หน้ากากเพชร (Re-UP)

ตอนที่ 13 : บทที่ 12 คืนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    7 ส.ค. 61

แบบอีบุ๊กวางจำหน่ายแล้วค่า











คนที่พยายามหลบซ่อนตัวมาตลอดหน้าเผือด หันกลับไปเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทด้วยความหวาดกลัว เพชรตะวันกอดอก ยิ้มมุมปากด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนเลื่อนสายตามาหยุดที่ทารกเพศหญิงในอ้อมกอดรักษิณา

      ไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ หล่อนก็รู้ทันที!

      รักษิณาแต่งงานทั้งที มีหรือเพชรตะวันจะไม่รู้ มีหรือที่คนตระกูลนี้จะไม่จัดงานใหญ่โต เว้นเสียแต่ สามี หล่อนได้มาโดยถูกกฎหมาย แต่ผิดศีลธรรม!

      หนิงมองสีหน้าเจ้านายและแขกแล้วเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล รีบปลีกตัวไปหาธนาที่กำลังตามเข้ามาติดๆ แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มหน้าขาวปรากฏตัวขึ้น ในมือยังมีตะกร้าของใช้หอบเต็ม เขาเห็นรักษิณายืนคว้างอยู่ในห้องรับรอง ตามด้วยร่างสมส่วนของผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งในนั่งอยู่กลางใจเขา

      เพชร!

      ธนาอุทานอย่างไม่เชื่อสายตา นัยน์ตาเป็นประกายสวยของหล่อนจึงเบือนมาทางเขา ปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงคลี่ยิ้ม

      สวัสดีค่ะธัน ไม่นึกเลยนะคะว่าจะเจอหน้ากันที่นี่

      ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายหันมามองหน้าเขาเชิงขอความช่วยเหลือ จากนั้นหล่อนก็ส่งสัญญาณให้หนิงมาอุ้มลูกสาวขึ้นห้องพักไป ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ เหลือเพียงสองสาวหนึ่งหนุ่มที่ยืนประจันหน้ากันราวกับสิ้นไร้คำพูด

      เพชรตะวันผ่อนลมหายใจยาว พยายามควบคุมสติ

      เพชรรักอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้นะ

      รักษิณาหน้าซีด ปากคอสั่น ตรงเข้ามาจะคว้ามือเพื่อนไว้ หล่อนกลับกระชากมือหนี ร่างสมส่วนถอยกรูดจากคนเคยได้ชื่อว่าเพื่อน

      อธิบาย อธิบายอะไรจ๊ะ!

      เพชรตะวันว่าเสียงหวาน หมดแล้วความเชื่อใจที่มี ทั้งคนรัก ทั้งเพื่อนสนิท สองคนที่หล่อนรักมากที่สุด ร่วมมือกันแทงข้างหลังหล่อนอย่างเลือดเย็น ถ้าธนาไปมีผู้หญิงอื่น เพชรตะวันมั่นใจว่าจะไม่มีทางเสียใจขนาดนี้ แต่นี่เป็นเพื่อนเพื่อนตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยของหล่อน!

      ธนาตรงเข้ามากอดภรรยาไว้ บีบไหล่หล่อนเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ทุกการกระทำของชายหนุ่มเปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจเพชรตะวัน

      เพชรใจเย็นก่อนได้ไหมครับ

      ผู้หญิงที่ดูใจร้อนในสายตาเขาขยับรอยยิ้มเย็น

      เรื่องใจเย็นทำได้อยู่แล้วค่ะ แต่ถ้าให้ฉันเป็นคนเลือดเย็นเหมือนที่คุณสองคนทำเห็นจะทำไม่ได้!

