[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 24 : Dark side begin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61




ฉันไม่มีเวลาว่างมากพอจะมานั่งคุยเป็นเพื่อนนายหรอกนะ….จงออบ



เสียงกดต่ำของโอดัลชูบ่งบอกให้รู้ว่าความหงุดหงิดของเขาใกล้จะถึงขีดสุดแล้ว แต่ไฮวิซซ์ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าก็ยังมีทีท่าสงบนิ่งไม่ได้แสดงความรู้สึกหวาดกลัวใดๆ ทั้งที่รู้ว่าตนเองกำลังเป็นผู้เสียเปรียบ



หึ ก็ผมนึกว่าคุณอยากรื้อฟื้นความหลัง



ถ้านายจะถ่วงเวลาเพื่อให้ฤทธิ์ยาที่ถูกฉีดมันเสื่อมฉันก็คงต้องบอกให้นายรู้ไว้ว่า คงนานเป็นวันๆ กว่านายจะสามารถกลับมาใช้เวทย์มนต์ได้ตามปกติ



“………………”



อ้อ.. แล้วนายก็คงไม่ได้ลืมใช่ไหมว่า... เวทย์มนต์ของนายไม่มีผลอะไรกับฉัน … ในเมื่อพ่อของฉันคือเจ้าของหัวใจที่นายกินเข้าไป



จงออบเผลอกำมือแน่น ทั้งๆ ที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เขานึกโมโหกับเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมา เขาอยากจะนึกโทษความผิดให้กับตาพ่อมดเฒ่าโอยอนแฮที่เป็นไฮวิซซ์คนก่อน



พ่อของโอดัลชู



ฉันเสียเวลามามากพอแล้ว …คงต้องขอตัวกลับไปทำงานก่อน และหวังว่าเมื่อฉันกลับมาอีกครั้ง นายจะยอมตอบคำถามของฉันสักที …แล้วก็อย่ามาโกหกว่าไม่รู้ เพราะฉันรู้ว่านายรู้



ปัง



เสียงกระแทกปิดประตูดังลั่นตามหลังโอดัลชูที่เดินออกไปนอกห้องอย่างหัวเสีย ใบหน้าเรียบเฉยของพ่อมดหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวดุดันขึ้นมาทันที



ฟรึ่บ!  เพล้ง



มือเรียวกวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานให้ร่วงหล่นบนพื้นจนแตกกระจาย เพื่อระบายความหงุดหงิดที่มี



จงออบนึกไปถึงเรื่องราวเริ่มต้นที่เขาต้องมีชีวิตพัวพันกับผู้ชายที่ชื่อ … โอดัลชู








เมื่อสิบเก้าปีที่แล้ว ในตอนที่จงออบอายุเพียงสี่ขวบ เขาถูกผู้พิทักษ์ร่างยักษ์นำตัวมาพบกับโอยอนแฮ ไฮวิซซ์คนเก่าที่แม้จะมีอายุอานามเพียงแค่ห้าสิบปี แต่เพราะบุคลิกและท่าทางราวกับคนแก่วัยแปดสิบ เขาจึงติดปากเรียกโอยอนแฮว่า..ตาเฒ่า...จวบจนทุกวันนี้



จงออบได้รับการแนะนำให้รู้จักกับโอดัลชู เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีซึ่งเป็นบุตรชายของตาเฒ่าโอยอนแฮ และเพราะเกิดจากมารดาที่เป็นฮาล์ฟ จึงทำให้ดัลชูเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาไม่มีอำนาจมนตราใดๆ ถึงแม้บิดาแท้ๆ จะเป็นพ่อมดระดับสูง



ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่จงออบใช้ชีวิตอยู่กับตาเฒ่าโอยอนแฮในฐานะลูกบุญธรรมและรัชทายาทแห่งเผ่าพันธุ์วิซซ์ เขาก็เห็นแต่ความสนใจในศาสตร์แห่งเวทมนต์ของพี่ชายบุญธรรม จนเรียกได้ว่ามันคือ...ความลุ่มหลง



แม้จะถูกเลี้ยงดูมาแบบพี่น้อง แต่สายตาของดัลชูที่ลอบมองเขาในยามที่ได้รับการถ่ายทอดความรู้จากตาเฒ่า ก็เต็มไปด้วยความน้อยใจแกมอิจฉา ซึ่งในตอนนั้นเขาก็คิดไปว่า คงเป็นเพราะความอิจฉาแบบเด็กๆ ของดัลชูที่เห็นเขาได้รับความเอ็นดูจากพ่อบุญธรรมมากกว่า โดยที่เขาก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าจะเกิดเรื่องราวเลวร้ายขึ้น



จนกระทั่งวันนั้นมาถึง …



วันที่ดัลชูได้เจอหนังสือเก่าแก่ที่บันทึกคำทำนายโบราณในห้องสมุดของคนเป็นบิดา ดัลชูในวัยสิบเก้าปีทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่น เด็กหนุ่มรีบนำหนังสือมาให้บิดาดูพร้อมกับรบเร้าหาคำตอบมากมาย จนคนเป็นบิดารำคาญใจเผลอปัดหนังสือโบราณนั่นร่วงหล่นลงไปโดนตะเกียงไฟที่ก่อเอาไว้เพื่อทดลองสารเคมีบางอย่าง



