[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 31 : The last breath

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 มี.ค. 62




นั่นใครกัน



ทันทีที่จุนฮงวิ่งออกไปจากบ้าน เขาก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาดุดันคนหนึ่งกำลังช้อนอุ้มร่างของจงออบออกมาจากอาคารที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังบ้าน



คุณ!….จะพาพี่จงออบของผมไปไหน



น้ำเสียงห้วนตะโกนถามดังลั่น ทำให้ยงกุกต้องเหลียวกลับไปมอง เขาเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงที่วิ่งปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด และเขาก็พอเดาได้จากที่เคยได้รับรายงานจากอึนบีว่า เด็กหนุ่มคนนี้น่าจะเป็น ชเวจุนฮง บลัดกลายพันธุ์คนรักของพ่อมดหนุ่ม



ชเวจุนฮงอึนบี ให้ฉันมาช่วยจงออบฉันชื่อ บังยงกุก



ยงกุกรีบแนะนำตัวทันทีเพราะเขาไม่อยากเสียเวลาหากเกิดการเข้าใจผิด และเพราะทั้งคู่ยังไม่เคยพบกันมาก่อน ยงกุกจึงเลือกจะเอ่ยถึงอึนบีที่เด็กหนุ่มรู้จักเพื่อยืนยัน



เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนร้าย จุนฮงก็รีบโผเข้าช้อนร่างของจงออบมาไว้ในอ้อมกอดจากยงกุกทันที



พี่จงออบ….พี่ทำไม



หัวใจของจุนฮงแทบจะหยุดเต้น



เสียงแหบแห้งและสีหน้าซีดเผือดของเด็กหนุ่มร่างสูงแสดงออกถึงความตกใจ เมื่อเห็นคนรักนอนหายใจรวยรินภายใต้อ้อมกอดของตนเอง เลือดสีแดงสดกระจายซึมเป็นวงกว้างบนเสื้อยืดสีอ่อนตรงบริเวณหน้าอกของจงออบ



รออยู่ตรงนี้ ฉันจะไปเอารถเราต้องรีบพาจงออบไปหาฮิมชาน



คุณยงกุกไม่ต้องหรอกผมคงไปไม่ถึง



ยงกุกไม่สนใจคำปฏิเสธแผ่วเบาของพ่อมดหนุ่ม เขารีบก้าวขาวิ่งออกไปข้างนอกทันทีเพื่อจะรีบไปนำรถมา ในใจก็นึกสบถอย่างหัวเสียที่ตนเองไม่ยอมเรียกให้ลูกน้องติดตามมาด้วยตั้งแต่แรก แถมยังให้อึนบีแยกตัวกลับไปก่อนเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนฮิมชาน ตอนนี้คิดโทรเรียกให้ใครมาช่วยก็เกรงว่าจะไม่ทันการณ์



หนทางเดียวที่จะทำให้จงออบอยู่รอดได้ ก็คือ ดื่มเลือดของไดมอนด์บลัด








จุนฮงอุ้มจงออบมานั่งลงตรงเก้าอี้ยาวหน้าบ้าน เขาพาดร่างของจงออบไว้บนตักของตัวเอง ลำแขนหนาโอบรัดร่างเล็กไว้แน่นอย่างหวงแหน ริมฝีปากแนบประทับลงเหนือหน้าผากของคนรัก มือเย็นเฉียบกุมแน่นกับมือเรียวเล็กที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดแห้งกรัง



ทำไมถึงเป็นแบบนี้พี่เป็นวิซซ์ไม่ใช่เหรอ แล้วพี่ก็ยังเป็นหมอด้วยทำไมถึงไม่รักษาตัวเอง



ทำไม



ทำไม….



ทำไม….



