คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
-- บทความนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีแต่อย่างไร --




#JUSTLOVEAT3




บทความนี้เป็นบทความเรื่องแรกของข้า หากท่านใดถูกใจ หรือ ไม่ชอบใจอย่างไร ช่วยบอกกล่าว ตักเตือนแก่ข้าด้วยเถิด  



-คำแทนแทนตัว-
ข้า คือ คำแทนตัวผู้เขียน
ท่าน คือ พวกท่านทุกท่าน

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 28 ก.ค. 62 / 21:22

บันทึกเป็น Favorite



#JUSTLOVEAT3



....ตีสาม....

...หลังจากวันนั้น...

...ฉันก็เฝ้ารอเวลาตีสามทุกวัน..

..เพื่อที่จะได้พบเธอ..


...3 เดือนก่อน...


   " โว้ย!!!! " ฉันตะโกนเสียงดังลั่นกลาง 4 แยกอย่างไม่เกรงใจใคร และคงไม่มีใครออกมาฉันเกรงใจด้วยก็

ในเมื่อตอนนี้มันตี 3 


  เวลาที่คนส่วนใหญ่ในเมืองนี้กำลังหลับใหล ยกเว้น คนส่วนน้อยอย่าง ฉัน ซอลอา


 พนักงานบริษัทตัวเล็ก ๆ ผู้น่าสงสาร ที่ถูกหัวหน้าร่างเทอะทะนั่น สั่งให้ไปทำงานมาส่งใหม่ในชั่วข้ามคืน 

เพียงเพราะฉันไม่ยอมตอบรับคำเชิญของ


หล่อนที่จะชวนไปเดทในสวนสนุกอาทิตย์หน้า


...แล้วมันคือความผิดของฉันหรือไง! ที่ฉันไม่ได้ชอบหล่อนน่ะ!

 
  แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากนำร่างเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันและโน๊ตบุ๊คไปนั่งจุ้มปุ๊กที่คาเฟ่แห่ง

หนึ่งจนร้านเขาปิด 


...แล้วไล่ฉันออกมา อย่างนี้ไง!!


  การเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่คิดจะกลับคอนโด เป็นสิ่งที่ฉันค่อนข้างจะชื่นชอบ ตอนวันที่อากาศดีๆ แต่ไม่ใช่

ตอนเร่งด่วนแบบนี้ ฉันเดินจนจะครบ 10 กิโลแล้วนะ! 

    และแล้ว..ขอบคุณพระเจ้าที่ประทานพรตอนตี 3 ให้ได้เจอกับที่ ๆ เหมาะกับการทำงานอย่างม้านั่งตัว

หนึ่งในสวนสาธารณะอย่างนี้
 
   แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ดูยุ่งในเวลาแบบนี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งตัวนั้น ดูเหมือนเธอจะ

นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ หน้าตาดูอ่อนเยาว์  จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ไหนจะผมยาวสีทองนั่นที่ช่วยขับผิวพรรณ

ของเธอให้ดูสว่างขึ้นจากเดิม ซึ่งพอลองมองไกลๆ แล้ว เหมือนเธอกำลังเลืองแสงอยู่
 

  อืม...บางทีเธออาจจะอาบน้ำด้วยโอโม่ก็ได้นะ 


 ร่างสูงเพรียวนั่งไขว่ห้างอวดขาเรียวยาว เธอสวมเสื้อสีขาวตัวโคร่งกับหมวกไหมพรมสีดำ และรองเท้า

ผ้าใบแบรนด์ดังเหมือนพวกนักเต้น street dance เธอดูสวยและเท่ในเวลาเดียวกัน 

  น่าสนใจแหะ คน ๆ นี้ 


    ฉันไม่รอช้ารีบเดินตรงเข้าไปหาเธอและขอเธอนั่งด้วย เธอสอดส่องสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่

เกรงใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ 

  เธอทำฉันอายนิดหน่อย เพราะตอนนี้ร่างของฉันมันดูไม่ได้เอาซะเลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดสีขาวเก่า

 ๆ กับกางเกงวอร์มขายาว ไหนจะรองเท้าแตะที่ใส่อีก เฮ้อ...นี่มันชุดนอนที่พร้อมจะนอน แต่นอนไม่ได้อย่าง

สมบูรณ์แบบเลยนี่นา

 ..........


