• สัมผัสรัก • [BL,Yaoi] #คุณวาฬหลงทะเล

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

INTRO 


เงื่อนไขการใช้ชีวิตร่วมกันกับเขา เป็นแค่การจับมือกันวันละครั้งเท่านั้น

.

.

แต่...มันจะจบที่แค่จับมือจริงๆนะหรอ?


________





เสียงดังโครมครามทะลุออกมาจากห้องเช่าราคาถูก ชายร่างสูงโปร่งสองคนเข้าปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ฝ่ามือแนบหน้าอีกฝ่ายได้ก็นับว่าสะใจจนเกินพอ



ทะเลมองชายตรงหน้าที่ทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความสมเพชในใจนึกด่าตัวเองที่โง่รักคนแบบนี้มาได้เกือบห้าปี ความสัมพันธ์ที่เคยคิดว่าดีสุดท้ายมันก็แค่หน้ากากอันหนึ่งที่อีกฝ่ายมอบให้



“พี่แม็กเป็นไงบ้าง”นัยน์ตาสีน้ำตาลตวัดมองรุ่นน้องที่รู้จักกันในคณะ อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเหอะขึ้นจมูก



เป็นมือที่สามชาวบ้านเขายังจะมาหน้าด้านหน้าทนอยู่ต่อหน้าเขาอีก 



“กูเลิกกับมึงก็ได้แม็ก แต่มึงต้องตายคาตีนกูก่อนนี่!!”ไม่ว่าเปล่าร่างสูงโปร่งรุดเข้าประชิดร่างที่นอนโอดโอยอย่างรวดเร็วดวงตานิ่งสนิทชนิดที่ว่าราวกับไม่ได้มองคนรักกันมาก่อน



ผัวะ!



“นี่ที่มึงหลอกกู!”



ผัวะ!



“นี่ที่มึงนอกใจกู!”



ผัวะ!



ฝ่าเท้าถีบหน้าอีกฝ่ายจนเลือดกำเดาไหลเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบข้าวของของตัวเองออกมาใส่กระเป๋าลวกๆด้วยความเร่งรีบ



“พี่เลพี่แม่งเหี้ยวะ”ผมหลุบตามองกระเป๋าในมือก่อนจะรูดซิปปิดมัน มือขวาจับกระเป๋าใบน้อยขึ้นสะพายก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกิ๊กน้อยของอดีตแฟน



“เป็นกิ๊กกับผัวชาวบ้าน อย่าเสนอหน้ามาด่าว่าคนอื่นเหี้ย!”ผมทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะเดินออกมาจากห้อง



ความรู้สึกห้าปีทะลายลงมาราวกับสิ่งไร้ค่า ทะเลแทบอย่างจะฆ่าไอ้ผู้ชายเหี้ยๆนั่นให้ตายคามือแค่เขายังสำนึกได้ว่ามันผิดกฎหมาย



ภายใต้ความนิ่งข้างในกับพังไม่มีชิ้นดี ใจเจ็บเกินกว่าที่จะทนมองหน้าอดีตคนรักที่คบกับมานานได้ ยิ่งเดินออกจากสถานที่อันเคยเป็นรังรักฝีเท้าเขาก็เริ่มช้าลงเรื่อยๆ







ตึก ตึก ตึก


เสียงย้ำเท้าดังขึ้นหน้าห้องเช่าในที่สุด จังหวะการก้าวเชื่องช้าราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ร่างสูงโปร่งเดินทะลุซอยออกมายังริมฟุตบาทก่อนจะทรุดตัวลงอย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกั้นไว้สุดท้ายก็ไหลลงมาอย่างไม่อาจห้าม



ไร้เสียงสะอื้นมีเพียงน้ำตาที่ไหลไม่หยุดบ่งบอกถึงความเสียใจที่มี ทั้งเสียใจทั้งเจ็บใจ ทะเลคิดเพียงว่าร้องไห้แม่งให้พอในวันนี้ส่วนวันข้างหน้าเขาต้องเข้มแข็งขึ้นแม้ต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง



นานหลายนาทีผมนั่งฟังเสียงรถสัญจรกันไปมาราวกับคนบ้าน้ำตาที่เคยมีเหือดแห้งไปแล้วเหลือเพียงดวงตาบวดแดงเท่านั้น



ที่นี้ละปัญหาใหญ่...