จุนฮงตั้งคำถามมากมายขึ้นในใจ เขาไม่เข้าใจ จงออบเป็นถึงไฮวิซซ์นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น



หึๆพี่คง...ไม่ได้เก่งอย่างที่นายคิด



ไม่จริงพี่ยังเคยรักษาผมได้ขนาดผมตายไปแล้ว พี่ยังช่วยผมให้ฟื้นจากความตายได้เลย



เผื่อนายจะจำบทเรียนที่พี่สอนไม่ได้....วิซซ์น่ะ...ตายได้เหมือนคนธรรมดานะ



พี่นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะฮึ่กทำไมพี่ถึง…”



พี่ได้รับสารบางอย่าง...ที่ทำให้ไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้...อ่าอย่าร้องไห้สิครับคนดี …”



น้ำตาเย็นเฉียบของจุนฮงร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มขาวซีดของจงออบ



พ่อมดหนุ่มยกมือขึ้นไล้ใบหน้าของคนรักอย่างแผ่วเบา ดวงตาเรียวรีสีเทาอ่อนจ้องมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม ใบหน้าที่มีเค้าโครงความงามสมกับการเป็นเผ่าพันธุ์บลัด



แต่จงออบกลับมองข้ามความงดงามเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น ....เพราะเขารักที่หัวใจอันแสนบริสุทธิ์ของจุนฮง



เด็กหนุ่มคงไม่รู้ตัวว่าตนเองได้พังทลายกำแพงที่เขาสร้างเอาไว้เสียจนสูง...ด้วยความรักทั้งหมดที่มีในหัวใจ



แม้ร่างกายของบลัดเช่นจุนฮงจะเย็นเฉียบมากแค่ไหน



แต่อ้อมกอดของจุนฮงก็กำลังทำให้จงออบอบอุ่นไปทั่วทั้งหัวใจ



แม้ใบหน้าซีดเซียวของจงออบจะมีรอยยิ้มส่งมาให้



แต่จุนฮงมิอาจรู้ว่า...หัวใจของจงออบกำลังร้องไห้เพราะต้องจากลา

 








ผมจะช่วยพี่ได้ยังไง



คนดีแค่รอยยิ้มที่นายมีให้พี่...ก็พอแล้ว



เขายิ้มบางให้เด็กหนุ่มคนรักหวังอยากจะได้เห็นรอยยิ้มของอีกคน แต่กลายกลับว่ายิ่งทำให้อีกฝ่ายร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม



อ่าจุนฮงคงยังเด็กเกินไปจริงๆ ที่จะต้องมาพบเรื่องราวเช่นนี้



ผมเกลียดพี่จริงๆทำไมตอนนี้พี่ถึงยังยิ้มได้ทั้งๆ ที่พี่กำลังจะตายทั้งๆ ที่หัวใจของผมกำลังจะแตกสลาย



แต่พี่รักนายนะนายจะเกลียดพี่จริงๆ เหรอ



ดวงตากลมสีฟ้ากระจ่างที่ยังเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาใสเบิกกว้าง เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า..รัก...จากปากของจงออบ



ไม่ๆ ผมรักพี่….พี่ได้ยินหรือเปล่า...พี่จะมาทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้นะฮึกผมรักพี่



เด็กหนุ่มพร่ำบอกคำว่ารักซ้ำแล้วซ้ำเล่าและกอดรัดคนในอ้อมกอดไว้จนแน่น ราวกับว่าหากเขาคลายวงแขนออก เขาจะสูญเสียจงออบไปตลอดกาล



หัวใจของพี่...จะอยู่กับนายเสมอ



ไม่นะ...พี่...อย่า...บอกลาผม...แบบนี้....



จุนฮงส่ายหน้าไปมา น้ำตาของเขาไหลออกมาราวกับว่า ทั้งชีวิตนี้จะไม่มีทางแห้งเหือดไปหากอีกฝ่ายทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง แม้เขาจะได้ครอบครองหัวใจของจงออบ แต่จะมีประโยชน์อันใดหากเขาไม่สามารถเหนี่ยวรั้งลมหายใจของจงออบเอาไว้ได้



“...และสักวันหนึ่งเราจะได้พบกัน….อีกครั้ง



คำพูดแผ่วเบาของพ่อมดหนุ่มจบลงพร้อมลมหายใจสุดท้าย มือเรียวเล็กที่ยังอยู่ในอุ้งมือเย็นเฉียบของจุนฮงไร้สิ้นการตอบสนอง ดวงตาเรียวรีปิดสนิทลงแม้เจ้าของอ้อมกอดจะเขย่าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิดลืมขึ้น



ไม่นะ...