เปลวไฟทำให้หนังสือเล่มนั้นถูกทำลายไปบางส่วน



เช่นเดียวกับความรู้สึกภายในจิตใจของโอดัลชู



เมื่อเห็นหนังสือที่เป็นดั่งความหวังเดียวว่ามันจะสามารถทำให้ตนเองกลายพันธุ์เป็นวิซซ์ได้เหมือนกับบิดากำลังถูกเปลวเพลิงลามเลีย สติของโอดัลชูก็ขาดสะบั้น เขาโมโหบิดาจนหันไปคว้าเหล็กแหลมสำหรับเขี่ยไม้ฟืนในเตาผิงขึ้นแทงบิดาที่ไม่คาดว่าบุตรชายจะลงมือทำร้ายตนเองได้



โอดัลชูเสียสติไปแล้ว



เด็กหนุ่มรีบหันไปคว้าหนังสือมาดับไฟแล้วประคองไว้แนบอกอย่างหวงแหน โดยไม่ได้สนใจร่างของบิดาที่กำลังล้มลงสิ้นใจ



คนที่เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้น ไม่ใช่แค่จงออบในวัยแปดขวบเพียงคนเดียว แต่ยังมี ฮันดงกึม ผู้พิทักษ์ร่างยักษ์ที่คอยอยู่ข้างกายของเขาเสมอก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย



ขณะที่จงออบกำลังยืนนิ่งด้วยความตกใจ ดงกึมก็พุ่งตัวเข้าไปใช้เวทย์มนต์บางอย่างเรียกหัวใจของตาเฒ่าไฮวิซซ์ให้ลอยขึ้นมาจากร่าง ก่อนที่ร่างของตาเฒ่าจะสลายลงเป็นผุยผง



จงออบรู้ว่า หนึ่งในพิธีที่จะรับสืบทอดตำแหน่ง รัชทายาทจะต้องกลืนกินหัวใจของไฮวิซซ์คนเก่าเพื่อสืบทอดพลังจากไฮวิซซ์คนเก่า และมีเพียงไฮวิซซ์ผู้แก่กล้าเท่านั้นที่จะสามารถใช้มนตราดึงหัวใจของตนเองออกมาได้ เพื่อมอบให้ใครสักคนก่อนจะสิ้นใจ




แต่พิธีนี้ก็ไม่ได้เป็นพิธีที่จำเป็น หากไฮวิซซ์คนเก่าสิ้นใจด้วยอุบัติเหตุแบบทันทีหรือโดยไม่รู้ตัว ก็ไม่สามารถใช้เวทย์มนต์นำหัวใจออกมาได้ก่อนร่างสูญสลาย และก็ถือเป็นสิทธิ์ของไฮวิซซ์คนเก่าที่จะสามารถเลือกมอบหัวใจให้ใครก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมอบให้รัชทายาทเสมอไป



ในตอนนั้นเพราะความชะล่าใจของดงกึมที่ปล่อยให้ดัลชูหายไปก่อนจะทำการจับกุมตัวไปลงโทษ จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงตามมาอีกหลายต่อหลายครั้ง










ครั้งหนึ่ง ดัลชูบุกเข้ามาเพื่อขโมยหัวใจของบิดาก่อนงานพิธีสืบทอดตำแหน่งเพียงคืนเดียว เป็นจังหวะที่ดงกึมถูกส่วนกลางเรียกตัวไปประชุมด่วนเพื่อเตรียมงานพิธี ทำให้จงออบต้องอยู่คนเดียว



และในคืนนั้นจงออบก็ได้รับความบอบช้ำไปทั่วทั้งร่างกาย หลังจากต้องใช้ทั้งเวทย์มนต์และกำลังกายยื้อแย่งกล่องใส่หัวใจของตาเฒ่ากับดัลชูที่ถืออาวุธโลหะประหลาดมาทำร้ายน้องชายบุญธรรมอย่างไม่ออมมือ จนสุดท้ายต่างก็ได้เศษเสี้ยวหัวใจของตาเฒ่าไปคนละส่วน



จงออบตัดสินใจกลืนกินหัวใจที่แย่งเอามาไว้ได้ในมือเพื่อตัดปัญหา ส่วนดัลชูก็คิดไม่ต่างกัน เด็กหนุ่มวัยสิบเก้าก็กลืนหัวใจของบิดาเข้าไปทันทีก่อนจะหายตัวไปอีกครั้ง

 





จนผ่านไปเนิ่นนานหลายปี ดัลชูก็กลับมาอีกครั้ง



การเผชิญหน้าที่จงออบจำได้ไม่เคยลืมเลือน

 


วันนี้เมื่อสามปีที่แล้ว....



