คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
HAPPY

NEW
 
YEAR

2018.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 ม.ค. 61 / 07:02

บันทึกเป็น Favorite




Happy new year. 2018 



     เสียงพลุดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงร้องโห่ร้องไชโย ตอนนี้นาฬิกาที่ติดกับฝาผนังสีขาวสะอาดกำลังบอกเวลา 00.00 น.แล้ว มันเป็นเวลาของการเริ่มต้นปีใหม่ ค.ศ. ใหม่และอะไรใหม่ ๆ ทุกคนทั่วทุกสารทิศกำลังเฉลิมฉลองดื่มด่ำกับความสุขสุขล้นให้กับวันปีใหม่ แต่...ฉันกำลัง รู้สึกคิดถึงใครสักคนที่เคยอยู่เคียงข้างฉัน คนที่เคยก้าวผ่านข้ามปีไปพร้อม ๆ กับฉัน คนที่คอยกอดฉันทุกครั้งเวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีใครยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ตอนนี้ คน ๆ นั้นไม่ได้ยืนอยู่ข้างฉันอีกต่อไปแล้ว... 


     มันอาจจะรู้สึกเศร้าใจนิดหน่อยนะ ที่ตอนนี้ฉันเหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด มีหลายคนเลยที่เข้ามาถามฉัน ว่าทำไมฉันถึงยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนั้น ฉันตอบพวกเขาไปเพียงประโยคสั้น ๆ " ฉันอยากเห็นเธอมีความสุข "  ประโยคแสนง่ายและได้ใจความที่ฉันมักใช้ตอบคำถามเวลาที่มีคำถามแบบนี้เกิดขึ้น มันก็จริงอย่างที่ฉันตอบพวกเขาไป ฉันแค่อยากเห็นเธอมีความสุข ถึงตัวฉันจะรู้สึกเจ็บปวดขนาดไหนก็ตาม 





31 ธันวาคม 2015.



" พี่โบนา วันนี้เราออกไปซื้อของมากินที่ห้องกันดีกว่าไหมคะ " เสียงใสของใครคนหนึ่งที่ดังออกมาจากห้องน้ำภายในห้องนอนของฉัน



" ก็ดีนะคะ ตัวเล็กอยากทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า " ฉันเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มโปรดแล้วตอบคำถามคนที่อยู่ภายในห้องน้ำ



" อืมมมม ตัวเล็กยังคิดไม่ออกเลยค่ะ " จู่ ๆ คนที่อยู่ภายในห้องน้ำก็เปิดประตูโผล่หน้าออกมาพูดกับฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนหวาน 



ฉันตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนตัวเล็กอยู่ในสภาพผ้าขนหนูพันรอบอกแบบนั้น ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยเห็นตัวเล็กในสภาพแบบนี้หรอกนะ แต่เพราะฉันยังไม่ชินกับการกระทำของคนตรงหน้าต่างหาก 



" ลูดา พี่เคยบอกว่าอะไรคะ " ฉันเอ่ยเสียงดุออกไปพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหาเจ้าตัวที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ



" ตัวเล็กขอโทษค่ะ " คนตัวเล็กตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หงอยลง จากตอนแรกที่ฉันกำลังจะเอ่ยดุเธอไปอีกครั้ง แต่ท่าทางที่เหมือนกระต่ายขาดน้ำของคนตัวเล็กกลับทำให้ฉันรู้สึกใจอ่อนและพ่ายแพ้ให้กับเธออีกครั้ง



" รีบไปแต่งตัวนะคะ แล้วเราจะได้รีบไปซื้อของกัน " ฉันพูดพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มเนียนใสของคนตัวเล็กให้เงยหน้ากลับขึ้นมามองฉันอีกครั้ง


     ทำไมฉันถึงได้พ่ายแพ้ให้กับคนตรงหน้าตลอดแบบนี้ล่ะ ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักกับเธอมาฉันไม่เคยรู้สึกชนะเธอได้เลยสักครั้ง ไม่ว่าเธอจะทำให้ฉันโกรธแค่ไหนแต่สุดท้าย ฉันก็กลับมาแพ้ให้เธออีกจนได้



