[NCT] Marriage | DOTEN

ตอนที่ 1 : ミ☆☆Marriage ☆☆彡 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

Marriage

DoTen

Chapter : 1

 

 

 

 

ยุคคลุมถุงชนนี่ มันหมดไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?

ทุกคนควรได้รับอิสระจากการเลือกคู่สิ แต่ทำไมเขาไม่ได้รับสิทธิ์นั้นนะ

 



 ・。・゚★・。・。☆・゚・・。・゚★・。・。☆・゚・・。・゚★・。・。☆・゚・



 

 

ตุบ!

 

“เตนล์! เจ็บไหมนั่นน่ะ”

“เจ็บซี~TOT แต่ เรารีบๆไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันการ”

เตนล์ลุกขึ้นปัดกางเกงปอยๆ ก่อนจะรีบลากแขนเพื่อนคนสนิทออกจากบริเวณสวนข้างบ้าน

 

“เฮ้อ โล่งอกไปที~

“ฉันเสียวสันหลังวูบแหนะ แกเลิกเล่นแบบนี้ได้แล้วนะ คราวหน้าฉันไม่เอาด้วยแล้ว ˇ︿ˇ

“ถ้าแกไม่ช่วยฉันแล้วใครจะช่วยฉันเล่า ง่า...อีกครั้งเดียว จริงๆน๊า คุน”

เตนล์เขย่าแขนเพื่อนสนิทก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอน แน่นอนว่ายังไงเสีย คุนก็ต้องใจอ่อนกับเตนล์อยู่ดี

 

“เฮ้อ อยากกินไรเปล่า? ก่อนกลับห้อง”

“อืมม...คิมบับ กินคิมบับ!

“อ่าๆ”

 

.

.

.

 

“ฉันต้องขอโทษคุณฮวียองแล้วก็คุณดายอนด้วยนะคะ เตนล์ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดิฉันขอโทษจริงๆนะคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ย ขอโทษขอโพยแขกที่มาในวันนี้อยู่หลายต่อหลายหน จากใจจริง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูเตนล์อาจจะลืม...แต่ ดิฉันไม่ได้ว่าอะไรหนูเตนล์หรอกนะคะ อย่ากังวลไปเลย”

“แบบนี้ยิ่งเกรงใจเลยค่ะคุณคิม” เธอรู้สึกผิดจริงๆได้แต่นั่งก้มหน้าขอโทษบุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้างเธอทั้งสามคน

“แล้วนี่ คุณฉวี่เซิงจะกลับจีนตอนไหนคะ หรือรอวันงานเสร็จแล้วค่อยกลับทีเดียว” คิมดายอนเอ่ยถาม ฉวี่เซิงจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอช้าๆ ครอบครัวนี้ใจดีเหลือเกิน ทั้งๆที่เขาผิดนัดตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้

“ค่ะ จะกลับหลังจากวันแต่งงาน”

“แล้วอย่างนี้ เตนล์จะไปกับคุณหรือเปล่า?

“อ้อไม่หรอกค่ะ เตนล์คงจะทำงานอยู่ที่นี่เลย อีกอย่าง แต่งงานแล้วก็ต้องอยู่ด้วยกันกับสามีสิคะ”

“นั่นน่ะสิคะ”

ฉวี่เซิงสังเกตมาตลอดนะ ไม่ใช่ แค่เตนล์หรอกที่ไม่อยากโดนจับแต่งงาน ว่าที่ลูกเขยเขาก็ด้วย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ขัดอะไรเท่าไหร่ นั่งนิ่งเป็นขอนไม้เชียว

หลังจากคุยธุระกับครอบครัวคิมจนมืดค่ำ ฉวี่เซิงก็มาส่งทั้งสามคนที่หน้าบ้าน ...บ้านเช่าที่เตนล์เช่าไว้ไม่ใหญ่มาก อยู่ในซอยเล็กๆ เกรงใจเศรษฐีตระกูลคิมอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขาก็ใจดีเหลือเกิน ไม่ถือสาอะไร คุณปู่นี่ หาเพื่อนได้ดีทั้งตระกูลเลยจริงๆ

