ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 1 : ชีวิตนี้...ของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 504 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ฉันชื่อคิม เป็นคนต่างจังหวัด อายุย่าง 27 ปี ฉันลาออกจากงานประจำมาได้เกือบจะครบปีแล้ว อาศัยอยู่บ้าน และทำงานอิสระอยู่ที่บ้าน

ตอนนี้ฉันเป็นคนที่ดูเหมือนจะว่างงานสำหรับคนภายนอก เพราะมักจะโดนถามว่าเรียนจบหรือยัง ถ้าตอบว่าจบแล้ว คำถามต่อไปคือ ทำงานที่ไหนจ๊ะ ตอบไปว่าเคยทำที่กรุงเทพฯ 2 ปีกว่า แล้วลาออกมาค่ะ ตอนนี้ขายของออนไลน์

ที่จริงแล้วฉันนั้นทำหลายๆ อย่างเพื่อหาเงิน อาทิเช่น รับซื้อ-ขายหนังสือมือสอง แต่งนิยายออนไลน์ ซื้อเครื่องประดับสวย ๆ งาม ๆ จากแหล่งราคาดี ๆ เพื่อมาขายต่อทางแอปพลิเคชันช้อปปิ้งออนไลน์แห่งหนึ่ง รวมถึงมีการเย็บปักถักร้อยเองเพื่อลงขายในแอพนี้ด้วย นอกจากงานพวกนี้ ฉันยังมีรายได้จากการกรีดยางพาราที่แม่เป็นคนดูแลและควบคุมคนงานให้เข้ามาทุก ๆ เดือนอีกด้วย

แต่พวกผู้ใหญ่ที่โตกว่า มักจะมองว่าน่าเสียดายจัง ไม่น่าลาออกจากงานประจำมาเลยลูก อีกทั้งต่างคิดเห็นกันว่า ดูไม่มีอนาคต อยู่ต่างจังหวัดน่าจะทำงานราชการนะจ๊ะ พวกเขาดูเป็นห่วงเป็นใยกันมากเหลือเกิน

 

จริง ๆ แล้วฉันมีอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญ ที่เป็นตัวแปรหลักของการลาออกจากงาน คือการกลับมาอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อนคุณย่าที่แก่มากแล้ว ท่านก็เปรียบเสมือนคนที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่จำความได้

เมื่อครั้งยังทำงานที่กรุงเทพฯ นาน ๆ ครั้ง ถึงจะกลับบ้านสักที กลับแต่ละครั้งก็มักจะแอบมองไปที่คุณย่า สังเกตอยู่เรื่อยๆ และรู้สึกว่า ท่านน่าสงสารจังเลย 

ท่านอยู่บ้านคนเดียว นั่งดูทีวีกินข้าวคนเดียว คงจะเหงา ในใจรู้สึกตันไปหมด 

เลยคิดพิจารณาเรื่องการลาออกจากงานมาอยู่กับท่าน แม้ว่าอาจจะไม่ได้เป็นหลานที่น่ารักให้ก็เถอะ อยู่ข้าง ๆ เถียงกันบ้าง คิดว่ายังดีกว่าปล่อยให้เหงาอยู่คนเดียว 

บั้นปลายชีวิตของคนวัยชราบางคน มักจะไม่กล้าเรียกร้องจากลูก ๆ ว่าขอไปอยู่ด้วยได้ไหม เหงาแค่ไหนก็จะไม่กล่าวออกไป แต่ชอบที่จะให้ลูก ๆ แสดงออกว่าอยากพาท่านไปอยู่ด้วยมากกว่า

ทว่า...ฉันสังเกตดูมานานมาก จนรู้สึกว่าท่านแก่มากแล้วจริง ๆ เหตุใดลูก ๆ ที่กล่าวว่าอยากพาไปอยู่ด้วย ไม่ทำตามที่ว่ากันสักที 

คุณย่ามักให้เหตุผลว่า รอให้ฉันคนนี้แต่งงานออกจากบ้านนี้ไปก่อน ซึ่งฉันก็เคยบอกท่านไปแล้วเช่นกัน สำหรับตัวฉันเองนั้น ถ้าหากย่าอยากไปอยู่กับลูกคนไหน ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันเลย 