เขาสูญเสียผู้พิทักษ์ที่อยู่เคียงข้างเขามานานกว่าสิบห้าปี...ฮันดงกึม



วันนั้นจงออบถูกเชิญให้ไปช่วยดูแลวูล์ฟที่พึ่งเกิดใหม่ ถึงแม้เขาจะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญในร่างกายของมนุษย์หมาป่า แต่เป็นเพราะคำร้องขอมาจากผู้นำเผ่าพันธุ์วูล์ฟ เขาจึงมิอาจปฏิเสธ



แต่ระหว่างการเดินทางข้ามเมือง ผู้พิทักษ์ฮันดงกึมและพ่อบ้านของเขาอีกคนถูกวางยาแล้วฆ่าทิ้งอย่างโหดเหี้ยมในห้องพักของโรงแรมที่พวกเขาแวะพักระหว่างการเดินทาง หลังจากนั้นกลุ่มฮาล์ฟราวสี่ถึงห้าคนก็บุกเข้ามาคิดจะทำร้ายเขาที่นอนหลับอยู่อีกห้อง แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กน้อยวัยแปดขวบอีกแล้ว แถมยังเป็นถึงไฮวิซซ์ผู้มีมนตราแก่กล้า



มนตราที่ทำให้เขาสามารถกำจัดพวกฮาล์ฟเลวๆ เหล่านั้นได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที



แต่มนตราอันแกร่งกล้าของเขา...กลับไม่อาจช่วยเหลือฮันดงกึมเอาไว้ได้



ทั้งๆ ที่อีกไม่ถึงสัปดาห์ เขาก็จะอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ เมื่อนั้นฮันดงกึมก็จะหมดภาระหน้าที่พี่เลี้ยงดูแลเด็กอย่างเขาและกลับไปทำงานที่ส่วนกลางตามปกติ 



อีกแค่ไม่กี่วัน...ผู้พิทักษ์ร่างยักษ์ตนนี้ก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตกับลูกเมียอย่างเป็นสุขแล้วแท้ๆ 



น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกจากดวงตาเรียวเล็ก



สิ่งที่จงออบทำได้ดีที่สุดในเวลานั้นก็คือ นำหัวใจของดงกึมกลับไปให้บุตรชายวัยสองขวบ...ฮันจงฮวา



สองขาสั่นระริกขณะย่างก้าวเดินออกจากโรงแรงที่พัก สองแก้มยังเย็นชื้นไปด้วยน้ำตาหยาดใส เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหวังจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง ชั่วขณะนั้น มีรถยนต์คันหรูสีดำสนิทขับปาดมาจอดขวางทางเดินของเขาในลานจอดรถ กระจกข้างคนขับที่ติดฟิล์มสีดำสนิทถูกกดลงจนจงออบได้เห็นใบหน้าของคนขับได้อย่างชัดเจน



โอดัลชู









“ครั้งหน้า ...นายจะไม่ได้เสียเพียงแค่พี่เลี้ยงหรอกนะ...เพราะว่า...ฉันจะตามไปฆ่าทุกคนที่นายรัก ...จำเอาไว้ให้ดี”










วี้ดดด...เปรี้ยง....



มือของจงออบกำแน่น หัวใจของเขาเต้นแรงไปด้วยความโมโหถึงขีดสุด ดวงตาสีเทาอ่อนแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเวทย์มนต์ถูกส่งออกไปข้างหน้าพร้อมพลังมนตราอันรุนแรง ใจหวังทำลายคนที่นั่งอยู่ในรถให้สิ้นสูญ



แต่ทว่า ... มนต์นั้นกลับสะท้อนออกเมื่อไปกระทบกับร่างของโอดัลชู กระแสของเวทย์มนต์หักเหไปทำลายเสาไฟฟ้าที่ตั้งอยู่ข้างลานจอดรถ จนเกิดประกายไฟและทำให้ไฟฟ้าทั่วทั้งบริเวณดับสนิท ไฟฟ้าในลานจอดรถจากระบบไฟสำรองเริ่มทำงาน ก่อนแสงไฟบางจุดจะกระพริบถี่และติดขึ้นมาอีกครั้ง 



รถคันสีดำขับออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสะใจของโอดัลชูที่ค่อยๆ จางหายไปกับเสียงลม



แต่เสียงหัวเราะนั้นยังก้องกังวานอยู่ในหูของจงออบเสมอ

 

 




แล้วเขาก็ได้รู้ว่า ...



มนตราของเขา...ไม่อาจมีผลอันใดกับโอดัลชู

 

 






......................................

 



“บลัดนี่ยังไม่ฟื้นอีกเหรอ”



“ยังครับคุณโอ”



สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองทั่วเรือนร่างของบลัดที่ถูกจับมาขังไว้ในห้องกระจกของศูนย์วิจัยใต้ดิน ศูนย์วิจัยแห่งนี้ถูกสร้างไว้อย่างลับๆ ใต้โรงงานทำน้ำหอมของตระกูลชเว ชเวมินซิกใช้เวลาตามหาเด็กบลัดนี่มานานหลายปี เพื่อจะให้เขานำมาใช้เป็นหนูทดลองทำน้ำหอมในโปรเจคใหม่



ปึก!



“กรรรร...”



เสียงกระแทกกระจกบานหนาเรียกความสนใจของดัลชูให้หันไปมอง เจ้าหมาป่าร่างใหญ่ขนสีดำสนิทยืนแยกเขี้ยวด้วยทีท่าท้าทาย ดวงตาของมันเป็นสีทองฉายโชน



“กรรร.....”