“เฮ้อ...เจ้าเตนล์นะเจ้าเตนล์ หนีแม่อีกแล้ว” บ่นลูกชายตัวดีก่อนจะเดินเข้าบ้าน

ฉวี่เซิงไม่ได้มาเกาหลีบ่อยนักหรอก บ้านเกิดเขาอยู่จีน ฝั่งพ่อของเตนล์ต่างหากที่เป็นคนเกาหลี ตั้งแต่รุ่นปู่ พอสามีของเธอเสีย เธอก็ย้ายกลับไปอยู่จีน เพราะสมบัติถูกโกงโดยฝ่ายพี่ชายของสามีไปเสียหมด บ้านที่เกาหลีก็ไม่มีสิทธิ์ไปเหยียบอีกแล้ว เรื่องของครอบครัวเขา ฉวี่ซีไม่อยากยุ่งให้เป็นเรื่องเป็นราว เก็บเอาแต่ข้าวของตัวเอง และกลับไปอยู่บ้านเกิดที่จีนกับตายาย แต่เตนล์ยังยืนยันว่าจะทำงานอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ได้ขัดอะไร

 

.

.

.

 

08:00AM

 

“กลับมาแล้วหรอ ตัวแสบ!

!!!!!!

“ม๊า..แฮะๆ” (´`)

“ไม่ต้องเลย มานี่!

เค้าว่าเค้าย่องเบาสุดแล้วนะ ม๊านั่งดูทีวีอยู่ ยังได้ยินเฉย ม๊าเก่งสุดๆ

“ไปไหนมา”

“ง่า ม๊าจ๋า อย่าเสียงดุซี~

“ก็มันน่าดุ โตขนาดนี้แล้ว ไม่มีความรับผิดชอบเลย ม๊าโกรธมากๆเมื่อวาน”

“ม๊า...เตนล์ไม่พร้อม”

“ม๊ารู้ แต่ก็รีบๆแต่งให้จบๆไป”

“...มันไม่ง่ายเลยนะม๊า” (T^T)

“ทางนั้นเขายื่นข้อเสนอมา เพราะลูกเขาก็ไม่เห็นด้วยกับการโดนจับแต่งงานเหมือนกัน”

“ยังไงม๊า!?

“หลังจากแต่งงาน ภายในหนึ่งปี ถ้าไปกันไม่รอดเนี่ย ค่อยหย่ากัน...”

“...แล้วไงต่อม๊า”

“ถ้าแกอยากหย่าก็หลังจากครบรอบวันแต่งงาน แค่นั้น”

“ตั้งหนึ่งปีแหนะ”

“ก็ดีเท่าไหร่แล้ว คำสัญญาของคุณปู่น่ะต้องการให้มีลูกมีหลานด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ...พวกเขาก็ไม่อยากบังคับจิตใจพวกเรา”

“ฮะ หนึ่งปีก็หนึ่งปี” ยังไงก็ไปกันไม่รอด เพราะเขาน่ะ รู้จักว่าที่คู่หมั้นดีกว่าใคร หึ ...คิมโดยอง

“แล้วก็อย่าไปป่องซะล่ะ ถ้าเกิดเขาไม่ยอมเลิกม๊าไม่รู้ด้วยน้า”

“ม๊า!! พ...พูดอะไรก็ไม่รู้” แค่คิดก็ขนลุก ถึงจะแต่งงาน เขาก็จะไม่ยอมร่วมนอนเตียงเดียวกันกับคนๆนั้นเด็ดขาด!

“ฮะฮ่าๆๆ ม๊าไปทำกับข้าวก่อนนะ ไปอาบน้ำไป”

“อาบมาแล้วจากคอนโดคุน อุ๊บ!

“ห๊า ไปอยู่คอนโดคุนเองหรอเนี่ย! มาให้ม๊าตีก้นเดี๋ยวนี้เลยเตนล์ หนีม๊าไปหมกอยู่กับเพื่อนได้ไง!

“งื้อออม๊า ไม่ใช่นะๆ เอ่อ ก็ใช่อยู่ นิดหน่อย แต่ก็ ..คุนไม่ผิดนะม๊า”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย ฮึยย”

 

.

.

.

 

“อะไรนะคะ!! วะ..วันนี้หรอคะ เอ่อ เตนล์อยู่ค่ะ.....ได้ค่ะ เดี๋ยวบอกให้เตนล์เตรียมตัวไว้นะคะ....ค่ะคุณคิม”

 

“คุยกับใครน่ะม๊า” ร่างบางในชุดนอนหัวยุ่งฟูเดินเตาะแตะลงมาจากชั้นบน ก่อนจะเอ่ยถามมารดาที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์จากใครสักคน

“คุณหญิงคิม”

“คิมไหน?

“คิมดายอน!