ไม่..ไม่ไม่นะ….พี่พี่อย่าทิ้งผมไป...ฮือออ



เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง หัวใจของเขากำลังจะแตกสลายลงพร้อมกับการจากไปของคนรัก เขากอดกระชับร่างไร้ลมหายใจไว้จนแนบแน่น แผ่นหลังงองุ้มสะท้อนโยกโยนตามแรงสะอื้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตากดแนบซบลงบนเรือนผมสีเทาเข้มของร่างในอ้อมกอด



พี่พี่ฮึกพี่อย่าได้โปรด....ผมรักพี่...ได้โปรด....อย่าทิ้งผมไว้



เสียงคร่ำครวญร่ำไห้ของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีชวนให้คนได้ยินรู้สึกหดหู่ใจ



ชเวมินซิกที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาทีหลังและได้ทันเห็นเหตุการณ์ก่อนหน้าเกือบทั้งหมด เขาหยุดยืนดูบุตรชายที่กำลังร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด



มินซิกไม่เคยเห็นจุนฮงเป็นแบบนี้มาก่อน บุตรชายของเขามักจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แม้แต่แววตาก็ดูเฉยชาราวกับไม่แยแสสิ่งอื่นใดในโลกใบนี้ และครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นน้ำตาของบุตรชายก็คือ ตอนที่สูญเสียมารดาไปเมื่อหลายปีก่อน



แต่ทว่าในตอนนี้ ….



ชายสูงวัยอยากจะดึงบุตรชายเข้ามาปลอบประโลม เขาอยากจะทำหน้าที่ให้สมกับความเป็นพ่อ



จุนฮง…..”



เสียงแผ่วเบาพึมพำ เขาขยับกายเดินเข้าไปใกล้ พลางยื่นมืออันสั่นเทาไปข้างหน้าหวังจะลูบลงบนเรือนผมเป็นลอนสีน้ำตาลอ่อนของบุตรชายเพื่อปลอบโยน



เพราะพ่อ!”



มินซิกถึงกับชะงัก มืออวบอูมนิ่งค้างกลางอากาศ เมื่อได้ยินเสียงตะคอกจากบุตรชายและแลเห็นแววตาสีแดงแรงกล้าตวัดมองจ้องอย่างไม่พอใจ



เพราะพ่อ! พี่จงออบถึงต้องตาย! เพราะคนของพ่อ...คนของพ่อจับตัวพี่จงออบมา



พะพ่อ…”



เมื่อคิดได้ว่าโอดัลชูคงจับตัวคนรักของบุตรชายมาทดลองการกลายพันธุ์ มินซิกก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขากลืนคำปลอบโยนทั้งหมดลงคอที่กำลังตีบตัน



ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่รู้ไม่เห็น และเขาเองก็ไม่เคยขัดขวางการทดลองนั้นของดัลชู เพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ที่ดัลชูจะหาบลัดมาเป็นหัวน้ำหอมให้โรงงานของเขา



ความกระอักกระอ่วนใจเกิดขึ้นแก่คนเป็นบิดาทันที เมื่อไม่สามารถหาข้อแก้ตัวใดๆ ออกมาให้บุตรชายเชื่อถือได้



พ่อพรากคนที่ผมรักไปทั้งแม่!…ทั้งคนรัก!”



ลูกอายุยังน้อยดะ...เดี๋ยวก็ลืมเดี๋ยวลูกก็มีคนรักใหม่ได้หรือจะให้พ่อหาให้ใหม่ก็ได้



ใช่.....



มินซิกคิดว่าจุนฮงยังเด็ก เวลาผ่านไปไม่นานก็ลืม อายุเพียงแค่นี้ยังสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีก และแน่นอน ไม่ว่าตระกูลไหนๆ ก็ย่อมอยากจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันกับตระกูลที่ร่ำรวยของเขา



ไม่!…พ่อไม่เข้าใจเพราะพ่อรักแต่ตัวเองพ่อไม่เคยมีความรักให้กับคนอื่น



แต่แต่พ่อรักลูก



ไม่….พ่อรักเงินของพ่อต่างหาก



แต่เงินมันทำให้เรามีความสุข….เงินซื้อทุกอย่างได้



คนเห็นแก่ตัวอย่างมินซิกก็ยังคงคิดอะไรแบบตื้นเขิน เขายังคงคิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง



แต่เขาลืมไปว่า....



