[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 3 : Become a memory

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    7 ต.ค. 61




วันเวลาผ่านไปคืนแล้วคืนเล่าที่แดฮยอนเฝ้าลอบมองยูยองแจเจ้าของชีวิตไม่ห่างกาย เมื่อเด็กน้อยร่ำเรียนหนังสือจากครูอาจารย์มากหน้าหลายตาที่บิดาสรรหามาให้ เจ้าหมาขนสีดำเงางามก็มักจะยอบกายที่ปลายเท้าของเจ้าของคอยตั้งใจฟังสิ่งต่างๆ ด้วยความสนใจ



ยองแจไม่อาจรู้ว่า เผ่าพันธุ์ของวูล์ฟมีความฉลาดลึกล้ำ เพราะสติปัญญาสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วพอๆ กับการเจริญเติบโตของร่างกาย ยิ่งบิดาส่งอาจารย์มาสั่งสอนประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ยองแจมากเท่าไหร่ แดฮยอนก็ยิ่งซึมซับความรู้จนแตกฉานมากเข้าไปด้วย



ไม่ว่ายองแจจะทำอะไร แดฮยอนก็คอยคลอเคลียอยู่ใกล้ไม่เคยห่าง



ราวกับเจ้าหมาตอบรับทุกคำของยูยองแจตั้งแต่วันแรกที่พบเจอ



ราวกับตกหลุมรักอย่างมิอาจถอดถอน



ยองแจมิอาจรู้ว่า คำพูดทุกคำและทุกการกระทำของตน แดฮยอนจดจำได้จนขึ้นใจ








แดฮยอนเป็นของยองแจ



และแน่นอนยองแจก็ย่อมต้องเป็นของแดฮยอนด้วยเช่นกัน

 

 

 











ยองแจนั่งลูบไล้ขนสีดำสนิทเป็นมันเงาของแดฮยอนสัตว์เลี้ยงของตนเอง ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่บนพื้นดินในแปลงดอกกุหลาบที่กำลังแข่งกันออกดอกชูช่อสีแดงสดยิ่งแสงอาทิตย์สีส้มจัดยามอัสดงสาดส่อง สีแดงของดอกกุหลาบก็ยิ่งแดงเข้มราวกับสีเลือด



แดฮยอนไถใบหน้าซุกไปที่หน้าท้องของคนเป็นนาย มันชอบสูดดมกลิ่นกายหอมหวานของยองแจและชอบให้ยองแจโอบกอดลูบไล้ไปตามเนื้อตัว เจ้าหมาตัวโตในวัยสามขวบตอนนี้สูงเกือบเท่าเอวของยองแจ และในบางครั้งที่มันแสดงอาการดีใจจนยกสองขาหน้าขึ้นตะกุย ตัวของมันก็ใหญ่โตเกินส่วนสูงของยองแจไปไม่ใช่น้อย



ยองแจโทษให้เป็นความผิดของอึนบีที่เตรียมอาหารให้มันเยอะจนเกินไป ยองแจอยากให้หมาของตัวเองตัวเล็กๆ น่ารักๆ แต่ดูสิ แดฮยอนนอกจากจะตัวใหญ่แล้ว มันยังบ้าพลังจนบางครั้งเขาก็แทบต้านทานแรงเอาไว้ไม่อยู่



แถมตั้งแต่แดฮยอนอายุครบสองขวบ อึนบีก็แทบจะไม่โผล่มาให้ยองแจเห็นหน้า ราวกับต้องการทิ้งภาระพี่เลี้ยงของตนเองให้กับเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ให้เป็นผู้พิทักษ์เฝ้าดูแลยองแจแทน



ฮิมชานและอึนบีเคยบอกกับยองแจว่าแดฮยอนอาจจะเป็นวูล์ฟ แต่จนแล้วจนเล่า ยองแจก็ไม่เคยเห็นท่าทีของแดฮยอนตรงไหนที่บ่งบอกว่าเป็นเหมือนกับมนุษย์หมาป่าอย่างเผ่าพันธุ์วูล์ฟ



ยองแจรู้มาว่าวูล์ฟนั้นทั้งดุร้าย ขี้โมโห และเต็มไปด้วยพละกำลัง ... แต่แดฮยอนกลับไม่เคยเป็นเช่นนั้น



เพราะถึงแม้แดฮยอนจะตัวใหญ่ยักษ์ แต่มันก็แสนจะขี้อ้อนและรักเขาแค่เพียงคนเดียว ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด แดฮยอนก็จะตามไปไม่เคยห่างกายไปไหนแดฮยอนทำให้ยองแจคลายเหงาเวลาที่คุณพ่อไม่อยู่



ทุกวันมันจะต้องปีนขึ้นมาร่วมเตียงนอนกับยองแจ แถมยังชอบเลียไล้ไปทั่วร่างกายของเขาอีกด้วย ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีสักเท่าไหร่



แต่ก็ ... ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ



ยองแจเสียอีกที่รู้สึกขาดแดฮยอนไม่ได้ เพราะหากวันใดที่เขาไม่ได้นอนกอดเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ร่างกายแสนอุ่นนี้ เขาก็คงไม่อาจฝืนหลับตาลงได้










เมื่อดวงจันทร์เคลื่อนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าพ้นยอดต้นไม้ใหญ่ ยองแจก็ลุกขึ้นเดินนำแดฮยอนไปยังห้องนอนของตนเอง วันนี้ยองแจมีนัดกับชเวจุนฮง