เสียงคำรามในลำคอบ่งบอกความโมโหถึงขีดสุด แดฮยอนเดินวนไปมา แต่สายตาดุดันก็ยังไม่ละจากผู้ชายร่างสูง ใบหน้าเสี้ยมที่มีสายตาไม่เป็นมิตร แถมยังมองยองแจของเขาด้วยสายตาโลมเลีย



อย่าให้หลุดออกไปได้นะ ... จะกัดทึ้ง ฉีกกระชากร่างของมันให้หลุดออกเป็นชิ้นๆ



ปึก!



แดฮยอนกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมกระโจนเข้าใส่ผนังกระจกอีกครั้ง โอดัลชูเดินเข้ามามองอย่างสนใจ เขาค่อนข้างแน่ใจว่าหมาป่าตัวนี้เป็นเผ่าพันธุ์วูล์ฟ แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นวูล์ฟกับบลัดอยู่ด้วยกัน



สัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์วูล์ฟและเผ่าพันธุ์บลัดไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้

 



หนึ่งชอบความร้อน หนึ่งชอบความเย็น



หนึ่งเยือกเย็น หนึ่งรุ่มร้อนดั่งไฟ



หนึ่งรักเดียวชั่วชีวา หนึ่งมากเล่ห์เสน่หา

 




“ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา มันก็เอาแต่กระแทกกระจกตลอดเวลาเลยครับคุณโอ”



“อืม...ท่าทางมันจะหวงเจ้าของน่าดู”



ถ้าสายตาของเขามองไม่ผิด ทั้งคู่ต้องมีความสัมพันธ์บางอย่าง ... ที่เขาสามารถนำมาใช้เป็นประโยชน์ได้



“ปลุกให้เด็กนั่นตื่นขึ้นมา พ่นน้ำเข้าไป”



เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ลูกน้องของดัลชูก็จัดการกดปุ่มเปิดเครื่องพ่นน้ำในห้องกระจกที่มีร่างของยองแจนอนอยู่ทันที ละอองน้ำกระเซ็นเป็นเม็ดหนากระจายไปทั่วผสานกับความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องวิจัย ทำให้เกิดฝ้าขาวบนกระจกบานหนา



ปึก!



ปึก!



ปึก!



แดฮยอนระงับความเกรี้ยวกราดเอาไว้ไม่ไหว เขาระบายโทสะด้วยการพุ่งชนผนังกระจกบานหนาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาได้แต่ภาวนาว่าจะทำลายกระจกตรงหน้าให้เกิดรอยร้าวได้... แม้สักเล็กน้อยก็ยังดี

 



ไอ้พวกโง่นี่ มันกำลังจะทำให้ยองแจของเขาไม่สบาย



ยองแจของเขาไม่ชอบความหนาวเย็น



ไอ้บ้าเอ๊ย!



ถ้าหลุดออกไปได้เมื่อไหร่ จะจัดการไอ้พวกบ้านี้ให้สิ้นซาก

 






ความหนาวเย็นและความเปียกชื้นที่ลุกลามไปทั่วร่างกาย กำลังทำให้ยองแจฟื้นคืนสติ ดวงตาเรียวสวยค่อยๆ ปรือขึ้น ละอองแห่งหยาดน้ำตกกระทบลงบนเปลือกตา จนคนตัวเล็กต้องกระพริบตาถี่เพื่อจะหลบความชื้นนั้น



ร่างบอบบางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมานั่ง เสื้อสีแดงตัวใหญ่โคร่งที่ใครสักคนสวมให้กำลังเปียกชื้นแนบไปบนเรือนร่างบอบบาง เส้นผมสีดำสนิทปรกลู่ลงละติดกรอบใบหน้าสวย



“หยุดก่อน”



สิ้นคำสั่งของคนเป็นหัวหน้า ละอองน้ำจากท่อเหนือเพดานของห้องกระจกก็หยุดทำงาน แต่ไอละอองความชื้นก็ยังอวลอยู่ในห้องกระจก



เรียวขาขาวถูกเหยียดยืนขึ้น ยองแจยังคงมึนงงจากผลของยาสลบที่ถูกคนร้ายบังคับให้สูดดมตอนถูกลักพาตัว ร่างกายบอบบางยืนโงนเงนไปมา ก่อนจะก้าวเท้าพาตนเองมายืนอยู่ข้างผนังกระจก สองมือเล็กทาบลงบนกระจกหนาที่เปียกชื้นไปด้วยละอองน้ำ



ดวงตาเรียวสวยเจือไปด้วยหยาดน้ำตา ยองแจจ้องมองแต่เพียงภาพขุ่นมัวของคนที่อยู่ในห้องกระจกฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากอิ่มขยับอย่างเชื่องช้า 



ถ้อยคำไร้เสียงที่มีความหมาย 



มีเพียงแค่อีกคนเท่านั้นที่จะเข้าใจ



รัก.. แดฮยอน



น้ำตาของหมาป่าก็ผุดซึมที่ปลายหางตาไม่ต่างกัน หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ดวงตาสีทองไม่อาจละไปจากภาพของคนรักที่ถูกกักขังไว้อีกฟากฝั่ง

