[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 23 : God of Divergent

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

 



ฮิมชานแทบจะคลั่งตาย เมื่อได้รับข้อความจากคนรับใช้ที่คฤหาสน์ว่ามีคนร้ายจำนวนมากกำลังบุกเข้ามาจับตัวยองแจ และแดฮยอน แถมยังติดต่อกับอึนบีไม่ได้อีก



อึนบีทิ้งข้อความไว้ให้เขาตั้งแต่เมื่อกลางดึก ว่าจำเป็นต้องพาลูกน้องออกไปช่วยจุนฮงหาจงออบที่ถูกคนร้ายจับตัวไป ซึ่งกว่าเขาจะได้อ่านข้อความก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสางแล้ว



บลัดหนุ่มเหยียบคันเร่งรถยนต์คันหรูออกจากบ้านหลังเล็กในฟาร์มที่พักค้างคืนตั้งแต่เช้ามืดแทบมิดไมล์ ในขณะที่คนข้างกายก็ร้อนใจไม่แพ้กัน ตลอดทางขากลับ ทั้งคู่แทบจะไม่เอ่ยปากพูดคุยอะไรกันเลย ต่างคนก็ต่างเคร่งเครียดจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง



สุดท้ายก็ช้าเกินไป



เขาและยงกุกมาช้าเกินไป







สภาพคฤหาสน์เกือบครึ่งถูกทำลาย เต็มไปด้วยควันไฟสีดำที่พึ่งถูกดับลงเมื่อไม่นาน แปลงกุหลาบถูกเหยียบย่ำทำลาย โดมกระจกแตกเสียหายแทบไม่เหลือชิ้นดี



ลูกน้องและคนรับใช้ของไดมอนด์บลัดที่ยังมีชีวิตอยู่ และพอที่จะมีเรี่ยวแรง ต่างก็ช่วยกันขนย้ายร่างของพวกพ้องมานอนเรียงกัน หลังจากช่วยกันดับไฟจนมั่นใจว่ามันจะไม่ลามติดขึ้นมาอีก



ฮิมชานขบฟันกรามแน่น เขามองร่างที่ถูกเผาไหม้ของเหล่าคนรับใช้และลูกน้อง ทั้งหมดถูกคลุมผ้านอนเรียงรายกันเกือบยี่สิบราย ทุกคนล้วนทำงานรับใช้เขามานาน บางรายปักหลักทำงานอยู่กับเขามาหลายร้อยปี อยู่กันชั่วลูกชั่วหลาน ไม่ควรที่จะต้องมาจบชีวิตเช่นนี้



แม้จะไม่มีเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นจากคนที่เหลืออยู่ แต่บลัดก็มีหัวใจ มีหยาดน้ำตาเช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์อื่น



ฮิมชานได้แต่โทษว่าเป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของเขาเอง ที่คิดว่าจะสามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ พวกฮาล์ฟที่เขาได้แต่ให้อึนบีคอยเฝ้าระวัง แม้จะได้รับคำเตือนจากคนสนิทอย่างอึนบีหลายต่อหลายครั้ง ว่าให้กำจัดพวกฮาล์ฟที่ลักลอบประชุมกันอย่างลับๆ นั้นทิ้งเสียดีกว่าอยู่อย่างหวาดระแวง



แต่เขากลับย่ามใจ คิดว่าพวกนั้นคงไม่กล้าลงมือทำอะไรรุนแรง จึงสั่งให้อึนบีปล่อยไป ให้ทำเพียงแค่เฝ้าติดตามดูการเคลื่อนไหวเท่านั้น



เพราะเขาเอง ... เขาเป็นคนที่พลาด จนทำให้เผ่าพันธุ์บลัดต้องอยู่ในอันตราย



แม้กระทั่งบุตรชายของตัวเองยังปกป้องไว้ไม่ได้



น้ำตาแห่งความเจ็บปวด และความโกรธแค้นหยาดหยดออกมาจากปลายหางตา ดวงตากลมแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน มือขาวซีดกำแน่นจนสั่นเทิ้ม



"ที่รัก"



ฮิมชานชะงักริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยเรียกลูกน้องมาสั่งงาน ร่างกายของเขาได้รับไออุ่นแผ่ซ่านจากคนที่เข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง ลำแขนแข็งแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอว มือหนาอีกข้างก็กอบกุมมือเย็นของเขาที่ยังกำแน่น ยงกุกก้มลงกระซิบเสียงอ่อนโยนแผ่วเบาข้างหู



ให้ผมจัดการทุกอย่างเอง...ที่รัก”



ฮิมชานหันกายกลับไปสบสายตาคม ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เชื่อ แต่คนที่ถูกจับไปคือบุตรชายที่เขารักยิ่งกว่าชีวิต จะให้เขานิ่งดูดายได้อย่างไร



แต่ว่า….”



