[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 6 : All the way

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 ต.ค. 61





คุณพ่อ!”



คนตัวเล็กรีบพุ่งตัวเข้าสู่อ้อมกอดของคนเป็นบิดาทันที เมื่อเห็นบิดาเปิดประตูห้องนอนเข้ามาหา หมาป่าเจ้าเล่ห์ที่นอนหมอบอยู่ตรงมุมห้องทำเพียงยกศีรษะขึ้นมองดู ก่อนจะนอนหมอบไปกับพื้นเช่นเดิม



แดฮยอนไม่ค่อยชอบฮิมชานมากนัก ถึงผู้ชายคนนี้จะเป็นบิดาของยองแจ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่น่าไว้วางใจ แดฮยอนไม่ชอบดวงตากลมโตสีดำสนิทของฮิมชาน เวลาที่เขาจดจ้องมามันน่าอึดอัดจนแดฮยอนอยากจะคำรามแล้วกระโดดเข้าไปขย้ำให้รู้แล้วรู้รอด แถมกลิ่นเลือดจางๆ ที่ถูกกลบด้วยกลิ่นหวานเอียนของฮิมชาน ก็ทำให้แดฮยอนรู้สึกหวั่นกลัวลึกๆภายในจิตใจ



ไม่เหมือนยองแจที่แสนจะงดงามของเขา



ฮิมชานเหลือบมองเจ้าหมาป่าตัวใหญ่เพียงครู่ ก่อนจะหันมาหาลูบใบหน้าของยองแจอย่างรักใคร่



พ่อเอาของขวัญวันเกิดมาให้ครับ สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก



ฮิมชานแบมืออีกข้างให้ลูกชายเห็นของขวัญที่วางอยู่บนฝ่ามือของตนเอง ดวงตาเรียวสวยของยองแจเป็นประกายเจิดจ้า เสียงหัวเราะสดใสก้องกังวาน เพียงเห็นยองแจมีความสุข ฮิมชานก็ไม่เคยปรารถนาสิ่งใดๆ อีกในโลกนี้



สวยจัง ... คุณพ่อใส่ให้แจหน่อย



ได้สิ



ยองแจรีบหันหลังให้ฮิมชานสวมใส่สร้อยคอเส้นเล็ก ที่มีจี้กางเขนประดับอัญมณีสีแดงดุจเปลวเพลิงไว้ที่ลำคอขาว ก่อนที่คนตัวเล็กจะวิ่งไปส่องกระจกเงาพลางลูบไล้ไปมาอย่างถูกใจ มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัดเบาๆ จากเจ้าหมาป่าที่ตวัดค้อน ก่อนวางศีรษะเอียงใบหน้านอนหนุนขาหน้าหันไปมองทางอื่นอย่างไม่พอใจ



เรดไดมอนด์...เหมาะสำหรับลูกที่สุดแล้วล่ะครับ



ยองแจกระโดดโลดเต้นไปมารอบๆ ห้อง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาสวมกอดเอวของบิดาอีกครั้ง



แจชอบของขวัญชิ้นนี้ที่สุดเลย



พ่ออยากให้ลูกใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา....สัญญาได้ไหมครับ



ยองแจยกยิ้มจนแก้มอิ่มขึ้นเป็นลูกกลม พลางพยักหน้าตอบรับคำสัญญาที่บิดาร้องขอ



ฮิมชานเดินจูงยองแจไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ทรงโบราณที่บุหนังสีแดงสดหนานุ่ม เขาดึงลูกชายนั่งลงบนตัก ทั้งคู่หันไปทางกระจกหน้าต่างเพื่อมองไปยังสวนดอกกุหลาบที่ถูกปลูกไว้จนแทบสุดสายตา



กระจกอย่างดีที่ป้องกันแสงแห่งดวงอาทิตย์ในยามเช้าที่เริ่มสาดส่องเข้ามา แต่ก็ยังสามารถเห็นบรรยากาศด้านนอกได้อย่างชัดเจน



คู่พ่อลูกกำลังทอดสายตามองลงไปเบื้องล่าง อึนบีที่ยืนอยู่กลางแสงแดดยามเช้า แต่งกายด้วยเสื้อยืดคอเต่าสีครีมคลุมด้วยเสื้อโค้ทยาวสีน้ำเงินเข้มคลุมถึงหัวเข่ากับกางเกงยีนส์ตัวเก่งที่เจ้าตัวชอบหนักหนา อึนบีเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามสีผิวคมเข้มไม่ซีดขาวเหมือนกับบลัดส่วนใหญ่ เธอกำลังยืนสั่งให้คนสวนช่วยกันดูแลแปลงดอกกุหลาบของเจ้านายให้งดงามอยู่เสมอ



“คุณพ่อน่าจะแต่งงานกับพี่อึนบี”



“ทำไมลูกถึงคิดว่าอย่างนั้นล่ะ”



“ก็แจไม่เคยเห็นมีใครที่ดูแลคุณพ่อได้ดีเท่ากับพี่อึนบีนี่นา”



“พ่อดูแลตัวเองได้ ลูกไม่ต้องห่วงหรอกครับ”



“แจไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น แจหมายถึง แจไม่อยากให้คุณพ่อเหงา”



“ตั้งแต่ลูกเกิดมา พ่อก็ไม่เคยเหงาเลยล่ะ”



“งือออ คุณพ่อหมายความว่าแจดื้ออย่างนั้นเหรอ”



“หึๆ ใครจะกล้าว่าล่ะ คุณพ่อไม่อยากตามง้อเด็กขี้งอนหรอกนะ”



“คุณพ่อ!