" โอเคค่ะ " 



คนตัวเล็กฉีกยิ้มให้ฉันอีกครั้งแล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที คนตัวเล็กก็สามารถจัดการตัวเองได้อย่างเรียบร้อย จนฉันเองก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมลูดาถึงได้แต่งหน้าแต่งตัวได้เร็วขนาดนี้ ฉันเคยถามออกไปตรง ๆ แต่คำตอบที่ได้มาก็ทำให้ฉันเขินจนหน้าแดงไปเหมือนกัน " ก็พี่โบนาไม่ชอบคนทำอะไรชักช้า ตัวเล็กเลยรีบแต่งตัวไงคะ " ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนตัวเล็กจะใส่ใจฉันขนาดนี้ เธอยอมรีบแต่งตัวเพื่อไม่ให้ฉันรอนานเพราะรู้ว่าฉันไม่ชอบ อ่า..คนอะไรน่ารักเป็นบ้า

เราทั้งสองคนใช้เวลาขับรถอยู่บนท้องถนนไม่นานเพราะระยะทางจากคอนโดของฉันมาถึงห้างสรรพสินค้าค่อนข้างใกล้ ตอนแรกก็กะจะพาคนตัวเล็กไปเลือกซื้อของที่ห้างใหญ่ในกรุงโซล แต่ด้วยความที่ในโซลกำลังจัดงานเทศกาลคนตัวเล็กเลยเลือกที่จะมาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้กับคอนโดของฉันแทน

เราใช้เวลาเลือกซื้อของกันนานพอสมควร เดินหยิบนู้นดูนั่นไปเรื่อยเปื่อย และตอนนี้ในรถเข็นคันไม่ใหญ่โตมากนักก็อัดแน่นไปด้วยข้าวของมากมายที่ไม่รู้ว่าทั้งปี 2016 ที่กำลังจะมาถึง นี้ฉันกับคนตัวเล็กจะกินหมดกันมั้ย



" วันนี้ต้องเป็นวันปีใหม่ที่พิเศษสุด ๆ แน่ ๆ เลยว่ามั้ยคะ " ฉันพูดขึ้นในขณะที่เรากำลังถือของกลับไปที่รถเพื่อกลับไปทำอาหารที่คอนโดของฉัน คนตัวเล็กทำเพียงแค่ส่งยิ้มและพยักหน้ามาให้ฉันเท่านั้น



จากการเลือกซื้อของที่กินเวลาไปรวมเกือบ 2 ชั่วโมงตอนนี้ฉันกับคนตัวเล็กก็ได้กลับมาถึงคอนโดแล้ว พร้อมกับรีบจัดเตรียมของให้พร้อมกับการเคาว์ดาวน์ในค่ำคืนนี้ 



" ไม่ต้องเลยค่ะ เดี๋ยวลูดาจัดการเอง " คนตัวเล็กหันมาจับมือฉันพร้อมกับเอ่ยห้ามออกมา ฉันทำหน้างงนิดหน่อยที่จู่ ๆ คนตัวเล็กก็ไม่ให้ฉันทำอาหารซะงั้น



" เดี๋ยวฉันจะทำให้พี่ทานเองนะคะ " คนตัวเล็กฉีกยิ้มให้ฉันอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยเหตุผลออกมา 



" แต่... "



" ไม่มีแต่ค่ะ " นี่เป็นครั้งแรกเลยล่ะมั้งที่คนตัวเล็กกล้าพูดเสียงแข็งใส่ฉัน ทำไมฉันต้องกลัวด้วยล่ะ คนตรงหน้าตัวเล็กกว่าฉันอีก ฉันจะกล้วเธอไปทำไม



" ถ้าไม่ยอมตัวเล็กจะไม่ให้พี่โบนานอนกอดนะคะ " 



