หน้ากากเพชร (Re-UP)

ตอนที่ 11 : บทที่ 10 เพชรน้ำหนึ่ง (ที่ไม่ใช่ของเขา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

ชายหนุ่มร่างสูงชะงัก หันกลับมามองเพชรตะวันด้วยความงุนงง เพียงแวบเดียวเขาจำหล่อนได้ทันที ไม่น่าเชื่อว่าจากเด็กกะโปโลนุ่งกระโปรงพลีท บุคลิกลุยๆในวันนั้นจะกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง ยิ่งสวมชุดสีเข้มพอดีตัวยิ่งเน้นส่วนโค้งเว้าชวนมอง ดวงตาคู่สวยบนใบหน้าเต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิตชีวา

      จำเพชรได้ไหมคะ?”

      หญิงสาวเอ่ยถามเสียงใส แค่เห็นรวิชญ์ครั้งเดียวก็จำได้ทันที หล่อนเป็นพวกความจำแม่น และคอยรักษิณาเล่าเรื่องพี่ชายให้ฟังเสมอ

      จำได้สิแพทย์หนุ่มอมยิ้ม พยายามกลบเกลื่อนร่องรอยแห่งความลำบากใจบนใบหน้า จากท่าทางของเพชรตะวันแล้ว หล่อนคงไม่รู้ว่าสองปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วเพชรย้ายมาทำงานแถวนี้หรือ?”

      ค่ะ บังเอิญว่าตอนกลับจากออสเตรเลียบริษัทเขาออฟเฟอร์พอดี เลยตกลงมาที่นี่เลย แล้วพี่โรมล่ะคะ มาทำอะไรแถวนี้ โรงพยาบาลห่างจากที่นี่ตั้งเยอะ

      หญิงสาวตอบฉาดฉาน ไม่มีความเขินอายอยู่ในน้ำเสียง ไม่กระมิดกระเมี้ยนเหมือนสาวๆบางคนที่แค่เห็นหน้าชายหนุ่มก็เกิดอาการประหลาด

      พี่แวะมาทำงานแถวนี้นิดหน่อย

      คนบ้านนี้ทำงานเยอะจริงๆด้วย หล่อนย่นจมูก เมื่อกี้เพชรโทรไปหารักมาค่ะ เสียงเหมือนไม่ค่อยสบาย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า ยัยรักไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไหร่ด้วย

      ความหวังดีที่มีต่อน้องสาวทำให้พี่ชายรู้สึกละอาย ยิ่งนึกถึงยามที่หล่อนรู้ความจริงทั้งหมด เขาไม่อยากคิดเลยว่าเพชรตะวันจะผิดหวัง เสียใจแค่ไหน

      รวิชญ์เผลอนึกถึงผู้หญิงตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

      แล้วนี่พี่โรมไปไหนต่อหรือเปล่าคะ ไหนๆมาแล้วทั้งที สนใจไปกินข้าวกลางวันเป็นเพื่อนเพชรไหม แทนน้องสาวพี่โรมที่เบี้ยวนัด เพชรเลี้ยงเอง มีร้านเด็ดแถวนี้มาแนะนำค่ะ

      หล่อนเอ่ยชวนอย่างเป็นกันเอง นิสัยเพชรตะวันเป็นคนประหลาดก็ตรงนี้ ถ้าเป็นคนที่อยากสนิท หล่อนก็ทำตัวให้สนิทสนมได้โดยง่าย ไม่มีอาการกระดาก เขินอาย

      สมองสั่งให้รวิชญ์ปฏิเสธคำเชิญชวนของหล่อน ทว่าสิ่งที่หลุดออกมากลับเป็นว่า

      ก็ดีนะครับ พี่ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเหมือนกัน

     