ชเวจุนฮงเด็กหนุ่มลูกพ่อค้าที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านไม่ไกลจากคฤหาสน์ของเขามากนัก เด็กหนุ่มท่าทางใสซื่อคนนี้เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ยองแจมี และหลังจากครบรอบอายุสิบห้าปีในอีกอาทิตย์หนึ่งข้างหน้า ยองแจก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเพื่อนคนนี้อีกหรือไม่



ยองแจรู้จักกับจุนฮงด้วยความบังเอิญมานานกว่าสามปี ลักษณะที่ดูไม่มีพิษมีภัยของจุนฮง จึงทำให้เขากล้าพอที่จะออกมาพบเจอกับจุนฮงอีกหลายต่อหลายครั้ง



เวลาที่ทั้งคู่จะนัดเจอกันหรือคุยกัน ยองแจกับจุนฮงจะสลับกันแอบเอากระดาษเขียนจดหมายไปเหน็บไว้ใต้ก้อนหินก้อนใหญ่ตรงริมทางเดินเลียบกำแพงคฤหาสน์ จึงไม่น่าแปลกใจที่ยองแจแสร้งทำเป็นชวนอึนบีออกไปเดินเล่นข้างนอกบ่อยๆ



ยองแจไม่กล้าใช้โทรศัพท์มือถือหรือวิธีการติดต่อช่องทางอื่นๆ เพราะกลัวว่าคุณพ่อจะจับได้ เขาเองไม่อยากเสี่ยงให้ตัวเองต้องโดนดุ ก็เวลาที่คุณพ่อโกรธน่ะ น่ากลัวที่สุดในโลกเลย



และข้อสำคัญ ยองแจไม่อยากให้คุณพ่อกินจุนฮง ... ก็จุนฮงน่ะเป็นเพียงแค่สามัญชนธรรมดาที่เป็นเหมือนลูกแกะตัวเล็กๆ ในสายตาของบลัด

 

 










“อยู่ที่นี่ก่อนนะแดฮยอน เดี๋ยวแจมา”



ยองแจต้องตัดใจไม่สบสายตาสีเทาเข้มที่มองมาอย่างออดอ้อนก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป ทิ้งให้เจ้าหมาสีดำตัวใหญ่นอนหมอบทำหน้าหงอยอยู่บนเตียงนอน



เพียงเจ้านายตัวเล็กปิดประตูห้องนอน แดฮยอนก็ลุกขึ้นสะบัดกายแล้วกระโดดลงจากเตียง เขารู้อยู่แล้วว่ายองแจกำลังจะแอบออกไปข้างนอก เพื่อไปพบกับใครอีกคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างแรงเด็กหนุ่มสามัญชนที่ชื่อ ชเวจุนฮง



ครั้งหนึ่งแดฮยอนทนไม่ไหวพุ่งตรงไปหาเด็กหนุ่มที่ชื่อจุนฮงนั่น หวังจะกัดให้จมเขี้ยว เพราะเด็กนั่นบังอาจมาจับมือยองแจของเขาแต่ปรากฏว่าเจ้านายตัวเล็กของเขาดันวิ่งเข้ามาขวางไว้ พร้อมกระชากลากถูเขากลับเข้าบ้าน ไอ้เด็กจุนฮงเลยหลุดรอดคมเขี้ยวของเขาไปได้



ในตอนนั้นนอกจากเขาจะถูกยองแจดุด่าให้เสียใจแล้ว เขายังถูกมือเล็กๆ นั้นหวดเข้าไปที่หลังอีกหลายที



ลำพังร่างกายของเขาเองไม่สะดุ้งสะเทือนสักเท่าไหร่หรอก เพราะเขาน่ะแข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เขาเป็นห่วงแค่มือเล็กๆ ที่แสนบอบบางของยองแจว่าจะเจ็บหรือเป็นแผลจากการตีเขามากกว่า



ห่วงจนลืมความโมโหเด็กหนุ่มที่ชื่อจุนฮงนั่น



ห่วงจนลืมความน้อยใจที่ถูกยองแจดุด่า



ห่วงจนต้องแอบเข้าไปลอบเลียมือขาวที่เย็นเฉียบเพื่อให้แน่ใจว่า ยองแจจะไม่มีบาดแผลบนมือคู่นั้น



ไม่รู้ว่ายองแจจะรู้บ้างหรือไม่..ว่าหัวใจของเขามีแต่ยองแจทุกลมหายใจเข้าออก

 

 







หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ยองแจก็มักจะขังแดฮยอนไว้ในห้องนอนในตอนที่ตนเองแอบออกไปหาจุนฮง แดฮยอนรู้ได้อย่างไรน่ะหรือ... ก็เพราะเขาได้กลิ่นของเด็กนั่นติดมาตามตัวยองแจยังไงล่ะ



ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่หมาป่าธรรมดาๆ เขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้มาก ทั้งๆ ที่เป็นห่วงแทบขาดใจในยามที่คนตัวเล็กแอบหนีออกไปข้างนอกคฤหาสน์เพียงคนเดียว



เขาจึงได้แต่เฝ้ารอ....เขากำลังรอ ...รอวันที่เขาสามารถคืนร่างเป็นมนุษย์เช่นสามัญชน



แดฮยอนรู้ดีว่า อีกไม่นาน ...



เพราะเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่หมาป่าธรรมดา .... แต่เขา คือ วูล์ฟ



เมื่อถึงตอนนั้น ... เขาจะไม่ยอมให้ยองแจห่างกายหายไปไหนได้อีก

 

 








..........................................