ฉันได้แต่เบิกตากว้างกับคำพูดของคนตรงหน้า ไม่ให้นอนกอดเหรอ ไม่ได้นะ นี่มันเหมือนฆ่ากันชัด ๆ เลย ฉันได้แต่ทำหน้าเหมือนหมาหงอยแล้วเดินคอตกออกมาจากห้องครัวมานั่งจุมปุ๊กอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น นี่มันน่าเบื่อเกินไปหรือเปล่ากับการนั่งเปื่อย ๆ ไม่มีอะไรทำแต่จะให้ทำอะไรได้ล่ะก็คนตัวเล็กสั่งห้ามไว้นิ ถ้าฝืนทำนะมีหวังคืนนี้ฉันได้นอนกอดหมอนข้างอยู่ที่โซฟาตัวนี้แน่ ๆ 



ตึ้ง ดึ้ง ตึ้ง ดึ้ง 


เสียงโปรแกรมแชทสีเขียวกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนมาที่โทรศัพท์เครื่องหรูของฉัน ฉันหยิบมันขึ้นดูว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา 

KIM FAMILY

KIM_Taeyeon : วันนี้เคาว์ดาวน์ที่ไหนกันจ๊ะน้อง ๆ 

KIM_Seola : วันนี้ฉันอยู่เคาว์ดาวน์ที่บ้านเอ็กซี่ พรุ่งนี้ถึงจะกลับไปที่บ้าน

KIM_Jennie : ฉันกำลังกลับบ้านแล้วค่ะพี่แท

KIM_Taeyeon : แล้วน้องคิมคนที่ 3 ล่ะคะอยู่ไหนเอ่ยยยย


ฉันยิ้มให้กับข้อความที่ถูกส่งมาจากพี่น้องรวมสายเลือดของฉัน 


KIM_Bona : วันนี้ฉันอยู่เคาว์ดาวน์กับตัวเล็กที่คอนโด

KIM_Seola : ง่อวววว อยู่กับแฟนนี่เองงง

KIM_Jennie : พูดเหมือนพี่ซอลอาไม่ได้อยู่กับแฟนเลยนะคะ5555

KIM_Seola : ย๊า! คิมเจนนี่!!!



" หัวเราะอะไรอยู่เหรอคะ " ในขณะที่ฉันกำลังสนุกกับการสนทนากับพี่น้องตระกูลคิมอยู่นั้น คนตัวเล็กก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับถือจานอาหารออกมาเรียงไว้บนโต๊ะ



" อ่อพอดีพี่คุยกับตระกูลคิดอยู่น่ะ " ฉันตอบกลับไปพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะอาหารที่คนตัวเล็กยืนอยู่



ฉันยืนมองจานอาหารสองสามชามที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมกับหันไปมองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้ายิ้มเจื่อน ๆ ใส่ฉันอยู่



" อาจจะดูเป็นอาหารง่าย ๆ นะคะแต่ฉันทำได้แค่นี้จริง ๆ "



" น่าทานดีนะ เรามาทานกันเลยเถอะพี่หิวแล้ว " ฉันรีบนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับดึงคนตัวเล็กให้มานั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ กันแล้วลงมือทานอาหารที่คนตัวเล็กทำทันที 



เราสองคนนั่งทานอาหารไปด้วยพูดคุยกันไปด้วยจนเวลาล่วงเลยมาจนถึง 23.50 น.ฉันจึงเอ่ยชวนคนตัวเล็กให้ออกไปรอดูพลุตรงระเบียงด้านนอกห้อง ท้องฟ้าในวันนี้มืดสนิทแต่หากมีแสงไฟตามตึกราบ้านช่องค่อยประดับส่องแสงระยิบระยับให้ไม่มืดจนเกินไป เราสองคนออกมานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ยาวพร้อมกับผ้าห่มสีหวานคนล่ะผืน บรรยากาศตอนนี้ช่างเงียบเหลือเกิน เงียบจนฉันได้ยินเสียงหายใจของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันหันไปมองใบหน้าเพียงครึ่งของคนตัวเล็ก ใบหน้าเรียวเล็ก ปากนิด จมูกหน่อย มันทำให้ฉันหลงไหลเธอได้ไม่ยาก ฉันนั่งจ้องมองคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น ไม่มีคำพูดใดหลุดลอยออกมาจากปากของเราทั้งสองคน มีเพียงสายลมเท่านั้นที่พัดผ่านร่ายกายของเรา คนตัวเล็กกระชับผ้าห่มสีหวานเข้ากับร่างกายอีกครั้ง ฉันขยับกายเข้าไปหาคนตัวเล็กพร้อมกับดึงคนตัวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดและกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น 