พ่อลูกยังคงนั่งดูพระอาทิตย์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวลอยขึ้นจนส่งแสงสว่างสดใส คนงานในแปลงกุหลาบก็ยังคงขะมักเขม้นในการรดน้ำใส่ปุ๋ย



พ่อขอโทษนะครับ



ไม่เป็นไรหรอกฮะคุณพ่อ”



ยองแจรู้ดีว่าฮิมชานพูดถึงเรื่องอะไร เด็กน้อยวัยสิบห้าปีเอื้อมแขนเรียวเข้าเกี่ยวกระหวัดลำคอของบิดา ริมฝีปากอิ่มจุมพิตลงที่แก้มขาวเย็นเฉียบ เพื่อปลอบประโลมความเศร้าของบิดาตนเอง



กรรรร…….”



เสียงคำรามขู่ในลำคอของเจ้าหมาป่าที่นอนอยู่ตรงมุมห้อง เรียกความสนใจของคู่พ่อลูกให้หันไปมอง ดวงตาสีทองที่ฉายโชนมาส่อแววไม่พอใจ



ท่าทางเจ้าหมาขี้หึงนี่คงจะไม่ชอบขี้หน้าพ่อสักเท่าไหร่



ฮิมชานหัวเราะเบาๆ ในขณะที่กำปั้นเล็กถูกส่งมาทุบลงที่หน้าอกของคนเป็นบิดา พร้อมกับส่งดวงตาเรียวมาตวัดค้อนใส่เจ้าหมาตัวแสบที่ถึงแม้จะส่งเสียงขู่คำรามมา แต่ก็ยังไม่ยอมขยับออกจากมุมห้อง



แดฮยอนขี้หวง



สายแล้ว ...ไปเข้านอนได้แล้วครับ

 


เมื่อส่งยองแจเข้านอนเรียบร้อย ก่อนก้าวขาออกจากห้อง ฮิมชานก็เหลือบไปเห็นเจ้าหมาป่าตัวใหญ่กำลังกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงกับยองแจ และเพียงแค่เจ้าหมาป่าทิ้งกายลงข้างๆ ยองแจก็พลิกกายเอาใบหน้าซุกลงบนอกของเจ้าหมาป่าทันที



ฮิมชานได้แต่ถอนหายใจ ภาพเคยชินที่ทำให้เขาหัวเสียไม่เบา ทั้งๆ ที่เขาเองเป็นคนอนุญาตให้ยองแจเลี้ยงเจ้าหมานี่ไว้ได้ เพราะเขามั่นใจว่าเจ้าหมาป่านี่จะสามารถดูแลปกป้องยองแจได้ แต่ความที่เขาปล่อยให้ไอ้หมานั่นอยู่ในชีวิตลูกชายของตนเองมากเกินไป พอถึงตอนนี้ก็คงยากที่จะพรากทั้งคู่ออกจากกัน



ฮิมชานมั่นใจว่า แดฮยอนคือวูล์ฟ เพียงแต่ยังไม่มีอะไรมายืนยันความชัดเจนนี้



นั่นก็เป็นอีกสาเหตุที่ฮิมชานจะต้องค้นหาเผ่าพันธุ์วูล์ฟให้เจอ เขาต้องการคืนแดฮยอนให้กับเผ่าพันธุ์วูล์ฟ ฮิมชานรู้ว่าตามธรรมชาติของวูล์ฟเมื่ออายุครบห้าปีก็จะกลายร่างกลับคืนเป็นสามัญชน และสามารถเปลี่ยนร่างเป็นวูล์ฟได้ในยามที่ต้องการใช้พละกำลังหรือสัญชาตญาณ



ฮิมชานกำลังกลัวว่าแดฮยอนในยามกลายร่างเป็นมนุษย์ จะไม่สามารถต้านทานความเย้ายวนของยองแจในวัยเจริญพันธุ์ได้เท่ากับตอนอยู่ในร่างของหมาป่า และยองแจเองก็ยังไม่สามารถควบคุมอำนาจในมือของตนเองได้เช่นกัน



บลัดที่ควบคุมตนเองไม่ได้นั้นเป็นอันตรายยิ่งนัก....อันตรายทั้งกับตนเองและผู้อื่น











ฮิมชานมีความรู้เรื่องวูล์ฟมาพอสมควร ...



แต่ฮิมชานกลับไม่เคยรู้ว่า ... 



แม้อายุยังไม่ครบห้าปี วูล์ฟก็สามารถคืนร่างเป็นสามัญชนได้เช่นกัน ... หากมีสิ่งกระตุ้นเร้าอย่างรุนแรง













ฮิมชานทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของตน เขาหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ชีวิตที่ผ่านมานานนับพันๆ ปี จนเขาไม่อาจจดจำเรื่องราวได้ทั้งหมด แม้กระทั่งการสถาปนาตนเองขึ้นเป็นไดมอนด์บลัดผู้นำสูงสุดของบลัด เขาก็ยังจำแทบไม่ได้



แน่นอนว่า...ฮิมชานไม่เคยพบเจอกับใครที่มีอายุยืนยาวมากกว่าเขามาก่อน



เพราะภาระหน้าที่ของเขาที่ได้ให้สัตย์ปฏิญาณไว้ว่า จะปกป้องดูแลเผ่าพันธุ์ไม่ให้สูญสิ้นไป รวมทั้งควบคุมกฎเกณฑ์ต่างๆ เพื่อไม่ให้เกิดสงครามกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ จึงทำให้เขาจำต้องมีชีวิตอยู่ แม้ว่าอยากจะสละร่างกายนี้เต็มทน



