หน้ากากเพชร (Re-UP)

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 ชิงชัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ส.ค. 61

ตกลงจะให้ฉันกลับขึ้นไปได้หรือยังคะ?”

     เสียงแหลมด้วยความโกรธของเพชรตะวันดังขึ้นทำให้อดีตในความทรงจำเหมือนลูกโป่งถูกเข็มทิ่มแตก รวิชญ์จ้องหน้าหล่อนด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย ไม่มีเลยที่เพชรตะวันจะสำนึกผิด หล่อนมีแต่เชิดหน้า ย้ำคำเดิมว่าไม่ใช่ความผิดของตัวเอง

      ไม่ใช่ความผิดของหล่อนงั้นหรือ?

      ก่อนรักษิณาจากโลกนี้ไปน้องสาวเขาโทรมาร้องไห้ฟูมฟาย เห็นกับตาว่าเพชรตะวันกอดกับสามีแนบแน่น ถึงจะหึงหวง คิดมากอย่างไร รักคงไม่เพ้อถึงขนาดมโนเรื่องเอาเองแน่

      คุณจะไปดีๆหรือจะให้ผมลากคุณออกไป!

      ฉันไม่ไป ตัวต้นเรื่องย้ำเสียงเข้ม ถ้าคุณคิดจะทำอะไร ฉันก็จะแฉกลับเหมือนกันว่าลูกสาวบ้านนี้แย่งผู้ชายของชาวบ้านเขา สุดท้ายกลายเป็นโรคหวาดระแวงคิดว่าเขาจะมาเอาคืน เลยสติแตกขับรถคว่ำเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน ตายแล้ว คุณเป็นหมอได้ยังไงเนี่ย ได้ข่าวเวลาสอบแพทย์เขามีข้อสอบเชื่อมโยงไม่ใช่เหรอ เอาเงินยัดเขามาหรือเปล่าถึงได้คิดอะไรเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้

      หล่อนทำหน้าสงสัยได้ร้ายกาจสมคำร่ำลือ พอรวิชญ์กัดฟันกรอดอย่างสุดปัญญาจะหาคำพูด เพชรตะวันก็ยกไหล่ สะบัดผมไปด้านหลังด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ร่างสูงใหญ่สืบเท้าเข้ามา หมายจะคว้าแขนหล่อนลากไปทางอื่น แต่ยังไม่ทันทำตามใจคิด แขก ชุดใหญ่ที่น่าจะเป็นคนรู้จักของบิดามารดาก็ตรงมาจากด้านหลัง นำทีมด้วยหญิงสาวในชุดสีดำรัดรูปนิดๆ

      พี่โรมคะ พี่โรม

      เพชรตะวันแสยะยิ้ม นึกว่าช่างโชคร้ายเสียจริงที่ไม่มีโอกาสปะทะกับรวิชญ์ต่อ เขาหันมาพูดกับหล่อนเสียงเย็น

      เสียแรงที่สมัยก่อนรักเคยเห็นคุณเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด!

      เพชรตะวันยกไหล่ไม่ใส่ใจ หมุนตัวเดินกลับขึ้นศาลา หล่อนยังได้ยินเสียงแขกของรวิชญ์ที่กระแซะเข้าหาชายหนุ่มอย่างไม่อายใคร

      “พี่โรมขา ซีขอโทษนะคะที่มาช้า บังเอิญแท็กซี่เขาไม่รู้จักทาง ยังไงขากลับซีขอติดรถกลับกับพี่โรมด้วยนะคะ”

 

      นึกย้อนอดีตไปมันก็เท่านั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเสียหน่อย

      หญิงสาวสะบัดหน้าเดินกลับมานั่งที่ศาลาสวดพระอภิธรรมศพเงียบๆ บรรดาเพื่อนแสนดีที่รู้เรื่องต่างแยกวงกันหล่อนออกห่างเหมือนเห็นตัวเชื้อโรค เพชรตะวันเม้มปากแน่น เชิดหน้าขึ้น พร้อมกระพุ่มมือเป็นรูปดอกบัวเมื่อเสียงพระสวดดังขึ้น เสียงนินทาว่าร้ายยังลอยเข้าหูเป็นระยะ หล่อนทำเมิน นึกเสียว่าคนพวกนั้นไม่มีปัญญาพูดต่อหน้า ถึงได้แต่แอบนินทาหล่อนลับหลัง