" ถ้าฉันได้อยู่แบบนี้กับพี่ในทุก ๆ วันก็คงดีนะคะ " คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ แต่ประโยคที่ตัวเล็กพูดกลับทำให้ใจของฉันสั่นไหว 


ฉันรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นจากคนที่อยู่ในอ้อมกอดของฉัน ลูดากำลังร้องไห้เหรอ ฉันไม่รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังร้องไห้เพราะเรื่องอะไร แต่คำพูดของเธอเมื่อกี้มันก็ทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน



" ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันนิคะ " ฉันพยายามฝืนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติแต่มันกลับยิ่งทำให้คนตัวเล็กร้องไห้หนักกว่าเดิม ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว ทำไมคนตัวเล็กถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ ทำไมคำพูดแปลก ๆ ที่คนตัวเล็กพูดมันหมายถึงอะไร

คนตัวเล็กค่อย ๆ ลุกขึ้นออกจากอ้อมกอดของฉัน ฉันเห็นใบหน้าของคนตัวเล็กที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อกี้ เราจ้องหน้ากันอยู่สักพัก เสียงนาฬิกาจากหอนาฬิกากำลังส่งเสียงบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว และผู้คนทั่วทั่งโลกกำลังเฉลิมฉลองให้กับการก้าวเข้าสู่การเริ่มต้นปีใหม่  ชีวิตใหม่ พลุสีสวยมากมายกำลังส่องแสงอยู่บนท้องฟ้า หากแต่คนตรงหน้ายังมองฉันด้วยสายตาที่ฉันดูยังไงก็ไม่เข้าใจ ความรู้สึกฉันตอนนี้เหมือนกำลังจะเสียคนตัวเล็กไปยังไงยังงั้น



" ปีใหม่ปีนี้ พี่ขอให้เธอเข้มแข็ง ขอให้เธอเป็นคนตัวเล็กที่น่ารักแบบนี้ตลอดไปนะ เธอรู้ไหมว่ารอยยิ้มของเธอ และตายิ้มของเธอมันน่ารักมากเลยนะ ได้โปรดรักษามันไว้ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องหนักแค่ไหนก็ตาม " 

ฉันพูดอวยพรให้คนตัวเล็กตรงหน้าพร้อมกับมอบรอยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดในชีวิตของฉันให้กับเธอ ตอนนี้ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคนตัวเล็กกำลังคิดหรือมีเรื่องทุกข์ใจอะไรอยู่ และฉันก็ไม่คิดจะถามมัน ฉันแค่อยากจะเป็นคนที่ค่อยให้กำลังใจไม่ว่าคนตัวเล็กจะเจอเรื่องอะไรมาก็ตาม คนตัวเล็กมองหน้าฉันแล้วร้องไห้ออกมา ฉันจึงดึงเธอเข้ามากอดปลอบอีกครั้ง



" พี่รู้ไหมคะ ว่าพี่คือคนที่ฉันรักมากที่สุด ได้โปรดจำไว้นะคะว่าฉันรักพี่ที่สุด ฉันไม่เคยรักใครเลยนอกจากพี่คนเดียว " คนในอ้อมกอดฉันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ฉันเริ่มรับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กกำลังเจอกับเรื่องอะไร และฉันก็เองก็พร้อมทำใจอยู่แล้วเหมือนกัน



" ลูดา " ฉันเอ่ยขึ้นในขณะที่แขนทั้งสองข้างยังโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้แนบกาย



"......."