สมัยก่อนยังไม่หนักหนาเท่ากับสมัยนี้ที่เทคโนโลยีครอบคลุมไปทั่วทั้งโลก การแอบซ่อนตัวของเผ่าพันธุ์บลัดก็ทำได้ยากขึ้น เขาทำได้เพียงแค่สร้างธุรกิจขึ้นมาจนแข็งแกร่ง และรับเผ่าพันธุ์บลัดเข้าทำงานปะปนไปกับสามัญชน สลับหน้าที่โยกย้ายไปมาตามเมืองต่างๆ เมื่อถึงเวลาอันสมควร เพื่อไม่ให้สามัญชนเห็นว่ารูปร่างหน้าตาของพวกเขาแทบจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา



เขาใช้กลไกธุรกิจที่ใหญ่โตหล่อเลี้ยงและซ่อนตัวคนของตนเองไว้ แต่ก็มีกฎบังคับเรื่องการกิน บลัดที่ทำงานกับเขาจะต้องกินอาหารตามปกติเหมือนกับมนุษย์ เพื่อลดทอนความหิวโหยของร่างกาย และบริษัทของเขาจะมีแผนกอาหาร พิเศษ ไว้ให้เบิก เพื่อเติมเต็มความหิวกระหายของร่างกาย



เขาปฏิบัติเช่นนี้มานานหลายร้อยปีเพื่อลดความหิวกระหายของบลัด ที่จะก่อให้กิดความรุนแรงระหว่างเผ่าพันธุ์ เขาไม่อยากให้สามัญชนและพวกฮาล์ฟลุกฮือขึ้นมาต่อต้านบลัดจนเกิดสงครามล้างล่าเผ่าพันธุ์เหมือนที่เคยเกิดขึ้น



มีเพียงเขาเท่านั้นที่กลายเป็นคนแหกกฎเกณฑ์ที่ตั้งขึ้นมาเหล่านั้นเอง



เสพสังวาส...ดูดดื่ม...กัดกิน



เพราะชีวิตที่ผ่านไปในแต่ละวันของเขา ...มันช่างน่าเบื่อและเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน



มีเพียงสิบห้าปีที่ผ่านมานี้ ที่เขามียองแจบุตรชายที่ก่อกำเนิดจากเลือดเนื้อ ที่ทำให้เขายังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป



ตลอดเวลานับพันๆ ปีที่ผ่านมา ฮิมชานไม่เคยคิดอยากจะมีทายาทสืบสายเลือด เขาอยู่มานานมากเกินกว่าจะยึดถือเรื่องความรัก เขาไม่เคยเชื่อว่าจะมีใครรักใครอีกคนได้มากกว่าตนเอง ดังนั้นการเสพสมเพื่อสนองความปรารถนาของเขา และมักจบลงที่คู่นอนสิ้นไร้ลมหายใจ







บลัดมักมากเรื่องความกระหายอยาก



แต่เขา...ต้องการมากกว่า



และนั่นทำให้เขาไม่เคยเจอใครที่คู่ควร










แต่ตอนนี้ความรักที่เขามีเป็นความรักอีกแบบ...ความรักที่มีให้กับยูยองแจ









ฮิมชานมองรูปภาพในกรอบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของตน ผู้หญิงใบหน้ากลมที่ยิ้มอย่างสดใสแต่ดวงตาเรียวสวยสีน้ำตาลอ่อนที่คล้ายคลึงกับยูยองแจบุตรชายของเขานั้น แฝงไปด้วยความเศร้ามากมายยิ่งนัก



ฉันคิดถึงเธอนะ

 


ฮิมชานนึกถึงเมื่อประมาณสิบหกปีที่แล้ว วันที่เขาได้เจอกับหญิงสาวร่างเล็กบอบบางที่บุกมาหาเขาถึงหน้าคฤหาสน์ หญิงสาวพยายามมาร้องเรียกขอพบเขาอยู่ทุกวันนานกว่าเดือน เขาจึงยอมให้อึนบีพาตัวเข้ามาพบ



ใบหน้ากลมขาวที่เขาเห็นผ่านกล้องวงจรปิดในวันแรก ต่างจากวันนี้ที่ดูซีดเซียวไปถนัดตา ถึงแม้จะมีรอยยิ้มอย่างดีใจฉาบไปทั่วบนใบหน้า แต่ดวงตาก็ฉายแววเหนื่อยล้าจนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน



คุณต้องการอะไร



ช่วยฉันด้วย



คุณตามหาผมเพื่อให้ผมช่วยคุณ



ใช่ ฉันรู้ว่าคุณเป็นบลัด



แล้วคุณไม่กลัวผมหรือไง



ไม่ได้โปรดช่วยลูกของฉัน



ลูก



ในท้องของฉันได้โปรด



คุณจะบ้าหรือไงบุกมาถึงที่นี่เพื่อให้ช่วยเด็กในท้องให้ผมกินคุณคงจะง่ายกว่า



ถ้าคุณทำให้เด็กคนนี้รอดได้ ...ฉันยินดีให้คุณกิน



“………..”



พ่อของฉันก็เป็นบลัดแต่แม่ของฉันเป็นสามัญชนฉันจึงเกิดมาเป็นฮาล์ฟ..แต่พ่อของฉันเขารักแม่และฉันมาก เขาอยากให้ฉันเกิดมาเป็นคนธรรมดาแต่ว่ามันไม่ใช่...ฉันเป็นฮาล์ฟที่ต้องอยู่ในหมู่นักล่า.......ฉันกลัว...กลัวว่าสักวันพวกนั้นจะมาตามฆ่าพ่อของตัวเอง



“………….”