!!!! ทำไมหรอม๊า? เขาโทรมาหาม๊าทำไม?” ร่างบางตาสว่างทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ...รู้สึกกลัวแล้วรู้สึกต้องรีบวิ่งหนีออกจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้ และแน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องแต่งงานนั่นไงจะเรื่องไหนเสียอีก

“เขาบอกว่าเลื่อนงานแต่งเข้ามา เป็นต้นเดือนหน้า...แล้ววันนี้คิมโดยองจะเข้ามาพาลูกไปตัดชุด”

สิ้นสุดประโยคบอกเล่าของคนเป็นแม่ เตนล์ก็แทบเข่าทรุด เลื่อนเข้ามาก็เท่ากับว่า อีกสองอาทิตย์น่ะสิ ...ใช่สิ คนรวยมันพูดง่ายนี่ เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย บ้านนั้นจัดการให้ทั้งหมด แต่ยังไง มันก็เร็วเกินไป เร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

“ฮื่ออ ม๊า ไม่เอา ไม่ไป”

“อย่างอแงเป็นเด็กสิเตนล์ปีนี้ก็ 26 แล้วไม่ใช่หรอ แก่แล้ว ม๊าว่า รีบๆแต่งก็ดีนะ ระยะเวลา 1 ปีหลังจากนั้นก็จะได้เร็วขึ้น ลูกเองก็จะเป็นอิสระเร็วขึ้น” ฉวี่เซิงเอ่ย ก่อนจะตบบ่าลูกชายเบาๆ “ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ เดี๋ยวบ้านนั้นจะเอารถมารับ”

หน้าเตนล์ไม่ได้ดีขึ้นเลยจากเมื่อเช้า หลังจากลงมาจากอาบน้ำแต่งตัว รถของตระกูลคิมก็มาจอดหน้าประตูบ้านพอดี...และนั่นแหละ ครั้งนี้ไม่มีทางหนีได้อีกแล้ว

และตั้งแต่ขึ้นรถ ก็ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น ถ้าจะโกรธจะเกลียดกันขนาดนี้นะ คิมโดยอง! ยกเลิกงานแต่งไปเลยสิ

 

 

“ลงมาสิ หรือต้องให้ปูพรมแดงก่อน”

“...” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาต่อยไปแล้ว! ยังปากปีจอเหมือนเดิมเลยนะ ...ได้แต่คิดในใจ เขาไม่กล้าพูดออกไปหรอก

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

“ที่คุณหญิงคิมดายอนติดต่อไว้น่ะครับ”

“อ่าคุณคิมโดยองใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ค่ะ”

“...” ร่างบางเดินเข้ามาทีหลังก็ได้แต่ยืนมองร้านที่อะไรๆก็ดูหรูไปหมด กรอบรูปที่โชว์นี่ก็น่าจะราคาแพงเป็นแสนๆ ทั้งกระเบื้อง การตกแต่งร้าน ทั้งตู้เสื้อผ้า ห้องลองเสื้อผ้า ถ้าเขาทำเพชรหลุดไปสักเม็ดนี่ต้องไปขายบ้านมาชดใช้แน่ๆ

 

“คุณเตนล์ใช่ไหมคะ?

“ครับ?

“เชิญห้องวัดตัวทางนี้ค่ะ”

พนักงานสาวสวยดูแลอย่างดี ตั้งแต่พาเดินมาที่ห้อง วัดไซซ์ ลองเสื้อ กางเกง รองเท้า ทั้งหมดคุณหญิงคิมให้ที่นี่ทำทุกอย่าง พอวัดตัวเสร็จก็ออกมาห้องรับรอง ผ่านไปกว่าสามสิบนาที ที่เขาวัดตัวและร่างสูงนั่งรออยู่ด้านนอก

“คุณเตนล์ตัวเล็กแล้วก็ผอมกว่าที่คิดไว้เลยน่ะค่ะเลยวัดตัวนานไปหน่อย” พนักงานสาวเอ่ยกับคิมโดยอง

...เหอะ ถ้าไม่ติดว่าเขาจะไม่มีรถกลับ คงหนีกลับไปก่อนแล้วแน่ๆ

 

“นี่ค่ะ ลองเปิดดูแบบการ์ดเชิญงานแต่งก่อนนะคะ ชอบแบบไหนก็เอาโพสต์อิทแปะไว้ก่อนได้ค่ะ เผื่อจะเลือกอีกที”

 