ถึงฉันจะอาศัยอยู่กับย่ามาตั้งแต่เด็ก ๆ ก็จริง เพราะพ่อกับแม่แยกทาง แต่ทั้งพ่อทั้งแม่ ยังเป็นคนที่ส่งเสียทุกสิ่งทุกอย่าง หากย่าไปอยู่กับลูก ๆ ฉันสามารถไปอยู่กับแม่ได้ สบายมาก 

 เมื่อพูดถึงเกี่ยวกับประเด็นนี้ มักจบด้วยหน้าเศร้า ๆ ของท่าน พร้อมเสียงที่เงียบไปอย่างน่าใจหาย


 

มีครั้งหนึ่ง รุ่นพี่ที่ทำงานถามฉันว่า เหตุใดเป็นฉันที่ต้องออกจากงานเพื่อมาอยู่กับคุณย่า ฉันคือรุ่นหลานนะ ต้องเป็นรุ่นลูกที่ต้องดูแลท่านไม่ใช่หรือ ได้แต่ยิ้มและตอบไปว่า เพราะท่านเปรียบเสมือนคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ๆ ถึงอย่างไรรุ่นพี่ที่ทำงานเหมือนจะยังไม่เข้าใจอยู่ดี 

 

หลายคน หลายครอบครัว หลายความคิด ย่อมเผชิญกับสถานการณ์ที่แตกต่างกัน ใครจะคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับชีวิตนี้ของฉัน ได้แต่ปล่อยมันไปทั้งอย่างนั้น 
 

เพราะฉันที่เป็นเจ้าของชีวิตนี้ ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว 

ผลลัพธ์ต่าง ๆ ที่จะตามมา ฉันคนนี้ ยินดีรับไว้ทั้งสิ้น

 

ตอนนี้เวลานี้ แม้ว่าจะดึกมากแล้ว แต่ฉันคนนี้ ยังคงนั่งหน้าจอโน๊ตบุ๊คเครื่องเก่ง สวมแว่นสายตาที่มีคุณสมบัติกรองแสงสีฟ้า  เพื่อเริ่มเขียนนิยายเรื่องใหม่ 

หลังกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ จู่ ๆ เกิดปิ้งไอเดีย เกิดภาพของโครงเรื่องขึ้น ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนแนวจีนโบราณ นางเอกเสียชีวิตแล้วหลุดเข้าไปในภพนั้น ๆ 

ทว่าในขณะกำลังคิด ๆ ร่าง ๆ พิมพ์ ๆ นั้น เกิดความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกเป็นครั้งคราว ในใจคิดแค่ว่า คงเพราะวันนี้กินชาเขียวนมสดสูตรของตัวฉันเองเยอะเกินไป เลยส่งผลให้หัวใจเต้นผิดปกติอย่างนี้ ซึ่งเกิดเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง จากนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักกับอาการของตนเองอีก 

 

แต่เมื่อพิมพ์ไปได้สักพัก ก็เกิดอาการภาพตัด...

 

'มี่เอ๋อร์'

'มี่เอ๋อร์'

 

'มี่เอ๋อร์...ได้โปรด กลับมาหาแม่เถอะ'

เสียงร้องเรียกและเสียงร้องไห้เบาๆ ปานจะขาดใจ ดังกระทบเข้าโสตประสาท เป็นสิ่งแรกที่ฉันรับรู้ได้

 

 

นานิ! อิหยังล่ะเนี่ย???

 

 

 

----------------------------------------------

*ไม่อิงประวัติศาสตร์ใด ๆ เลยค่ะเรื่องนี้

**มือใหม่มาก ๆ ตรงไหนติดขัดไม่สมเหตุสมผล หรือใช้คำผิด แนะนำได้ค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 504 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #4 ดอกหอม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:28

    เป็นเฉพาะเราหรือเปล่า

    ตัวอักษรเล็กมากเลยค่ะ

    #4
    1
    • #4-1 KKotchaa(จากตอนที่ 1)
      29 พฤษภาคม 2563 / 16:37
      ขอบคุณที่แนะนำค่ะ
      ไรท์ลองเปิดอ่านในมือถือ เป็นขนาดอักษรที่เคยอ่านตามปกติเลยค่ะ แต่เดี๋ยวไรท์เพิ่มขนาดให้นะคะ
      #4-1