จนกระทั่ง ..ฉันมีความรักสามีของฉันเป็นบลัดและเขาเขาถูกฆ่าตายพร้อมพ่อและแม่ของฉันส่วนฉันฉันกำลังท้องลูกของเขาก่อนตาย สามีของฉันให้มาตามหาคุณ เขาบอกว่าคุณจะช่วยลูกของเราได้….ฉันไม่อยากให้เขาอยู่อย่างหวาดกลัว และจงเกลียดจงชังเผ่าพันธุ์ของพ่อตนเองทั้งที่บลัดไม่ได้น่ากลัวสักหน่อยเพราะถ้าเทียบกับฮาล์ฟนักล่า พวกนั้นยังน่ากลัวกว่าเยอะ



หึ ...แล้วไง...คุณอยากให้เขากลายเป็นบลัดอย่างนั้นเหรอ



ใช่



ทั้งๆ ที่เขาจะกัดกินคุณในขณะที่คุณตั้งท้องเขาเนี่ยนะ



ใช่



คุณกำลังจะฆ่าตัวตายชัดๆ



สามีของฉันบอกว่า ถ้าหากคุณทำให้เด็กคนนี้รอดชีวิต เขาจะไม่เป็นสามัญชน เขาจะกลายเป็นบลัด และถือเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ



ใช่ เขาจะเป็นสายเลือดบริสุทธิ์



ถ้าอย่างนั้น....ฉันก็คงตายตาหลับ

 


รอยยิ้มอย่างอ่อนโยนของเธอที่ส่งมาทำให้หัวใจของฮิมชานกระตุก เขาไม่เคยเจอใครที่มีความรักได้อย่างท่วมท้น จนขนาดยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อคนอื่นได้ แม้จะเป็นเด็กในครรภ์ของตนเองก็เถอะ



ในขณะที่เขาเสียอีกที่กำเนิดมานับพันๆ ปี กลับไม่เคยสัมผัสกับคำว่ารักเลยสักครั้ง ...บางทีเธอคนนี้...อาจจะสอนให้เขารู้จักก็เป็นได้



ดังนั้นฮิมชานเลยตัดสินใจจะเลี้ยงผู้หญิงคนนี้ไว้ และมันคงไม่ยากไปกว่าการเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสักตัวเท่าใดนัก



หลังจากฮิมชานให้คนของตนเองตรวจสอบความเป็นไปเป็นมาของผู้หญิงคนนี้แล้ว ก็พบว่าเป็นจริงตามที่เธอเล่าทุกอย่าง เขาจึงตกลงใจที่จะรับไว้ดูแล เพียงแค่เขาจะต้องแลกกับการสละเลือดเนื้อเพื่อหล่อเลี้ยงเด็กในครรภ์ของเธอเอาไว้



และมันคงไม่แย่นัก.... ถ้าเขาจะมีทายาทสืบสายเลือดสักคน



ทุกวันคืนฮิมชานเฝ้ามองผู้หญิงคนนี้และเด็กที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ



ยามแสงอาทิตย์สาดส่อง ร่างบอบบางประคองท้องที่ใหญ่ยื่นออกมายืนอยู่กลางทุ่งหญ้าก็แลดูงดงามราวกับภาพวาด



ยามหญิงสาวพูดคุยหยอกล้อเด็กน้อยที่กำลังเติบโตภายในร่างกาย ก็ล้วนแต่ไพเราะเสนาะหู



ฮิมชานไม่เคยคิดมาก่อนว่า ฮาล์ฟอย่างเธอจะมีความอดทนได้มากมายขนาดนี้ เพราะแม้ภายในร่างกายของเธอกำลังถูกกัดกินจากบุตรของตนเองเธอก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ



ทุกวันฮิมชานจะสละเลือดของตัวเองให้เธอได้ดื่มกิน เลือดของฮิมชานไหลเวียนอยู่ในร่างกายของหญิงสาว แต่เพราะว่าร่างกายของฮาล์ฟไม่สามารถกลายพันธุ์จากเลือดของฮิมชานได้ ดังนั้นเด็กที่พึ่งเริ่มเติบโตจากก้อนเลือดในครรภ์ จึงกำเนิดเป็นบลัดจากการดูดซับเลือดของฮิมชานโดยตรง



แต่บลัดที่จะทำเช่นนี้ได้ มีเพียงคิมฮิมชานที่เป็นไดมอนด์บลัดเพียงตนเดียวเท่านั้น

 








อีกไม่ถึงสองเดือนที่จะครบกำหนดคลอด ฮิมชานเริ่มรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของตนเอง เขากลัวว่าร่างกายของเธอคนนั้นจะรับไม่ไหว ไม่ว่าร่างกายบอบบางนี้จะถูกบำรุงดีมากแค่ไหน แต่ความทรุดโทรมและเจ็บปวดของเธอก็ไม่สามารถบรรเทาลงไปได้ ร่างกายที่ผ่ายผอมเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แตกต่างจากครรภ์ที่เติบใหญ่จนแลดูน่ากลัว



ฮิมชานเข็นรถเข็นของหญิงครรภ์แก่มารับอากาศบริสุทธิ์ตรงระเบียง ก่อนที่เขาจะจับผ้าพันคอผืนหนากระชับลำคอของเธอให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันความหนาวเย็นจากลมหนาวที่พัดผ่าน



