🖤 (sf/os)​ NCT : JOHNJAE​ 💜

ตอนที่ 1 : ▪️คุณครูแจน ▪️ 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ย. 62


 

... Intro... 


 


 

"พ่อเลี้ยงๆ มีคนมาหาครับ"


 

เสียงตะโกนดังผ่านต้นส้มที่ออกผลรับแดดยามเช้าเรียกขาเรียวยาวภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มให้หยุดชะงัก ร่างสูงโปร่งหันหลังกลับมาตามเสียงเรียกเพื่อมองเด็กหนุ่มที่กำลังกระโดดข้ามกองวัชพืชที่ถูกถอนทิ้งไว้


 

"ใคร" เสียงทุ้มเปล่งออกจากริมฝีปากหยัก เป็นเรื่องปกติที่เขามักจะพูดน้อย แต่ตรงประเด็นเสมอ


 

"เขาบอกว่าเป็นคุณครูคนใหม่ของนายน้อยครับ"


 

"มาสายไปสิบนาที" ร่างสูงพึมพำก่อนจะก้าวเดินไปยังทิศทางบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของไร่ผลไม้แห่งนี้


 

บรรยากาศเมืองเหนือเป็นที่ชื่นชอบของนักท่องเที่ยวต่างถิ่น ยิ่งตอนเช้ามืดที่อุณหภูมิสิบองศาปลายๆ ทำให้อยากซุกตัวนอนอยู่ในกองผ้าห่ม แต่ไม่ใช่กับชาวบ้านที่คุ้นเคยกันดี เพราะเวลาเช้ามืด พวกเขากลับลุกออกจากเตียง เพื่อเตรียมพร้อมออกทำงานกันทั้งนั้น


 

ชาวบ้านเกือบครึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ ล้วนมาสมัครเป็นคนงานที่ไร่รุ่งอรุณ ไร่ผลไม้ชื่อดังในจังหวัดเหนือสุดของประเทศ


 

หากเอ่ยชื่อไร่รุ่งอรุณแล้ว คนในพื้นที่คงไม่มีใครไม่รู้จัก ยิ่งเจ้าของไร่หนุ่มด้วยแล้ว มักจะถูกพูดถึงในวงกว้าง โดยเฉพาะกับสาวโสด หรือแม้กระทั่งแม่หม้ายที่อยากเสนอตัวสมัครเป็นแม่เลี้ยงของไร่ แต่ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป พื้นที่ข้างกายของ 'พ่อเลี้ยงจอห์นนี่ ซอ' ก็ยังไร้เงาของคนรู้ใจ จนใครๆต่างก็กล่าวขานว่าเขาน่ะ


 

'หล่อ แต่ใจแข็งดั่งหินผา'


 

เจ้าของร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรหยุดยืนด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เบื้องหน้าเขาคือแผ่นหลังของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ที่วัดจากความสูงแล้วไม่น่าจะน้อยกว่ากันมากนัก


 

พ่อเลี้ยงจอห์นกวาดตามองคนที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์จนลืมสนใจว่าตรงนี้ยังมีเขาที่เป็นเจ้าของไร่ยืนอยู่อีกคน


 

"ครับแม่ น้องถึงแล้วครับ"


 

จอห์นนี่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วที่กำลังพูดกับมารดาผ่านโทรศัพท์ เขานึกอยากจะขัดจังหวะ แต่ก็ไม่คิดที่จะเสียมารยาทพอ จนในที่สุดอีกฝ่ายก็วางสายแล้วหันหลังกลับมาพร้อมท่าทางตกอกตกใจที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้


 

"ตกใจอะไร" เขาเอ่ยถามตามที่คิดพร้อมกวาดตามองคนตรงหน้าที่มีสีผิวโดดเด่นตามแบบฉบับคนเหนือ เจ้าตัวสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีดำที่ตัดกับผิวขาวราวกับสัญลักษณ์หยิน-หยาง พร้อมกับกางเกงผ้าชิโน่ขาเต่อที่ดูเข้ากันอย่างลงตัว


 

"ไม่คิดว่าจะมีคนยืนอยู่ตรงนี้น่ะครับ" ริมฝีปากชมพูเอ่ยขึ้นพร้อมประเมินคนตรงหน้าไปด้วย อีกฝ่ายสวมเสื้อลายสก็อตสีน้ำตาลโทนเดียวกับหมวกสานใบใหญ่ตามแบบฉบับชาวไร่ และอาจจะเป็นเพราะหมวกที่มีขนาดใหญ่เกินไปเลยไม่สามารถเห็นใบหน้าอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน


 

"เธอมาสายไปสิบนาที"


 

" ครับ? "


 

" เวลานัดไม่ใช่แปดโมงเหรอ"


 

เสียงราบเรียบทำให้เจ้าของข้อมือขาวต้องยกขึ้นมาดูนาฬิกาว่านี่กี่โมงเข้าไปแล้ว หัวคิ้วสวยขมวดเล็กน้อยก่อนจะปะติดปะต่อได้ว่าคนตรงหน้าคงเป็นคนที่นัดเขาเอาไว้


 

"คุณแทยงเองเหรอครับ ขอโทษนะครับ พอดีผมหลงทางนิดหน่อย" เขาเอ่ยชื่อคนที่ประสานงานกันมาร่วมเดือนพร้อมทั้งจินตนาการเจ้าของรายละเอียดในอีเมล์ที่ลงท้ายไว้ตลอดว่า 'อีแทยง' ว่าคงจะเป็นคนขี้เล่นหน่อยๆ แต่พอมาเจอตัวจริง กลับแตกต่างกับที่คิดไว้เพราะคนตรงหน้าดูเงียบขรึมมากกว่าที่คิด


 

"เธอคือจองแจฮยอนใช่ไหม"


 

" ครับ คุณเรียกผมว่าแจฮยอนก็ได้"


 

"งั้นก็เรียกฉันว่าจอห์นนี่ ไม่ใช่แทยงอย่างที่เธอคิด "


 

สิ้นประโยคนั้น แจฮยอนก็รู้สึกหน้าร้อนวาบ เขาพอจะรู้มาบ้างว่าเจ้าของไร่มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร แล้วถ้าหากว่าเข้าใจไม่ผิดล่ะก็ คนตรงหน้าเขาตอนนี้ก็มีชื่อเดียวกันกับเจ้าของไร่ที่เขาเคยได้ยินมานั่นแหละ


 

to be continued...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น