 





ชเวจุนฮงเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเกินวัยสิบห้าปี เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนหยิกเป็นลอนดูนุ่มนวล ดวงตาใสกระจ่างสีฟ้า กำลังยืนชะเง้อคอรอคอยคนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่สุดปลายกำแพงคฤหาสน์หลังใหญ่ด้านฝั่งตะวันตก และเพราะบริเวณถัดไปเป็นชายป่ารกทึบที่ไม่ใคร่จะมีใครอยากจะเหยียบย่างเข้าไปมากนัก



ดังนั้น สถานที่นัดพบของพวกเขาจึงไม่เคยมีใครได้ล่วงรู้



จุนฮงมักจะเป็นที่หมายปองของเด็กสาววัยรุ่นรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่เขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจใครสักคนเพียงเพราะเขากำลังตกหลุมรักเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักนามว่า ยองแจ



เมื่อสามปีที่แล้วจุนฮงได้พบกับยองแจด้วยความบังเอิญตอนที่ออกมาเดินเล่นช่วงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ตอนนั้นเขาเห็นคนร่างเล็กที่ใส่เสื้อฮู้ดสีดำคลุมกายและปิดบังใบหน้าจนมิด กำลังนั่งยองก้มหน้าจดจ้องอะไรบางอย่างบนพื้นหญ้าข้างทาง ด้วยความสงสัยเขาจึงเดินเข้าไปใกล้ เขาเห็นคนๆ นั้นกำลังมองดอกไม้ดอกเล็กที่โผล่พ้นยอดหญ้าขึ้นมา ซึ่งหากไม่สังเกตให้ดีคงไม่อาจจะมองเห็น



จุนฮงเข้าใจว่าอีกฝ่ายที่รูปร่างเล็กกว่าเขามากเป็นเด็กหลงทางมา เขาจึงเอ่ยทักทาย และเพียงแค่ได้ยินเสียงทัก อีกฝ่ายก็สะดุ้งตกใจจนหันใบหน้ามาและใบหน้านั้นก็ไม่เคยลบเลือนไปจากหัวใจของจุนฮง



ถึงแม้หลังจากนั้นทั้งคู่จะมีโอกาสพูดคุยกันและจุนฮงก็ได้รู้ว่ายองแจอายุเท่ากับเขา แต่เป็นเพราะว่ายองแจดูตัวเล็กและน่าทะนุถนอมราวกับเด็กวัยแปดขวบ จึงทำให้จุนฮงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดู จนหลายต่อหลายครั้งที่เขามักจะมีของเล่นน่ารักๆ มาฝากให้ยองแจอยู่เสมอ



ในตอนนั้นจุนฮงดีใจมากที่ได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับยองแจ แต่เป็นเพราะยองแจขอร้องไว้ไม่ให้เขาบอกใคร เขาจึงจำใจต้องเก็บงำการคบหาไว้เป็นความลับ ทั้งๆ ที่เขาอยากจะอวดให้ทั่วหมู่บ้านว่ายองแจของเขาน่ะน่ารักแค่ไหน



ถึงแม้จะได้ส่งจดหมายพูดคุยกันหลายต่อหลายฉบับ แต่ความเป็นจริง จุนฮงมีโอกาสได้เจอกับยองแจน้อยมาก อย่างเช่นครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เจอกันนานเกือบหกเดือน นานจนเด็กหนุ่มคิดว่ายองแจรู้สึกผิดที่จู่ๆ สัตว์เลี้ยงของตนก็โผกระโจนเข้ามาจะกัดเขา



จุนฮงอยากจะบอกยองแจเหลือเกินว่า ไม่ได้ถือโกรธเจ้าหมานั่นเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่อยากให้ยองแจรู้สึกไม่ดีด้วย เพราะเขารู้ว่ายองแจรักเจ้าหมานั่นมากแค่ไหน



ตอนที่จุนฮงได้รับจดหมายฉบับล่าสุด เพียงแค่ยองแจบอกว่าอยากจะมาพบเจอเพื่อฉลองวันเกิดครบสิบห้าปีด้วยก่อนที่ครบรอบวันเกิดจริงๆ ในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้าเด็กหนุ่มก็ตื่นเต้นจนนอนแทบไม่หลับ ในใจก็เฝ้าคิดหาของขวัญและเร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันที่นัดหมายไวๆ



เด็กหนุ่มเดินย่ำเท้าไปมาเดินวนอยู่รอบต้นไม้ใหญ่ตรงสถานที่นัดหมายด้วยความตื่นเต้น มือหนาก็กำของขวัญชิ้นเล็กไว้แน่น ของขวัญที่เขามั่นใจว่าคนตัวเล็กต้องถูกใจอย่างแน่นอน

 









“จุนฮง”



เสียงหวานแว่วมาพร้อมกับมือเล็กที่โบกไปมาเพื่อทักทาย จุนฮงได้เห็นร่างเล็กบอบบางเพียงไกลๆ เขาก็กระโดดโลดเต้นโบกไม้โบกมือทักทายส่งกลับไป



จุนฮงเฝ้ามองคนตัวเล็กที่ก้าวขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆ เด็กหนุ่มก็ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเขารู้สึกได้ว่า...มีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป







รูปร่างบอบบางยังคงห่อคลุมกายด้วยเสื้อคลุมสีดำทึบทับเสื้อฮู้ดที่ปิดคลุมบังใบหน้า กางเกงยีนส์สีดำสนิทเข้ารูป รองเท้าบู๊ทหนังส้นหนาที่สูงคลุมถึงหัวเข่า เหมือนเดิมดั่งวันแรกที่ได้พบเจอ



แต่อะไรกัน ที่ทำให้จุนฮงรู้สึกกระวนกระวายใจ







เสียงทักทายเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะกังวานใสอันคุ้นเคยจากอีกฝ่าย



