หน้ากากเพชร (Re-UP)

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 นกขมิ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 ก.ย. 61

บ้านเรือนไทยหลังใหญ่ซ่อนตัวอยู่หลังรั้วไม้สีน้ำตาล เถาวัลย์ไม้เลื้อยจำนวนมากแข่งกันเบียดเสียดออกันชูดอกผลบานสะพรั่ง อาณาบริเวณรอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่อายุหลายสิบปีผลิดอกออกผลให้ความร่มเย็น พื้นปูนซีเมนต์ลาดยาวจากรั้วสู่หน้าประตูบ้าน ข้างๆมีลานว่างสำหรับจอดรถราวสามสี่คัน

      ปกติก่อนขึ้นมาถึงตัวบ้าน แขกจะต้องถอดรองเท้าไว้ในที่เก็บให้เรียบร้อย โอ่งสีน้ำตาลใบกลางตั้งอยู่ที่ตีนบันไดสำหรับล้างเท้าก่อนขึ้นชานบ้าน ใต้ถุนเรือนไทยมีแคร่ไม้และเสื่อวางอยู่สำหรับนั่งพัก ตู้เย็นหลังย่อมให้รินน้ำดื่มและหาขนมกินตามใจชอบ

      เจ้าของโฮมสเตย์หน้าตาไทยๆหลังนี้เป็นหญิงชราวัยหกสิบปลาย นางสอางค์แก่แต่อายุ หัวใจยังกระชุ่มกระชวยเหมือนสาวอายุยี่สิบ นางทันสมัย ทันโลก ความที่สืบเชื้อสายผู้ดีเก่าทำให้เคยเดินทางไปทั่วโลกมาแล้ว การคิดอ่านจึงกว้างไกล เข้าใจหัวอกคนสมัยใหม่ได้ดี แม้การพูดจาของนางสอางค์ติดจะมึงมาพาโวยอยู่ไม่น้อยประสาคนแก่

      หญิงสูงวัยเดินออกจากบ้านพักอย่างกระฉับกระเฉง หรี่ตามองรถยนต์คันหรูที่ขับเข้ามาในรั้วบ้าน ดูจากกการขับที่ค่อนข้างกระชาก ปาดไปทางนั้นทาง ทางนี้ทางเหมือนคนเมาแล้ว เจ้าบ้านสูงวัยก็เดาได้ทันที

      นังเด็กตีนผี เดี๋ยวก็ชนต้นชวนชมฉันล้มหมด!

      นางสอางค์ร้องลั่น เดินลงบันไดไป จังหวะเดียวกับที่รถยนต์จอดสนิท เพชรตะวันก้าวเร็วๆลงมาจากรถด้วยสีหน้าหงุดหงิด

      ยายจ๋า สวัสดีจ้ะ หล่อนยกมือไหว้โดยอัตโนมัติ

      เออ ยังดีที่รู้จักทักทายกัน แกส่ายหน้าอาดๆ แล้วนี่เป็นอะไรมาฮึ ไปหงุดหงิดใครมา

      ไม่มีเพชรแค่เหนื่อย อยากมาพักบ้างหญิงสาวตอบกำปั้นทุบดิน ตรงไปล้างมือล้างเท้าที่โอ่งดินเผา ก่อนเดินเข้าไปปักหลักบนแคร่ไม้ นั่งไขว่ห้างอย่างไม่เกรงใจผีสางนางไม้

      อีโธ่! ทำมาเป็นโกหกข้า อย่างเอ็งเหรอจะมาเฉยๆ ไปมีเรื่องอะไรกับใครมาล่ะฮึ

      แกเดินมานั่งลงบนแคร่ไม้ตัวเดียวกัน เพชรตะวันก้มหน้า หลุบตาลงต่ำ หล่อนคว้าหมอนสี่เหลี่ยมลายผ้าไทยมานอนหนุน ยายอย่ารู้เลย เพชรขี้เกียจเล่า!

      สอางค์กับเพชรตะวันไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดหรือรู้จักกันแต่อย่างใด สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพชรตะวันเคยเดินทางมาพักที่นี่ คนต่างวัยคุยกันแล้วถูกคอ หล่อนจึงกลายเป็นลูกค้าขาประจำ นานวันเข้าก็เกิดความผูกพันฉันญาติไป เวลามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไร เพชรตะวันก็ขับรถมาหาสอางค์ที่นี่ ช่วงปีใหม่หรือเทศกาลหล่อนก็แวะเอากระเช้ามาฝาก

      เฮ้อ เอ็งนี่น้า ผู้หญิงห่ะอะไรวะ หัดทำตัวสมหญิงหน่อย สวยเสียเปล่า

      เพชรไม่สมหญิงตรงไหนเนี่ย ร่างบอบบางที่กำลังนอนบนแคร่ไม้ประท้วง นมก็มี สะโพกก็มี ใส่กระโปรงด้วยเถอะ

      เฮอะข้าหมายถึงการวางตัวของเอ็งต่างหาก ก๋ากั่นเกินไปแล้ว ผู้ชายที่ไหนเห็นมันได้หนีเปิงหมด หัดใช้มารยาบ้างเป็นไหม ไม่ใช่ทำตัวเป็นขวาน ผ่าหมดทั้งซากทั้งตอไม่เหลือ

      โอ๊ย ถ้าต้องเป็นแบบนั้น เป็นแบบนี้ดีกว่า เราอยู่ได้ด้วยตัวเอง หาเงินใช้เองได้ จะต้องทำตัวอ่อนแอง้อผู้ชายไปทำไม รักก็รัก ไม่รักก็ช่างหัวเขาสิ

      หญิงชราฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้า นิสัยแบบนี้ไงถึงโดนแฟนทิ้งสันดานผู้ชาย ยังไง้ ยังไงก็ต้องการความเป็นผู้นำอยู่วันยังค่ำ ให้ผู้หญิงเป็นช้างเท้าหน้าไปนานๆมันคงตะขิดตะขวง แถมไอ้เพชรมันธรรมดาเสียเมื่อไหร่ ทั้งสวยทั้งเก่ง

      แล้วเอ็งจะมาอยู่กี่วัน

      สองหล่อนตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ไม่มีแขกใช่ไหม เดี๋ยวเพชรกลับไปโอนเงินค่าห้องให้ อยู่ฟรีกินฟรีบ่อยๆไม่ดีหรอก ยายต้องกินต้องใช้เหมือนกัน

      สอางค์พยักหน้ารับ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันเวลาทำอะไรจะได้ไม่เกิดเรื่องหมางใจหรือข้อครหา

      เพชรไม่อยากอยู่เมืองไทยเลย ให้ตายเถอะเพชรตะวันบ่นให้หญิงสูงวัยฟัง ทำไมใครๆถึงต้องคิดว่าเพชรเป็นคนไม่ดีด้วย แค่เพราะว่าเพชรดูร้าย ดูแรงเท่านั้นเอง

      จะโทษเขาอย่างเดียวก็ไม่ได้ มองตัวเองด้วยว่ามีส่วนให้เขาเข้าใจผิดหรือเปล่า คนนะ..ลงว่ามันมีอคติอยู่แล้ว เอ็งทำอะไรพลาดที เขาก็พร้อมจะพิพากษาเอ็งทั้งนั้น ข้าจะบอกให้ ศาลพิพากษามันยังไม่แรงเท่าสังคมพิพากษาเรา เพราะมนุษย์มันเป็นสัตว์สังคม

      หญิงสาวนอนกอดอก จ้องมองกิ่งไม้นอกตัวบ้านที่พลิ้วไหวด้วยสายตาครุ่นคิด คิ้วเรียวขมวดน้อยๆพอเป็นพิธี เจ้าบ้านจึงเอื้อมมือมาขยี้หน้าผากหลานนอกไส้แรงๆ

      ขมวดคิ้วอยู่ได้ เดี๋ยวก็ตีนกาขึ้นหรอก!

      ก็คนมันเครียดนี่ หล่อนเถียงทันควัน เพชรนอนไม่หลับหลายคืนแล้วนะ ถึงต้องมานอนที่นี่ ยายร้องเพลงกล่อมเพชรทีสิ ฟังเพลงที่ไหนก็ไม่เพราะเหมือนฟังยายร้องสดเลย

      หญิงสูงวัยที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความไพเราะของน้ำเสียงทำเสียงฮึขึ้นจมูก อาไร้ ไปอยู่เมืองฝรั่งมังค่ามาสองปี ไม่คิดจะไปฟังโอเปร่า ออเครสตากะเขามั่งเรอะ

      ไม่เอา ไม่ชอบ มันดังเอี๊ยดๆแอดๆหนวกหูพิกล

       เพชรตะวันมีรสนิยมประหลาดอย่างหนึ่ง หล่อนชอบฟังเพลงไทย เพลงโบราณทั้งหลาย ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ใครหาว่าหล่อนเชยก็ช่าง แต่เพลงไทยเดิมนั้นทั้งการใช้ภาษาและท่วงทำนองไพเราะน่าฟัง ผิดจากเพลงสมัยปัจจุบันที่ใช้คอมพิวเตอร์ดัดแปลงจนเหมือนกันไปหมด

      ตอนมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ หล่อนไม่รู้หรอกว่ายายสอางค์ร้องเพลงเพราะ จนแกนั่งฮัมเพลงเล่นเวลาอยู่ว่างๆคนเดียว เพชรตะวันก็ติดใจ ขอนั่งฟังด้วยทุกครั้ง

      ฟังเพลงอะไรดีล่ะ?” มือเหี่ยวย่นเอื้อมมาตบไหล่หล่อนเบาๆ

      นกขมิ้นแล้วกัน เหมือนชีวิตเพชรตอนนี้ดี ขอเพราะๆเลยนะยาย

      เรื่องมาก!” นักร้องสูงวัยวิจารณ์ ยกน้ำในขันเงินใบย่อมขึ้นจิบกลั้วคอ หญิงสาวที่นอนอยู่จึงหลับตาลง มั่นใจแล้วว่าสอางค์ต้องยอมร้องเพลงกล่อมหล่อนตามคำขอแน่

      เพชรตะวันสูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยให้เสียงลมวิ่งผ่านใบไม้ซอกแซกเชื่องช้า นกหลายตัวส่งเสียงร้องแข่งกันก่อนกลับสู่รัง ไม่นานนักน้ำเสียงเอื้อนสูงของนางสอางค์ก็ดังประสาน

      ค่ำคืนฉันยืนอยู่เดียวดาย เหลียวมองรอบกายมิวายจะหวาดกลัว

      มองนภามืดมัวสลัวเย็นย่ำ ค่ำคืนเอ๋ย

      ยามนภาคล้ำไปใกล้ค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอกเจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย

      เจ้าดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำแล้วจะนอนไหนเอย เอ๋ย…..เล่านกเอย[1]



[1] เพลงนกขมิ้น สุนทราภรณ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #10 Goy_mini (@0857535401) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 15:32

    มาแล้วๆๆ??’•

    #10
    0