เพราะทะเลเป็นคนต่างจังหวัดการเข้ามาเรียนในเมืองจึงเป็นอะไรที่มีค่าใช้จ่ายสูงนอกจากนี้เพราะเข้ามาเรียนพร้อมกับแม็กดังนั้นเขาจึงเช่าห้องใกล้มหาลัยอยู่ด้วยกัน ตอนนี้พอเลิกลากันแล้วคำถามคือ...



เขาจะไปอยู่ไหนวะ..?



นอกจากนี้จะให้ไปค้างโรงแรมก็คงเกินกำลัง ในกระเป๋าตังมีเงินอยู่แค่สองพันเท่านั้นจะเอามาใช้กับค่าโรงแรมก็ใช่เรื่อง



ตอนนี้เรื่องที่เครียดกว่าผัวนอกใจก็คือหาที่นอนนี่แหละวะ



“คุณครับ”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ผมต้องรีบหันไปมอง กลัวว่าจะไปบังทางเดินเท้าชาวบ้านชาวเมืองเข้า



แต่ที่เห็นคงจะมีเพียงหนุ่มหล่อกับทางเดินที่มีที่ว่างอีกมากให้เลี่ยงผ่าน พอเห็นแบบนั้นแล้ว ผมก็คิดว่าอีกฝ่ายคงเข้ามาทักด้วยปัญหาอื่น



“เอ่อ...มีอะไรรึเปล่าครับ”แอบเลิกลั่กเล็กน้อย ตอนนี้ตาจะบวมขนาดไหนวะ ถึงจะเป็นคนหน้าด้านอยู่บ้างแต่ก็ต้องไม่ใช่ในสถานการณ์ที่พูดคุยกับคนแปลกหน้าแบบนี้



“คุณเป็นอะไรรึเปล่า เห็นนั่งอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว”ผมถึงกับพูดไม่ออก ใจนึกก็คิดได้ว่ามีคนที่ไหนมันมานั่งดูคนนั่งเฮิรตซ์เป็นครึ่งชั่วโมงวะ แต่จะว่าอีกฝ่ายเป็นพวกนักต้มตุ๋นก็ใช่เรื่อง ดูทรงแล้วไม่เหมือนกันนิด



“หรือว่าคุณจะฆ่าตัวตายหรอครับ!”



“เอ่อ..เปล่านะครับ”ตอนนี้ทะเลค่อนข้างปรับตัวไม่ทัน จู่ๆเข้ามาคุยพูดถามแบบนี้เลยก็ได้หรือประเด็นคือเป็นคนแปลกหน้าไงครับพี่ท่าน



ร่างสูงมองท่าทีเลิกลั่กนั่นก่อนจะยิ้มบาง เขาไม่ได้พูดโกหกอะไรเพระเห็นคนตัวบางนั่งนิ่งก้มหน้ามองฟุตบาทมาได้ราวๆครึ่งชั่วโมงจริงๆ นอกจากนี้ยังเห็นด้วยว่าอีกฝ่ายร้องไห้ไม่หยุด



ดูตากับจมูกก็รู้แดงไปหมดแล้ว



“งั้นก็ดีแล้วล่ะครับ ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ”ทะเลมองตาแผนหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำด้วยความไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาทัก หรือแม้แต่ห่วงใยคนแปลกหน้าแบบเขา จะว่าเป็นคนดีมากๆมันก็แปลกๆ



เฮ้อ แปลกคนจริงๆ...





•••

มาค่ะ เอาบทนำตัวน้อยๆมาฝากแล้ว

พูดคุยคอมเมนท์กันได้นะคะ


*ยังไม่ตรวจคำผิด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น