แต่เงินซื้อความรักไม่ได้แม้แต่พ่อเงินยังซื้อความรักให้พ่อไม่ได้เลย



“...............”



ผู้หญิงพวกนั้น...พวกที่พ่อซื้อมา...เขาก็รักแต่เงินของพ่อทั้งนั้น...มีใครเคยรักพ่อจริงๆ หรือเปล่า



จุนฮงล้วงหยิบของที่เขามักจะพกติดตัวอยู่เสมอ เหวี่ยงใส่หน้าบิดาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ของชิ้นนั้นกระทบเข้าที่ใบหน้าของมินซิกอย่างแรงก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นดิน



พ่อจะ...ไม่มีวันได้พบกับความรักอีกเพราะความรักของพ่อมันตายไปแล้ว



มินซิกก้มลงหยิบของที่หล่นอยู่บนพื้น เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย



สมุดบันทึกเล่มเล็ก



เพราะความรักของพ่อตายไปแล้วมันตายไปแล้ว….มันตายไปพร้อมกับแม่!”



เสียงตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดซ้ำไปซ้ำมาจากเด็กหนุ่มที่แทบครองสติไม่ได้ ทั้งเสียใจที่คนรักจากไป ทั้งโกรธตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งเกลียดบิดาที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด



เพียงเปิดสมุดในมือหน้าแรก มืออวบอูมของมินซิกก็สั่นระริก เขาแลเห็นลายมืออันคุ้นตา รอยปากกาขีดเขียนข้อความบนกระดาษที่เคยเป็นสีขาว แต่บัดนี้กลายเป็นสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าเพราะระยะเวลาผ่านมานานนับสิบปี



ร่างสูงวัยทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง โดยไม่แยแสว่าพื้นที่นั่งจะสกปรกมากขนาดไหน  ดวงตาสีฟ้าวูบไหวทุกครั้งที่กวาดมองถ้อยคำที่ร้อยเรียงอยู่บนแผ่นกระดาษ



ถ้อยคำรำพันถึงความรู้สึกที่ชเวมินชิกไม่เคยรับรู้มาก่อน



ถ้อยคำย้ำว่า...รัก...จากผู้หญิงที่เขาไม่เคยเชื่อใจ

 










จุนฮง!”



ยงกุกขับรถปาดเข้ามาจอดข้างหน้าบ้านด้วยความเร่งรีบ



แต่ทว่าเมื่อเขาเห็นสีหน้าและแววตาของจุนฮงที่เงยขึ้นจากร่างของคนในอ้อมกอด ยงกุกก็รับรู้ได้ทันที



ไฮวิซซ์หนุ่มได้ออกเดินทางจากไปอีกครา



ยงกุกเปิดประตูรถก้าวลงมา สายตาคมดุดันเหลือบมองชเวมินซิกเพียงเล็กน้อย ชายสูงวัยยังนั่งอยู่บนพื้นและก้มหน้าอ่านสมุดบันทึกที่กำแน่นในมือ



ยงกุกหยุดยืนตรงหน้าจุนฮงที่ยังคงนั่งกอดร่างของจงออบไว้แนบอก ร่างกายผอมสูงไหวโยนด้วยแรงสะอื้นไห้ ยงกุกจึงวางมือของตนลงบนเรือนผมของเด็กหนุ่มเพื่อปลอบโยน



น่าสงสาร...เด็กน้อยสามัญชนที่พึ่งกลายพันธุ์มาอยู่ในวิถีของบลัด จุนฮงยังคงต้องใช้เวลาเรียนรู้เรื่องราวภายในโลกของเผ่าพันธุ์ทั้งสามอีกมาก



ยงกุกหวังเพียงแค่ เด็กหนุ่มคนนี้จะสามารถก้าวผ่านความเจ็บปวดทั้งหมดไปได้ เพื่อจะได้เติบโตก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มอย่างแท้จริง



นี่เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของชีวิต ...ที่จะทำให้นายแข็งแกร่งและเติบโตมากขึ้น



“..................”