" ลูดากลับไปทำตามหน้าที่ของลูดาเถอะนะ " 


ฉันกลั้นใจเอ่ยคำนี้ออกมาทั้งน้ำตา ฉันรู้เรื่องราวระหว่างเราสองคนดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ คนตัวเล็กในอ้อมกอดของฉัน เธอมีคู่หมั่นอยู่แล้วเพียงแต่มันไม่ได้เกิดจากความสมัครใจของคนตัวเล็กเอง มันเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของทางครอบครัวของคนตัวเล็ก ถึงอย่างนั้นความรักของเราทั้งสองคนคงไม่มีใครยอมรับอย่างแน่นอนเพราะสังคมในเกาหลีใต้ยังไม่เปิดกว้างในเรื่องเหล่านี้มากนัก คนตัวเล็กในอ้อมกอดของฉันร้องไห้หนักขึ้นและกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่ว่าฉันไม่เสียใจนะกับการที่เรื่องของเราทั้งสองคนจบลงแบบนี้ แต่ฉันคงต้องยอมรับแล้วว่าไม่ช้าก็เร็วคนตัวเล็กก็ต้องจากฉันไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ฉันจึงเลือกปล่อยเธอไปตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่เราทั้งสองคนยังไม่ผูกพันธ์กันไปมากกว่านี้ 



" ฉันไม่อยากทำ ฉันอยากอยู่กับพี่ ฉันอยากอยู่กับพี่ตลอดไป " คนตัวเล็กร้องไห้โฮ่วออกมาอยากไม่กลัวเครื่องสำอางบนใบหน้าจะเลอะเทอะ 



" ไม่ร้องไห้นะคะคนดี ทุกคนต่างมีหน้าที่เป็นของตัวเอง และพี่ก็รู้ว่าตัวเล็กต้องทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีแน่นอน เชื่อพี่นะคะ " ถึงฉันจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ใจฉันมันกำลังแตกสลาย หัวใจฉันมันเจ็บเหมือนมีคนมามีดมากรีดแล้วแทงซ้ำ ๆ ลงไปตรงที่เดิม

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองฉันอีกครั้ง ใบหน้าของเราทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงปลายจมูกชน ฉันรับรู้ได้ถึงความเสียใจและความเจ็บปวดของคนตัวเล็ก ถึงดวงหน้าที่แสนหวานของคนตัวเล็กจะเต็มไปด้วยหยดน้ำตาแต่มันยังคงสวยในสายตาฉันเสมอ ฉันก้มลงไปมอบจูบสุดท้ายที่แสนอ่อนโยนให้กับคนตัวเล็ก ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่าจูบลาเพียงจูบเดียวเพียงเท่านั้น เราถอนจูบออกจากกันอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเราทั้งสองยังเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา



" ได้โปรดจำไว้ด้วยนะคะว่าฉัน ลี ลูดา รัก คิม โบนา เสมอและจะรักตลอดไป " คนตัวเล็กพูดออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังและสายตาที่บ่งบอกถึงความจริงที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้



" คิม โบนา ก็รัก ลี ลูดา เสมอ " ฉันตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้คนตัวเล็ก

ค่ำคืนนี้คงเป็นการเคาว์ดาวน์ครั้งสุดท้ายของเราทั้งสองคน และเช้าวันต่อมาเราทั้งสองคนคงเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้น...



ตอนนี้เรื่องราวทั้งหมดในความทรงจำของฉันกับคนตัวเล็กที่ชื่อว่า ลี ลูดา ก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว 3 ปีที่เราไม่ได้ติดต่อกันเลย ฉันหวังว่าคนตัวเล็กจะยังมีความสุขดี ไม่ว่าจะเจอเรื่องที่เลวร้ายมากแค่ไหนฉันก็แค่หวังให้เธอผ่านพ้นมาได้ด้วยตัวของเธอเอง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และอ้อมกอดจากคนตัวเล็กฉันยังจำได้ไม่เคยลืม ไม่สิ ฉันไม่เคยลืมคนตัวเล็กได้เลยต่างหากถึงเวลาจะล่วงเลยมานานพอสมควร