    ฉันนั่งพิมพ์งาน โดยมีเธอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเหล่มองอยู่เป็นระยะ ๆ แต่จะพูดว่าเธอมองอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่

ถูกหรอก ในเมื่อฉันก็เหล่มองเธออยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน

  และฉันก็พึ่งสังเกตเห็นสิ่งที่นอนนิ่งอยู่บนตักเธอ หลังจากเรานั่งเงียบๆใส่กันเกือบ5นาที...' นาฬิกาปลุกสี

แดง ' 


  เอามาด้วยทำไมนะ? ถึงจะรู้ว่าเสียมารยาทก็เถอะ แต่ขอลองถามดูหน่อยดีกว่า


   " พกนาฬิกามาทำไมหรอคะ " เธอหันมามองฉันด้วยแววตาเป็นประกาย


  " ไม่รู้สิ....แค่กำลังรอล่ะมั้ง " เธอแตะไปที่นาฬิกาเบาๆ ก่อนจะอมยิ้มน้อย ๆ


  ไม่กล้าถามเธอต่อเลยแหะ ท่าทางเหมือนคนกำลังอินเลิฟ...สงสัยรอแฟนอยู่ล่ะมั้ง


   ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาอยู่ในความเงียบอีกครั้ง 

  

   มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาของเธอที่ดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างเรา 2 คน


...........


   เวลาผ่านไปจวนจะครบชั่วโมง เธอก็ยังคงนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆฉัน 


   " ยังไม่เสร็จอีกหรอ?? ดูเยอะจัง " เธอเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ 


  " งานเยอะเป็นปกติของพนักงานบริษัทน่ะค่ะ " ฉันขำให้กับคำตอบที่น่าสมเพชของตัวเอง 


  " หรอ... ดูเหนื่อยจังเลยนะ อาชีพเนี่ย " 


  " ไม่หรอกค่ะ สนุกดี " ฉันยิ้มให้เธอ " แล้วคุณล่ะคะ ทำงานอะไร? "


  " นักเต้นหรือนางแบบ "


  " ไม่ใช่ทั้งคู่ " เธอส่ายหน้าไปมา " ต่อให้ทายอะไรม ยังไงก็ไม่ถูกหรอก" 


  " ทำไมล่ะ?? ตกงาน? " ฉันเห็นแววตาเธอเศร้าลงนิดหน่อย จึงรีบตบปากตัวเองที่พูดอะไรไม่คิดออกไป



  " ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเศร้าหรอกนะคะ " ฉันรีบก้มหัวขอโทษเธอ 


  " ไม่ได้เศร้าสักหน่อย...แค่อยากลองทำงานที่ตัวเองชอบบ้างน่ะ " เธอมองไปที่งานของฉันอีกครั้ง


  " แสดงว่าตอนนี้ทำงานที่ไม่ชอบอยู่ ก็เลยไม่อยากพูดถึงสินะคะ " ฉันพูดพึมพำกับตัวเองเบา ๆ 
 

  " อืม -- ก็ไม่เชิงว่าตอนนี้หรอก อนาคตมากกว่าที่ต้องทำ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าลงเล็กน้อย


  "  คุณคงมีเหตุผลส่วนตัวสินะคะ " ฉันพยักหน้าให้เธอเบา ๆ 


  " ระหว่างสิ่งที่ตัวเองชอบ กับ สิ่งที่ถูกบังคับให้ทำเพราะดีกว่า " เธอมองหน้าฉันอย่างคาดหวัง


  " เธอจะเลือกอะไร "


  " อืม--ยากเหมือนกันนะคะ " ฉันพูดพลางนึกถึงสิ่งที่ตัวเองจะตอบ 


  " แต่ถ้าเป็นฉัน คงเลือกสิ่งที่ชอบค่ะ บังเอิญว่าฉันเป็นพวกเอาแต่ใจ เลยตามใจตัวเองมากกว่า "


  " อย่างนั้นเองหรอ...น่าสนใจแหะ " เธอยกยิ้ม " ขอบคุณนะ สงสัยพรุ่งนี้ฉันต้องลาออกซะแล้วล่ะ "


  " ลาออกจากงานที่ตัวเองไม่ชอบหรอคะ? ดีแล้วล่ะ-- "


 " --โรงเรียน...ลาออกจากโรงเรียนน่ะ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ช่างเป็นคนที่มุ่งมั่--ห้ะ!!! โรงเรียน!! 