เพราะอายุขัยที่ยืนยาวของเผ่าพันธุ์บลัด...นายจะต้องพบเจอเรื่องราวเหล่านี้อีกมาก ...โดยเฉพาะการจากลา



แต่พี่จงออบเป็นทั้งหมดของชีวิตผม….ฮึ่กแล้วจะมีประโยชน์อะไรที่ผมจะอยู่ต่อไป...ในเมื่อหัวใจของผม...มันแหลกสลายไปพร้อมกับลมหายใจของพี่จงออบแล้ว



เด็กหนุ่มเงยใบหน้าขึ้นมองยงกุก ใบหน้างดงามของบลัดที่มีเค้าโครงเข้าสู่วัยหนุ่มเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาสีฟ้าใสเต็มไปด้วยแววแห่งความโศกเศร้า ขอบตาทั้งสองข้างบวมช้ำและแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก



มีประโยชน์สิ...ถ้าหัวใจของนายมั่นคงพอ...ความรักจะกลับมาหานายอีกครั้ง ...เพียงแค่....



“..................”



ความรักของนายอาจจะเปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น...แต่นายจะรับรู้ถึงมันได้ทันทีที่เจอ...ด้วยหัวใจของนาย



“.................”



นายน่าจะรู้...วิซซ์อายุไม่ยืนยาวเช่นบลัด ... แต่พวกเขาเกิดใหม่ได้ราวกับนกฟินิกซ์...และฉันบอกได้แค่เพียง ...ฉันเองก็ไม่ได้เจอกับเขาเพียงแค่ชีวิตนี้ชีวิตเดียว



ยงกุกยิ้มบางให้กับเด็กหนุ่มที่แม้จะดูงุนงงและเศร้าโศก แต่สีหน้าก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง



จุนฮงคิดตามสิ่งที่ยงกุกพูด เขาก็เริ่มจะนึกได้ เพราะจงออบเคยห้เขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันของทั้งสามเผ่าพันธุ์ให้เขาได้อ่าน



เมื่อยงกุกนึกได้ถึงคำสั่งเสียของพ่อมดหนุ่มที่ให้ไว้ก่อนสิ้นใจ....



ไม่มีเวลาแล้ว ขอโทษนะ ช่วยวางร่างของจงออบลงกับพื้นที ฉันต้องทำพิธีบางอย่างให้กับเขา



ทันทีที่จุนฮงประคองร่างของจงออบนอนลงบนพื้นดิน เสียงแหบต่ำของยงกุกก็กล่าวพึมพำคาถาแห่งเวทมนต์ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ขึ้นดังก้องไปทั่วบริเวณหน้าบ้าน



เพียงไม่นาน….



ดวงแก้วสีเขียวดั่งมรกตขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกก็ลอยขึ้นมาเหนือร่างของพ่อมดหนุ่ม ก่อนเสียงร้องไห้ราวจะขาดใจก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เพราะถึงแม้จุนฮงพอจะเข้าใจเรื่องราวของวิซซ์ แต่เขาก็ยังมิอาจทำใจให้เข้มแข็งได้เมื่อเห็นร่างของคนรักค่อยๆ ร่วงหล่นเป็นเม็ดทรายสูญสลายลงกับพื้นไปต่อหน้าต่อตา



ไม่นะไม่พระเจ้าพี่….พี่จงออบคุณทำอะไรพี่จงออบ….ฮือออ



ดวงตาสีฟ้าคลอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจดจ้องมองดวงตาคมของยงกุกด้วยความไม่เข้าใจ ในสองมือกำแน่นเม็ดทรายที่เขาพยายามกอบโกยขึ้นมา แต่สุดท้ายมันก็สลายเป็นฝุ่นผงหลุดไหลออกจากกำมือ



ร่างที่ไม่มีประโยชน์ก็ควรกลับสู่ผืนดิน ถือเป็นเรื่องปกติ....ส่วนนี่



ยงกุกประคองดวงแก้วระยิบระยับนั้นไว้ในมือ ก่อนจะบิมันจนแตกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเขาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน อีกส่วนยื่นให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงพยายามกลั้นเสียงสะอื้น



กินเข้าไป



จุนฮงขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เข้าใจ



ได้โปรดกินมันเข้าไป



จุนฮงยื่นมือที่สั่นระริกมารับเอาไว้ เขาก้มมองดวงแก้วสีเขียวมรกตที่มีเพียงครึ่งในอุ้งมือ ก่อนจะเงยขึ้นสบมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มของยงกุก ท่าทีอันจริงจังและสายตาดุดันที่ไม่ได้ฉายแววล้อเล่นนั้น ทำให้เด็กหนุ่มกลั้นใจนำของที่อยู่ในอุ้งมือใส่เข้าปาก



