! อาจจะไม่ใช่ข้าที่ไม่เย้ายวน แต่เป็นเขาต่างหากที่ไม่ได้ชอบหญิงงาม!

หืม...มันเป็นอย่างนี้นี่เอง คิดได้อย่างนี้แล้ว ข้าค่อยโล่งใจหน่อย 

แต่ยิ่งรู้สึกผิดเลยเนี่ย ไม่น่าเลย ไม่น่าแกล้งเย้าเขาเลยจริง ๆ ต้องรีบไปขอโทษแล้ว

 

เมื่อเดินมาถึงศาลาที่เป็นที่ประจำในการเรียนการสอนของข้า ก็เห็นคุณชายหวังกำลังดูแลความเรียบร้อยของพิณ 7 สายที่เขามักจะใช้สอนข้าอยู่ ข้าเลยรีบก้าวไวขึ้นเพื่อเข้าไปหาเขา

“ข้าขอโทษนะเจ้าคะ ที่เมื่อวานข้าทำเรื่องไม่ดีกับท่านลงไป”

จบคำพูดข้าไปสักพักแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาเลย ข้าเลยพูดต่ออีกนิด

“จริง ๆ ข้าอยากขอบคุณท่านด้วยเจ้าค่ะ ที่ให้ข้าหนุนขาท่านตอนข้า อะ เอ่อ...เป็นลม ข้าคิดว่าท่านใจดีมากเลยเจ้าค่ะ”

เขาก็ยังคงไม่เอ่ยคำใดออกมา เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเขามองมาที่ข้าเช่นกัน ข้าเลยส่งความจริงใจไปให้เขาทางสายตาแทน จากนั้นเราก็สบตากันพักหนึ่ง สุดท้ายเป็นเขาที่เป็นฝ่ายละสายตาไปก่อน

“เอ๊ะ หูท่านยังแพ้ขนหนอนอยู่อีกหรือเจ้าคะ”

ช่วงที่เขาเบี่ยงหน้าออกไปอีกทางเพื่อละสายตาจากกัน ข้าสังเกตเห็นว่าหูเขาแดง นี่เขาคงจะแพ้เอามาก มันเลยแดงมาถึงวันนี้เลยสินะ มีอาการอื่นร่วมด้วยไหมนี่ จะสอนข้าไหวหรือ คงลำบากแย่

“ถ้าท่านไม่สบาย วันนี้งดสอนข้าไปก่อนก็ได้นะเจ้าคะ รอท่านหายดี ค่อยกลับมาสอนข้าต่อ” ข้าไม่นิยมรังแกคนป่วยนะ

“ไม่ใช่หนอน ไม่ได้ใจดี มานั่งประจำที่ได้แล้ว”

คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง ดันมาทำหน้าตึงใส่เขาอีก ยิ้มตอบน้ำใจข้าหน่อยได้หรือไร

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เขาว่าไม่เป็นไร ก็ไม่เป็นไร ข้าไม่ใช่คนที่ชอบจู้จี้ใคร

 

“ท่านสอนข้าแบบเมื่อวานก็ได้นะเจ้าคะ”

เมื่อเขาไม่ได้ชอบหญิงงาม ข้าหญิงสาวยุคใหม่ก็ไม่ได้คิดมากอะไรหรอกนะ สัมผัสนิดหน่อยสบายมาก

“แบบนี้ไงเจ้าคะ”

ข้าพูดพร้อมทำท่าทางประกอบ เข้าไปโอบเขาจากด้านหลัง พร้อมวางมือทั้งสองข้างลงบนมือเขาเบา ๆ เอื้อมยากแฮะ เขาตัวโตกว่าข้าเยอะ เมื่อทำท่าทางประกอบเสร็จข้าจึงผละถอยออกมา

“ว่าไงเจ้าคะ”

ข้าถามย้ำอย่างอารมณ์ดี เพราะตอนนี้ข้าสะดวกใจกับเขาแล้ว

“เจ้าแน่ใจนะ”

ตอนแรกข้าแน่ใจ แน่ใจมาก ๆ แต่ตอนนี้ข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้ว สายตาคมเข้มที่มองตรงมาที่ข้า แฝงแวววูบไหวไม่ปิดบังนั้น ข้าคิดว่า ไม่ใช่แล้วล่ะ เขาไม่ใช่เพื่อนสาวข้าแล้วล่ะ

 

ข้านั่งเรียนแบบเดิม แบบปกติน่ะ ดีที่สุดแล้ว!

 

คุณชายหวัง ท่านก็นะ ก่อนหน้านี้เป็นท่านที่นิ่งเกิน ข้าถึงได้เข้าใจผิดคิดไปไกล โทษใครได้ล่ะ...เป็นท่านเองนั่นแหละ ที่ทำข้าเข้าใจอย่างนั้น

เป็นท่านนั้นแหละที่ผิด!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #5 Atittaya-01 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:22
    เกือบแล้วๆ55
    #5
    1
    • #5-1 KKotchaa(จากตอนที่ 13)
      29 พฤษภาคม 2563 / 22:43


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 มิถุนายน 2563 / 06:22
      #5-1