คุณไม่ชอบดอกไม้เหรอ



ทำไม



ก็เห็นคุณมีที่ดินกว้างขนาดนี้ ..แต่กลับไม่เคยเห็นปลูกดอกไม้สักดอก



เธอชอบดอกไม้อะไร



ฉันชอบดอกกุหลาบฉันเคยฝันว่าจะมีแปลงกุหลาบเล็กๆ อยู่หน้าบ้านสักแปลง

 

 









วันสุดท้ายของลมหายใจของเธอคนนั้น คือวันที่เธอคลอดทารกตัวอ้วนจ้ำม่ำหน้าตางดงาม ผิวกายขาวเนียนละเอียดและถือเป็นบลัดสายเลือดบริสุทธิ์ทายาทของฮิมชานอย่างแท้จริง



ร่างกายอันผ่ายผอมของผู้เป็นมารดา เป็นดั่งภาชนะที่ถูกบุตรในกายกัดกินดูดดื่มเลือดเนื้อจนแทบหมดสิ้น



ฮิมชานรู้ดีว่าห้วงแห่งลมหายใจสุดท้ายของเธอใกล้จะมาถึง เขาอุ้มพาร่างที่เบาหวิวของเธอไปตรงระเบียง ก่อนจะให้เธอได้เห็นว่าท้องทุ่งเบื้องหน้าที่เคยเป็นเพียงแค่ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา แต่ตอนนี้ฮิมชานได้ให้คนมาปลูกดอกกุหลาบสีแดงไว้เต็มทั่วพื้นที่ ดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่กำลังชูช่อส่งกลิ่นหอมไปทั่วอาณาบริเวณ



ฉันปลูกดอกกุหลาบนี้ให้กับเธอ



รอยยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งมาให้ฮิมชานแทนคำพูด ที่เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะเอ่ยออกมาได้อีก



ขอบใจมากนะ ...ที่มอบลูกชายที่แสนงดงามให้กับฉัน ...ฉันจะดูแลเขาอย่างดี



ริมฝีปากซีดขาวขยับเพียงเล็กน้อยแม้นไม่มีเสียงใดๆ ออกมา แต่ฮิมชานรู้ดีว่ามันคือคำว่าขอบคุณ



ฮิมชานยังคงยืนอุ้มร่างไร้วิญญาณอยู่ตรงระเบียงห้อง จนพระอาทิตย์ก็เริ่มทอแสงอัสดง น้ำตาของเขาที่ไม่เคยมี วันนี้มันกำลังร่วงหล่นลงจากทั้งสองดวงตา .... และฮิมชานก็ได้เรียนรู้จากผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้



ฉันสัญญาว่าจะรักเขา ....ให้มากเท่าที่เธอรัก.... ยูเยจิน

 

 

 








…………………………..

 

 



ร่างสูงโปร่งที่ซ่อนกายสมส่วนไว้ภายใต้เสื้อโค้ทสีดำหรูหรา ชายหนุ่มลักษณะสง่างามเกินกว่าสามัญชนกำลังก้าวขาเดินออกมาจากบาร์เหล้าย่านชุมชนแออัดแถวชานเมือง ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดกำลังบึ้งตึงด้วยความโมโห



เป็นอีกครั้งที่ฮิมชานพลาดกับข่าวของวูล์ฟ เขาคิดว่าจะได้เจอกับวูล์ฟสักตนในบาร์แห่งนี้ แต่กลายเป็นว่าคนที่เขาเจอดันเป็นแค่ฮาล์ฟหนุ่มตัวโตที่ชอบคุยโวโอ้อวดว่าตนเองแข็งแรงอย่างนั้นอย่างนี้ และยังพยายามจะเข้ามาทำความรู้จักเขาให้ได้



วันนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะเล่นสนุกกับใครหรอกนะ



แถมพวกกักขฬะแบบนั้น .... ก็น่ารังเกียจเกินกว่าจะลากขึ้นเตียง



ฮิมชานขยะแขยงผู้ชายลักษณะนี้ สกปรก หยาบคาย ป่าเถื่อน ชอบใช้แต่กำลังรังแกคนที่อ่อนแอกว่า เขารังเกียจผู้ชายแบบนี้ฝังรากลึกภายใจจิตใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่สังคมไม่ศิวิไลซ์แบบนี้ ฮิมชานจะไม่รีรอที่จะกำจัดมนุษย์หรือฮาล์ฟประเภทนี้ทิ้งทันที ... อยู่ไปก็รกโลก รังแต่จะรังแกคนอื่น



สองขาเรียวเดินย่ำไปตามทางเดินแคบเพื่อจะไปยังปลายทางที่ตนเองจอดรถยนต์ทิ้งไว้ ถึงแม้ฮิมชานจะเป็นนักธุรกิจร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีติดอันดับต้นๆ ของโลก แต่เขาก็เลือกที่จะอยู่อย่างเงียบๆ และไม่ค่อยเปิดเผยตัวตน ดังนั้นไม่ว่าจะเดินทางไปไหนมาไหน เขามักจะขับรถยนต์ด้วยตัวเองมากกว่าจะมีบอดี้การ์ดคอยดูแล



อีกนัยหนึ่งก็คือ เขาเป็นคนอันตรายต่อคนอื่นมากกว่า



จู่ๆ ฮิมชานก็หยุดยืน คิ้วสวยขมวดมุ่นเมื่อเห็นเงาของใครบางคนนั่งอยู่บนริมกำแพงตรงทางเดิน