“เอ่อ พี่ฮะ ขออีกเล่มนึง” เตนล์ชูนิ้วบอกจำนวนที่ต้องการกับพนักงานสาว เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบอีกเล่มมาให้

“หึ”

?” คิมโดยองหัวเราะเขาในใจหรือเปล่านะ ฟังไม่ถนัดเท่าไหร่ แต่ก็ช่างเหอะ...พอเปิดดูแล้วแบบสวยๆก็เยอะเหมือนกัน เลือกไม่ถูกเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวนะ ทำไมเขาต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วย ไม่ได้อยากแต่งเสียหน่อย

คิดในใจก่อนจะวางหนังสือไว้ที่โต๊ะ ความจริงแล้วโดยองเลิกดูไปก่อนเขาอีก

“เลือกได้แล้วหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ย ก่อนจะมองมาที่เขา

...ก็นะ ถ้าจะเหม็นขี้หน้ากันขนาดนี้ก็อย่ามองเลย คิมโดยอง  (  ̄^ ̄)

 

“เปล่า คุณอยากได้แบบไหนก็เลือกไปเลยแล้วกัน” กระดากปากดี นี่เราเรียกให้เกียรตินายนี่มากไปหรือเปล่านะ

“หึ...ผม ให้ คุณ เลือก แสดงความเห็นบ้างสิครับ งานแต่งของเรานะ :) ”

โดยองเน้นคำเสียเขาต้องกัดฟันและกำมือแน่น ...อยากบอกม๊าว่า มันไม่รอดตั้งแต่วันมาวัดตัวแล้ว เมื่อไหร่จะครบ 1 ปีนะ

“เหอะ” ผมไม่อยากจะต่อปากต่อคำให้เสียเวลา หยิบตัวอย่างการ์ดมาดูอีกรอบแล้วแปะโพสต์อิทไว้ประมาณสองสามหน้า

 

 

“เรียบร้อยนะคะ^^” พนักงานคนเดิมเดินกลับมาและหยิบหนังสือคืนกลับไป “คุณเตนล์เลือกได้เหมาะมากๆเลยค่ะ”

“ครับ” ก็แค่การ์ดนั่นแหละ ก็เหมือนเลือกเครื่องประดับให้ตัวเอง คิดว่าจะเหมาะสมจะเข้ากับเขาก็พอแล้ว ...จริงๆเขาเซ็นต์ดีมากเลยนะ ด้านการแต่งตัว ถ้าไม่มาเป็นสถาปนิกเสียก่อนก็คงจะไปเป็นดีไซน์เนอร์แล้ว

 

 

“จะไปไหนต่อหรือเปล่า”

“ไปส่งนาย”

“งั้นช่วยส่งผมป้ายรถเมล์ข้างหน้าได้ไหม ผมจะไปทำธุระต่อ”

“เห็นรถฉันเป็นแท็กซี่หรือไง?

“อย่าหาเรื่องได้ปะ ผมแค่ขอร้อง ...ขอร้องให้ไปส่ง”

“ฉันไม่ได้หาเรื่อง นายต่างหากที่ทำตัวน่ารำคาญ”

“คิมโดยอง!

“ลุงฮง จอดรถ!!

 

เอี๊ยดดด!!!

 

“ตรงนี้หรือครับคุณโดยอง?” คนขับรถหันมาทางโดยอง คาดว่าเจ้านายของเขาและว่าที่ภรรยาคงจะทะเลาะกัน เมื่อดูจากสายตาของทั้งสองที่จ้องมองกันแล้ว

“ใช่ ...อยากลงก็ลงไปสิ ฉันจอดให้แล้ว”

“หึ!

 

หลังจากร่างบางลงรถ คิมโดยองก็รีบปิดประตูและให้คนขับรถออกรถทันที เท่ากับว่าตอนนี้พวกเขาทิ้งร่างบางเอาไว้ ...ข้างถนน!!

 

“ฮึยย คิมโดยอง! ไอ้บ้าเอ้ย!

 

.

.

.