 " เดี๋ยวนะคะ โรงเรียน? " และเธอพยักหน้าให้ฉัน ซวยแล้วไง!! ฉันไปแนะนำเด็กอายุไม่ถึง 20 ให้ลาออก

จากโรงเรียน


  " อายุเท่าไหร่หรอคะ? " น้ำเสียงที่ดูตกใจของฉัน คงทำให้เธอดูงงนิดหน่อย


  " ปีนี้ก็จะ 19 แล้ว " เธอตอบอย่างไม่รู้ร้อน

  " หะ!! 19 เองหรอ--งั้นอย่าพึ่งลาออกเลย--เรียนปีสุดท้ายให้จบก่อน " ฉันพยายามพูดห้ามเธอ ซึ่งคงดู

ย้อนแย้งกับคำตอบที่ฉันตอบเธอไป 


 " -- ไม่เอาด้วยหรอก " เธอปฏิเสธเสียงแข็ง " ไหนเธอบอกว่าให้เลือกสิ่งที่ชอบไง--เพราะบังเอิญฉันก็เป็น

พวกเอาแต่ใจเหมือนกัน "

  

 " ก็ฉันไม่รู้หนิ ว่ากำลังคุยกับเด็กมัธยมปลาย " ฉันตอบตามที่ฉันคิด


 " งั้นเหรอ--เพราะเป็นเด็กสินะ " คำพูดตัดพ้อนั่นทำเอาฉันใจสั่นเบา ๆ 


 " ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ " ฉันรีบพูดขึ้น ก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ 


 " แล้วหมายความว่าไง " เธอย้อนถามฉัน เฮ้อ! ไม่น่าหาเรื่องเข้าตัวเลยแหะ


 " เอ่อ--ไม่รู้! แต่ว่าต้องเรียนนะ เรียนให้จบด้วย สัญญากับฉันสิ " ฉันยื่นนิ้วก้อยให้เธอเกี่ยว 


  เธอมองนิ้วก้อยฉันสักพัก ก่อนจะปัดมือฉันเบา ๆ 


 " --ก็ได้ " เธอตอบอย่างไม่เต็มเสียงมากนัก


 " แต่มีข้อแม้...เมื่อไหร่ที่ฉันเรียนจบ เธอจะต้องไปงานปัจฉิมฉัน " เธอยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าฉัน เลียนแบบ

ฉันที่ยื่นให้เธอเมื่อครู่นี้ -- และแน่นอนว่าฉันก็ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วเธอ (แม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจมากก็

เหอะ) 

  เป็นเหมือนคำสัญญาใจท่ามกลางแสงจันทร์เลยแหะ


 " แน่นอน--ว่าแต่เธอชื่ออะไร เรียนที่ไหนล่ะ หนูน้อย ฉันจะได้ไปถูก " ฉันพูดขณะที่นิ้วเรายังเกี่ยวกันอยู่


 " อึนซอ--ส่วนเรื่องสถานที่ ฉันขอเบอร์เธอไว้ดีกว่านะ " อยู่ ๆ ฉันก็โดนเด็กขอเบอร์ ควรเขินดีไหมเนี่ย

 

แต่เขินดีกว่าเพราะเธอสวยจน มีออร่ายิ่งกว่าหน้าผากของฉัน (แม้ว่าจะตัดหน้าม้าแล้วก็เหอะ)


 " อ่า..เอาจริงหรอ " 


 " อืม " และก็เป็นฉันที่ใจอ่อน ยอมบอกเบอร์เธอไป


 " แล้วเธอชื่ออะไร? " เธอถามฉัน ขณะเม็มเบอร์ไว้ในเครื่องโทรศัพท์สุดหรู


 " จะดีหรอ? " ฉันแกล้งทำน้ำเสียงเหมือนผู้หญิงใส ๆ ที่ลืมไปว่าแจกเบอร์ให้เขาไปแล้ว


 " เอาเถอะน่า--เธอยังรู้ชื่อฉันแล้วเลย " เธอเซ้าซี้ฉัน 


 " ก็ได้ ๆ หนูน้อย--ฉันชื่อ ซอลอา -- "