“จะรีบไปไหนจ๊ะคนสวย”



เสียงคุ้นเคยของคนที่พึ่งได้คุยกันเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาในบาร์เหล้า ทำให้ฮิมชานถึงกับยิ้มเยาะที่มุมปาก...รนหาที่ตายแท้ๆ



ร่างใหญ่โตของฮาล์ฟหนุ่มที่ฮิมชานเจอในบาร์เหล้าเมื่อสักครู่กระโดดลงมาจากริมกำแพง ก่อนจะเดินย่างสามขุมตรงเข้ามาหาฮิมชาน



“ยังคุยกันไม่จบเลยนะ แวะคุยกับพี่ก่อนสิ”



บลัดสายเลือดบริสุทธิ์ล้วนมีอายุขัยยืนยาว แต่กายสภาพกลับหยุดลงเพียงวัยยี่สิบปี ดังนั้นจึงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะเข้าใจว่าฮิมชานอายุน้อยกว่า



ฮิมชานหยุดยืนนิ่ง เขาหยุดดูทีท่าของอีกฝ่าย ... อย่างน้อยเขาก็ยังมีรสนิยมในการฆ่าที่นุ่มนวลเสมอ



ความย่ามใจที่เห็นว่าฮิมชานไม่ได้เดินหนีไปไหน ชายคนนั้นจึงเดินตรงมาหยุดยืนจนใกล้ ใบหน้าสกปรกเต็มไปด้วยเหงื่อไคลและไรหนวดเคราครึ้มเขียวก้มลงมาหายใจรดใบหน้าของฮิมชาน ใบหน้าที่น่ารังเกียจนั้นแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะคิดว่าคนที่หน้าตางดงามบอบบางเบื้องหน้าคงหวาดกลัวและไร้ทางสู้



แต่ทันทีที่มือหนาหยาบกร้านตั้งใจยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าอันงดงาม ฮิมชานก็ใช้หลังมือของตนเองที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทตวัดขึ้นปัดให้มือหนานั้นสะบัดออกไป แถมยังตวัดฝ่ามือกลับมาตบเข้าที่ใบหน้าหนานั้นอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว จนร่างใหญ่โตสกปรกนั่นผงะถอยหลังไปเล็กน้อย



การกระทำเพียงแค่นั้นของฮิมชาน ก็สร้างความโมโหให้กับฮาล์ฟที่จิตใจสกปรกต่ำช้า และการที่ฮิมชานมีสีหน้านิ่งเฉยก็ยิ่งก่อกวนโทสะของมันให้มีมากขึ้น



“ชอบความรุนแรงนักหรือมึง เดี๋ยวกูจะเอามึงแรงๆ จนร้องไม่ออกเลยทีเดียว”



ไม่เพียงแค่พูด ฮาล์ฟร่างใหญ่ยังย่างก้าวเข้ามา ใจคิดเพียงแต่จะใช้กำลังเข้าทำลายคนตรงหน้าอย่างขาดความยั้งคิด



“หยุดอยู่ตรงนั้น นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”



เสียงทุ้มต่ำตะโกนมาจากอีกฝั่งของหัวมุมตรอกทางเดินอันคับแคบนี้ ชั่วเสี้ยววินาทีขณะที่ฮิมชานหันความสนใจไปตามทิศทางของเสียง มือหยาบหนาก็จิกลงบนเรือนผมสีดำสนิท ส่วนอีกมือของมันก็คว้ารอบเอวของฮิมชานไว้ พลางถูลู่ถูกังลากฮิมชานไปตามทางเดินทิศทางตรงข้ามกับเสียงที่ร้องตะโกนมาเมื่อครู่



ไอ้บ้าเอ้ย!



ฮิมชานสบถอยู่ภายในใจ ...จะสะกดจิตก็ไม่ได้ จะทำอะไรมากก็ไม่ได้ เพราะเขาไม่รู้ว่ามีสามัญชนที่บริสุทธิ์อยู่แถวนี้อีกกี่คน ไหนจะไอ้ตำรวจที่ตะโกนมาคนนั้นอีก ฮิมชานยังไม่ต้องการเป็นที่สนใจมากจนเกินไป



อยู่ๆ ร่างกายบอบบางที่ถูกอีกฝ่ายฉุดลากมา ก็สะดุดหยุดยืนนิ่ง เมื่อเบื้องหน้ามีใครอีกคนอ้อมมายืนขวางทางไว้



“ปล่อยเขาไปซะ ...แล้วก็คุกเข่าลงกับพื้น เอามือประสานท้ายทอยไว้”



เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในเงามืดกล่าวย้ำอย่างกดดัน ทำให้ฮาล์ฟหนุ่มร่างใหญ่นิ่งชะงักอย่างลังเล



ฮิมชานเห็นความหวาดกลัวฉายแววในดวงตาของมัน และแล้วร่างกายของฮิมชานก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ ร่างใหญ่โตลงนั่งคุกเข่าแสดงท่าทางยอมจำนน

 






ก่อนที่....

 



กร๊อบ!