เพียงปลายลิ้นสัมผัส รสหวานซ่าบซ่านก็กระจายไปทั่วโพรงปาก และเมื่อกลืนกินเข้าไป ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านจากลำคอไหลลงไปยังช่องท้องก่อนจะกระจายความอบอุ่นไปทั่วร่างกาย



ความอบอุ่นนี้ทำให้จุนฮงนึกถึงวันที่เขาได้เจอไดมอนด์บลัดเป็นครั้งแรก แม้ร่างกายของเขาจะเย็นเยียบเพียงใด ฝ่ามือของฮิมชานที่วางลงบนศีรษะของเขาในตอนที่ตอบรับการเข้าร่วมเผ่าพันธุ์บลัดนั้น หนาวเหน็บกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า



แต่เพียงสัมผัสเบาๆ จากฝ่ามือของพี่จงออบที่จับบนต้นแขนของเขาในครั้งนั้น ก็ทำให้ความหนาวเย็นจางหายไปอย่างรวดเร็วและแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ซึมลึกไปจนถึงหัวใจ ...เหมือนเช่นตอนนี้



นั่นคือ..หัวใจของไฮวิซซ์หัวใจของจงออบ



แต่เมื่อได้ยินยงกุกบอกว่า สิ่งที่เขากลืนกินเข้าไปคืออะไร ดวงตาสีฟ้าของจุนฮงก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ริมฝีปากซีดขาวสั่นระริก เสียงแตกพร่าของวัยหนุ่มพึมพำแทบไม่ได้ศัพท์



อะ..ไรนะคุณบอกว่า...ผม...กินหัวใจของพี่..จงออบ



เป็นคำสั่งเสียของเขาเขาอยากให้นายทำเช่นนั้น



แม้รสชาติของสิ่งที่กลืนกินเข้าไปจะหวานล้ำชุ่มฉ่ำในลำคอสำหรับบลัดอย่างจุนฮงเพียงใดก็ตาม แต่ในฐานะคนรัก จุนฮงก็รู้สึกผะอืดผะอมจนอยากจะขย้อนอาเจียนของที่กลืนกินเข้าไปให้ออกมา



เพียงเพราะคิดว่าสิ่งนั้นคือ...หัวใจของคนรัก



ใบหน้าของเด็กหนุ่มบิดเบี้ยวเหยเก น้ำตาใสก็พาลหยาดหยดออกมาอีกครา



คำสั่งเสียอะไร….



คำสั่งเสียอะไร.... เขาก็ไม่ต้องการ



เขาต้องการเพียง....ชีวิตของคนรักให้หวนคืน

 







เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของอีกฝ่าย ยงกุกก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยให้ความหวังกับจุนฮง ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่สามารถตอบได้ว่า เมื่อไหร่พ่อมดหนุ่มจะกลับมาอีกครา แต่ยงกุกเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น



จงออบรู้ว่านายคงอยู่ไม่ได้หากเขาไม่อยู่เขาถึงมอบหัวใจให้กับนายเขาอยากให้นายรู้ว่าความรักและหัวใจของเขาอยู่กับนายเสมอ

 


ยงกุกเชื่อมั่นในคำว่า....รัก....ที่เห็นได้จากแววตาของทั้งคู่



ความรักของจงออบและจุนฮง

 







เพราะฉะนั้นจงรักษาหัวใจของเขาเอาไว้ให้ดี ...จงมีชีวิตอยู่ต่อไป...จนกว่าเขาจะตามหานายจนเจอ

 






…………………………

 





คุณฮิมชานคะ



เมื่อได้ยินเสียงระเบิดและเสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัดจากทางทิศเหนือไม่ไกลจากคฤหาสน์ อึนบีก็รีบวิ่งถลาเข้ามาหาฮิมชานถึงภายในห้องนอน ใบหน้าซีดเซียวของคนเป็นนายรับรู้ความหมายทันทีที่เห็นหน้าของหญิงรับใช้คนสนิท