ยงกุกเห็นแววแห่งความกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตที่คืนกลับเป็นสีดำสุกใสเช่นเดิม เขารู้ดีว่าฮิมชานเป็นห่วงยองแจมากแค่ไหน



ผมเคยบอกกับคุณแล้วว่า …ต่อไปนี้ ขอให้คุณปล่อยวางทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของผม



ยงกุกส่งรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับฮิมชาน เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำใสที่เกาะอยู่ตรงปลายหางตาของคนรัก ก่อนที่จะเลื่อนสายตามาสบมองดวงตากลมที่เขาแสนจะหลงใหล



ผมสัญญาว่า….ผมจะพายองแจกลับมาหาคุณอย่างปลอดภัย



“ละ..แล้วคุณ...จะทำยังไง



ให้คนของคุณไปพักรักษาตัวเถอะ …ผมจะเรียกใช้คนของผมเอง



คนของคุณ …วูล์ฟ?”



ผู้พิทักษ์ทั้งสามเผ่าพันธุ์



อะ..อะไรนะ



คุณได้ยินไม่ผิดหรอกฮิมชาน



ยงกุกยกยิ้มมุมปากตอบรับสีหน้าอันตื่นตระหนกของฮิมชาน เขากดริมฝีปากลงบนขมับของฮิมชานโดยไม่สนใจสายตาตื่นตะลึงของเหล่ารับใช้ของผู้นำเผ่าพันธุ์บลัด ก่อนที่จะผละกายออกจากการสวมกอดฮิมชาน ยงกุกยังคงปล่อยให้ฮิมชานยืนนิ่งงันอยู่กับที่



บ่ะบ้าน่าเป็นไปไม่ได้



เพียงพริบตาก็ปรากฏร่างนับสิบโผล่เข้ามาในพื้นที่ของคฤหาสน์ สร้างความตกอกตกใจให้กับเหล่าคนรับใช้ของฮิมชานด้วยรังสีแห่งความดุดันอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากคนกลุ่มนั้น



ร่างเหล่านั้นต่างปิดบังหน้าตาอย่างมิดชิด แต่งกายคล้ายทหาร เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มล้วนแต่เป็นสีเทาขาว ซึ่งฮิมชานเข้าใจว่าเป็นเพราะเมืองนี้มีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกบ่อยจนทั่วทั้งพื้นที่และสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่มักจะถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน เครื่องแต่งกายดังกล่าวจึงน่าจะใช้พลางสายตาได้ดีกว่าสีอื่น



บุคลิกและรูปร่างของกลุ่มคนเหล่านั้น ก็ล้วนดูแตกต่าง มีทั้งรูปร่างเล็ก ผอมบางคล้ายอิสตรี ไปจนกระทั่งรูปร่างใหญ่โตกว่ายงกุกถึงสามเท่า แต่สิ่งที่ดูจะเหมือนกันทั้งหมด ก็คือ …ทุกคนกำลังคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมค้อมศีรษะลงด้วยท่าทีที่เคารพ เพื่อรอรับคำสั่งของผู้ชายที่กำลังแสดงตัวว่าเป็นดั่งเจ้านายสูงสุด



บัง ยงกุก

 

 

 





……………………………

 

 


สิบห้าปีที่แล้ว





นายท่าน ….ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าคะ



หญิงรับใช้คุ้นหน้าคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามากล่าวทักทันที เมื่อเห็นสภาพอันยับเยินของฮิมชานที่เดินหมดเรี่ยวแรงเข้ามาภายในคฤหาสน์ หลังจากเขาถูกหมาป่าตัวใหญ่ที่มีขนสีแดงดุจเปลวเพลิงช่วยออกมาจากกองไฟ เสื้อผ้าสกปรกเต็มไปด้วยเลือดและกลิ่นควันไฟ ไหนจะเส้นผมที่แห้งเกรอะกรังยุ่งเหยิง แต่โชคดีที่เขายังสามารถประคองตนเองให้ขับรถกลับมาถึงสถานที่อยู่ของตนเองได้ โดยที่ไม่ไปชนอะไรเข้าเสียก่อน



ไม่ …ฉันไม่เป็นไร …ยองแจล่ะ



ฮิมชานโบกมือพลางกล่าวปฏิเสธ เพราะไม่อยากคิดถึงเรื่องราวของคืนที่ผ่านมา เพียงแค่เมื่อคืนที่เขารีบผลุนผลันออกไปทิ้งให้บุตรชายวัยทารกยังเจ็บหนักอยู่กับพี่เลี้ยง ก็แลดูจะเป็นเรื่องแปลกประหลาดพออยู่แล้ว



ร่างกายของคุณหนูยองแจกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้วค่ะ



แล้วอึนบีล่ะ



คุณอึนบีออกไปธุระนอกเมืองตั้งแต่เช้ามืดค่ะ แจ้งว่าจะไม่อยู่สักสามสี่วัน ให้ดิฉันมาดูแลนายท่านและคุณหนูแทนชั่วคราวค่ะ



ฮิมชานได้แต่ครางรับในลำคอ เข้าใจว่าอึนบีคงจะส่งข้อความแจ้งเขาแล้ว แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อมือถือของเขาคงกลายเป็นเศษเถ้าถ่านในกองเพลิงไปพร้อมกับบาร์เหล้านั่นเรียบร้อยไปแล้ว



ตอนนี้เขาอยากจะพักผ่อนเต็มที ร่างกายเหมือนกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แถมกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วร่างก็ชวนให้รู้สึกคลื่นเหียน เขาจึงหันหลังเตรียมก้าวขึ้นบันได แต่ก็ต้องชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงแปร่งแปลกเรียกทักทายมาจากทางห้องรับแขก



คุณคิมฮิมชาน



คุณ….”