 

 




ทุกการกระทำของหมาป่าตัวใหญ่และบลัดร่างเล็กไม่ได้พ้นจากสายตาของดัลชูที่กำลังมองด้วยความสนใจ รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก เมื่อคิดได้ถึงวิธีการชั่วร้ายที่ผุดขึ้นในสมอง



“ฉันรู้ว่าแกเป็นวูล์ฟ คืนร่างเป็นมนุษย์แล้วมาคุยกันดีๆ”



ดัลชูบอกกับแดฮยอนพร้อมหันไปพยักหน้าให้คนของตัวเองนำเครื่องแต่งกายส่งเข้าไปในห้องกระจก ผ่านทางเพดานที่เปิดออกเป็นช่องก่อนจะปิดไปอีกครั้ง แดฮยอนเหลือบสายตามองช่องบนเพดานนั้นชั่วพริบตา เขาสะบัดกายคืนร่างกลับเป็นสามัญชนก่อนจะหยิบเสื้อและกางเกงที่ตกอยู่บนพื้นมาสวมใส่



“ปล่อยเขาซะ”



แดฮยอนกัดฟันพูดเสียงกร้าวพลางชี้ไปที่ยองแจ ดัลชูส่งรอยยิ้มยียวนพร้อมกับส่ายหน้าอย่างช้าๆ



“ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเด็กคนนั้น...ถ้าแกยอมบอกว่า คิงส์วูล์ฟกับไดมอนด์บลัดอยู่ที่ไหน”



“ฉันไม่รู้”



“เป็นไปไม่ได้ พวกวูล์ฟอย่างแกต้องรู้อยู่แล้วว่า ผู้นำเผ่าพันธุ์ของตนเองอยู่ที่ไหน...หรือว่า...แกอยากเห็นฉันทรมานเด็กนั่น”



“อย่าแตะต้องยองแจเป็นอันขาด”



"หึ....ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้น ก็บอกมาดีๆ ซะเถอะน่าว่าคิงส์วูล์ฟกับไดมอนด์บลัดอยู่ที่ไหน จะได้ไม่เจ็บตัวกันทั้งคู่จะดีกว่า 



แดฮยอนกัดฟันแน่น ดวงคมกร้าวจดจ้องคนที่ยิ้มเยาะอยู่อีกฝากฝั่งของผนังกระจก ถึงเขาจะบอกได้ว่าไดมอนด์บลัดหรือคิงส์วูล์ฟอยู่ที่ไหน ก็ไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัยของยองแจได้ ... เขาไม่เชื่อหรอกว่า คนที่สามารถลักพาตัวและทำร้ายคนอื่นได้โดยที่ไม่รู้จักกันจะเชื่อถือได้



"แกคงผิดหวังแล้วล่ะ เพราะฉันกับยองแจไม่เคยเจอคิงส์วูล์ฟกับไดมอนด์บลัดอะไรนั่นเลยสักครั้ง แล้วจะไปบอกแกได้ยังไงว่าคนที่แกอยากเจออยู่ที่ไหน”



ดัลชูสบดวงตาของเด็กหนุ่มวูล์ฟอย่างไม่หลบตา ....ไอ้เด็กนี่คงไม่มีประโยชน์ต่อเขาสักเท่าไหร่ เก็บไว้ก็มีแต่เป็นภัย 



ดัลชูรู้ว่า เผ่าพันธุ์วูล์ฟนั้นมีพละกำลังมหาศาล และรักเดียวใจเดียว หากเขาต้องการเก็บเด็กบลัดนั่นไว้ อย่างไรซะ ก็ต้องกำจัดเด็กวูล์ฟนี่ทิ้งเพื่อไม่ให้มันบ้าคลั่งอาละวาดขึ้นมา ...เขาคงเสี่ยงเก็บมันไว้ไม่ได้



“ถ้าอย่างนั้น แกก็คงจะหมดประโยชน์... หึ....เขาว่าเผ่าพันธุ์วูล์ฟแข็งแกร่งนักหนา ...แต่แกรู้อะไรไหม ...ฉันน่ะ...หาวิธีฆ่าวูล์ฟที่มีพละกำลังแข็งแกร่งได้อย่างง่ายๆ โดยไม่ต้องเปลืองแรงสักนิด



ดัลชูเคาะกระจกเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกไปมาเป็นเชิงบอกลา พร้อมหัวเราะเยาะเย้ยเด็กหนุ่มในลำคอ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม



“เปิดน้ำให้ท่วมห้อง”



“ไอ้สารเลวเอ๊ย!