      รวิชญ์แปลกใจไม่น้อยเมื่อ ร้านเด็ด ที่หญิงสาวแนะนำไม่ใช่ร้านอาหารหรูขึ้นชื่อ เป็นเพียงร้านตามสั่งธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่เครื่องปรับอากาศ แต่ดูจากปริมาณลูกค้าตามโต๊ะแล้วการันตีถึงฝีมือและรสชาติได้ดีทีเดียว สองหนุ่มสาวเลือกโต๊ะริมถนน นั่งลงกับเก้าอี้แล้วเพชรตะวันก็เดินไปหยิบเครื่องดื่มจากตู้เย็นและน้ำแข็งเปล่าสองแก้วด้วยความคล่องแคล่ว ขัดกับชุดหรูหราที่หล่อนสวมลิบลับ

      พี่โรมชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ ร้านนี้ข้าวผัดต้มยำกุ้งอร่อยมาก เคยลองไหมคะ?”

      เพชรอยากทานอะไรก็สั่งตามนั้นเลย แต่เบิ้ลให้พี่อีกจานรวิชญ์ตอบ

      เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่น ประสาคนใส่ใจกับความรู้สึกคู่สนทนา พี่โรมไม่ชอบร้านอาหารแบบนี้หรือเปล่าคะ เปลี่ยนร้านได้นะคะไม่มีปัญหาหล่อนตรงไปตรงมาเสียจนน่าตกใจ

      ไม่ใช่ครับ เพียงแต่พี่คิดไม่ออก ไหนๆเพชรก็มาเป็นประจำแล้ว เลยลองเมนูเดียวกับเจ้ามือเลยแล้วกัน ไม่เสียเวลาทำเพิ่มด้วย

      แล้วไปค่ะ หญิงสาวขยับรอยยิ้มกว้าง งั้นเดี๋ยวเพชรส่งเมนูให้พ่อครัวก่อน หล่อนลุกไปยืนกระดาษให้ชายสูงวัยที่กำลังง่วนกับกระทะร้อนๆหน้าเตา ก่อนกลับมานั่งที่เดิม ร้านนี้อร่อยมากเลย ตอนแรกเพชรไม่เชื่อเหมือนกัน แต่หัวหน้าแนะนำจริงๆ พอลองกินแล้วติดใจ ต้องมาทุกวัน

      ที่ออสเตรเลียไม่มีอาหารอร่อยๆหรือ?” ชายหนุ่มถาม เผลอยิ้มให้หล่อนโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่คุยกันไม่นาน แต่เขากลับรู้สึกว่าเพชรตะวันคุยสนุก หล่อนรับฟังความเห็นฝ่ายตรงข้าม เวลาเล่าเรื่องอะไร ตาคู่สวยจะเป็นประกายจนคนฟังอดรู้สึกตามไปด้วยไม่ได้

      มีค่ะ แต่มันไม่ได้บรรยากาศไทยๆเลย

      แล้วเรียนที่นั่นสนุกไหม เขาถามต่อ อยากรู้ว่าชีวิตหล่อนในต่างแดนจะเป็นอย่างไร

      ถามว่าสนุกไหม ถ้าเป็นคนชอบความลำบาก ชอบทำอะไรด้วยตัวเองคงบอกว่าสนุกค่ะ ตัวคนเดียวในต่างแดน ต่างเมือง ต้องพึ่งตัวเองทุกอย่าง ไม่มีใครคอยช่วย ไม่เหมือนเมืองไทยที่เดือดร้อนยังไงยังมีเพื่อนอยู่ การบอกเล่าทำให้รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ามีใจเข้มแข็งไม่น้อย แต่ถ้าใครชอบสบายๆ มีคนปลอบใจคงแย่หน่อย เพชรโชคร้ายมังคะ ที่ไปถึงทีแรกก็เจอพวกเหยียดผิว เขาว่าเราเป็นพวกคนเหลือง คิดจะมาอาศัยเอาซิตีเซ็นของเขา

      หล่อนเล่าเรื่อยๆ การเหยียดเชื้อชาติยังมีอยู่ทุกมุมโลก อย่าว่าแต่คนขาวเลย แม้แต่คนผิวเหลืองอย่างคนเอเซียก็ดูถูกกันเองถมไป