 " คิม--คิม ซอลอา ใช่ไหม? "  เธอพูดนามสกุลฉันได้ถูกอีกต่างหาก


 " ฉันเคยเห็นชื่อนี้ที่บริษัทพ่อน่ะ " เธอทำหน้านึกถึงตอนนั้น " ถ้าจำไม่ผิด..เคยเห็นเธอตอนแอบหลับอยู่ที่

โต๊ะทำงานด้วย "


นั่นไง..ซวยแล้วไหมล่ะ เป็นลูกท่านประธานซะด้วย เห็นตอนไหนไม่เห็น ดันมาเห็นตอนหลับ โดนไล่ออก

แน่ ๆ เลยฉัน


 " ไม่ต้องกลัวฉันหรอกน่า...ไม่บอกพ่อหรอก ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย " เธอพูดดักคอฉัน " เมื่อไหร่ที่คน

เราง่วง ก็มีสิทธิ์ที่จะนอนอยู่แล้ว "


 " อ่า..ขอบคุณค่ะ " หลังจบคำ เธอก็ทำหน้ามุ่ยทันที


 " ไม่ต้องทำตัวเกร็งหรอก -- ฉันไม่ได้ให้เงินเดือนเธอสักหน่อย " เธอพูดติดตลก " ค่อยไปเกร็งตอนอยู่กับ

ท่านประธานนู้น " 


 " อ่า...แล้วเธอไม่กลับบ้านหรอ เดี๋ยวท่านประธานจะเป็นห่วงเอานะ " ฉันถามเธอ หลังพึ่งนึกได้ว่าตอนนี้ตี 

4 กว่าแล้ว


 " ไม่เห็นต้องรีบกลับสักหน่อย ลุงนั่นไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้ว " เธอพูดพลางมองนาฬิกาบนตัก


 " อีกอย่างฉันออกมาอยู่คนเดียวตั้งแต่ 2 ปีที่แล้ว ลุงนั่นไม่เคยรู้เรื่องอะไรหรอกกับฉันหรอก"


 " หรอ--ดีจังนะ " ฉันพูดในขณะที่มือยังคงทำงานอย่างเป็นประวิง


 " อืม-- " และเธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย


.............


  เวลาล่วงเลยไปจนเกือบจะตี 5 ซึ่งงานของฉันก็เสร็จพอดี 


  ฉันรีบส่งไฟล์งานไปทางเมลล์ให้หัวหน้า แล้วรีบเก็บของก่อนที่จะมีใครตื่นแล้วเดินออกมาเห็นฉันในร่าง

หมีแพนด้า ตาดำปี๋แบบนี้


  แต่เมื่อหันไปข้าง ๆ ก็พบว่าเด็กน้อยคนนั้น คนที่คิดว่าเธอจะกลับไปแล้ว กำลังนอนหลับฝันดี เธอกอด

นาฬิกาปลุกแนบอก


  แม้ว่าจะนั่งหลับบนม้านั่งในท่าที่ชวนให้ปวดคอ แต่ออร่าความสวยก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด หรือไม่ก็อาจจะ

ทวีคูณเลยก็ได้


  ฉันจ้องภาพตรงหน้าสักพัก ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายความไร้เดียงสาของคนที่อยากจะลาออกจาก

โรงเรียน


  ปลุกดีไหมนะ?? ฉันได้แต่คิดในใจ ใจนึงก็อยากปลุก อีกใจก็ไม่อยากขัดความสุขของคนตรงหน้า


  ฉันจึงปล่อยให้คนตรงหน้าหลับไปอีกสักพัก เพราะยังไงวันนี้ฉันก็คงไม่รีบมาก เพราะมันคือวันหยุดของ