 

“ฮืออออ คุน ฉันไม่อยากแต่งกับหมอนี่ เขานิสัยไม่ดี” เตนล์งอแงตั้งแต่กลับมา ถึงคอนโดของคุน เอะอะก็จะไม่แต่งอย่างเดียว เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันเลยได้แต่ลูบหัวเพื่อนสนิทปอยๆ

“ไม่อยากจะเชื่อ ว่าจะเป็นคิมโดยอง โลกกลมพรมลิขิตจริงๆ”

คุนเป็นเพื่อนเตนล์ตั้งแต่สมัยมัธยม จนถึงมหาฯลัย จริงๆพวกเขามีเพื่อนอีกคนนึง คือ นากาโมโตะ ยูตะ แต่ยูตะกลับบ้านเกิดไปทำงานที่ญี่ปุ่นแล้ว จึงเหลือต่างด้าวไลน์อย่างพวกเขาทั้งสองคน

เฉียนคุน หรือ คุน เข้าใจเพื่อนสนิทของเขาดีเลยล่ะ ก็อดีตมันสุดแสนจะแย่ ...แย่มาก แย่มากที่สุด เรื่องระหว่างเตนล์ กับ คิมโดยอง น่ะ...

 

 

[ม.ปลายปีหนึ่ง]

“เฮ้ย ไอ้เตนล์ ไอ้เตนล์ชอบคิมโดยอง วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

“นี่พูดบ้าอะไร เงียบปากของแกไปเลยไอ้จุน!!” คนตัวเล็กหน้าแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ...ไม่ใช่ว่าชอบ แต่ก็ รู้สึก อย่างว่า นิดหน่อย ...นิดหน่อยเท่านั้น

 

“จริงหรอเตนล์แกชอบโดยองหรอ” ยูตะเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆหันมาถาม และเขย่าตัวเพื่อนตัวเล็กจนหัวโครงเครง

“บ..บ้าหรอ ไม่ใช่ซะหน่อย”

“แหน่น้า..ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้นอะ” คุนก็อีกคน ที่ดึงเพื่อนตัวเล็กให้หันไปสบตากัน แต่อาการมันชัดขนาดนี้ ใช่ว่าจะดูไม่ออก ...เพื่อนของเขากำลังเขินจนตัวแดง

“จุนแกอย่าพูดมากได้ปะ ฉันไม่ได้ชอบ”

“หรอออออออออออออ” จุนฮเวลากเสียงยาวไปถึงเกาะเชจูได้...

“ท่านหัวมาแล้วๆ” เสียงของยองฮีเอ่ย พร้อมวิ่งเข้ามาในห้อง เป็นสัญญาณบอกว่า คิมโดยองกำลังกลับเข้ามาในห้อง

“จุนฮเว...ฉันขอล่ะ แกอย่าบอกโดยองนะ”

“โหย ต้องมีขอแลกเปลี่ยนดิ”

“อยากได้อะไร?

“...เดี๋ยวบอก”

ใช่...จุนฮเวเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับโดยอง และก็ล่วงรู้ความลับ ที่ตอนนี้มันไม่ลับแล้วของเตนล์ ก็เพราะเตนล์ไปซื้อดอกกุหลาบร้านแม่ของจุนฮเวน่ะสิ แถมยังติดแท็กป้ายชื่อว่าให้คิมโดยองอีกด้วย ทำไมเขาจะไม่รู้ อีกอย่าง ยังว่ายวานให้จุนฮเวเอาไปไว้ในล็อคเกอร์ของคิมโดยองอีก

...ไม่รู้ว่าเผลอใจไปชอบคิมโดยองตอนไหน แต่ว่า รู้ตัวอีกที ภาพในหัวของเขาก็มีแต่ ภาพของหัวหน้าห้อง แสนดีคนนี้เต็มไปหมด

เขารู้สึกว่าตัวเองพิเศษ ปกติโดยองเย็นชาใครๆก็รู้ แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาประทับใจ ในวันที่เขาถูกทำโทษ จนไม่ได้ทานข้าว หัวหน้าห้องที่แสนดีกลับ ซื้อขนมปังมาให้ ...นี่เขาอ่อนไหวง่ายไปไหมนะ?

 

พักเที่ยง

 

 

“โห ล็อคเกอร์มึงเต็มจนล้นเลยวะ อิจฉาแป๊ป”

“...”

“น่ารักวะอันนี้ขอได้ปะวะ กุหลาบผูกโบว์ เชี่ย มีสติ๊กเกอร์รูปกระต่ายด้วย ใครทำวะ 55555555555

“เออ...เอาไปดิ” ร่างสูงพูดจบก่อนจะเดินออกไป ไม่เก็บแม้แต่ของขวัญสักชิ้นเดียว

 

“คิมโดยอง...เราให้ แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์นะ ^^

“ขอบใจเซจอง”

 

 

“เตนล์ แกเป็นไร?