ฮิมชานขมวดคิ้วมุ่น เมื่อหันไปพบกับหญิงสาวหน้าตาคมเข้มรูปร่างสง่างาม ไม่ต่างจากผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย ทั้งสองมีใบหน้าที่แลดูดุดันแข็งกร้าวอยู่ไม่น้อยหากไม่มีรอยยิ้มละไมประดับอยู่บนใบหน้าเช่นในยามนี้



เอ่อ...คุณจองซอกจินและคุณจองแฮจูยืนยันจะขอรอพบคุณฮิมชานค่ะ ดิฉันก็..ไม่อาจปฏิเสธ



หญิงรับใช้ทำหน้าตาไม่สู้ดี เพราะรู้ว่าการให้คนแปลกหน้าเข้ามารอภายในคฤหาสน์อาจจะทำให้เจ้านายไม่พอใจ แต่เมื่ออีกฝ่ายแสดงตัวอย่างชัดเจนว่าเป็นใคร เธอก็ไม่กล้าที่จะขับไล่ออกไปได้



เมื่อได้รับการแนะนำชื่อเสียงเรียกนามของอีกฝ่ายจากหญิงรับใช้ที่มาทำหน้าที่แทนอึนบีชั่วคราว ฮิมชานก็จำได้ทันทีว่าคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคือคิงส์วูล์ฟ ผู้นำคนสำคัญของเผ่าพันธุ์วูล์ฟ ส่วนอีกคนคงเป็นคู่รัก คนทั้งคู่ค้อมกายทักทาย ซึ่งเขาก็ค้อมศีรษะลงเพื่อตอบรับคำทักทายนั้น



มีเรื่องสำคัญอันใดเล่าที่คิงส์วูล์ฟต้องเสียสละเวลามาเยี่ยมเยียนถึงดินแดนอันหนาวเย็นแห่งนี้



“ขออภัยที่ทำให้คุณทั้งคู่ต้องรอนาน”



“ไม่เป็นค่ะ เราก็พึ่งเดินทางมาถึงเมืองนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมง ทางเราก็ต้องขอโทษที่มาเยี่ยมเยียนโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า”



จองแฮจูและจองซอกจินค้อมศีรษะลงเป็นเชิงขอโทษเช่นกัน ยิ่งถ้านับตามวัยวุฒิแล้ว ฮิมชานถือว่าเป็นผู้อาวุโสกว่าทั้งคู่มากนัก



แฮจูเคยเห็นใบหน้าของไดมอนด์บลัดที่ใครต่อใครต่างกล่าวขานกันว่าทั้งงดงามและน่าหวาดกลัว ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก แต่ในวันนี้เธอก็ยังมีความเห็นไม่ต่างจากคนอื่นนัก



เพราะแม้ลักษณะของไดมอนด์บลัดที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าจะมีสภาพสกปรกเลอะเทอะราวกับพึ่งผ่านอุบัติเหตุอันร้ายแรงมา แต่ชั่วแวบแรกที่แฮจูได้เห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน ก็เหมือนดวงตาจะพร่าพรายให้กับความงดงามที่ชวนให้ลืมลมหายใจไปเสียจนสิ้น



ถ้าไม่เป็นเพราะดวงตากลมสีดำสนิทที่ดูไร้ชีวิตชีวา เหมือนดวงตาของคนตายที่สร้างความรู้สึกขัดแย้ง จนทำให้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวยะเยือกไปจนถึงกระดูกสันหลังด้วยความรู้สึกหวาดกลัว



จองซอกจิน สามีของเธอก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน เพราะจากที่เคยเป็นคนร่าเริงกลับเงียบเชียบนั่งนิ่งจนทุกสิ่งเธอต้องเป็นคนเอ่ยปากเองทั้งหมด



คุณคิมคะ ดิฉันและสามีเดินทางมาจากทางใต้ เพื่อแจ้งข่าวสารสำคัญที่มิอาจบอกผ่านใครได้ให้กับคุณคิมได้ทราบด้วยตนเอง



แฮจูรีบเข้าเรื่องธุระทันทีที่ฮิมชานเดินเข้ามาในห้องรับแขก หลังจากขอตัวขึ้นไปชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย



ฮิมชานเคยพบกับคิงส์วูล์ฟตนนี้เมื่อนานนับพันปีมาแล้ว ในตอนที่สถาปนารับตำแหน่งหลังจากคิงส์วูล์ฟคนเก่าสิ้นใจ ในตอนนั้นคนตรงหน้ายังดูเยาว์วัยนักและยังไม่มีคู่ครองเคียงข้าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแค่แสดงสีหน้าตั้งใจรับฟังข่าวสารตามมารยาท เขาเชื่อว่าคงจะเป็นเรื่องสำคัญที่มีผลต่อเผ่าพันธุ์ทั้งสาม มิเช่นนั้นอีกฝ่ายคงไม่ตั้งใจดั้นด้นมาหาเขาถึงที่



“G.O.D ถือกำเนิดแล้ว



อะ..ไรนะ



เขามีตัวตนขึ้นมานานแล้วเพียงแต่ว่าเป็นความประสงค์ของเขาที่พึ่งเปิดเผยตัวตนเมื่อไม่นานมานี้



ฮิมชานนิ่งชะงัก หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ คำทำนายโบราณที่มีมาเนิ่นนานว่าจะมีบุคคลที่อยู่เหนือทั้งสามเผ่าพันธุ์และรวมกันให้เป็นหนึ่งจะถือกำเนิดขึ้น มีอำนาจและพละกำลังมหาศาล ฮิมชานเคยคิดขัดแย้งและเย้ยหยันอยู่ในใจว่า คำทำนายนั้นไม่ว่าอย่างไรคงจะไม่มีทางเกิดขึ้นมาได้

 


จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า กับการที่ใครสักคนจะได้รับอำนาจจากทั้งสามเผ่าพันธุ์แล้วยังมีลมหายใจ

 



หัวใจของไฮวิซซ์ที่มอบให้ด้วยใจเคารพนบนอบ



เลือดของไดมอนด์บลัดผู้ยิ่งใหญ่พร้อมใจปรารถนาอย่างแรงกล้า



หัวใจของคิงส์วูล์ฟที่ยอมสละแม้ชีวิตด้วยความจงรักภักดี

 

 








G…O….D



God of Divergent



เทพแห่งความแตกต่างของเผ่าพันธุ์



ผู้ที่จะสามารถรวบรวมเผ่าพันธุ์ทั้งสามให้เป็นหนึ่งเดียว

 

 

 







เป็นไปได้ยังไง….แล้ววูล์ฟกับวิซซ์



สำหรับวิซซ์ ทางเรายังไม่ทราบ



“…………………….”



ส่วนเผ่าพันธุ์บลัด …ก็คงขึ้นอยู่กับคุณ …เราขอรับรองว่า …เขาผู้นั้น… จะไม่ใช้อำนาจในทางที่ไม่ดีอย่างแน่นอน… แต่ถ้าคุณคิดจะเป็นปรปักษ์ ดิฉันขอแจ้งให้คุณคิมทราบไว้ตรงนี้ว่าวูล์ฟภักดีต่อเขา



ใบหน้าจริงจังของทั้งสองสามีภรรยาไม่ได้มีแววล้อเล่น จึงทำให้ฮิมชานหยุดความคิดที่จะเอ่ยถามคำถามอื่นๆ ที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัวสมอง



ไม่มีพิธีรีตองใดๆ ให้เยิ่นเย้อ เมื่อหมดธุระ คู่สามีภรรยาก็พากันลุกขึ้นค้อมกายลาทันที พวกเขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินความจำเป็น แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวออกไปจากประตูห้องรับแขก คิงส์วูล์ฟก็เอ่ยถ้อยคำบางอย่างทิ้งท้ายไว้ให้ฮิมชานได้คิด



สักวันคุณจะต้องได้พบกับเขาอย่างแน่นอน เพราะถึงอย่างไร เลือดในกายของเขาก็คือเลือดของคุณเช่นกัน



และตั้งแต่วันนั้น ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยได้ยินใครพูดถึง GOD อีกเลย จนเขาคิดว่าเรื่องราวที่ได้ยินในวันนั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิดของทางคิงส์วูลฟ์ เขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจอีก ….




ในเมื่อเขามั่นใจว่าตนเองไม่เคยสละเลือดให้ใครด้วยใจปรารถนาอันแรงกล้า

 

 

 

 



……………………………..

 

 

 

 



แดฮยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ความร้าวระบมเจ็บปวดไปทั่วร่างเมื่อรู้สึกตัว เด็กหนุ่มเผ่าพันธุ์วูล์ฟอยู่ในร่างของหมาป่าตัวใหญ่ เขาสะบัดศีรษะอันใหญ่โตไปมาหวังจะขับไล่ความมึนงงที่เกิดขึ้นหลังจากลืมตา



ทั้งสี่ขาไร้เรี่ยวแรง แต่แดฮยอนก็ฝืนกายลุกขึ้นยืนโซเซไปมาในห้องที่ทั้งสี่ด้านเป็นกระจกนิรภัยหนา ความใสของกระจกทำให้เขามองเห็นว่ารอบๆ ห้องกระจกนี้มีเครื่องไม้เครื่องมือเต็มไปหมดคล้ายกับห้องวิจัยทางวิทยาศาสตร์