       คนถูกตอกกลับหน้าชา สรรพนามแทนตัวเองของหล่อนเปลี่ยนไป ปกติธนาก็เกรงใจเพชรตะวันอยู่แล้ว แต่มาเจอหล่อนเย็นชาแบบนี้เขาก็ไปไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาเพชรตะวันเป็นผู้นำ เยือกเย็นมาตลอด

      สองสาวที่อยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้ต่างกันลิบลับราวอาทิตย์กับดวงจันทร์ เพชรตะวันคนเก่ง หล่อนทำได้ทุกอย่าง ไม่เคยต้องออกปากขอความช่วยเหลือ ผิดกับรักษิณาที่ยังมีมุมเด็กๆให้ธนาต้องปกป้อง รู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญ จุดนี้เองที่ทำให้ชายหนุ่มเผลอใจให้รายหลังโดยไม่รู้ตัว

      ถามจริงเถอะ คุณสองคนคิดจะบอกฉันตอนไหนหรือคะ ตอนที่ลูกคุณโตสักขวบสองขวบ หรือตอนเข้าโรงเรียนดี หล่อนหัวเราะเบาๆเหมือนขบขัน ทั้งที่ในใจเจ็บปวดยิ่งกว่าใคร

      “ผมขอโทษ ผมกำลังรอโอกาสเหมาะๆ”

      “ก็เลยหลอกว่ายังรักเพชรอยู่ แล้วก็ขยันทำงานเพื่อเก็บเงินมาสร้างครอบครัวด้วยกัน คุณให้ความหวังลมๆแล้งๆกับฉันทำไม?”

      ธนาอึ้งไร้คำตอบจากปากเขา หล่อนจึงหันไปเล่นงานรักษิณาต่อ

      “แล้วเธอล่ะ จะหลบเลี่ยงกันไปอีกนานเท่าไหร่ถึงจะบอกฉัน”

      รักไม่ได้ตั้งใจจะปิดเพชรแต่ แต่ว่า

      แต่ว่าไม่กล้าพอพูดความจริงใช่ไหม เพราะรู้ว่าบาปที่คาบของคนอื่นไปต่อหน้าหล่อนต่อให้อย่างรวดเร็ว เธอรู้ใช่ไหม เวลาที่ไว้ใจใคร ฉันก็ให้หมดใจ รักมากเจ็บมาก ฉันเจ็บมามากนะรัก แต่ครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มันเจ็บปวดที่สุดในชีวิต เพราะครั้งที่ทรมานที่สุดสำหรับเพชรตะวันคือตอนที่บิดาสิ้นลมหายใจ มิตรภาพระหว่างเรามันคงไม่มีค่าเลย ถึงได้หักหลังกันหน้าตายแบบนี้ ถ้าบอกกันตั้งแต่ต้น คงรู้สึกดีกว่านี้ ไม่ใช่รอจนสาย จนวันที่ความจริงวิ่งเข้ามาหาฉันเอง สนุกหรือเปล่ากับการที่เห็นคนเก่าต้องเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะ

      รักขอโทษหล่อนน้ำตาคลอ

      ร้องไห้จะร้องไห้ทำไม ในเมื่อคนที่เสียใจคือฉัน!

      เพชรตะวันกัดฟันกรอด

      ฉันจะไม่ขอคำอธิบายอะไรหรอก เพราะทุกอย่างมันก็อธิบายชัดแล้ว น่าสงสารนะรัก ผู้หญิงทุกคนอยากสวมชุดเจ้าสาว อยากแต่งงานกับเจ้าบ่าวอย่างมีความสุข ได้ประกาศให้โลกรู้ แต่กรณีของเธอคงเป็นไปไม่ได้แล้ว เพราะเธอมันท้องก่อนแต่ง ฉันเสียใจแทนเธอจริงๆ ทั้งสงสารและสมเพช

      ใครจะว่าหล่อนร้ายก็ช่าง แต่เพชรตะวันร้ายแค่คำพูด ไม่ได้มีการกระทำเลือดเย็นอย่างที่สองคนนี้ทำ!