“ปะ..เปล่านี่” อาการของคนแอบชอบเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ ...ทำไมต้องไปหึงหวงเขาด้วย เซจองก็เป็นเพื่อนคิมโดยองเหมือนกัน

 

“โอ๊ะโอ คิมเซจอง...เธอไม่กลัวคนแถวนี้จะเคืองเอาหรอ?” เสียงกระแนะกระแหนพูดขึ้น ...เป็นเสียงของ โชวมี่ เพื่อนร่วมห้องของเตนล์อีกคน ...เธอคนนี้ไม่ชอบหน้าเขาเสียด้วยสิ จะหาเรื่องอะไรอีกนะ

“หืม? ใครหรอโชวมี่?” คิมเซจองเอ่ยถาม เพื่อนสาวที่เดินออกมาพร้อมกับตบไหล่เธอ ก่อนสายตาจะทอดมองมายังเตนล์และกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่

“ก็คนแถวนี้แหละ แถวนี้อ่ะ” โชวมี่เพยิดหน้าไปทางเตนล์ ...นั่นไง หาเรื่องกันชัดๆ

“เอ๋? เกี่ยวอะไรกับเตนล์ล่ะ? ...นี่เธออย่าบอกนะว่า”

“เธอคิดยังไง ก็อย่างนั้นแหละ”

 

“...”

คิมโดยองเงียบ และมองมายังคนตัวเล็กเช่นเดียวกันกับเซจองและโชวมี่ ...เขาอยากหายตัวออกไปเสียตอนนี้ อยากแทรกแผ่นดินหนีไปเดี๋ยวนี้เลย!!

 

“เฮ้ย ไอ้โด กูว่าสติ๊กเกอร์กูคืนมึงดีกว่าวะ มันเหมาะกับมึงมากกว่ากู”

 

“เฮ่ย...เตนล์” จุนฮเวเอ่ยเรียกเตนล์เบาๆ เพราะในมือของคนมาใหม่อย่างยุนฮยองมีกุหลาบของเขาอยู่

 

“...กูไม่เอา มึงเอาไปทิ้งก็เลยไป”

 

“...”

 

โดยองขยี้สติ๊กเกอร์รูปกระต่ายของเตนล์ทิ้งเหลือเป็นเพียงเศษกระดาษเล็กๆ ที่ปลิวไปตามลม ส่วนกุหลาบที่เขาตั้งใจให้โดยอง ดงฮยอกก็เอาไปเด็ดใบเล่นเสียจนสภาพไม่น่าดู ...เจ็บ

 

“อ๊ะ! จะไปไหนเสียละเตนล์” โชวมี่เอ่ย พลางยิ้มแบบนางร้ายในละครหลังข่าว...อย่าว่าเขาดูไม่ออกนะ นี่มันรอยยิ้มเยาะเย้ยเขาชัดๆ!!

 

“...” เขาลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะลุกเดินออกไปประตูหลัง แต่ยังไม่ทันถึงประตูโชวมี่ก็เอ่ยเรียกเขาขึ้นมาอีกที

 

“ฉันอยากรู้จริงๆน้า..นายชอบโดยองใช่ป่าว”

“...” รู้อยู่แล้วนี่ จะมาทำท่าถามเขาอีกทำไม ...ความลับไปเป็นความลับอีกต่อไป คนตัวเล็กหันมองจุนฮเว ที่เป็นผู้รู้ความลับก่อนใคร จุนฮเวได้แต่โบกมือทั้งสองข้าง บอกว่าไม่รู้เรื่อง

“เงียบทำไมล่ะ? ตอบสิ ทุกคนก็อยากรู้กันนะจ๊ะ”

“...”

 

“แล้วโดยอง นายล่ะ...ชอบเตนล์บ้างหรือเปล่า?

“...”

เหมือนเล่นสงครามจ้องตา โดยองไม่ตอบแต่มองเตนล์นิ่ง และเต็มไปด้วยความผิดหวัง ...

 

“โดยองนายชอบเตนล์หรอ?” เซจองที่ยืนอยู่ข้างๆโดยองเอ่ย

“ไม่ ...ไม่ชอบ”

 

“...”

ทันทีที่จบประโยคร่างเล็กก็วิ่งออกไปจากห้องทันที ...ก่อนน้ำสีใสจะเอ่อล้นดวงตาแล้วไหลดิ่งลงตามใบหน้าในที่สุด

ไม่ชอบแล้วทำแบบนั้นทำไม คิมโดยอง...