แต่ทำไม หัวใจของจุนฮงถึงกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ







เมื่อยองแจมาหยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้า จุนฮงก็ได้กลิ่นผลไม้หอมหวานยั่วยวนกำจายลอยอวลไปรอบตัว



สมองของเขามึนตื้อไปชั่วขณะ ร่างกายก็พาลนิ่งค้างมีเพียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง









และเพียงแค่ยองแจเงยใบหน้าขึ้นสบสายตา จุนฮงก็ได้เห็นใบหน้าของยองแจที่เหมือนเดิม



แต่ใบหน้าที่เคยเห็นว่าน่ารัก ในวันนี้กลับดูงดงามจนทำให้จุนฮงลืมแม้กระทั่งการหายใจ ดวงตาเรียวสวยของยองแจเหมือนกำลังสะกดให้เขาอยู่ภายใต้อำนาจ ริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเอื้อนเอ่ยในสิ่งที่จุนฮงไม่ได้ใส่ใจจะฟัง ... เพราะตอนนี้เขากำลังจดจ้องเพียงริมฝีปากอิ่มสีแดงจัดอย่างหลงใหล













เด็กหนุ่มสามัญชนหรือจะทานทนกับเสน่ห์อันเย้ายวนของบลัดที่กำลังเติบโตล่วงเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์










จุนฮงคว้าเอวของยองแจดึงร่างอันบอบบางเข้ามาชิดใกล้ ดวงตาสีฟ้าของเขาจดจ้องมองแต่เพียงริมฝีปากอิ่มที่เขาหลงใหล เมื่อไม่อาจต้านทานความต้องการที่เกิดขึ้นจากเบื้องลึกภายในจิตใจ จุนฮงก็ก้มลงบดเบียดริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากนิ่มหยุ่นของยองแจทันที



เพียงริมฝีปากได้สัมผัสแนบชิดริมฝีปากอันเย็นเฉียบของยองแจ หัวใจของจุนฮงก็เต้นแรงราวกับกำลังจะระเบิดออกมาด้วยความสุขที่ท่วมท้น



หัวใจของยองแจก็กำลังเต้นแรงเช่นเดียวกัน รสสัมผัสแปลกใหม่จากจุนฮงกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างของบลัดภายในร่างกายของยองแจให้ตื่นขึ้นมา



ราวกับทุกสิ่งรอบกายกำลังหยุดนิ่ง แม้กระทั่งใบไม้หรือยอดหญ้าก็ยังไร้การเคลื่อนไหว ความหอมหวานลอยอวลในบรรยากาศสร้างความกระสันในกายของเด็กหนุ่มสามัญชนให้ทะยานพุ่งขึ้นสูง



จุนฮงกำลังได้ใจเมื่อเห็นว่ายองแจไร้ท่าทีต่อต้าน เด็กหนุ่มจึงพยายามขบเม้มดูดดึงริมฝีปากของยองแจให้เผยอออก ก่อนจะลุกล้ำส่งปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปสัมผัสความหวานฉ่ำดั่งใจปรารถนา



หอมหวาน ...



ชุ่มฉ่ำ



ราวกับกำลังลิ้มรสน้ำผลไม้หวานซาบซ่าน



จุนฮงออกแรงดันร่างของยองแจให้หลังแนบชิดไปกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ เขาผละริมฝีปากออกมาซุกไซร้สูดดมไปทั่วลำคอขาว กลิ่นกายหอมหวานของยองแจกำลังมอมเมาเขาดังเช่นยาเสพติด



อยากได้มากกว่านี้



อยากลุกล้ำมากกว่านี้



อยากครอบครองมากกว่านี้

 








“ยองแจ .. แฮ่ก...ยองแจ .. ฉัน....ต้องการนาย”



“ย่ะ..อย่า.. ทำ..แบบนี้”



เสียงร้องห้ามตะกุกตะกักของยองแจในยามที่กำลังอดทนต่อสิ่งปลุกเร้าตามธรรมชาติ กลายเป็นเสียงครางหวานแสนเสนาะหูสำหรับจุนฮง 



มือเล็กของยองแจที่พยายามปัดป่ายกลับกระตุ้นอารมณ์ความปรารถนาของเด็กหนุ่มให้พุ่งทะยานสูงขึ้น 



ร่ายกายบอบบางบิดเร้าก็แลดูยั่วเย้า จนจุนฮงไม่อาจเหลือสำนึกใดๆ มาฉุดรั้ง



ต้องการ



ต้องการ



ต้องการ



ต้องการ









เด็กหนุ่มถูกความเสน่หาเข้าครอบงำจนไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ที่กำลังล้นปรี่ได้ เขาต้องการชื่นชมเรือนร่างของยองแจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า จึงเริ่มดึงทึ้งเสื้อโค้ทตัวหนาและเสื้อฮู้ดของคนตัวเล็กออกโยนไว้กับพื้นดิน มือหนาของจุนฮงลูบไล้ไปทั่วร่างอันบอบบางผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อผ้าเรียบลื่น



ทันทีที่จุนฮงเบียดแนบร่างกายร้อนที่เต็มไปด้วยความต้องการของตนเองไปบนร่างบอบบางของยองแจ ฉับพลันดวงตาเรียวหวานที่เคยเป็นสีน้ำตาลกระจ่างใสของยองแจก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความร้อนในร่างกายและหัวใจที่เต้นแรงจนสะท้านสะเทือนของจุนฮงมันรุนแรงจนสัญชาตญาณของบลัดอย่างยองแจสัมผัสได้



หัวใจที่กำลังสูบฉีดและเลือดสีแดงสดไหลเวียนอยู่ในร่างกายของจุนฮง กำลังเรียกร้องให้ยองแจเกิดความกระหายอยาก



รสชาติของเลือดที่ติดซึมอยู่ตรงปลายลิ้นของจุนฮงยามสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดจนบาดฟันคมของยองแจ กำลังปลุกความหิวโหยของปิศาจร้ายในร่างของยองแจ



บลัดไม่ได้มีประสาทสัมผัสทางหูและจมูกดีเท่ากับวูล์ฟ.....