      หล่อนทิ้งให้รวิชญ์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ด้านล่าง ชายหนุ่มโกรธจัดที่ไม่สามารถไล่แขกที่ไม่พึงประสงค์ออกไปจากงานได้ ยังไม่ทันเปิดโอกาสให้ทั้งคู่วิวาทต่อ บรรดาผู้ใหญ่ที่รู้จักกับพ่อแม่ของครอบครัวมานานเริ่มทยอยมา แพทย์หนุ่มจำใจปั้นสีหน้า ออกไปต้อนรับอย่างเสียมิได้

      เพชรตะวันนั่งฟังพระสวดเงียบๆ ตาจับจ้องไปยังหญิงสาวในภาพด้วยความว่างเปล่า

      ไอ้รักเกิดอะไรขึ้นกับแกกันแน่?

      หล่อนถามคนตายในใจ ภาวนาให้คำกล่าวที่ว่า คนตายรู้ทุกอย่าง เป็นความจริง

      จ๊ะเอ๋!

      เสียงอ้อแอ้ของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น ดวงตาดำขลับกลมโตเป็นประกายละม้ายคล้ายมารดา แก้มสองข้างยุ้ยเป็นพวง พลางฉีกยิ้มกว้างอวดฟันขาวๆซี่เล็กสองซี่ที่เพิ่งผุดจากเหงือก หนูน้อยสวมชุดสีดำไว้ทุกข์ให้แก่ผู้ล่วงลับ

      นี่สินะยายหนู ของรักษิณากับธนา

      ขากลมป้อมสองข้างเดินเตาะแตะมาหาหล่อนพร้อมหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก่อนล้มแหมะกับพื้น ทำเอาผู้ใหญ่ที่มองอยู่ต้องรีบลุกจากเก้าอี้ ตรงไปประคองร่างป้อมขึ้นมาปัดเนื้อปัดตัว

      ไม่เดินนะจ๊ะ เดี๋ยวหกล้มไปอีกจะว่ายังไง

      แต่เด็กอายุขวบเศษคงฟังที่หล่อนพูดไม่เข้าใจเท่าไหร่ แม่หนูกางแขนสองข้าง ออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจว่า

      อุ้ม

      เพชรตะวันลังเล กลัวจะทำลูกสาวของรักษิณาหกล้มหรือร่วงหล่นจากอ้อมแขน แต่เมื่อมองดวงตาที่จ้องหล่อนอย่างอ้อนวอน หญิงสาวก็ถอนใจเฮือก ยอมให้ความสงสารเข้ามาบงการเหนือสิ่งอื่น หล่อนเอื้อมมือไปเตรียมโอบรอบสะโพกเพื่อช้อนร่างขึ้น

      ปล่อยมือจากยายหนูของผมเดี๋ยวนี้!

      เสียงรวิชญ์ดังก้องราวฟ้าผ่า เพชรตะวันผละออก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางมองผู้ชายอีกคนตรงเข้ามาอุ้มหลานสาวไว้แทน

      อย่าจับตัวแกเพราะคุณมันสกปรก!

      คนสกปรก หน้าชาดิกเหมือนถูกตบหลายฉาด

      ให้เกียรติฉันบ้างนะคุณรวิชญ์!” หล่อนเค้นเสียงรอดไรฟันเมื่อแขกเหรื่อในงานเริ่มมองมาอย่างสนอกสนใจ พวกที่รู้เรื่องดีอยู่แล้วพากันจับกลุ่มหัวเราะคิกคัก ส่วนแม่หนูน้อยยังมองมาทางหล่อนด้วยแววตาใสซื่อ

      ผู้หญิงอย่างคุณยังมีเกียรติเหลืออยู่ด้วยหรือ?”