 


สองมือเรียวบางของฮิมชานเอื้อมไปจับแน่นที่ลำคอหนาของคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เพียงออกแรงเบาๆ กระดูกลำคอนั้นก็บิดหมุนจนเจ้าของขาดใจล้มลงกับพื้นในทันที



ดวงตาสีแดงฉาดฉายจดจ้องชายหนุ่มที่ยืนถือปืนอยู่อีกฝั่ง ร่างสูงหนายังคงยืนนิ่ง แม้ฮิมชานจะเดินย่างกรายเข้าไปใกล้



“ได้พบกันอีกแล้วนะ”



กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่าจากร่างของฮิมชานกำลังอบอวลไปทั่ว พร้อมกับบรรยากาศที่ยวนยั่วชวนให้เสน่หา ริมฝีปากบางกัดดึงถุงมือหนังข้างหนึ่งออก ก่อนฮิมชานจะใช้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของตนเองลากไล้ตั้งแต่ปลายกระบอกปืนของชายหนุ่มที่ถูกยื่นออกมาจนสุดแขน กรีดไล้ไปตามข้อมือ ลำแขน จวบจนลาดไหล่ที่แข็งแกร่งดูทรงพลัง



“วันนี้ผมว่าง ...เลยอยากให้คุณอยู่เล่นเป็นเพื่อนกับผมสักหน่อย”



ฮิมชานเดินอ้อมมายืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของชายหนุ่ม กระซิบเสียงแผ่วพร่า พร้อมปลดอาวุธปืนของชายหนุ่มออกโยนทิ้งลงกับพื้นทางเดินอันสกปรก



ความมืดของบริเวณนั้นทำให้ยงกุกมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก ยิ่งเผลอจ้องมองไปที่ดวงตากลมสีแดงฉาน เขาก็ยิ่งไม่สามารถบังคับสติให้กลับมาคิดอ่านอย่างรวดเร็วได้อย่างเคย



ผิดกับความต้องการที่ดูจะสวนทาง...และมันกำลังทวีความพุ่งพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว



ถือเป็นเหตุบังเอิญที่ทำให้เขาได้เจอกับบลัดตนนี้อีกครั้ง หลังจากเจอกันคราวที่แล้ว ยงกุกก็เพียรเทียวเข้าเทียวออกบาร์เหล้าที่เปิดอยู่รอบๆ บริเวณนี้ เขาหวังเพียงจะได้เจอกันอีกสักครั้ง



จนวันนี้ยงกุกอยู่ทำงานจนดึกและกำลังขับรถกลับไปยังคอนโดที่พัก ระหว่างทางเขาเหลือบเห็นรถยนต์สีดำคันหรูที่ดูคุ้นตา เหมือนที่เขาเคยสังเกตเห็นก่อนที่จะเดินเข้าบาร์ในวันที่เจอกับบลัดตนนี้ในครั้งก่อน



เขาเชื่อว่า คนที่มาเที่ยวบาร์เหล้าชั้นต่ำย่านนี้คงไม่มีปัญญาหาซื้อรถราคาแพงมาครอบครองไว้ได้ เขาจึงมั่นใจว่าต้องเป็นรถยนต์ของผู้ที่เขาตามหาตัวอย่างแน่นอน



และก็เป็นไปตามคาด.... โชคดีบนเหตุบังเอิญ



“คุณ..เป็น...บลัด”



ฮิมชานเดินวนไปรอบๆ ร่างกายของยงกุก ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ยงกุกกัดฟันแน่น เขาพยายามตั้งสติเพื่อให้หลุดพ้นจากอำนาจของการสะกดจิต แต่ไม่ว่าจะพยายามฝืนเท่าไหร่ สติของเขาก็พาลจะล่องลอยไปตามกลิ่นหอมที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบๆ ตัว



อบอวล...



ยั่วยวน...



ปลุกเร้า...










“กลัวผมเหรอ...หึ....แต่คงไม่”



เสียงแหบต่ำพูดหยอกเย้า พลางเหยียดเรียวแขนข้างหนึ่งเกาะเข้าที่ลำคอหนา ในขณะที่มืออีกข้างก็ค่อยๆ เลื่อนสัมผัสไล้ไปตามหน้าท้องแกร่งจนต่ำลงไปยังใต้เข็มขัด



“คุณคงไม่ได้กลัวผม ใช่ไหม....ไม่อย่างนั้น....คงไม่...แข็ง..แบบนี้หรอก”



แม้เป็นการสัมผัสผ่านเนื้อผ้า ยงกุกก็แทบจะควบคุมความต้องการไว้ไม่อยู่ ความต้องการมันล้นปรี่ออกมาจนร่างกายเขาสั่นเทิ้ม ลมหายใจเริ่มหอบถี่ ยิ่งเมื่อถูกอีกฝ่ายเบียดเนื้อตัวเข้าหยอกเย้า เขาก็ยิ่งอยากเสพสมกับคนข้างหน้าจนปวดหนึบไปทั่วท้องน้อย ท่อนเนื้อร้อนที่กำลังขยายตัวถูกอีกคนบีบเค้นลูบไล้จนเขาแทบจะบ้าตาย



สุดท้ายเมื่อความต้องการมันเอ่อล้นจนเกินจะทานทน ยงกุกจึงกัดฟันเค้นคำพูดออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน

 

 









“เลิกสะกดจิตผมซะ... แล้วผมสัญญาว่า ...ผมจะเอาคุณ....จนคุณลืมผมไม่ลงเลยล่ะที่รัก"








..............................