ฉัน 


  แต่จู่ ๆ เสียงนาฬิกาปลุกของเธอก็ดังขึ้น เธอสะดุ้งขึ้นมาจากภวังค์ความฝันทันที


 " เป็นไงบ้าง เด็กน้อย หลับสบายไหม?? " ฉันยิ้มให้เธอที่กำลังทำหน้ามึนงง


 " อืม--กี่โมงแล้วเนี่ย " เธอพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน


 " โอ้ย! ตาย ๆ ตี 5 ครึ่ง " เธอรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน  ก่อนจะยืนนิ่งไปสีกพัก


 " เป็นไรไป หนูน้อย " ฉันลุกขึ้นยืนข้างเธอ


 " วันนี้วันหยุดใช่ไหม?? " เธอที่ยังคงมึนงงอยู่ ก้มหน้ามาถามฉัน 


 " ใช่จ้ะ " ฉันตอบเธอ ฉันคิดว่าฉันก็สูงในระดับนึง แต่เด็กโข่งนี่สูงกว่าฉันอีกแหะ


  " กลับบ้านไหม?? " ฉันชวนเธอ เพราะตอนนี้ก็ง่วงเต็มประดาและ


 " กลับก่อนเลย " เธอกลับไปนั่งที่เดิม


 " ไม่เอาสิ --เธอต้องกลับไปนอนนะ " ฉันเดินไปหาเธอ " ไม่งั้นก็ให้ฉันเลี้ยงนมสักแก้ว "


 " ไม่เอาทั้งนั้นแหละ --อีกอย่างฉันไม่ได้นั่งรอเธอหรอกนะ " เธอปฏิเสธฉัน

" เอางั้นหรอ? "



 " อืม " เธอพยักหน้า

" ก็ได้ --เอางั้นก็ได้ " ถึงแม้ว่าฉันจะพูดเหมือนจะยอมเธอแต่การกระทำฉันมันตรงกันข้าม เหมือนอย่างที่ฉัน

บอกบังเอิญฉันเป็น 'คนเอาแต่ใจ' 


  ฉันเดินไปคว้าแขนเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปตามทาง เธอที่ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าฉันจะพาไปไหน

 แต่ก็ยอมให้ฉันจูงมือเธอไปด้วย 


  ฉันพาเธอเดินไปเรื่อย ๆ จนไปพบกับร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง จะให้บอกตามตรงก็คงจะต้องพูดว่า

 ยังไม่มีร้านไหนเปิดสักร้าน


  เราเดินเข้าไปในร้าน ซื้อของนิดหน่อยแล้วเดินออกมา


  ฉันถามถึงที่อยู่เธอแล้วเดินมาส่ง โชคดีที่มันไม่ไกลจากที่นี่มากนัก และมันก็ไม่ไกลคอนโดที่ฉันอยู่เหมือน

กัน

  เราเดินกินข้าวปั้นและนมรสจืดที่ฉันซื้อมาข้างกัน


  ซึ่งฉันไม่เคยทำอย่างนี้กับใครมาก่อน มีเธอคนนี้เป็นคนแรก ถ้ามีใครมาเห็นฉันในตอนนี้ก็คงจะอิจฉา 

เพราะได้เดินกับเธอคนนี้



.............



  และในที่สุด เราก็เดินมาถึงคอนโดของเธอ ซึ่งเป็นคอนโดที่จัดได้ว่าค่อนข้างหรูมาก หรูจนฉันคิดว่า

ทำงานทั้งชีวิตก็ยังซื้อที่นี่ซักห้องไม่ได้เลย 


 " หาว! " ฉันยกมือขึ้นมาป้องปาก " ไหน ๆ ก็ถึงแล้ว ไปก่อนนะ "


" เดี๋ยว -- " เสียงหวาน ๆ ของเธอดึงฉันให้หันหลังกลับมาหาเธอ " รอแป๊ป-- "


  เธอให้ฉันเข้ามานั่งรอเธอที่ล็อบบี้ ก่อนที่เธอจะวิ่งไปไหนสักที่ ซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นห้องของเธอ


  แม้ว่าระยะเวลาที่เธอให้รอ มันจะไม่ได้ยาวนาน แต่มันก็ทำให้คนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างฉันสามารถ