      เพชรไปเรียนสาขาอะไรมา

      บริหารค่ะ บังเอิญทุนลอยมาหล่นตรงหน้าพอดี มีโอกาสคว้าต้องรีบคว้า เรียนโทเมืองนอกเงินเป็นล้าน แล้วตอนพี่โรมไปเรียนต่อต่างประเทศ เรียนที่เมืองไหนคะ

      พี่เลือกไปแคนาดา เพราะสมัยมัธยมปลายเคยไปแลกเปลี่ยนที่อังกฤษ ตอนมหาวิทยาลัยก็อเมริกาบ่อยๆ พอต่อโทเลยขอไปแคนาดาบ้างชายหนุ่มเล่าเรื่องของเขา แต่พี่โชคดีที่มีรุ่นพี่เก่าๆอยู่หลายคนเลยไม่คว้างเท่าไหร่

      แคนาดาคนฟังส่ายหน้า แค่นึกถึงอากาศหนาวก็แย่แล้วค่ะ

      อาหารสองจานถูกยกมาเสิร์ฟ ขัดจังหวะการสนทนาของคู่หนุ่มสาว กระทั่งเด็กเสิร์ฟเดินจากไป รวิชญ์ที่อึดอัดมานานก็แกล้งถามหล่อนว่า

      พี่ได้ยินข่าวว่าเพชรมีแฟนแล้ว จะแต่งเมื่อไหร่?”

      ข่าวจากยัยรักหรอคะเพชรตะวันอมยิ้ม ยังไม่รู้เลยค่ะ เพชรอยากโสดถึงอายุใกล้ๆเลขสามค่อยแต่ง สมัยนี้ผู้หญิงพึ่งตัวเองได้ รอวันที่ใช่ วันที่ชัวร์ ดีกว่าแต่งไปทั้งที่ไม่มีอะไรพร้อม

      รวิชญ์อึกอัก กล้ามเนื้อบนใบหน้าเกร็งโดยไม่รู้ตัว

      พี่โรมเป็นอะไรคะ หน้าเครียดเชียว

      แพทย์หนุ่มสะดุ้ง ปดว่า ไม่มีอะไรครับ ว่าแต่เพชรไปอยู่ที่นั่นสองปีได้ติดต่อกับแฟนบ้างหรือเปล่า

      บ้างค่ะ แต่ช่วงหลังๆไม่ว่างเลย เพราะยูที่ไปเขากำหนดว่าต้องได้เกรดขั้นต่ำเท่าไหร่ถึงจะได้ทุน เพชรต้องขยันเรียนกว่าคนอื่น

      ไม่กลัวแฟนนอกใจหรือ

      ไม่กลัวค่ะ” เพชรตะวันส่ายหน้า ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย เพชรถือคติอย่างหนึ่งว่า เราต้องซื่อสัตย์กับคนที่เรารัก เขาถึงจะซื่อสัตย์ต่อเรา ลงถ้าคบกันด้วยความหวาดระแวง ต่อไปคงจะอยู่ด้วยกันลำบาก แต่ถ้าเราซื่อตรงต่อเขาแล้วเขากลับทรยศแบบนั้นคงต้องทางใครทางมันค่ะ

      รวิชญ์ฟังมุมมองของผู้หญิงตรงหน้าแล้วได้แต่นึกสงสัย แม้รักษิณาจะเป็นน้องสาว แต่หัวใจที่ยุติธรรมบอกเขาว่าเพชรตะวันเป็นผู้หญิงที่ไม่เลวเลย หล่อนสวย เก่ง มีคุณสมบัติของผู้หญิงดี ครบทุกอย่าง ที่สำคัญคือความใจกว้างและทัศนคติในการใช้ชีวิต

      ผู้ชายคนนั้นโง่น่าดูที่คิดทิ้งเพชรน้ำหนึ่งในมือไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

20 ความคิดเห็น