แต่บลัดกลับมีประสาทสัมผัสที่ดีผ่านทางปลายลิ้นและผิวกาย



กัด



กัดกิน



กัดกินเลือดเนื้อ










ยองแจหอบหายใจถี่ มือบางค่อยๆ เลื่อนไล้ขึ้นไปเกาะเกี่ยวตอบรับให้เรือนร่างของจุนฮงเข้ามาแนบชิดกายตนมากขึ้น จุมพิตของยองแจกำลังมอมเมาให้จุนฮงหลงใหล

 


เด็กหนุ่มไม่อาจรู้ว่าเหตุการณ์เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

 

 










จนกระทั่ง.....

 

 














ริมฝีปากอิ่มถูกฉาบไปด้วยเลือดสีแดงสด เสื้อผ้าสีดำสนิทยังเห็นร่องรอยเปรอะเปื้อนเลือดข้นสีแดงกระเซ็นไปทั่ว ดวงตาสีแดงฉานทอดมองร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนหายใจรวยริน ลำคอและหัวไหล่ของเขามีร่องรอยบาดแผลจากการกัดจนเป็นแผลเหวอะหวะ



ดวงตาสีฟ้าของจุนฮงที่มองสบมาฉายแววไม่เข้าใจ เขาไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะพูดอะไรออกมาได้อีก เพียงแค่หายใจก็ยังยากลำบากยิ่งนัก



ข้างกายของจุนฮงมีโหลแก้วที่บรรจุดอกเดซี่ไว้ภายในแตกกระจายเกลื่อน เด็กหนุ่มตั้งใจเตรียมมันมาให้เป็นของขวัญวันเกิดแก่ยองแจเพื่อนที่เขาตกหลุมรักมายาวนานถึงสามปี

 










 

 

“หวัดดี”



“อ๊ะ!!



“ขอโทษที่ทำให้ตกใจ”



“มะ..ไม่เป็นไร”



“กำลังทำอะไรอยู่”



“กำลังดูนี่”



“อ๋อ.. นั่นมันดอกเดซี่”



“ดอกเดซี่?



“ใช่ ... ไม่รู้จักเหรอ”



“ไม่...แจรู้จักแต่ดอกกุหลาบ คุณพ่อปลูกแต่ดอกกุหลาบ”



“แล้วชอบดอกเดซี่ไหม”



“ชอบสิ ...แจชอบดอกเดซี่มากกว่ากุหลาบอีก”



“ถ้าชอบ.. วันหลังจะปลูกใส่กระถางมาให้นะ”



“จริงๆ นะ จะปลูกมาให้แจจริงๆ นะ”



“อืม..จริงสิ...ฉันชื่อชเวจุนฮง เรียกฉันว่าจุนฮงก็ได้”



“แจ ชื่อ ยองแจ ...แจอนุญาตให้จุนฮงเรียกชื่อแจได้



“ยินดีที่ได้รู้จัก”



“แบบนี้เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม...แจไม่เคยมีเพื่อนเลย”



“ฮ่าๆๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย แจน่ารักแบบนี้จะไม่มีเพื่อนได้ยังไง”



“จริงๆ นะ แจไม่เคยมีเพื่อนเลยจริงๆ ...แต่ว่าจุนฮงต้องสัญญาก่อนว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร”



“ได้สิ ...ในเมื่อเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา”

 














น้ำตาใสไหลออกมาจากปลายหางตาของจุนฮง ก่อนที่สติของเขาจะดับลงไป เขาก็ยังอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของยองแจเพื่อปลอบใจ เขาอยากจะบอกกับยองแจว่าไม่เป็นไร








เด็กหนุ่มรู้มาตลอดว่ายองแจเป็นบลัด 



แต่จะทำอย่างไรได้



ในเมื่อเขา...รักไปแล้ว...ทั้งหมดของหัวใจ

 








...............................

 

 




กลิ่นเลือดและเสียงครวญที่ล่องลอยมาตามสายลมหนาว



สัญชาตญาณการเตือนภัยก็กรีดร้องขึ้นภายในตัวของเจ้าหมาป่าร่างยักษ์ แดฮยอนเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่ภายในห้องเพียงชั่วครู่ และเมื่อตะหนักได้ว่าเสียงที่มันได้ยินคือเสียงของยองแจ เจ้าหมาป่าก็ไม่รอช้า กระโจนจากระเบียงห้องนอนของยองแจที่อยู่บนชั้นสามของคฤหาสน์ ลอยตัวลงมายืนอยู่บนพื้นสนามหญ้าอย่างสง่างาม ก่อนจะวิ่งกวดสี่ขาไปอย่างรวดเร็วตามทิศทางของเสียงที่เขาได้ยิน