ดัลชูหันไปสั่งการลูกน้องโดยไม่สนใจคำสบถด่าของแดฮยอน น้ำบนเพดานถูกปล่อยลงมาในปริมาณความเร็วที่สามารถทำให้ห้องกระจกนี้กลายเป็นตู้ปลาได้ในเวลาเพียงไม่นาน



หลังจากยืนมองน้ำที่ค่อยๆ เอ่อท่วมห้องกระจกอย่างพอใจ ดัลชูก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องกระจกฝั่งตรงข้ามที่มีบลัดร่างเล็กยืนอยู่ ผนังกระจกทั้งห้องเต็มไปด้วยไอละอองจนทำให้เขามองเห็นข้างในได้ไม่ชัด แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก



ดัลชูคิดว่ายังมีเวลาทรมานบลัดตนนี้อีกนาน ยังไงเขาก็ไม่ได้คิดจะฆ่าเด็กนี่ทิ้งตั้งแต่แรก ไม่เหมือนไอ้เด็กวูล์ฟตนนั้น เมื่อแน่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อันใด เขาเลยไม่ลังเลที่จะกำจัดทิ้ง



ดัลชูได้แต่ก้มหน้าแนบไปกับกระจกแล้วเพียงพูดขึ้นมาอย่างเบาๆ เจตนาเพียงแค่ให้บลัดในห้องกระจกนี้ได้ยิน



“ถ้าไม่อยากให้ไอ้หมาป่านั่นตาย เธอต้องบอกฉันว่า ไดมอนด์บลัดกับคิงส์วูล์ฟอยู่ที่ไหน”



ก่อนที่ดัลชูจะตะโกนเสียงดังขึ้นมาให้คนที่ถูกกักขังให้ห้องกระจกทั้งคู่ได้ยิน



“อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะกลับมาเอาคำตอบ  ไม่อย่างนั้น ไอ้หมาหน้าโง่นั่นต้องจมน้ำตายอยู่เป็นผีเฝ้าห้องกระจกนั่น”



เสียงหัวเราะของดัลชูเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของยองแจ ร่างเล็กนั่งกอดเข่าอยู่กลางห้อง ร่างกายเปียกชื้นหนาวเย็นจนฟันในปากสั่นกระทบกันกึกกัก ดวงตาเรียวสวยได้แต่จ้องมองผ่านกระจก ยองแจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกห่วงใยจากคนรักที่อยู่อีกฟากฝั่ง 



หลังจากโอดัลชูก้าวขาออกไปจากห้องวิจัยใต้ดินได้ไม่นาน หนึ่งในลูกน้องของดัลชูก็กดปุ่มไล่ความชื้นออกจากห้องกระจกที่กักขังยองแจ เพื่อจะได้เห็นภาพภายในห้องนั้นอย่างชัดเจน



จนกระทั่ง....



เมื่อผนังกระจกไร้ละอองฝ้าจากความชื้นเย็น ภาพในห้องกระจกก็ตรึงสายตาทุกคู่ของคนที่อยู่ในห้องวิจัยไปจนหมดสิ้น



ดวงตาสีแดงปรือปรอยเย้ายวนจากบลัดร่างเล็กที่นั่งอยู่กลางห้อง ขาข้างหนึ่งที่ยกขึ้นตั้งชันไว้ข้างหน้า กายเอนไปตามเรียวแขนที่ท้าวไปทางด้านหลัง ชายเสื้อสีแดงตัวโคร่งก็ปิดบังช่วงสะโพกไว้พอหมิ่นเหม่ กระดุมเสื้อที่ถูกปลดลงต่ำ จนเห็นผิวกายขาวช่วงลำคอทอดยาวจนถึงหน้าอกรำไรชวนให้คนมองใจสั่น ความเปียกชื้นของตัวเสื้อก็แนบไปกับลำตัวจนเห็นเนินอกและตุ่มไตที่แข็งชันทะลุเนื้อผ้า



ราวกับถูกสะกดด้วยภาพอันเย้ายวน ชวนให้ผู้ชายกลัดมันที่ยืนดูอยู่รอบๆ คิดไปไกล



ลูกน้องของโอดัลชูทั้งหกคนที่เมื่อครู่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ที่โต๊ะของตนเอง ตอนนี้กลับถูกอำนาจราคะที่มองไม่เห็นปลุกเร้าให้ลุกขึ้นไปยืนอยู่หน้าห้องกระจก



ไม่มีคนไหนสามารถระงับความต้องการของตนเองได้



ต่างก็แสดงออกถึงความหื่นกระหายในแววตา



ต่างก็กลืนน้ำลายลงคอเพราะกลางกายกำลังแข็งชันจนปวดแน่น



กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนที่แม้แต่ผนังกระจกที่กรุมิดชิดก็มิอาจกักเก็บไว้ได้



กลิ่นผลไม้สดหวานฉ่ำกำลังกรุ่นกำจายกระตุ้นแรงปรารถนาให้พุ่งพล่าน



ร่างเล็กตวัดเรียวขาลุกนั่งคุกเข่าก่อนจะคลานเยื้องย่างส่ายสะโพกช้าๆ จากกลางห้องไปยังริมกระจก เสื้อเชิ้ตสีแดงตัดกับผิวกายขาวแทบปิดสะโพกแทบไม่มิด ช่วงคอเสื้อก็ตกถ่วงจนคนที่มองอยู่อีกฝั่งของผนังกระจกเห็นทะลุลึกไปไกล



ทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของแดฮยอน ….