ดวงตาสีเทาเข้มเบิกโพลง เมื่อมองไปยังฝั่งตรงข้าม เขาเห็นห้องกระจกนิรภัยขนาดไม่ต่างกัน ตั้งอยู่ห่างออกไปราวแปดเมตร ในนั้นมีร่างบอบบางของยองแจนอนอยู่กับพื้นโดยมีเพียงผ้าสีแดงผืนเล็กห่อคลุมกาย



ปึก



เสียงกระแทกผนังกระจกใสอย่างแรง เรียกความสนใจของคนร้ายสี่ห้าคนที่อยู่ในห้องวิจัยนั่นให้หันไปมอง



ปึก



หมาป่าตัวใหญ่ขนสีดำสนิท สีทองฉายโชนในแววตาดุจคลุ้มคลั่ง



ปึก



ร่างใหญ่โตดุดัน กระโดดเข้ากระแทกผนังกระจกใสอย่างแรง ทั้งวิ่งชน ทั้งกระแทก ทั้งเตะถีบ

 



แต่ทว่า….กระจกบานหนาก็หาได้สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย

 

 

เหล่าคนร้ายก็พากันชี้นิ้วหัวเราะเยาะเย้ยให้กับความโง่เขลานั้นและหันหน้ากลับไปก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อ โดยไม่ได้ใส่ใจเจ้าหมาป่าตัวใหญ่นั้นอีก



แดฮยอนก้าวขาเดินวนไปรอบๆ ห้องด้วยจิตใจขุ่นมัว ใครจะรู้เล่าว่าหัวใจของเขากำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความเป็นห่วงคนรักที่อยู่ไม่ไกล แต่เขากลับไม่สามารถเอื้อมมือไปไขว่คว้าเอามาแนบไว้ในอ้อมกอดได้



เขาถูกจับตัวมาจากคฤหาสน์พร้อมกับยองแจช่วงรุ่งสาง



ช่วงรุ่งสางที่เรื่องราวเลวร้ายได้เริ่มต้นขึ้น



ขณะที่เขาและยองแจกำลังหลับใหล หูของเขาก็แว่วเสียงระเบิดดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงเอะอะโหวกเหวก เขาจึงกลายร่างเป็นหมาป่าเพื่อจะได้ใช้สัญชาตญาณของหมาป่าในการปกป้องคนรัก หวังจะย่างกรายออกไปดูเหตุการณ์ด้านนอกห้อง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวออกไปพ้นจากประตู คนร้ายหลายคนก็กรูเข้ามาภายในห้องนอน



แดฮยอนยังจำสีหน้าหวาดกลัวของยองแจตอนที่นั่งอยู่กลางเตียงในห้องนอนได้เป็นอย่างดี ในตอนที่เขาถูกตาข่ายไฟฟ้าที่คนร้ายโยนลงคลุมกายก่อนที่เขาจะถูกกระแสไฟช็อตจนล้มลงหมดสติ



ดวงตาคมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อมองเห็นร่างของคนรักที่นอนอยู่ในห้องกระจกอีกฝั่ง แต่เขากลับไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้เลยแม้แต่น้อย

 




อ่าน่าสนใจ น่าสนใจ



ชายสูงวัยรูปร่างอ้วนท้วนส่งสายตาแวววาวด้วยความพึงพอใจ เขาก้มใบหน้าแนบไปกับกระจกเพื่อมองดูสิ่งล้ำค่าที่ใช้เวลามานานนับสิบปีในการตามหา



บลัดวัยเจริญพันธุ์ที่มีกลิ่นกายหอมเย้ายวน จนสามารถทำให้เกิดสงครามเพราะความลุ่มหลงได้



หลังจากที่เขาใช้เส้นสายให้คนของตัวเองไปติดตั้งเครื่องมือเรดาร์ติดตามกลิ่นตามเมืองต่างๆ หลายพันแห่ง ปรากฏว่าเรดาร์กลับจับกลิ่นที่มีอานุภาพรุนแรงได้ในเมืองที่เขาอาศัยอยู่นั่นเอง



หึ... อยู่ใต้จมูกตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องใช้เวลาตามหามานานนับสิบกว่าปี



กรรร......



เสียงขู่คำรามเรียกความสนใจของ ชเวมินซิก ให้หันกลับไปมอง เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย



นี่อะไร! ใครเอาหมามาขังไว้ที่นี่



คุณโอครับ คุณโอให้พาตัวมาด้วย เห็นบอกว่าน่าจะเป็นวูล์ฟครับ



อ่ออย่างนั้นเหรอ



ชเวมินซิกเคลื่อนกายอุ้ยอ้ายของตนเองมาจดจ้องหมาป่าที่ถูกขังไว้ในห้องกระจกอย่างสนใจ แน่นอนว่าคนธรรมดาอย่างเขา ถึงแม้จะเป็นฮาล์ฟก็ใช่ว่าจะมีโอกาสได้เจอกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย เพราะเผ่าพันธุ์ทั้งสามนั้นย่อมไม่ยอมเปิดเผยตัวตนง่ายๆ อยู่แล้ว