ความรวดเร็วราวกับพายุพัดพา เพียงแค่อึดใจ แดฮยอนก็พาร่างของตัวเองมาปรากฏกายเบื้องหน้าเจ้านายตัวเล็กของเขา ดวงตาสีเทาแวววาวมองเห็นยองแจกำลังนั่งอยู่เคียงข้างร่างที่เคยมีลมหายใจของเด็กหนุ่มนามว่าชเวจุนฮง มือทั้งสองข้างของยองแจประคองกอดร่างของเด็กหนุ่มไว้แนบอก 



ริมฝีปากอิ่มที่เคยแดงจัดเพราะอากาศหนาว ยามนี้กลับเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดไหลข้นหยดย้อยจนถึงปลายคาง ดวงตาเรียวสีน้ำตาลสวยกลายเป็นสีแดงฉาน ร่างกายขาวที่ตามปกติจะถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ทเนื้อหนา กลับถูกปลดออกจนเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวหลวมโคร่งสีดำที่ปลดกระดุมลงจนถึงกลางอก



บรรยากาศที่เงียบสนิทนิ่งงันราวกับเวลาถูกหยุดลงกำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานยั่วยวน ภาพอันน่ากลัวของผิวกายขาวที่ตัดกับสีดำของเนื้อผ้าและสีแดงของเลือดที่เปรอะเปื้อนสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น ... กลับแลดูงดงามและเย้ายวนจนแดฮยอนแทบลืมหายใจ



หมาป่าหนุ่มสติล่องลอยเดินเหยียบย่างตรงไปยังร่างของเจ้านายที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นดินที่พึ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะแรกของฤดูกาล ราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังที่มองไม่เห็น อยู่ๆ ความปรารถนาจะครอบครองเรือนร่างงดงามตรงหน้าก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น จนแดฮยอนแทบทนไม่ไหว



อุณหภูมิภายในร่างกายของแดฮยอนกำลังร้อนจัดจนทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป หิมะก็ถูกละลายเป็นน้ำเดือดพล่านตรงอุ้งเท้าทั้งสี่ ควันสีขาวล่องลอยพวยพุ่งราวกับเจ้าหมาป่ากำลังเดินอยู่ในหมอกควันเหมือนปิศาจในความฝัน



"แดฮยอน..."



ใบหน้างดงามเอียงคอหันมามองสัตว์เลี้ยงของตนเอง ดวงตาสีแดงฉานมีแววสั่นไหวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว



"แจ ... แจกำลัง ... กินเพื่อนตัวเอง...ฮึก... เพื่อนคนเดียวของแจ"



แล้วแดฮยอนก็เห็นน้ำตาหยดออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ค่อยๆ กลับคืนเป็นสีน้ำตาลอ่อนเช่นเดิม พร้อมกับบรรยากาศที่เย้ายวนและกดดันเมื่อครู่ก็จางหายไป



"ฮึก .. แจ ... แจ ...กัดจุนฮง.. ฮือ. ... แดฮยอน....แจกัดจุนฮง..."



แดฮยอนรู้ว่าคนทั้งบ้านของคิมฮิมชานเป็นบลัด รวมทั้งยูยองแจ แต่เขาไม่เคยเห็นยองแจกัดกินใครมาก่อน เพราะทุกครั้งอึนบีจะจัดการนำเลือดใส่แก้วมาให้เจ้านายตัวน้อยของเขาทุกวัน ราวกับสามัญชนที่ต้องดื่มนมก่อนนอน



แดฮยอนรู้ดีว่านี่คือสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์บลัด แต่ยองแจไม่เคยกระหายถึงขนาดต้องลงมือทำร้ายใคร และเขาก็ไม่เคยคาดคิดว่า ชเวจุนฮงจะกลายเป็นคนที่โชคร้ายคนนั้น



คนตัวเล็กนั่งร้องไห้ตัวสั่นเทากอดร่างของเพื่อนไว้แนบอก เสียงสะอึกสะอื้นเสียใจของยองแจทำให้แดฮยอนรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอยู่ไม่น้อย เขาเองก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น แดฮยอนค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ ก่อนจะใช้จมูกดุนดันข้างแก้มขาวของยองแจเพื่อปลอบใจ



แต่เพียงไม่ถึงเสี้ยวนาทีดวงตาสีเทาของเจ้าหมาป่าก็ฉายโชนเป็นสีทอง เสียงข่มขู่คำรามดังกึกก้อง ร่างที่ใหญ่โตก็ขยับขึ้นมาขวางทางด้านหน้าแสดงการปกป้องเจ้านายตัวเล็ก มันทำท่าเตรียมพร้อมจะกระโจนใส่ผู้ที่มาปรากฏกายตรงหน้าทันที



"ถอยออกไปแดฮยอน!"



เสียงคุ้นเคยของอึนบีกล่าวสั่งให้แดฮยอนหลบทางให้กับชายหนุ่มดวงตาเรียวเล็ก เส้นผมสีเทายุ่งเหยิง ท่าทางประหลาดแลดูไม่ไว้วางใจ



"กรรร....."