ตึ้ง ดึ้ง ตึ้ง ดึ้ง 


เสียงโปรแกรมแชทสีเขียวแจ้งเตือนขึ้นมาคงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาก็คงจะมีแต่พี่น้องของฉันเท่านั้นที่มักจะส่งข้อความมา Happy new year. ทุก ๆ ปีเสมอ นี่คงเป็นอีกครั้งที่พวกเขาส่งมา มันทำให้ฉันยิ้มออกถึงแม้ว่าปีนี้ฉันจะไม่มีคนตัวเล็กคอยยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วแต่ฉันยังมีครอบครัวที่อบอุ่น และมีพี่น้องที่คอยให้กำลังฉันเสมอ ฉันเปิดอ่านข้อความของแต่ละคนที่ส่งมา ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าถ้าฉันไม่มีพวกเขาฉันจะก้าวผ่านวันที่เลวร้ายมาได้ยังไง วันที่ฉันเจ็บปวดที่สุดก็มีแต่พี่น้องของฉันเท่านั้นที่เข้าใจและพร้อมยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันรู้สึกขอบคุณพระเจ้ามากจริง ๆ ที่ทำให้ฉันเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ ฉันส่งข้อความตอบกลับไปและเก็บโทรศัพย์ลงในกระเป๋ากางเกง 

ฉันยืนมองท้องฟ้าพร้อมกับคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่มีทั้งเรื่องสุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่มันก็เป็นแค่อดีต เป็นแค่ความทรงจำที่เคยผ่านพ้นมาเท่านั้น ทุกเรื่องราวที่ผ่านมามันสอนฉันหลายอย่างมากเลยนะ มันทำให้ฉันโตขึ้นและคิดอะไรมากขึ้น


เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมาอีกครั้งแต่หากไม่ใช่จากโปรแกรมแชทสีเขียวแต่เป็นข้อความจากโทรศัพท์ที่ถูกส่งมาจากหมายเลขต้นทางที่ส่งมา ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูและก็ต้องรีบเปิดอ่าน ข้อความที่ถูกส่งมามันเรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากฉันได้ไม่น้อย ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้ยิ้มแบบนี้ ข้อความที่ถูกส่งมาจากคนที่ฉันเฝ้าคิดถึงมาตลอด 3 ปี 




" Happy new year 2018. นะคะ ปีนี้พี่โบนาคงมีความสุขอยู่ใช่ไหม ฉันยังรักพี่เหมือนเดิมนะคะ ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อกลับไปเลยฉันกำลังทำหน้าที่ของฉันอยู่ค่ะ ฉันทำตามที่พี่โบนาบอกแล้วนะคะ พี่โบนาเองก็ช่วยคิดถึงฉันด้วยนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยนะ  

                                                                                                                                                                              ลี ลูดา "












Happy new year 2018. นะคะ
ขอโทษนะคะที่หายไปนานตอนนี้ไรท์
กำลังทำวิจัยอยู่เลยไม่ค่อยมีเวลาว่างมาแต่งเลย
อย่าโกรธไรท์กันนะคะ ปีใหม่ไรท์เลยเอาเรื่องนี้มาลงให้อ่าน
แก้เหงาไปก่อนเนาะส่วน past for heasts. ไรท์ยังไม่ทิ้งนะคะ
แต่ยังไม่มีเวลามาแต่ง ถ้าไรท์ทำวิจัยเสร็จหรือมีเวลาว่างไรท์
จะเข้ามาแต่งแล้วอัพให้อ่านเลยนะคะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ถ้าไรท์พิมพ์ผิดหรือไม่เข้าใจตรงไหน
คอมเม้นไว้ได้เลยนะคะ











ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ kim_lee2 จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 masavf223 (@masavf223) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 00:03

    รอไม่ไหว
    #3
    1
    • #3-1 KIM_LEE (@KIM_LEE) (จากตอนที่ 1)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 20:19
      ฟิคเรื่องนี้เป็นแบบone shotนะคะจบในตอนเดียว😅😅
      #3-1
  2. #2 มกสกย
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 12:45

    บบอกได้คำเดียวว่าเศร้าฮืออๆ

    #2
    0
  3. #1 lukminayeon (@lukminayeon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 14:16
    แง ฟิคยิ่งหาอ่านยากๆอยุ่ทำไมต้องเศร้าด้วยงะ รออ่านต่อไปเนอ
    #1
    0