ไปดูสิ



แล้วคุณล่ะคะ



ฉันจะอยู่ที่นี่ เพราะไม่รู้ว่าพวกมันหลอกให้พวกเราออกไปหรือเปล่า ...ฉันห่วงว่ายองแจจะกลับมาแล้วไม่เจอใคร



ค่ะ



เอาคนติดตัวไปด้วย



อึนบีอึกอักเมื่อนึกถึงจำนวนของคนรับใช้ที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์ที่มีเหลือแค่ไม่กี่คน  เพราะเมื่อช่วงบ่ายคนเป็นเจ้านายได้สั่งให้บางส่วนออกเดินทางล่วงหน้าไปยังที่อยู่แห่งใหม่แล้ว



เอ่อ...อึนบี...



ไม่เป็นไรหรอก...ฉันก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน



ฮิมชานส่งรอยยิ้มบางให้หญิงรับใช้คนสนิท อึนบีอยู่กับเขามานานนับพันปี จึงไม่แปลกอะไร หากเขาจะรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายไม่ต่างจากน้องสาวคนหนึ่ง



หญิงสาวก้มศีรษะน้อมรับความห่วงใยนั้น ก่อนจากไปเธอไม่วายหันมากล่าวกำชับคนเป็นนายอย่างห่วงใยเช่นกัน



อึนบีจะรีบไปรีบกลับค่ะ ...คุณฮิมชานก็กรุณาดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ

 


เพียงคล้อยหลังอึนบีไม่นาน ฮิมชานก็ตกอยู่ในภวังค์ของความเป็นห่วงบุตรชายอีกครั้ง เขานั่งคิดไปถึงเรื่องราวอันเก่าก่อน ชีวิตของเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมานานนับเกือบสองพันปี



อดีตยามเรืองอำนาจวาสนาราวกับเป็นเทพเจ้าให้สามัญชนสักการบูชา



อดีตยามระหกระเหินย้ายถิ่นฐานในตอนที่ถูกตามล่าล้างราวกับเป็นปิศาจร้าย



อดีตยามมีความสุขถูกรายล้อมด้วยเพื่อนสนิทแสนรักใคร่



อดีตยามใจสลายเมื่อเพื่อนพ้องจากไป...จนเหลือทิ้งไว้เพียงแค่เขา...และความโดดเดี่ยว

 







ฮิมชานใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาเนิ่นนาน หัวใจของเขามันเย็นชาและเต้นแผ่วเบาลงทุกนาที ชีวิตที่ไม่ตายแต่ไร้สิ้นจุดมุ่งหมาย จนกระทั่งเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว พระเจ้าก็ส่งเด็กตัวน้อยมาเป็นบททดสอบอันหนักหน่วงแก่เขา



เด็กน้อยที่เป็นดั่งหัวใจ ....เด็กน้อยยูยองแจ



และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา .... ชีวิตของเขาก็เริ่มต้นขึ้นใหม่



จนถึงวันนี้... พระเจ้าก็ส่งบททดสอบมาให้เขาอีกครั้ง



ความรัก...



ที่มีชื่อว่า..บังยงกุก

 







เขาคงทนไม่ไหวอีกแล้ว หากจะต้องสูญเสียใครคนใดคนหนึ่งไป



พระเจ้า...



น้ำตาของไดมอนด์บลัดหยาดหยดออกมาจากดวงตาสวยอีกครั้ง

 

 










นายท่าน!



นายท่านฮิมชาน



เสียงตะโกนโหวกเหวกจากคนรับใช้ที่เหลืออยู่ไม่ถึงสิบคนจากทางด้านล่างของคฤหาสน์ เรียกให้ฮิมชานหลุดออกจากภวังค์



เกิดอะไรขึ้น



นายท่าน...นายท่านเจ้าคะ....กรี๊ดดดดด



เสียงกรีดร้องของหญิงรับใช้ดังขึ้นหลังจากตะโกนเรียกให้คนเป็นนายเปิดประตูห้อง



ทันทีที่ฮิมชานเปิดประตู ร่างกายของหญิงรับใช้ที่ติดไฟลุกไหม้ก็ถลาเข้ามาวิ่งพล่านทุรนทุราย ก่อนจะล้มลงแน่นิ่งสิ้นใจไปบนพื้นห้องนอนต่อหน้าต่อตาของฮิมชาน



พวกแกเป็นใคร!