ตั้งแต่ช่วงบ่ายเตนล์ก็หายไปเลย คุน ยูตะ จุฮเว ช่วยกันตามหาแต่ก็ไม่เจอ ทุกคนไม่รู้ว่าเตนล์มีที่ลับบนดาดฟ้าของตึก ถึงลมจะพัดแรงจนรู้สึกหนาวก็เถอะ เขาไม่อยากเจอหน้าโดยองและเพื่อนๆอีกเลย

 

 

[ม.ปลายปีสาม]

 

แย่ลงเข้าทุกวัน ความสัมพันธ์ของเตนล์และโดยอง เพื่อนๆเลิกให้ความสนใจมาตั้งนานแล้ว แต่เปลี่ยนจากที่เขาเคยชอบหัวหน้าห้องแสนดีเพอร์เฟ็คคนนั้น มาเป็นเกลียดขี้หน้าแทน

 

“ย่าห์!! โดยอง! สมุดการบ้านฉันอยู่ไหน?” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงดัง จนเพื่อนในห้องหันมาให้ความสนใจ

“...”

“เงียบทำไม!? หาเรื่องอีกแล้วใช่ปะ นิสัยไม่ดี”

“ก็สมุดการบ้านนายมันทุเรศเกินไปจนอาจารย์ไม่รับนี่ ฉันเลยเอาไปทิ้งขยะให้ ไหนๆอาจารย์ก็ไม่รับแล้ว ก็ไปทำมาใหม่ซะ”

“...ไอ้บ้า! อึก นายมันนิสัยไม่ดี ฉันเขียนไปได้เทอมนึงแล้วนะ!!” เขาไม่ได้ขี้แยนะ แต่มันทนมาตลอด และทนมาทุกวัน...กว่าจะผ่านวันนึงไปได้มันช่างยากเย็น

“ก็มันเละ จนอาจารย์ไปรับแล้วนี่ จะให้ฉันทำไง”

“ก็ไม่เห็นต้องเอาไปทิ้งเลย อึก ฉันทำมาทั้งเทอมนะ อึก ทำไมต้องเอาไปทิ้งขยะด้วย!

 

“เตนล์...ใจเย็นๆ เดี๋ยวฉันกับคุนช่วยทำ ไม่ต้องร้อง”

“อึก ยูตะ เตนล์ทนไม่ไหวแล้วนะ”

“อย่าทะเลาะกันเลยนะ ...โดยอง นายก็เกินไป ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย”

“...” ร่างสูงกรอกตาไปมา

“...อึก ” รำคาญกันมากเลยหรอ คิมโดยอง “ไอ้บ้า อึก นิสัยไม่ดี ทำไมต้องแกล้งฉันด้วย อึก ฮืออ”

คนตัวเล็กทุบเพื่อนร่างสูงทันทีที่โดยองยืนขึ้น ก่อนอีกคนจะทนไม่ไหวจับแขนคนตัวเล็กไว้ทั้งสองข้าง

“อย่างี่เง่า นายก็รู้หนังสือนายมันเปียกน้ำ จนเละเทะไปหมด ครูคนไหนจะรับตรวจล่ะห๊ะ”

“ก็ไม่เห็นต้องเอาไปทิ้งนี่”


ตุบ ตุบ ตุบ!

กำปั้นน้อยๆที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงระดมทุบร่างสูงอีกครั้ง โดยองขัดขืนบ้างจนทนไม่ไหว

 

“อยากได้ก็ไปหาที่ถังขยะหน้าห้องพักครูเอาแล้วกัน!!

 

พลั่ก!

“โอ๊ย!

“คิมโดยอง!” ยูตะเอ่ยเสียงดังลั่นห้อง โดยองผลักเพื่อนของเขาจนล้มลงไปก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

“เตนล์ เจ็บมั้ย ค่อยๆลุกนะ” คุนเอ่ยอย่างเป็นห่วงประคองร่างเพื่อนสนิทขึ้นมา เตนล์กอดคุนแน่นก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลจนเสื้อนักเรียนชื้นไปด้วยคราบน้ำตา

 

 

“เอาอีกแล้วหรอมึงนี่” ฮันซลเพื่อนกลุ่มเดียวกับโดยองเอ่ย ขณะนี้พวกเขากำลังนั่งพักหลังจากเล่นบาสเสร็จ โดยองสีหน้าไม่ค่อยดี ตั้งแต่เที่ยง และวันนี้ก็ดูใส่อารมณ์กับการเล่นบาสมากไปด้วย “ทะเลาะกับเตนล์เรื่องไรอีก”