หลับได้ง่าย ๆ ซึ่งฉันต้องพยายามอย่างมาก ในการข่มมันเอาไว้ หาว! ยิ่งพูดก็ยิ่งง่วงแหะ


" มาแล้ว -- " เธอวิ่งมาหาฉันด้วยสภาพเหงื่อเต็มตัว เหมือนวิ่งมาเป็น 10 กิโล ในมือของเธอที่นาฬิกาปลุก

สีแดงเหมือนกับเรือนที่เธอพกไปที่สวนสาธารณะด้วย แต่ต่างตรงที่ว่าเรือนนี้น่าจะไม่มีถ่าน เพราะฉันไม่

ได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเลยแม้แต่นิดเดียว


 เธอยืนใส่ถ่านและปรับนู่น ปรับนี่เต็มไปหมด ดูยุ่งทีเดียว


และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยตามเธอต้องการแล้ว เธอก็ยื่นให้ฉัน ซึ่งฉันก็รับมาถืออย่างงง ๆ 


 " ฉันให้-- " เธอพูดในขณะที่ฉันสำรวจน่าฬิกาไปทั่ว และด้วยความที่ฉันเป็นคนช่างสังเกตมาก ฉันเลยเห็น

ว่าเข็มนาฬิกาปลุกชี้ไปที่เลข 3 


 " ตี 3 -- ฉันตั้งปลุกไว้ที่ตี 3 " เธอพูดเหมือนว่ารู้อยู่แล้วว่าฉันจะถามอะไรเธอ " ฉันอยู่ที่ม้านั่งตัวนั่นทุกวัน 

"

" ไปทำอะไรหรอ ? " ฉันค่อนข้างงงที่เยาวชนคนนี้ไปนั่งเล่นที่นั่นทุกวัน


" แต่ก่อนก็ไม่รู้หรอก ว่าไปทำไม เหมือนกับรออะไรสักอย่าง -- แต่ตอนนี้เหมือนจะรู้แล้วล่ะ " เธอจ้องหน้า

ฉันนิ่ง ก่อนจะยกยิ้มให้เบา ๆ เฮ้อ! รุ้สึกเหมือนว่าฉันจะโดนเด็กอ่อยยังไงชอบกล


" อ่า -- ดีใจด้วยที่รู้แล้วว่า รออะไร " ฉันหลบสายตาเธอ ก่อนจะบ่ายเบี่ยง " งั้นฉันกลับบ้านแล้วนะ "


" อืม -- " แล้วเธอก็เดินขึ้นห้องไป เป็นเด็กที่แปลกจริง ๆ


 ............


   หลังจากนั้นทุกคืนเวลาตี 3 ฉันก็มักที่จะเห็นเธอนั่งอยู่บนม้านั่งตัวนั้นพร้อมกับนาฬิกาปลุกของเธอตลอด 


และดูเหมือนว่าวันไหนที่ฉันลืมที่จะไปหาเธอ เธอก็จะโทรมาหาฉันแทน 


  ซึ่งบางครั้งฉันก็อยากจะบอกเธอเหมือนกันนะ ว่าเวลาตี 3 มันเป็นเวลาที่ง่วงมาก! แต่ก็ทำอะไรไม่ได้


นอกจากปิดการปลุกของนาฬิกาแล้วรับสายเธอ  แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า เธอโทรมาแต่เธอไม่เคยพูดกับฉัน


เลย ถ้าฉันไม่ถาม เธอก็ไม่พูด เป็นการโทรที่ค่อนข้างจะแปลกและเปลืองค่าโทรศัพท์ในระดับหนึ่ง

 

แต่ฉันกลับไม่เคยคิดรำคาญ คิดเพียงว่านั่นเป็นเพียงความน่ารักของเด็กน้อยคนนี้เท่านั้น หรือว่าฉันจะหลง

เสน่ห์เด็กน้อยคนนั้นแล้วก็ไม่รู้ 


  รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้จะตี 3 แล้ว ฉันคงต้องออกไปหาเธอคนนั้นก่อน


 -- ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของฉันนะ --



..........




- THE END - 




- KA0B00N -







  

  


  




  

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ KA0B00N จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • รักหวานแหวว

    เรื่องสั้น

    13/25

    0

    0%

    28 ก.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น