หวังคัทซีนกันอยู่ล่ะสิ เสียใจด้วยนะคะ 555

เราจะไม่พูดอะไรมาก รอตอนหน้านะคะ

แต่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่น้าาาาา

แนะนำ ติชม หวีดร้องได้ที่แท๊กนี้นะคะ

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter




ไรท์ฝากผลงานเรื่อง #แดแจฮาร์ดเดอร์ 

"Dear friend ....touch me harder"

กำลังเปิดพรีอยู่ ใครสนใจ แบบฟอร์มนี้นะคะ คลิก

ใครที่ยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก




ส่วนเรื่องที่จบไปแล้ว

ไว้อ่านฆ่าเวลา คลิก

#แดแจดอล

"Yoo're my porcelain doll"



อ่านแล้วชอบไม่ชอบก็เม้นได้ สกรีมได้นะคะ

ไรท์จะได้มีกำลังใจปั่นมาให้อ่านอีก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #124 greenmeat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 08:23
    แดฮยอนขี้หวงมากกกก หวงมากเว่อออ แถมไม่ถึงห้าปีก็กลายร่างเป็นคนแล้วหูยยยย โดนน้องแจกระตุ้นสินะทหาหาหสสไยว ส่วนคุณพ่อนี่แบบร้อนแรงมากขนาดยังไม่ทำอะไรกัน ร้องงงงเขินไปหมดงือ
    #124
    1
    • #124-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
      คู่ลูกก็ละมุน คู่คุณพ่อก็ร้อนแรง ไม่รู้จะเขินคู่ไหนก่อนดี
      #124-1
  2. #40 ~Rella~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 21:33
    กรี๊ดดดดดดด ประโยคสุดท้ายยังตราตรึงงงงงง ไม่ไหวล๊าวววว
    #40
    1
    • #40-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      6 กันยายน 2561 / 23:19
      มาล้าวววว
      #40-1
  3. #38 nonsenseman (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 13:40

    กรี๊ดดดดดดดดดดด ฮิมชานเอายังไงคะ ให้คุณตำรวจวูลฟ์ไหม -///////////-

    แต่หัวใจของฮิมชานยังคงอยู่ที่ยองแจสินะคะ... หรือให้ถูกคืออยู่ที่แม่ของยองแจ อาจจะเห็นยองแจเป็นตัวแทนแม่อะไรงี้รึเปล่านะ...
    แต่แดฮยอนคงไม่ยอมยกยองแจให้ง่าย ๆ หรอกเนอะ

    #38
    1
    • #38-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:19
      อันนี้ต้องรอติดตามนะคะ
      #38-1
  4. #37 nammint042 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 08:09
    OMG บังชาน!!!!! สั้นๆง่ายๆ รอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ 5555
    #37
    1
    • #37-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:19
      555 เขินเลย คู่คุณพ่อเค้าศีลเสมอกันค่ะ 555
      #37-1
  5. #36 kyomin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:25
    ไรต์ ~~~~~~~~ จะไม่ไหวกับบังชานละน้าาาาาาา
    มาต่อไวๆนะคะะ สู้ๆค้าาาาา
    #36
    1
    • #36-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:18
      รอก่องๆ ไว้จะมาต่อให้นะคะ
      #36-1
  6. #35 Chanzhino (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:05
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด ยงกุกตื่นตัวไวมาก เพราะคุณบลัดฮิมชานยั่วยวนเหลือเกิน รอคัทซีนค่ะ รอๆๆๆ / ว่าแล้วต้องไม่ใช่ลูกแท้ๆ รอมาต่อนะคะๆ
    #35
    1
    • #35-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:18
      คู่คุณพ่อไวมาก ดูคู่คุณลูกจะดูอ่อนไปเลย 555
      #35-1
  7. #34 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:01
    กรี๊ดดดดดดดดด ปาคัทซีนมาเด๊วนี้ไรท์จ๋าาาา มาตัดจบแบบนี้ไม่ได้ กรี๊ดดดดดดด ซึ้งกับพาร์ทอดีตก่อกำเนิดน้องแจอยู่ดีๆ มาเจอคุณตำรวจกันซีนซึ้งซะงั้น โอ้ยๆๆๆ เค้าเจอกันอีกแล้ว ปาคัทซีนมาาาาาาา
    #34
    1
    • #34-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:17
      หุหุ รอก่องๆ ขอปิดต้นฉบับอีกเรื่องก่อน จะมารัวคีย์บอร์ดให้ค่ะ
      #34-1
  8. #33 bamboo5194 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:50
    ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ ค้างมากกก ฮื่ออ
    #33
    1
    • #33-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:17
      รอก่อนน้า อย่าพึ่งหนีไปไหนนะคะ
      #33-1
  9. #32 Kurobuta (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:40

    แงงงงงง. ไรท์ใจร้ายยยยยยยย. ทำไมทำตัวร้ายกาจ. ค้างแรงมวากกก. ว่าแล้ว ว่าแล้ว บลัดอย่างฮิมชานมีเหรอจะอยากลูบคลำแค่กระบอกปืนในมือ ถถถ -ปืนใต้กางเกงนั่นมีเหรอจะพลาดใช่มั้ยชาน. ยั่วเข้าไปอ่อยเข้าไป แน่จริงต้องทำอย่างที่คุณวูลฟ์บอกนะ. เลิกสะกดจิตเค้าซะ พี่นี่ก็ลุ้นจนหมอนจะขาด อยากรู้ว่า-ที่ว่า ผมจะเอาคุณจนคุณลืมผมไม่ลงเลยที่รักเนี่ย จะซักขนาดไหน ปล.ห้ามหายไปนานนะไรท์ กลัว ตรงที่บอกไม่รู้เมื่อไหร่เนี่ยแหละ รักไรท์ที่สู้ดดดดดดดดดดด

    #32
    1
    • #32-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 6)
      30 สิงหาคม 2561 / 10:16
      หุหุ หมาป่าขึ้นไวมากกกกกก บลัดก็หื่นมากเช่นกัน
      #32-1