[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 2 : Under the moonlight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

 


ต้องหนี....



เลวที่สุด....



ไอ้พวกบัดซบ ....



ดวงตากลมโตสีเทาสั่นระริกเต็มไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว เรือนร่างสะโอดสะองคล้ายมนุษย์ แต่ผิวหนังบางส่วนกลับปกคลุมไปด้วยขนหยาบหนาสีเทาเข้มสองขาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง สองแขนโอบอุ้มห่อผ้าผืนเล็กไว้แนบอก ลมหายใจที่เหนื่อยหอบพ่นออกมาเป็นควันสีขาวท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ



ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บเป็นแผลกว้างตรงหัวไหล่ และใช้เพียงสองขาวิ่งฝ่าวงล้อมของศัตรูออกมา แต่จองแฮจูก็ยังสามารถทิ้งห่างจากศัตรูที่ไล่ตามออกมาได้พอสมควร



เธอและจองซอกจินผู้เป็นสามีกำลังจะย้ายถิ่นพำนัก เนื่องจากบริเวณที่อยู่เดิมหนาวเย็นจนเกินไป ทั้งที่ยามกลายรูปร่างเป็นมนุษย์หมาป่าที่มีขนหนาปกคลุม พวกเขาสามารถทานทนต่อสภาพภูมิอากาศที่ลดต่ำลงได้อย่างดี แต่พวกเขากลับไม่สามารถทานทนความเหน็บหนาวในยามที่อยู่ในร่างของมนุษย์ได้



ในเมื่อต้องการใช้ชีวิตอยู่กับสามัญชนอย่างสงบ พวกเขาต้องเลี่ยงที่จะแปลงกายเป็นมนุษย์หมาป่า พวกเขาไม่ต้องการให้ใครได้รู้ว่าครอบครัวของตนเองเป็นวูล์ฟ  ดังนั้นการย้ายถิ่นพำนักอาศัยไปยังเขตที่มีอุณหภูมิที่ร้อนกว่าย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด



ระหว่างการเดินทาง ทั้งคู่ถูกซุ่มโจมตีจากพวกฮาล์ฟนักล่า พวกนี้มีเหล่าเศรษฐีมีเงินเป็นผู้หนุนหลังสร้างอาวุธมากมายเพื่อมาดักจับวูล์ฟ พวกมันต้องการทั้งเลือด เนื้อ หนัง กระดูก หรือแม้กระทั่งจิตวิญญาณ



พวกฮาล์ฟนักล่ารู้ว่าเธอพึ่งคลอดลูก มนุษย์หมาป่าเกิดใหม่กำลังเป็นที่ต้องการตัวในตลาดมืด มีเศรษฐีมากมายพร้อมจะทุ่มเงินจำนวนมหาศาลให้กับการล่าครั้งนี้ พวกเศรษฐีบางคนต้องการลูกมนุษย์หมาป่าไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ในขณะที่บางคนอาจจะต้องการใช้เป็นเหยื่อของเกมไล่ล่า



ใครว่า ... วูล์ฟน่ากลัว



สามัญชนยังน่ากลัวเสียกว่า

 

 








ข้างหน้านั่น...



จะสิ้นสุดอาณาเขตผืนป่ากว้างลงตรงข้างหน้า แฮจูจะต้องรีบคืนร่างกลับเป็นมนุษย์ก่อนที่จะพบเจอสามัญชน



แต่ว่า .. หากเธอคืนร่างในตอนนี้ ความรวดเร็ว ความว่องไวและประสาทสัมผัสทั้งหมดที่มีก็จะลดลงไป



แต่ถ้าเธอยังคงร่างเป็นมนุษย์หมาป่า แล้วบุกเข้าไปในเมือง นอกจากไอ้พวกเลวระยำนั่นจะตามหาเธอพบได้ง่ายขึ้นแล้ว สามัญชนที่อยู่ในเมืองอาจจะตกใจจนรุมทำร้ายเธอก็ได้



ในยามปกติเธอสามารถต่อสู้และป้องกันตัวเองได้อย่างสบาย แต่ในสภาพที่กำลังบาดเจ็บและหอบหิ้วลูกชายที่พึ่งเกิดมาด้วย ไม่ว่ามองอย่างไรก็ดูจะไม่ปลอดภัยกับลูกชายของเธอทั้งสิ้น



ไหนจะต้องหวนกลับไปช่วยเหลือสามีที่ผลัดหลงกันในป่านั่นอีก สามีที่เป็นดั่งชีวิตอีกครึ่งของเธอ หากไม่มีเขาอยู่ ชีวิตของเธอก็ไม่อาจอยู่ได้เช่นเดียวกัน



ดังนั้นเธอจึงต้องเลือก......



น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นจากดวงตาคมคู่สวย แฮจูในเรือนร่างมนุษย์เยี่ยงสามัญชน รูปร่างสูงโปร่ง สีผิวคมเข้ม เธอกดจูบลูกชายที่ยังอยู่ในร่างที่ปกคลุมด้วยขนสีดำสนิทครั้งสุดท้าย



เธอตัดสินใจก้มลงสวมสร้อยเชือกถักร้อยเข้ากับป้ายชื่อที่เป็นหนังสลักไว้ที่คอของลูกชาย บรรจงจูบหน้าผากที่ปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิท



เธอหวังว่า โชคชะตาจะนำพาให้ลูกน้อยของเธออยู่รอดปลอดภัย







“จองแดฮยอน .. สักวันแม่จะตามหาลูกจนเจอ”

 






…………………..