หัวใจของฮิมชานกระตุกเต้นด้วยความตกใจและโกรธแค้น เสียงแหบต่ำตะคอกใส่คนร้ายที่ยังเดินตรงรี่ตามคนรับใช้ของเขาเข้ามา ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ ใบหน้างดงามถมึงทึงด้วยความโมโหถึงขีดสุด



เขาเห็นคนร้ายที่แต่งกายสวมคลุมเหมือนชุดนักบินอวกาศ ในมือถืออาวุธทั้งปืนและเครื่องพ่นไฟที่สะพายอยู่ทางด้านหลังเดินย่างก้าวเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรง





สวัสดี...คุณคิมฮิมชาน...ได้เจอกันเสียทีนะ





..........................




อย่าลืมว่าจงออบเป็นวิซซ์นะคะ

เพราะฉะนั้นจงออบจะกลับมาหาจุนฮงแน่นอนนนนนน

ไม่นานเกินรออออออ



แล้วคุณพ่อบลัดจะโดนทำร้ายหรือเปล่า 

รอลุ้นตอนหน้าค่ะ



จริงๆ ตอนนี้ยังมีเหลืออีก  20% ที่ยังไม่ได้อัพ

ขอยกไปตอนหน้าแล้วกันนะคะ 

กลัวคนอ่านจะหัวใจวายกันไปก่อน 

บอกได้คำเดียวว่าคุณวูล์ฟยงกุกเท่มาก 5555





#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter


ใครสนใจรวมเล่ม สามารถจับจองเป็นเจ้าของได้ค่ะ


แบบฟอร์มจองฟิค >>>>> คลิก
แบบฟอร์มแจ้งโอนเงิน >> คลิก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #189 nammint042 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 15:11
    จงออบบี้กลับมาหาจุนฮงเร็วๆนะ
    ส่วนฮิมชานนี่รอยงกุกมาช่วยนะ ห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด
    #189
    1
    • #189-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 31)
      7 มีนาคม 2562 / 23:24
      จงออบกลับมาให้ฟินแน่นอนค่ะ
      #189-1
  2. #188 Kurobuta (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:24

    ไม่เอาแบบนี้ ให้จงออบกลับมาเร็วๆนะแล้วก็ห้ามมีใครแตะต้องฮิมชานด้วยแม้แต่นิดเดียวก็ห้าม จิตใจอ่อนไหวมาก อินเกินไป5555 อย่าเป็นอะไรนะชานรอผัวเธอก่อนเดี๋ยวผัวก็มาลุ้นตอนต่อไปค่ะรักไรท์ที่สุด

    #188
    1
    • #188-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 31)
      7 มีนาคม 2562 / 23:23
      น้องออบกลับมาก่อนจบแน่นอนค่า ส่วนคุณบลัดคนพ่อนี้ใครทำอะไรไม่ได้แน่ เพราะผัวเธอเป็น G.O.D นะ
      #188-1
  3. #187 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 21:38
    กรี๊ดดดด เกิดอะไรขึ้นกับคุณแม่ไดมอนด์บลัดกัน ม่ายยยยย คู่โล่ออบคือสงสารน้องโล่สุดแล้ว ร้องไห้จนเจ็บปวดตามน้อง
    #187
    1
    • #187-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 31)
      7 มีนาคม 2562 / 23:23
      สุดท้ายทุกคู่ต้องมีความสุขค่ะ แต่ก็จะต้องผ่านความเจ็บปวดกันก่อนเนอะ จะได้รักกันมากๆ
      #187-1
  4. #186 bamboo5194 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 19:27
    น้องออบกลับมาเกิดใหม่เร็วๆนะคะ ฮื่ออ
    #186
    1
    • #186-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 31)
      7 มีนาคม 2562 / 23:21
      น้องออบต้องกลับมาก่อนขึ้นเครดิต The end แน่นอนค่า 555
      #186-1
  5. #185 Kurobuta (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:25

    อ่อนได้แบบน่าตีมากๆ ออบจะตายมั้ยอ่ะละพวกนั้นจะนามมาทำร้ายอีกมั้ยอ่่ะ.ลุ้นจริงจัง

    #185
    1
    • #185-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 31)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
      อิอิ รอก่อนน้า
      #185-1