มินซิกรับช่วงทำธุรกิจน้ำหอมมาจากบิดาและมารดาบุญธรรมที่รับเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เกิด ธุรกิจที่สืบทอดกันมายาวนานหลายต่อหลายรุ่น น้ำหอมของตระกูลของเขาขึ้นชื่อเรื่องความหอมเย้ายวนชวนหลงใหล ดังนั้นจึงสร้างรายได้ให้ครอบครัวอยู่อย่างสบายมาตลอดหลายชั่วอายุคน



เคล็ดลับอยู่ที่ … บลัด



เขาพึ่งได้รู้ว่าน้ำหอมที่โรงงานของตระกูลผลิตขึ้นมานั้น ทำมาจากเลือดของบลัดก็ในตอนที่ต้องมารับช่วงธุรกิจของตระกูล  ความลับที่พ่อบุญธรรมของเขาเก็บมาอย่างยาวนานได้ถูกถ่ายทอดมาเป็นเคล็ดลับให้เขาสืบทอดต่อ



เพียงแต่ … ความโลภ … ของเขามันเพิ่มพูนทวี จนลืมคำสั่งเสียก่อนสิ้นใจของคนเป็นพ่อ



จงจำไว้ว่า …อย่าฆ่าเกินความจำเป็น มิเช่นนั้นหายนะจะมาเยือน



จากเคยใช้ร่างของบลัดเพียงสองรายต่อปี ก็เพิ่มเป็นสาม สี่ ห้า หก…..เรื่อยไปจนเมื่อปีที่ผ่านมาเขาใช้ร่างของบลัดไปราวสิบชีวิต ยิ่งน้ำหอมของเขาเป็นที่ต้องการของตลาดมากเท่าใด เขาก็ยิ่งต้องการผลิตมันออกมาให้ได้มากๆ โดยไม่สนใจคำเตือนที่เคยได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ



จนกระทั่งเขาได้พบกับโอดัลชู ชายคนนั้นนำพาความสุขมาให้เขา โอดัลชูนอกจากจะเป็นนักวิจัยแลัวยังมีความรอบรู้เรื่องของเผ่าพันธุ์ทั้งสามได้เป็นอย่างดี



ความรู้ของดัลชูสามารถทำให้เขาผลิตน้ำหอมที่มีกลิ่นเฉพาะ จนสามารถสร้างเม็ดเงินรายได้ได้อย่างมหาศาลในเวลาไม่นาน แถมดัลชูยังช่วยเขาค้นคว้าหาทางผลิตอาวุธเพื่อต่อกรกับเผ่าพันธุ์เหล่านั้นได้สำเร็จอีกด้วย



ทุกวันนี้เขาจึงไม่ต้องนอนหวาดผวา กลัวว่าครอบครัวของพวกบลัดที่เขาจับตัวมาทำน้ำหอมจะตามมาล้างแค้นในภายหลัง



ความหยิ่งลำพองมีเต็มในหัวใจของ ชเวมินซิก



แต่แน่นอนว่าความรู้ความสามารถของดัลชูใช่ว่าเขาจะได้มาฟรีๆ นอกจากเงินทองแล้ว มินซิกยังต้องให้ความร่วมมือในการค้นหาไฮวิซซ์ ไดมอนด์บลัด และคิงส์วูล์ฟ ด้วย เขารู้เพียงว่าดัลชูต้องการจะศึกษาเรื่องการกลายพันธุ์



มินซิกไม่ได้สนใจเรื่องการทดลองนั่นเท่าไหร่นัก เพราะเขาเป็นฮาล์ฟที่ไม่มีทางจะได้กลายพันธุ์หรือรับพลังพิเศษอะไรพวกนั้น  เขาสนใจเพียงแค่ … มูลค่า....ของความสำเร็จนั่นต่างหาก



หากโอดัลชูวิจัยสำเร็จ ก็หมายถึงเขามีส่วนร่วมที่จะรับรู้และขายอะไรก็แล้วแต่ที่สามารถทำให้สามัญชนกลายพันธุ์ได้ แพงแค่ไหนก็ย่อมมีคนซื้อ เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะยิ่งร่ำรวยมากขึ้นไปอีก



แค่คิด …ชเวมินซิกก็ได้แต่อิ่มเอมมีความสุขอยู่ในใจ



แม้จะถูกหมาป่าที่อยู่ในห้องกระจกส่งสายตาแวววาวข่มขู่ออกมา เขาก็หาได้รู้สึกหวาดกลัว เขายกยิ้มกระหยิ่ม พลางใช้ข้อนิ้วมือเคาะกระจกหยอกเย้าชวนให้หมาป่าตัวนั้นหงุดหงิดหัวเสียมากยิ่งขึ้น



เป็นวูล์ฟเหรอ ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ ยิงนกตัวเดียวได้ถึงสองต่อ ฮ่าๆๆ



จริงๆ เขาก็เกือบจะพลาดเสียบลัดวัยเยาว์ตนนี้ไปเสียแล้ว ถ้าไม่เป็นเพราะส่งคนไปแอบตามสืบ และได้รู้เด็กคนนี้กำลังจะย้ายถิ่นที่อยู่ไปไกลถึงตอนใต้ จากเอกสารกับตั๋วเครื่องบินที่บลัดตนพ่อเผลอเรอวางไว้ให้กล้องวงจรปิดจับภาพออกมาได้ 