      ถ้าผู้หญิงอย่างฉันไร้เกียรติ คนที่ไปแย่งผู้ชายของคนอื่นมาก็คงไร้ศักดิ์ศรีพอกันนั่นแหละ!” หล่อนตอกกลับอย่างเจ็บแสบ รวิชญ์กัดฟันกรอด ตาวาวโรจน์เมื่อหล่อนกล้าพูดถึงน้องสาวผู้ล่วงลับของเขาอย่างไร้ความเกรงใจ

      หญิงสาวกวาดตามองรอบๆด้วยความเหนื่อยหน่าย สุดท้ายก็คว้ากระเป๋าสะพายสีเดียวกับชุดขึ้นพาดไหล่

      พระสวดเสร็จแล้ว ฉันกลับก่อนล่ะคุณคงไม่อยากให้ฉันอยู่นานนักหรอกเพชรตะวันมองหน้ารวิชญ์ด้วยความเรียบเฉย ฉันเสียใจด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้ ฉันจะมางานนี้แค่คืนเดียวเท่านั้น อะไรที่มันผ่านๆมาก็อโหสิกรรมต่อกันไป

      พูดเหมือนตัวเองไม่ใช่คนผิด!

      เพราะฉันไม่ใช่คนผิดน่ะสิ หล่อนย้ำคำเดิม ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นความผิดของฉัน คุณก็ไปเล่นงานฉันตามกฎหมาย สมัยนี้มือที่สามโดนฟ้องได้นะคุณ รวยถึงขนาดนี้คงมีปัญญาจ้างทนายเก่งๆหรอก มีทะเบียนสมรสของน้องสาวนอนกอดอยู่แล้วนี่ ไม่เหมือนฉันตอนนั้นมีแค่แหวนวงเดียว ถึงถูกฉกไปได้ง่ายๆ

      ไม่ต้องถึงมือกฎหมายหรอก เพราะผมเนี่ยแหละจะคอยตามจองล้างจองผลาญให้ชีวิตคุณไม่มีความสุข ให้สมกับความทุกข์ที่ผมและครอบครัวต้องเผชิญอยู่ รวมทั้งไอ้ผู้ชายชาติชั่วคนนั้นด้วย!

      ก็ตามใจคุณ หล่อนยักไหล่ด้วยความเย็นชา หมุนตัวเดินลงจากศาลาวัดด้วยความนิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สาใดๆ กระทั่งกลับมานั่งที่รถยนต์ของตน เพชรตะวันถึงรู้สึกว่าหล่อนอยากกรีดร้องมากมายขนาดไหน แต่ทำไม่ได้ ที่ทำได้มีเพียงทุบพวงมาลัยรถแรงๆเพื่อระบายอารมณ์

      ไม่ได้ผิดเพชรตะวันไม่ได้ผิดเลย

      แต่ทุกคนกลับโยนตราบาปนี้มาให้!

      ทำไมเพราะรูปลักษณ์ภายนอกหล่อนที่ร้ายและแรงงั้นหรือ?

      หรือคนอย่างเพชรตะวันไม่มีค่าพอให้สงสาร

      ขอบตาคนเข้มแข็งร้อนผ่าวจนแทบปล่อยให้น้ำใสๆไหลรินอยู่รอมร่อ แต่วินาทีต่อมาหล่อนก็ตั้งสติ เชิดหน้าขึ้นเพื่อเรียกความมั่นใจเหมือนที่ผ่านๆมา

      หญิงสาวลงมือสตาร์ทรถ รถยนต์สีเข้มเคลื่อนตัวออกจากวัดช้าๆ แทนที่จะตรงกลับคอนโดตามที่ควรเป็น โปรแกรมเมอร์สาวกลับตัดสินใจเลี่ยงออกเส้นทางนอกเมือง ถึงถนนสี่เลนที่ว่างเปล่า เท้าข้างหนึ่งเหยียบเร่งความเร็วขึ้นอีกหลายสิบกิโลเมตร

      หวังให้ความเร็วช่วยสลัดเรื่องฟุ้งซ่านในจิตใจหล่อนไปได้บ้าง!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #7 วิมล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:17

    สนุกค่ะ

    #7
    0
  2. #6 Must@ang (@Alphonze) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 06:24
    เอาจริงๆพระเอกก็ผิดป่ะ ก็ช่วยน้องปิดบังมาตลอดอ่ะ แล้วมาโกรธนางเอก รู้สึกพระเอกงี่เง่านิดนึง แต่ชอบนางเอก เข็มแข็งดี
    #6
    0