      จากนั้นหล่อนก็หันไปสบตาผู้ชายที่ขยี้หัวใจหล่อนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

      คุณจำที่ฉันบอกได้ไหม? ถ้าฉันรักใคร ฉันจะซื่อสัตย์ต่อคนๆนั้น ระยะทางไม่เคยเปลี่ยนหัวใจฉันได้ กาลเวลาก็เช่นกัน เสียดายนะคะที่หัวใจคุณไม่มีคุณค่าพอเลย ไม่มีค่าพอให้ฉันถือไว้ด้วยซ้ำ

      ธนาอึกอัก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพชรตะวันเป็นผู้หญิงแบบไหน ทำไมเขาจะไม่เสียดาย เสียใจ ในเมื่อเขาก็รักเพชรตะวันเช่นกัน ตอนตัดสินใจจดทะเบียนสมรส หัวใจชายหนุ่มยังอาลัยอาวรณ์คนรักเก่าไม่ห่าง แม้ยามเห็นใบหน้าหล่อนตอนนี้ หัวใจยังวูบลงด้วยความอาดูร

      ฉันถือคติว่า เมื่อเราซื่อสัตย์ต่อเขา แต่เขาไม่เห็นคุณค่าเรา เห็นทีคงต้องไปคนละทาง ลบอดีตทิ้งไปเหมือนเริ่มกระดาษแผ่นใหม่

      ใบหน้าหล่อนเย็นชาดุจหน้ากาก ปากว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร แต่มันจริงเสียที่ไหน ถึงจะเข้มแข็ง แต่หล่อนก็เหมือนคนอื่น เสียใจได้ ร้องไห้เป็น แค่ศักดิ์ศรีที่มีในตอนนี้บอกให้เพชรตะวันไม่ร้องไห้

      น้ำตาเป็นของสำหรับผู้แพ้!

      หญิงสาวเอื้อมนิ้วไปแตะแหวนเงินเกลี้ยงเกลาบนนิ้วนางซ้าย แหวนที่ธนาเคยให้ไว้เป็นคำมั่นสัญญาก่อนหล่อนไปต่างประเทศ ลงมือถอดออก ตรงเข้าไปคว้ามือชายหนุ่มให้แบออกแล้ววางแหวนคืน

      เอากลับไปเถอะค่ะ แม้แต่ความทรงจำฉันก็ไม่อยากมีให้นึกถึงคนพูดลมหายใจสะดุด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความเชื่อใจระหว่างเรามันคงไม่มีเลย ฉันเสียใจนะคะ แต่ไม่ได้เสียใจที่ถูกทิ้ง แค่เสียใจที่ดวงซวยต้องหมุนมาเจอชายหญิงเลวๆคู่หนึ่ง จบจากวันนี้ก็ลาขาดกัน ถือว่าฉันใช้กรรมให้คุณสองคนหมดแล้ว ชาติหน้าไม่ต้องมาเจอกันอีก ที่ผ่านมาฉันอโหสิฯให้

      หล่อนเบือนหน้าไปทางรักษิณา มุมปากอวบอิ่มยกขึ้นสูง

      ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยมารับเอาผู้ชายเหลือเดนคนนี้จากฉันไป ขอให้มีความสุขมากๆจ้ะ เลิกเรียกฉันว่าเพื่อน ฉันจะลืมๆเธอไปเหมือนกัน บายนะจ๊ะคนแปลกหน้า!