แค่มีเงินนิดหน่อย …เขาก็สามารถใช้คนเข้าแทรกซึมไปได้ทุกที่



ทุกอย่างเลยกลายเป็นความโชคดีที่สามารถชิงตัดหน้าลักพาตัวเด็กบลัดวัยเจริญพันธุ์นี้มาได้ ก่อนที่พวกมันจะออกเดินทางไปไกลโข เขาส่งสายตาแข็งกร้าวสบกับดวงตาสีเทาเข้มของหมาป่าที่อยู่ในห้องกระจก



ในเมื่อมันทำให้ฉันต้องสูญเสียลูกชายไป ฉันก็จะทำให้มันได้รับรู้ความเสียใจเช่นเดียวกัน








ชเวมินซิกฝังใจกับข้อมูลที่เคยได้รับเมื่อสิบห้าปีที่แล้วว่ามีกลิ่นหอมรัญจวนรุนแรงมากปรากฏขึ้น ซึ่งพลังของกลิ่นนั้นมีมากกว่าเลือดของบลัดที่เขานำตัวมาทดลองกว่ายี่สิบเท่า ในตอนนั้น หัวใจของเขาก็เต้นระรัวราวกับได้เจอขุมสมบัติอันล้ำค่า แต่หลังจากนั้นนานนับเกือบสิบห้าปีก็ไม่มีวี่แววความคืบหน้าอีกเลย



จนกระทั่ง เมื่อครึ่งปีที่ผ่านมา ในคืนที่บุตรชายของเขาหายตัวไป ชเวมินซิกจำได้ดีว่า ในขณะที่เขากำลังวุ่นวายส่งคนให้ออกตามหาบุตรชายที่ใครต่อใครบอกว่าหนีออกจากบ้าน เขาก็ได้รับรายงานจากลูกน้องว่าเรดาร์ของทีมวิจัยพึ่งตรวจจับกลิ่นหอมที่มีอานุภาพรุนแรงจนแผ่กระจายไปทั่วเกือบครึ่งเมืองได้



ความหอมนั้น กรุ่นกำจายอยู่เพียงไม่นานก็จางหาย แต่ก็มากพอที่จะทำให้เขารู้ว่ากลิ่นหอมนั้นมาจากพื้นที่แถวคฤหาสน์ของมหาเศรษฐีที่ชื่อ คิม ฮิมชาน



ชเวมินซิกเก็บงำความสงสัยมาเนิ่นนานว่ามีสิ่งใดที่มีกลิ่นหอมรัญจวนยิ่งกว่าเลือดของบลัด สุดท้ายเขาต้องขอบคุณโอดัลชูที่เป็นผู้ไขข้อข้องใจของเขา เพชรเม็ดงามที่ตามหานั้นก็คือ ...บลัดวัยเจริญพันธุ์



เมื่อเขาได้ข้อมูลต่างๆ จากดัลชู เขาจึงส่งสายสืบไปตรวจสอบ และเขาก็ได้ล่วงรู้ว่า คิม ฮิมชาน เป็นบลัดอย่างแน่นอน และบุตรชายของคิม ฮิมชาน ที่มีชื่อว่า ยู ยองแจ วัยสิบห้าปีนั้นก็ต้องสงสัยว่าจะเป็นเพชรเม็ดงามที่เขาตามหา



บลัดวัยเจริญพันธุ์....ที่คู่ควรกับการเป็นน้ำหอมกลิ่นใหม่ของเขา

 






ข้อสำคัญ …



ชเวมินซิกมั่นใจว่า …บุตรชายของเขากลายเป็นเหยื่อของบลัด เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่นั่น เพราะมีคนเห็นว่าบุตรชายของเขาหายไปหลังจากไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวข้างกำแพงคฤหาสน์แห่งนั้น



ชเวมินซิกมั่นใจว่า …คิมฮิมชานเจ้าของคฤหาสน์แห่งนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้บุตรชายของเขาหายสาบสูญ

 







ชเวจุนฮง... บุตรชายคนเดียวของ... ชเวมินซิก












แต่…ตอนนี้ชเวมินซิกไม่อาจล่วงรู้ว่า....



เขากำลังแตะต้องบุตรชายอันเป็นที่รักของ...คิม ฮิมชาน 



ไดมอนด์บลัด ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์บลัด







.......................................