ไม่มีทาง ... แม้แต่อึนบีก็ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับแดฮยอน



หมาป่าตัวใหญ่ยังคงเดินวนเวียนรอบยองแจและร่างของจุนฮงเพื่อพิทักษ์คนเป็นนาย ร่างกายที่ใหญ่โตราวกับต้องการจะข่มขวัญชายหนุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของอึนบี ดวงตาสีทองฉายโชนราวกับเปลวเพลิงก็กำลังมองเด็กหนุ่มนั่นอย่างท้าทาย



ชายหนุ่มรูปร่างเล็กผิวกายซีดขาว ดวงตาเรียวเล็กนั้นกำลังจดจ้องหมาป่าตัวใหญ่เบื้องหน้าด้วยความสนใจ



เขาถูกเชิญให้มาพักพิงที่คฤหาสน์หลังนี้ เพื่อร่วมพิธีอวยพรวันเกิดครอบรอบอายุสิบห้าปีของของยู ยองแจ บุตรคนเดียวของคิมฮิมชาน ขณะเดินทางใกล้ถึงคฤหาสน์อันเป็นที่พักพิงของไดมอนด์บลัด เขาและยุนอึนบีหญิงรับใช้คนสนิทของฮิมชานก็พบกับเรื่องราวที่ไม่คาดคิด



"คุณหนูยองแจ คุณอยากให้ผมช่วยเพื่อนของคุณหรือเปล่า"



ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก น้ำตาใสยังคงหยาดหยด ใบหน้าหวานพยักขึ้นลงอย่างช้าๆ



"ถ้าเช่นนั้น ช่วยกรุณาวางร่างของเขาไว้ให้ผม ส่วนคุณหนูก็ควรกลับเข้าบ้านไปกับอึนบีก่อน"



"ล่ะ...แล้ว..จุนฮงจะ.. ตายหรือเปล่า"



"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน .. แต่ผมสัญญาว่าจะช่วยเขาอย่างสุดความสามารถ"



มือเรียวซีดขาวที่ถูกยื่นส่งมาเบื้องหน้าให้กับยองแจหดกลับแทบไม่ทัน เมื่อถูกร่างใหญ่ยักษ์ของเจ้าหมาป่ามาแยกเขี้ยวขวางเอาไว้



"กรรร...."



"ถ้าอย่างนั้น รบกวนคุณหนูกลับเข้าบ้านไปก่อนที่เจ้าหมาป่านี่มันจะกัดผมด้วยเถอะครับ"



"คุณหนูคะ คุณจงออบเป็นคุณหมอที่เก่งที่สุดแล้ว หากคุณจงออบรักษาเด็กคนนี้ไม่ได้ บนโลกนี้ก็คงไม่มีใครทำได้แล้วล่ะค่ะ"



ยองแจได้ยินอึนบีพูดเช่นนั้นก็รู้แล้วว่าถึงเวลาที่เขาควรจะตัดใจเรื่องจุนฮง แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อมดอย่างจงออบดีกว่า ดังนั้นคนตัวเล็กจึงลุกขึ้นไปปีนขึ้นบนหลังของแดฮยอน เรียวแขนขาวโอบรอบลำคอหนา ใบหน้างดงามซุกลงบนต้นคอที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิทนุ่มหนา



เมื่อมั่นใจว่ายองแจกอดรัดลำคอของตัวเองจนแน่นแล้ว แดฮยอนก็โจนทะยานข้ามศีรษะของจงออบและอึนบี พายองแจวิ่งหายไปพร้อมกับสายลมที่พัดใบไม้ให้ปลิดปลิว



ดวงตาเรียวหวานทอดมองร่างของจุนฮงเพื่อนคนเดียวของตน จนลับหายไปกับสายตา



จุนฮงเพื่อนคนเดียวในชีวิตของยองแจ ... เพื่อนที่ไม่อาจจะได้พบกันอีกแล้ว










แน่นอนว่าหลังจากนี้ คำว่า “เพื่อน” คงไม่สามารถใช้ได้กับสามัญชนและบลัดอีกต่อไป







....................................





ว่าจะเขียนยาวๆๆๆๆ แต่นี่ก็ยาวแล้วนะ

ยังไม่ไปถึงไหนเลย ไหนล่ะฉากแซ่บๆ

โดนไรท์หลอกกันแล้ว ว้ายๆๆๆ



ตอนนี้เปิดตัวละครอีกสองตัวจ๊ะ

จงออบพ่อมดน้อย

กับจุนฮงเด็กหนุ่มสามัญชนที่โผล่มาก็โดนน้องแจกัดจนตาย




ขอย้ำอีกครั้งว่าเรื่องนี้เป็นแฟนตาซีโรแมนติกนะคะ

เอ๊ะหรือว่าเป็นแฟนตาซีอีโรติกกันแน่

ดังนั้น อย่าถามถึงน้ำหนักของสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของแฟนตาซีนะคะ

แล้วก็ขออภัยที่มีฉากเลือดสาดอีกแล้ว งืออออ




บังชานเจอกันตอนหน้านะคะ

แต่ฝ่ายไหนจะกินฝ่ายไหน กินกันยังไงก็รอหน่อยนะคะ

เพราะคุณพ่อฮิมชานของเราก็ใช่ว่าจะตกอยู่เบื้องล่างง่ายๆ





เม้นได้ ติชมได้ตามแท๊กนี้นะคะ

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #56 IM BE YOO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 19:15
    จุนฮง ตายเพราะหื่นแท้ๆ /// ไรต์เขียนดีมากเลย นึกถาพตามออกเป็นฉากๆเลย
    #56
    1
    • #56-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      14 กันยายน 2561 / 15:20
      น้องหื่นเพราะเสน่ห์ของยองแจค่ะ
      ขอบคุณมากนะคะที่ติดตาม
      #56-1
  2. #47 greenmeat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 09:17
    แงงงง ปวดใจมากกกก จุนฮงสงสารรร ตอนแรกคิดว่าจะทำไรน้องแจแล้ววว ขอให้รอดน้า ส่วนแดฮยอนก็หวงเจ้านายเหลือเกิน5555555
    #47
    1
    • #47-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      8 กันยายน 2561 / 19:53
      งบจ้างจุนฮงน้อยค่ะ มาปุ๊ปตายปั๊ปเลย 5555
      #47-1
  3. #30 ZUUBABY95 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 15:40
    หลงคุณวูฟล์ถอนตัวไม่ขึ้นแล้วววว ตัวแค่นี้ยังดุเป็นนุ้งหมาบ้า ถ้าเปลี่ยนร่างเป็นคนได้คงอันตรายต่อคนรอบข้างและคุณหนูคนสวยด้วยแน่ๆ จะถูกจับกินเมื่อไหร่ไม่รู้ งุ้ยยยยยย
    ชอบการบรรยายของไรท์มากเลย ทำเอาลุ้นตามไปด้วย ซีนจุนฮงจะกินน้องแจทำเอาคิดไม่ถึงเลยว่าน้องแจจะกินจุนฮงแทน ติดตามค่ะๆๆ
    #30
    1
    • #30-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      27 สิงหาคม 2561 / 11:37
      สงสารจุนฮง อิไรท์ใจร้ายให้น้องโผล่มาก็โดนกินเลย
      #30-1
  4. #20 Nonsenseman (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 20:15

    ชอบบรรยากาศเรื่องนี้จังค่ะ คุณมาริเขียนคุมบรรยากาศได้ดี ฉากที่ควรกดดันก็กดดัน ฉากที่ควรยั่วยวนก็ยั่วยวน ฉากที่ควรเศร้าก็เศร้า รู้สึกตามตัวละครได้ง่ายมากเลยค่ะ /รอฉากที่มีพ่อมดน้อยจงออบออกอีกนะคะ 555555

    #20
    1
    • #20-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:49
      ขอบคุณมากค่ะ จะพยายามถ่ายทอดบรรยากาศให้คนอ่านสัมผัสได้ค่ะ หวังว่าจะอยู่เป็นเพื่อนกันจนจบนะคะ
      #20-1
  5. #19 Chanzhino (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:19
    แฟนตาซีอีโรติคแน่ๆ เอิ้กๆ จงออบโผล่มา ต้องเป็นออบโล่ แน่ๆเลย จะรักสามเส้าไหมเนี่ยTT รอแดฮยอยกลายร่างอยู่นะคะ โตไวๆนะลูกกกกกก
    #19
    1
    • #19-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:44
      ออบโล่ หรือโล่ออบดี งืออออ แต่ตอนใหม่แดฮยอนแปลงร่างแล้วนะคะ มาอ่านมะ
      #19-1
  6. #18 Kurobuta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 05:56

    ไม่อยากให้จบตอนเลยอ่ะเพลินนนนนน อิจฉายองแจแดฮยอนเอ๊ยอยากให้แกโตเร็วๆจังเลย แอบคิดว่าแดฮยอนจะหื่นขึ้นตอนเจอยองแจกับจุนฮงแหมคิดไปได้ จงออบนี่เป็นอีกคนที่น่ารักไม่เบา ดวงตาเรียวเล็กพูดง่ายๆ ตาตี่ งื้ออออ น้องมุน ลุ้นๆให้ช่วยจุนฮงให้ได้ ตอนนี้สงสารยองแจเบาๆ ต้องเจ็บปวดขนาดไหนที่ทำร้ายเพื่อนเพียงคนเดียวอย่างจุนฮง รอตอนหน้าอย่าใจจดใจจ่อ เพราะคู่พ่อกำลังมาาาาาาาาา เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ แต่ก็อย่าหักโหมมากน้าาาาาเดี๋ยวไม่สบาย

    #18
    1
    • #18-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:45
      แดฮยอนโตเร็วมากกว่ายองแจอีกค่ะ หวังแต่จะแทะโลมน้องตลอด
      #18-1
  7. #17 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 19:51
    โอ้ยยย หลงรักแดฮยอนอ่ะ ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งและเป็นผู้พิทักษ์น้องแจที่แท้จริง สงสารจุนฮงอ่าาา ฮืออออ 😭😭😭 พ่อมดออบช่วยหนูฮงด้วยนะ แอบลุ้นให้พ่อมดออบเลี้ยงต๋อยหนูฮงจัง 555
    #17
    4
    • #17-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:43
      แดฮยอนขี้หวงเป็นที่สุด ส่วนพ่อมดจะเลี้ยงต้อย หรือถูกเด็กจับกิน อันนี้ต้องติดตามค่ะ 555
      #17-1
    • #17-3 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:54
      เดี๋ยวเปิดโหวตว่าใครจะกินใครดี 555+
      #17-3
  8. #16 JessinyO.P.A.L. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 18:25
    จุนฮงงงงงงงงลู๊กกกกกกกก
    มาเร็วไปเร็วแต่มาดีมาก>< ปล.แดฮยอนโตไวๆน๊า
    #16
    1
    • #16-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:41
      มีคนบ่นว่าจูนงไม่ค่อยมีบท เรื่องนี้โผล่มาแย่งซีนพระเอกเฉยเลย 555
      #16-1
  9. #15 nammint042 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 15:53
    จุนฮงมาเร็วเคลมเร็วมาก มาปุ๊บตายปั๊บ จงออบจะช่วยน้องได้ใช่มั้ย?
    #15
    3
    • #15-2 kyomin(จากตอนที่ 3)
      17 สิงหาคม 2561 / 18:09
      สนุกมากค่ะ พึ่งเคยอ่านพล็อตแบบนี้ครั้งแรก ก็ติดใจเลยยย // สู้ๆนะคะไรต์
      #15-2
    • #15-3 JustMariWriter(จากตอนที่ 3)
      21 สิงหาคม 2561 / 21:40
      ขอบคุณค่า ^^
      #15-3