      ร่างสมส่วนเชิดหน้าผ่านคนทั้งคู่ไปอย่างไม่แยแส สวมรองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ด แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างทระนง 

      รัก เกิดอะไรขึ้น

      พี่ชายที่ตามมาทีหลังหน้าตื่นเมื่อหนิงแจ้นไปรายงาน

      พี่โรมคะเพชรรู้เรื่องแล้วค่ะ เพชรมาที่นี้ เมื่อกี้

      เพชรตะวันหรือ!” ชายหนุ่มอุทาน ขณะที่น้องสาวหน้าซีดเผือด แทบล้มทั้งยืนกับเรื่องที่เกิดขึ้น

      พี่จะไปตามเขา

      อย่านะคะพี่โรม น้องสาวห้ามเสียงดัง เพชรเป็นคนเข้มแข็ง เดี๋ยวสักพักเพชรต้องทำใจได้แน่นอนค่ะ รักเชื่อแบบนั้น

      รวิชญ์หันไปมองหน้าน้องสาวอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่อยากเชื่อว่าทำไมน้องสาวถึงได้คิดอะไรเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ชายหนุ่มส่ายหน้า ดวงตาคมดุตวัดมองหน้าน้องเขยจนอีกฝ่ายสะดุ้ง ก่อนวิ่งตามร่างสมส่วนที่เพิ่งเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

      หล่อนอยู่นั่น เส้นผมสีน้ำตาลทิ้งลอนยาวถึงกลางหลังกับท่วงท่าการเดินอันเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ รวิชญ์เร่งสาวเท้าเข้าใกล้ พร้อมเรียกชื่อเพชรตะวันเสียงดัง

      เพชร!

      คนถูกเรียกชะงักกึก หันมาประจันหน้ากับเขา

      ว่ายังไงคะพี่โรมไม่สิ คุณรวิชญ์

      แพทย์หนุ่มชะงักไปอย่างคาดไม่ถึงเมื่อเห็นน้ำตาไหลจากดวงตาคมสวยของหล่อนซึ่งเจ้าตัวรีบปาดทิ้งไปราวกับไม่อยากให้ใครเห็น

      พี่ขอโทษแทนน้องสาวพี่ด้วย

      รักษิณาหรอคะเพชรตะวันพยักหน้า ช่างเถอะค่ะ แต่คุณคงรู้ก่อนอยู่แล้ว ถึงได้ถามฉันแปลกๆวันนั้น จะว่าไปฉันนี่โง่นะ ถึงไม่เอะใจอะไรเลย ปล่อยให้คนเลวๆสองคนสวมเขาอยู่ตั้งนาน ตอนฉันไม่อยู่ พวกคุณจัดปาร์ตี้ฉลอง หัวเราะเยาะในความโง่ของฉันบ้างหรือเปล่า? แต่ไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันเข้าใจคุณ ฉันแยกแยะได้ว่าใครทำให้ฉันเจ็บ คุณเองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนกัน

      พี่ไม่เคยทำ เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน นึกสงสารคนเข้มแข็งขึ้นมาจับใจ อย่าร้องไห้นะเพชร ผู้ชายคนนั้นไม่มีค่าพอหรอก

      ขนาดไม่มีค่า น้องสาวคุณยังแย่งไปเลยนะคะ แหม แสดงว่าชอบของเส็งเคร็งเหลือเดน เพชรตะวันตอกกลับอย่างเจ็บแสบ

      พี่ขอโทษ

      ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดีว่ามนุษย์ก็เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง แค่ประเสริฐกว่าคนอื่นนิดหน่อยตรงที่มีสมอง แต่ไอ้เรื่องรักๆใคร่ๆ มันคงห้ามใจกันยาก ใครที่ความเป็นคนน้อยหน่อยเลยชอบแย่งของคนอื่นหน้าตาเฉย

      ให้อภัยน้องสาวพี่ได้ไหม

      ให้อภัยหรือคะ!” เสียงแหลมอุทาน นี่พวกคุณเห็นฉันเป็นบ้านเมตตา เป็นนางฟ้านางสวรรค์เหรอ? ถึงให้อภัยใครได้ง่ายขนาดนี้ ฉันไม่ใช่นางเอกละคร ฉันเป็นคนธรรมดา เป็นเพชรตะวันตัวร้ายที่มีเรื่องกับชาวบ้านไปทั่ว ใครทำอะไรไว้ ฉันจะเอากลับ จะคืนให้สาสมกับที่พวกเขาทำ ให้มันทุรนทุรายจนอยู่ไม่ได้ จำคำฉันไว้ล่ะ!