แม้จะรู้ว่าเป็นการใช้อำนาจสะกดจิตของบลัด แต่แดฮยอนก็ต้องกัดฟันกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ



โทสะ



หวาดหวั่น



โกรธแค้น



หึงหวง

 


รุ่มร้อน



กระหายอยาก




ตอนนี้น้ำภายในห้องกระจกที่แดฮยอนยืนอยู่กำลังเพิ่มระดับสูงขึ้นจนเลยหัวเข่าของเขา เด็กหนุ่มเงยหน้าจ้องมองเพดานที่ไม่ได้อยู่สูงเกินความสามารถของวูล์ฟที่จะกระโดดถึง แดฮยอนออกแรงกระโดดถีบผนังกระจก เพื่อส่งแรงเหวี่ยงหมุนตัวไปถีบเพดานตรงที่เขาเห็นว่ามันสามารถเปิดออกได้ในตอนที่คนร้ายส่งเสื้อผ้าเข้ามาให้



เป็นไปตามที่คาดคิด เพดานเป็นจุดที่เปราะบางที่สุดในห้องนี้



เปรี้ยง! เปรี้ยง!



โครม!



ผลัวะ!



เปรี้ยง! 




ทันทีที่แดฮยอนถีบตัวพังเพดาน ด้านนอกห้องกระจกก็เกิดความโกลาหลวุ่นวาย หนึ่งในคนร้ายชักปืนออกมายิงเพื่อนร่วมงานจนล้มลงกับพื้น ในขณะที่อีกสองคนก็ชักปืนออกมายิงต่อสู้ ส่วนอีกสามคนล้มลงสิ้นใจ



ข้าวของในห้องวิจัยถูกพังทำลายเกลื่อนกราด โต๊ะทำงานและเก้าอี้ล้มลงระเนระนาด คนร้ายร่างใหญ่คนหนึ่งกระทำการอุกอาจด้วยการกดเปิดประตูห้องกระจกที่คุมขังยองแจ หวังเข้าไปฉุดกระชากบลัดเจ้าเสน่ห์ให้หนีออกไปพร้อมกัน หวังจะได้ครอบครองบลัดร่างเล็กเพียงคนเดียว



แต่เพียงแค่ประตูกระจกนิรภัยถูกเปิดออก กลิ่นหอมหวานเย้ายวนก็ยิ่งทวีความรุนแรง กลิ่นหวานชวนกำหนัดลอยฟุ้งกระจายออกมา จนคนได้กลิ่นถึงกับคุมสติไว้ไม่อยู่



ความต้องการย่ำยีบลัดที่แสนงดงามตรงหน้ามีมากจนเกินไป คนร้ายที่ยังมีชีวิตอยู่อีกสองคนจึงหยุดกระทำการทุกอย่าง ทั้งคู่ต่างทิ้งของที่อยู่ในมือแล้วพากันเดินเข้าหาบลัดร่างเล็กอย่างไร้สติ



มีแต่เพียงความต้องการดำมืดครอบงำในจิตใจ สิ่งชั่วร้ายในใจก็เร่งเร้าให้ปลดเปลื้องความกระหายอยากอย่างรุนแรง



ดวงตาเต็มไปด้วยแววหื่นกระหาย ริมฝีปากแห้งผากจนต้องแลบลิ้นเลีย ท่อนเนื้อกลางร่างกายก็แข็งชันจนอดไม่ได้ที่จะใช้มือของตนเองนวดคลึง เพื่อปลอบประโลมความต้องการที่มีแต่จะทะยานสูงขึ้น



นิ้วเรียวเล็กยกชูขึ้นชิดริมฝีปากอิ่ม ดวงตาเรียวสวยตวัดยวนยั่ว ราวกับตรึงขาคนร้ายทั้งสองคนให้นิ่งอยู่กับที่ ร่างเล็กเดินเยื้องย่างเข้าไปใกล้คนร้ายร่างใหญ่อย่างช้าๆ 

 





สามัญชนมักตกอยู่ในอำนาจสะกดจิตของบลัดได้อย่างง่ายดาย ... เพียงแค่ได้สบตา



อำนาจแห่งมนต์เสน่หา



อำนาจแห่งตัณหาราคะ

 

 

 






“กรรร....”



ฟึ่บ! ...สวบบบ



“อ๊ากกก”



กึก!



“อ๊อกกก.....”

 





หนึ่งร่างถูกฉีกกระชากจนร่างกายหลุดเป็นชิ้นจากพละกำลังมหาศาลของวูล์ฟ แม้ว่าร่างกายจะเคยใหญ่โตแค่ไหน ตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่เศษซากของชิ้นเนื้อและกระดูกจากน้ำมือของมนุษย์หมาป่าร่างใหญ่



หนึ่งร่างถูกดูดเลือดและกัดกินจากคมเขี้ยวของบลัดรูปร่างเล็กที่มากไปด้วยมนต์เสน่หา แม้เลือดเนื้อกำลังถูกกัดกิน แต่ร่างกายก็ไม่อาจขยับได้จนสิ้นใจ



คนหนึ่งกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าเพื่อปกป้องคนรัก



คนหนึ่งใช้อำนาจแห่งบลัดเพื่อช่วยเหลือคนรัก



จองแดฮยอน และยูยองแจ ...ต่างก็รักจนมิต้องเอ่ยปาก







มือหนาปกคลุมด้วยขนหยาบจับจูงมือของคนร่างเล็กให้เดินตามมาทางด้านหลังด้วยความระแวดระวังภัย