“ทั่วไป”

เพราะทะเลาะกันจนเพื่อนเริ่มเอียนกับพวกเขา และไม่ใช่การหยอกล้อกันเล่นๆ ต้องมีใครสักคนเจ็บตัวหรือเสียน้ำตาตลอด ซึ่งคนที่เสียน้ำตานั้น เป็นเตนล์เสียมากกว่า

“เฮ้อ เกลียดอะไรเขาขนาดนั้นวะ”

“น่ารำคาญ”

“ไอ้โดๆ...แฮ่ก แฮ่ก” วินวินวิ่งเข้ามาในสนามอย่างเหนื่อยหอบ

“ไรมึง ทำไมดูรีบร้อน” ฮันซลถามก่อนจะยื่นขวดน้ำให้เพื่อน

“รถมึงไอ้โด มอไซค์มึง!

 

!!!!

 

“เตนล์....” ทันทีที่วิ่งมาถึงรถ ก็พบว่าลูกรักเขาถูกอาบน้ำให้ใหม่ (อาบแบบที่เละกว่าเดิม ทั้งโคลนทั้งดิน) โดยคนๆนั้น คนเดียวไม่มีใครเป็นอื่นแน่นอน ป่านนี้คงหัวเราะร่าอยู่ที่ไหนสักแห่ง

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #27 Thantipp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 16:37
    ขอนอกเรื่องนิดนึงนะคะ "คู่นึ้เรียกได้ว่ามวยถูกคู่" สมน้ำสมเนื้อกันมากค่ะ5555555555
    #27
    0
  2. #23 Best_bestty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 01:15
    เขียนดีมากเลยค่ะ
    #23
    0
  3. #16 SoRa ^_^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:51
    ทำไมโดยองใจร้ายได้ขนาดนี้อ่ะ อยากอ่านต่อออแงงง รอนะคะ
    #16
    0
  4. #14 kottonne (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    รีบมาต่อนะค๊าา จะรอดูตอนที่หลงน้องหัวปักหัวปำ ให้น้องเมินซะให้เข็ด
    #14
    0
  5. #13 แมวดำ_รอวันตาย_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:04
    ติดตามค่ะ อยากรู้มากว่าทำไมน้องถึงท้องทั้งที่ไม่ชอบหน้ากันขนาดนี้
    #13
    0
  6. #12 แมวดำ_รอวันตาย_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:03
    ทำไมใจร้ายอ่ะ ไม่เห็นต้องใจร้ายกับน้องขนาดนั้นเลยหนิ เหมือนเตนล์ตอนเด็กจะโดนเพื่อนแกล้งแบบเงียบๆด้วย ฮือออ น้องเตนล์โอ๋ๆมาให้มี้กอดเร็ว
    #12
    0
  7. #11 ฮันนี่พี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 10:14
    แง้ น้องเตนบ์น่าสงสารเด้อ เจ้าโดยอง ทำไมทำแบ่บเน้ ฮือ รอนะคะ*-*
    #11
    0
  8. #9 nampuengoh nampueng (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 01:59
    มาต่อไวๆนะคะ
    #9
    0
  9. #8 เพเปอร์ ฮาร์ททึ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 01:34
    แงงง โดยองไมใจร้ายงี้ ;_;
    #8
    0
  10. #7 kkispx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    น้องแสบมากตอนแก้แค้นคุณโด หวังว่าจะมีหวานๆมาบ้างนะคะ
    #7
    0
  11. #6 Tenny27 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:34
    ฮือ จะร้องตามน้อง โดยองใจร้ายมากๆเลย
    #6
    0
  12. #5 normal curve (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 18:20
    โอ้ยยย ไม่อยากจะนึกหลังท้องเลย มาต่อไวๆนาค้าาา ปังธงรอ
    #5
    0
  13. #4 yellow_ribbon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 14:44
    โดยองใจร้ายอ่ะ รำคาญเค้ามากขนาดนั้นเลยหรอ มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรนะที่ทำให้ยอมแต่งงานด้วยเนี่ย
    #4
    0
  14. #3 smok (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:18

    โดยองใจร้ายมากเลยนะ

    #3
    0
  15. #2 GhibiS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 02:42
    โอ้โห จากคนแอบชอบกลายเป็นคู่กัด แล้วต่อไปก็จะเป็นคู่ชีวิต สนุกแน่ๆคู่นี้
    #2
    0