หน้ากากเพชร (Re-UP)

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 น่าจะเจอเธอมาตั้งนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

ธนานั่งอยู่ได้ไม่นานก็ขอตัวกลับก่อนเพราะติดประชุมด่วนในช่วงบ่าย รักษิณาหนีไปชอปปิ้ง มีเพชรตะวันคนเดียวที่อยากสะสางงานให้เสร็จรีบกลับรถกลับบริษัทแยกไปอีกทาง ระหว่างนั้นหล่อนบังเอิญเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนพอดี ความรู้สึกคุ้นเคยทำให้หล่อนตัดสินใจจอดรถเพื่อดูว่าเกิดปัญหาอะไร

      “ขอโทษนะคะ ที่มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหม”

      หล่อนก้าวลงจากรถ ตรงไปหน้าผู้ชายตัวสูงที่ก้มๆเงยๆอยู่หน้ากระโปรงรถ จนเมื่อชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา ต่างฝ่ายก็ต่างสบตา และยิ้มให้กันอย่างคนที่จำได้แม่น

      “พี่โรม”

      “เพชร”

      คนที่พบกันโดยบังเอิญหลุดหัวเราะพร้อมกัน เพชรตะวันลูบท้ายทอยแก้อาการเคอะเขินที่นานครั้งจะเป็น หล่อนจำได้ว่ารถคันนี้เป็นของบิดาของรักษิณา สมัยวัยรุ่นหล่อนไปบ้านเพื่อนสนิทบ่อยจนจำได้ทุกคัน ส่วนคนนี้คือพี่ชายคนโตของบ้าน...รวิชญ์หรือพี่โรม

      “จำเพชรได้ด้วยหรอคะเนี่ย ไหนรักบอกว่าพี่โรมความจำเรื่องเพื่อนไม่ค่อยดีไง” หล่อนแซวขำๆ พลางปัดผมยาวๆไปด้านหลังเพื่อความสะดวก “ว่าแต่รถพี่โรมมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ ให้โทรตามอู่ไหม”

      “คงมีแน่ พี่ขับมารู้สึกว่าเครื่องมันร้อนผิดปกติ รู้อย่างนี้น่าจะเอาคันใหม่ของคุณพ่อออกมา” ชายหนุ่มที่กลับจากต่างประเทศได้ไม่กี่ปีเอ่ยขึ้น

      เพชรตะวันไม่ได้คุยอะไรต่อนอกจากลงมือเปิดฝาหม้อน้ำ “หม้อน้ำแห้งค่ะ ความร้อนเลยขึ้น พี่โรมพอมีน้ำเปล่าติดรถบ้างไหม”

      “ไม่มี” คนขับรถส่ายหน้า “พี่จะรีบไปทำงานต่อ วันนี้อะไรๆเลยรีบไปหมด”

      “งั้นเพชรจัดการเองค่ะ” เพชรตะวันรีบวิ่งกลับไปที่รถตัวเอง หยิบขวดน้ำที่หล่อนสำรองไว้เสมอมาเติมหม้อน้ำรถอีกคัน พร้อมใช้ผ้าชุบหน้าหนาๆโปะไปบนเครื่องยนต์อีกชิ้นที่รวิชญ์ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าอะไร

      “รถเพชรเคยมีปัญหาแบบนี้เหมือนกันค่ะ รอสักพักนะคะแล้วค่อยสตาร์ทรถดู ถ้าไม่มีอะไรเสียรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่ๆ แต่ถ้ามีอะไรมากกว่านั้น แถวนี้เพชรรู้จักอู่ซ่อมดีๆอยู่ค่ะ”

      “แล้วเพชรรีบไปไหนหรือเปล่าครับ ไม่ต้องอยู่รอเป็นเพื่อนพี่ก็ได้”

      “ไม่ค่ะ” หญิงสาวโกหก เพราะเห็นว่าปัญหาพี่ชายเพื่อนสำคัญกว่างานของหล่อน “เพชรอยู่ได้ค่ะ ดูให้แน่นอนดีกว่าว่ารถเป็นอะไรกันแน่”

      “ขอบคุณมากนะครับ” รวิชญ์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาขอบคุณ หล่อนสวย...ที่สำคัญยังมีน้ำใจ ไม่น่าเชื่อว่าเพชรตะวันจะจำเขาได้ เพราะเขาไม่ได้เจอหญิงสาวมานานหลายปีแล้วนับแต่บินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

      “เพชรขอรับโทรศัพท์แปบนึงนะคะ” หญิงสาวหันมาบอกเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนกดรับสายโทรศัพท์ด้วยเสียงอ่อนหวาน ไม่รู้ว่าผู้ชายปลายสายเป็นใคร แต่หล่อนแทนตัวเองด้วยชื่อ เพชร และเรียกอีกฝ่ายว่า ธัน สีหน้าสีตามีความสุขจนคนฟังรู้สึกประหลาด อยากให้หล่อนเรียกชื่อเขาแบบนั้นดูบ้าง... คงมีความสุขน่าดู

      บ้าน่า

      รวิชญ์ส่ายหน้ากับตัวเอง นึกขำที่เผลอคิดอะไรเพ้อเจ้อกับคนที่เพิ่งเจอกันแค่ไม่กี่นาที

      “พี่โรมคะ” เพชรตะวันวางสายจากโทรศัพท์ หันมามองเขาแล้วเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นชายหนุ่มยังยืนมองหน้าหล่อนยิ้มๆอยู่ “มองเพชรอยู่ตั้งนาน หน้าเพชรมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ”

      “มะ..ไม่มีครับ เห็นเพชรคุยโทรศัพท์ดูมีความสุขดี”

      “ต้องสุขสิคะ ก็ได้คุยกับผู้ชายที่เรารักนี่นา” หล่อนเอ่ยถึงคนรักได้อย่างเต็มปาก ทั้งสายตาและน้ำเสียงทำให้รวิชญ์รู้สึกริษยาผู้ชายคนนั้นอยู่ลึกๆ จะมีสักกี่คนบ้างที่มีผู้หญิงพูดถึงความรู้สึกเช่นนี้ “โอ๊ย พาพี่โรมออกนอกเรื่องแล้ว ลองสตาร์ทรถดูก่อนสิคะ”

      รวิชญ์ทำตามคำแนะนำนั้น เมื่อสตาร์ทรถติดและไม่มีอาการอะไรน่ากังวลแล้ว หญิงสาวก็รีบขอตัวกลับไปที่ออฟฟิศ

      “แล้วเจอกันอีกครั้งนะคะ ถ้าเพชรแต่งงานเมื่อไหร่จะเชิญพี่โรมกับรักไปเป็นแขกแน่ๆ ไม่สิ เพชรจะเชิญทั้งครอบครัวเลย”

      หล่อนโบกมือไปมา ก่อนผลุบหายไป ทิ้งให้ร่างสูงได้แต่มองตามแล้วยิ้มสมเพชตัวเอง

      บอกไม่ได้ว่าความรู้สึก เสียดาย อยู่ลึกๆในอกนี้คืออะไร!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #3 fsn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 19:48

    เพลงคุณกบ ลอยมาเลย

    #3
    0