ดวงตาเรียวสวยของยองแจมองดูแผ่นหลังของแดฮยอนในร่างของมนุษย์หมาป่าอย่างหลงใหล แผ่นหลังกว้างถูกปกคลุมไปด้วยขนหยาบสีดำแต่ก็ดูองอาจสง่างาม กายช่วงล่างสวมใส่กางเกงยีนส์สีซีดที่แน่นตึง



มือบางกระตุกรั้งให้มนุษย์หมาป่าหันกลับมามอง แขนเรียวเล็กเกี่ยวโน้มศีรษะอันใหญ่โตของแดฮยอนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากอิ่มประทับลงบนผิวหนังเหนือจมูกของมนุษย์หมาป่าก่อนผละออก



ดวงตาสีทองฉายโชนสบดวงตาเรียวสีน้ำตาลสวย ริมฝากอิ่มพึมพำคำหวานที่ชวนให้คนที่ได้ยินหัวใจเต้นแรง



ตกหลุมรัก



แดฮยอนตกหลุมรักยองแจซ้ำแล้วซ้ำเล่า



ยองแจก็เช่นกัน









“ขอบคุณนะฮะ...พี่แดฮยอน”

 









..................................



แงงงง หายใจลึกๆ น้าาาา

ท่องไว้ว่า นิยายแฟนตาซีๆๆๆ

ไม่โหดๆ อย่ากลัวๆ 


เพิ่มเติมนิดนึงค่ะ เหมือนติวข้อสอบเลย กลัวคนอ่านไม่เข้าใจ Y___Y

1. จำกันได้ไหมว่า เคยพูดถึงตาเฒ่าโอยอนแฮไปแล้วในตอนที่มารักษายองแจตอนที่เป็นทารก ตอนนั้นจงออบยังไม่ได้เป็นไฮวิซซ์ค่ะ

2. โอดัลชูเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ไรท์ต้องอธิบายเรื่องสายเลือดค่ะ ดัลชูเป็นผลผลิตแห่งความชั่วร้ายที่คนเป็นพ่อไม่ใส่ใจเพราะมองว่าลูกของตัวเองเป็นแค่สามัญชน โอยอนแฮทุ่มเทความรักและการเลี้ยงดูให้กับจงออบที่ตนเองมองว่าเป็นทายาทมากกว่าลูกแท้ๆ เลยทำให้ดัลชูเก็บกดและกลายเป็นคนใจร้าย

3. ฮันดงกึมเป็นผู้พิทักษ์ที่เป็นสามีของซอนฮวาค่ะ เคยพูดถึงตอนที่ฮิมชานหึงยงกุกเพราะซอนฮวา เด็กที่ซอนฮวาจูงมาคือลูกของทั้งคู่ค่ะ

4. ยองแจเริ่มควบคุมอำนาจของตัวเองได้บ้างแล้วนะ ส่วนแดฮยอนก็กลายเป็นมนุษย์หมาป่า (ร่างสองของวูล์ฟ) ได้แล้ว




ขอเม้นบ้างนะคะว่าชอบไม่ชอบ งืออออ

หรือถ้าสงสัยอะไร ถามได้นะคะ

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #158 nammint042 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 08:57
    ดีที่น้องแจรู้จักใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ แต่รีบหนีออกมาให้พ้นก่อนลูก อย่าเพิ่งรีบสวีทกัน เดี๋ยวมีคนตามมาเจอ ลุ้นตอนหน้าคุณGODจะได้โชว์พลังมั้ย
    #158
    1
    • #158-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 24)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:04
      เขินน้องแจกับพี่แดหนักมาก รอลุ้นตอนหน้านะคะ
      #158-1
  2. #157 Kurobuta (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 04:38

    5555 ถูกใจน้องแจใช้เรือนร่างให้เกิดประโยชน์ เจอน้องแจยั่วแค่นี้ถึงกะฆ่ากันเอง ตายสนิทเลยจ้าสมน้ำหน้าอิพวกลูกน้องโง่ๆนั่น เนี่ยเพราะรักกันมากเลยรอดมาได้ วุ้ยยยยย หวานเว่อร์ในทุกสถานการณ์ แค่มองตาก็รู้ใจ พ่อบลัดจะเป็นไงบ้างคงห่วงน้องแจน่าดู ออบน้อยน่าสงสารถูกกระทำจากพี่บุญธรรมตั้งแต่เด็กๆเลยเหรอเนี่ย อิโอดัลชูเลวได้ใจ เดี๋ยวเจอคู่พ่อแกตายแน่ๆ เอ๊ะรึยังไง ติดตามตอนต่อไปไรท์สู้ๆ

    #157
    1
    • #157-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 24)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:03
      น้องแจได้คุณพ่อบลัดมาเยอะะะะะ 555
      #157-1
  3. #156 quincx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:17
    น้องแจร้ายยย รอตอนต่อไปนะคะ ไรท์สู้ๆค่ะ
    #156
    1
    • #156-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 24)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:02
      น้องรว้ายยยยเพราะรักพี่แดค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ งื้อออ เลิฟฟฟฟ
      #156-1