      แก้แค้นแล้วเพชรจะไม่ได้อะไรเลย รวิชญ์พูดเสียงเรียบ เข้าใจดีว่าความรู้สึกหล่อนคงแหลกลานไปแล้ว

      ได้ความสะใจยังไงล่ะ

      ดวงตาเป็นประกายสบตาชายหนุ่มอย่างท้าทาย

      พี่จะรอให้เพชรใจเย็นลงกว่านี้ แล้วเราค่อยพูดกัน

      หญิงสาวหัวเราะร่วนเหมือนนางมารร้าย

      ถ้าอย่างนั้นก็เสียใจด้วยนะคะคุณรวิชญ์ เพราะฉันจะไม่มีวันยอม และไม่มีวันให้อภัยน้องสาวคุณ!

      เพชรตะวันหมุนตัวกลับ อยากเดินหนีไปไกลๆให้พ้นจากความเจ็บปวดนี้ หล่อนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพร่าเบลอไปหมด หูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น หญิงสาวเดินสะเปะสะปะออกจากรั้วบ้านเหมือนคนตาบอดหูหนวก มองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงอะไร    

      อกหักมันเป็นแบบนี้นี่เอง...ถูกหักหลังมันเป็นแบบนี้นี่เอง

      คนที่แสร้งทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาในบ้านได้แต่ด่าตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ป๊าเคยเตือนกี่ครั้งแล้วว่าอย่ารักใครทั้งหัวใจ อย่าเชื่อใจใครจนโง่เขลา แต่สุดท้ายหล่อนก็โง่จนปล่อยให้ความรักบดบังความจริงทั้งหมด ธนาคงไม่รู้...ไม่รู้ว่าหล่อนวาดฝันอนาคตไว้กับเขามากแค่ไหน ถึงปากจะไม่พูด แต่เพชรตะวันเป็นผู้หญิง หล่อนไม่ได้เข้มแข็งขนาดจะรับเรื่องเลวร้ายทุกอย่างได้หรอก

      หญิงสาวมัวแต่จมอยู่กับความทุกข์จนมองไม่เห็นร่างสูงที่ยังก้าวตามมาไม่หยุด รู้ตัวอีกทีเขาก็โอบรัดร่างบางเข้าแนบกายเพื่อแบ่งเบาความเจ็บปวดที่หล่อนมี

      “ออกไปนะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”

      หล่อนตะโกนเสียงสูงใส่คนตรงหน้า พยายามผลักอกเขาให้พ้นทางแต่อีกฝ่ายยังขืนกายไม่ยอมให้หล่อนง่ายๆ

      “เพชร พี่ขอโทษจริงๆ”

      ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่ายามกดใบหน้าหวานแนบอกเสื้อ หล่อนปล่อยโฮเหมือนเด็กๆไม่กี่ขวบจนหัวใจคนปลอบรู้สึกเจ็บปวดตาม

      “ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ทำไมสองคนนั้นใจร้ายกับฉันขนาดนั้น...ทำไมเขาถึงเลือดเย็นกับฉันขนาดนี้”

      เสียงร้องไห้ของหญิงสาวผู้เข้มแข็งทำให้รวิชญ์สงสารจับใจ เขากอดหล่อนแน่นขึ้นแล้วยังเผลอเผลอซบหน้าลงกับเส้นผมหอมกรุ่นลงเบาๆ เข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเพชรตะวันต้องพยายามทำตัวให้เข้มแข็งแค่ไหน เขาเองก็แย่ที่ไม่สามารถช่วยอะไรหล่อนได้เลย

      รู้แต่ว่าถ้าเปลี่ยนจากธนาเป็นชายหนุ่ม...เขาจะไม่มีวันทำให้หล่อนต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องพรรค์นี้แน่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

20 ความคิดเห็น