มาแบบเครียดๆ เพราะใกล้จะถึงตอนจบแล้วค่ะ น่าจะไม่เกิน 30 ตอน

มีหวานๆ นิดหน่อยกับคู่คุณพ่อ

ฮิมชานได้รู้แล้วว่า ยงกุกเป็นใคร (แต่ใหญ่มาจากไหนก็แพ้เมียนะจ๊ะ)



ไว้จะสรุปเรื่องที่ยงกุกกลายพันธุ์อีกทีนะคะ 



หมายเหตุ 

ขออธิบายเรื่องลำดับเวลานิดนึงนะคะ เผื่อคนอ่านจะงง



เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว 



1. ฮิมชานได้กลิ่นเลือดของทารกยองแจเลยคลุ้มคลั่งจนได้รับความช่วยเหลือจากหมาป่าตัวใหญ่ เมื่อกลับมาบ้านก็มาเจอแฮจูและซอกจิน เขาได้รับข่าวเรื่องยงกุก (GOD) แต่ก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเป็นข่าวโคมลอย



2. ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นกลิ่นเลือดของทารกยองแจก็ทำให้เรดาร์ของชเวมินซิกตรวจจับกลิ่นได้เช่นกัน แต่ตอนยองแจสี่ขวบถูกรักษาโดยจงออบที่ไม่ได้ทำการขูดผิวหนังออก ใช้วิธีพอกยาแทน เรดาร์เลยจับกลิ่นไม่ได้



3. และเมื่อครึ่งปีที่ผ่านมาในคำกล่าวเล่าเรื่องของชเวมินซิก คือตอนที่จุนฮงหายตัวไป เป็นตอนที่ยองแจกินเลือดจุนฮง ตอนนั้นยองแจปล่อยกลิ่นกายเย้ายวนออกมา (เหมือนฟีโรโมนล่ะเนอะ) เรดาร์ของชเวมินซิกเลยจับสัญญาณได้ 



4. ชเวมินซิกเลยส่งคนตามสืบจนได้รู้ว่า เจ้าของคฤหาสน์เป็นบลัด พอบวกกับความรู้ของโอดัลชูที่ร้ายคูณสอง เลยทำให้รู้ว่าความหอมที่ได้กลิ่นคือ บลัดวัยสิบห้าปีที่อยู่ในช่วงวัยเจริญพันธุ์





อธิบายยาวมากๆ เลย

หลังๆ จะค่อยๆ เฉลยว่า ทุกคนพัวพันกันเกือบหมด และช่วงเวลาก็จะพัวพันกันด้วยค่ะ

อย่าเบื่ออ่านกันน้า เพราะตอนจบก็ยังแฮปปี้ๆๆๆ กันอยู่ 555



#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter



ใครสนใจเล่ม #แดแจดอล และ #แดแจฮาร์ดเดอร์

ไรท์ยังมีสต๊อคอยู่นะคะ DM มาสอบถามได้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #155 Kurobuta (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:35

    อย่าทำไรน้องแจนะ ถ้าน้องแจเป็นอะไรไปฮิมชานต้องโทษตัวเองแน่ๆ แดฮยอนหาทางช่วยน้องแจก่อนเร็วๆนะ พ่อของตะจูนี่ขี้โกงแบบนี้ตะจูจะรู้รึยัง ถ้ารู้จะเสียใจมากแค่ไหนกัน. สงสารฮิมชาน แต่ก็อิจฉาเธอ หึ ได้ผัวเป็น G. O. D. แซบเวอร์

    #155
    1
    • #155-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 23)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:02
      ถ้ายงกุกไม่แซ่บคงไม่ถูกใจฮิมชานแน่นอน 555
      #155-1
  2. #154 Silipha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 00:38
    GODคือยงกุกมาตลอดเหรอ อยากเห็นตอนฮิมชานหวงลูก
    #154
    1
    • #154-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 23)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:01
      ยงกุกคือ GOD มาตลอดค่ะ เพียงแต่ต่างคนต่างทำหน้าที่ ฮิมชานเลยไม่รู้มาก่อนค่ะ และแน่นอนฮิมชานหวงลูกเบอร์สุด >>>แต่แดฮยอนหวงกว่าแน่นอนนน 555
      #154-1
  3. #153 nammint042 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:18
    อ่านไปลุ้นไป ลุ้นจนลืมหายใจกันเลยทีเดียว ตอนหน้าลุ้นให้GODช่วยทุกคนออกมาได้อย่างปลอดภัยทีเถอะค่ะ 🙏🏻
    #153
    1
    • #153-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2561 / 21:59
      ทุกคนต้องปลอดภัยกลับมาาาาาาา
      #153-1
  4. #152 bamboo5194 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:12
    สนุกมากเลยค่ะ ตื่นเต้นและลุ้นทุกตินเหมือนดูหนังรักโรแมนติคไซไฟเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #152
    1
    • #152-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2561 / 21:59
      อีกสักสองสามตอนก็จะกลับมาโรแมนติกเหมือนเดิมค่าาาา
      #152-1
  5. #151 quincx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 20:08
    เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นทุกทีแล้ว รอลุ้นตอนหน้ามากๆเลยยย เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการแต่งนะคะ ไม่เบื่อแน่นอน😊
    #151
    1
    • #151-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 23)
      12 ธันวาคม 2561 / 21:58
      ขอบคุณมากค่า ลุ้นอีกสักสองสามตอนนะคะ แต่รับรองแฮปปี้ๆๆๆ แน่นอนค่ะ
      #151-1