 

 



“คุณหนูคะ คุณหนู”



“ชู่ววววว”



“คุณหนูไปเก็บตัวอะไรมาคะ เดี๋ยวก็โดนนายท่านว่าเอาหรอกค่ะ”



“พี่อึนบีก็อย่าทำเสียงดังสิ ...แล้วก็ห้ามบอกคุณพ่อด้วย”



ยูยองแจ เด็กน้อยใบหน้างดงามผู้แสนเอาแต่ใจยกแขนเรียวเล็กขึ้น เพื่อโอบกระชับเจ้าหมาน้อยที่ตัวสั่นระริกด้วยความหนาวเย็นไว้ในอ้อมกอด ขนหนาสีดำสนิทของมันหยาบกระด้างและเปียกชื้นจากคราบสกปรก ดวงตาสีเทาของมันจดจ้องผู้ที่กำลังโอบอุ้มร่างของมันไว้ ราวกับต้องการจดจำใบหน้าของคนที่กำลังจะกลายมาเป็นเจ้าของมันในอีกไม่ช้า



รูปร่างบอบบางของเด็กน้อยถูกห่อหุ้มไปด้วยเสื้อโค้ทคลุมดำทั้งตัวทับลงบนเสื้อฮู้ดสีเดียวกันที่ดึงขึ้นมาปิดแทบมิดใบหน้า มือทั้งสองข้างถูกชายแขนเสื้อที่ยาวปกคลุมจนมิดปลายนิ้ว ไม่มีผิวกายส่วนใดเลยที่โผล่พ้นออกมาต้องแสงอาทิตย์ที่กำลังทอแสงอ่อนในยามเย็น ผิดกับยุนอึนบีหญิงรับใช้หน้าตาสวยงามหมดจดที่สวมใส่เพียงสเวตเตอร์ถักตัวหนากับกางเกงยีนส์รัดรูปเท่านั้น ทั้งคู่เดินรีบเร่งเหยียบย่ำลงบนพื้นถนนทางเดินที่ปูด้วยหินหยาบเป็นทางยาว ลัดเลาะมาตามริมกำแพงคฤหาสน์หลังใหญ่ในชานเมืองอันเงียบสงบ



ยองแจพบกับเจ้าลูกหมาสกปรกมอมแมมตัวนี้ตรงริมกำแพงคฤหาสน์ ตอนขากลับจากที่เขาชวนหญิงรับใช้แอบออกมาเดินเล่นตรงเชิงเขา เพราะขนสีดำสนิทของมันอาจจะทำให้คนอื่นๆ ไม่ได้สังเกตเห็นในยามที่เดินผ่าน แต่สิ่งที่สะดุดตาจนเรียกความสนใจของเด็กน้อยให้ต้องหยุดชะงักนิ่ง ก็คือ ดวงตาแวววาวสีเทาของมัน กับเสียงครางแผ่วในลำคอ ราวกับกำลังเรียกร้องความสนใจให้เด็กน้อยก้าวขาเข้าไปดู



เพียงแค่ยองแจยื่นมือเข้าไปหา เจ้าหมาตัวเล็กก็รีบยื่นหน้าเข้ามาถูไถก่อนที่จะชะงักไปเล็กน้อย .. คงเป็นเพราะความเย็นเยียบจากมือขาวเรียวเล็ก แต่เพียงชั่วครู่มันก็ทำใจกล้าซุกใบหน้ากลับเข้าที่ฝ่ามือนั้นอีกครั้งจนยองแจนึกเอ็นดู






อยากไปอยู่กับฉันหรือเปล่า”



“แต่อยู่กับฉันมันออกจะน่าเบื่อหน่อยนะ ... ฉันจะตั้งชื่อให้นาย ...”



“แดฮยอน”



“ต่อไปนี้นายจะเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน”



“นายจะต้องปกป้องฉัน และมีเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ... จำเอาไว้ให้ดี”

 

 

 

 

 

 






“ทำไมคุณหนูถึงตั้งชื่อเจ้าหมาตัวนี้ว่าแดฮยอนล่ะคะ”



“หึ.. เปล่าหรอกฮะ ผมเรียกมันตามจี้บนเชือกที่ห้อยคอของมันต่างหาก นี่ไง จอง แดฮยอน”



เด็กน้อยจับจี้หนังที่ห้อยอยู่บนสายสร้อยสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับสีขนของเจ้าหมาขึ้นมาให้หญิงรับใช้ได้เห็นชัดๆ 



“หือ หมามีเจ้าของเหรอเนี่ย ของบ้านไหนกันนะ แหม ท่าทางเจ้าของคงจะเพี้ยน ตั้งให้ทั้งชื่อทั้งนามสกุล”



“อืม”



“แต่ถ้าอย่างนั้น ฉันว่าเอามันไปคืนไว้ที่เดิมดีกว่าไหมคะ เผื่อเจ้าของของมันจะกลับมา”



“ไม่”



“คุณหนูไม่สงสารเจ้าของของมันหรือคะ เขาอาจจะไม่ได้เจตนาทิ้งมันเอาไว้ก็ได้ มันอาจจะหนีออกมา”



“หุบปาก! ในเมื่อแจเจอมันแล้ว แสดงว่ามันต้องกลายเป็นของแจ”



แม้จะไม่เห็นใบหน้าที่ถูกห่อคลุมด้วยเสื้อคลุม แต่อึนบีก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงที่ตวัดอย่างไม่พอใจ ความกดดันที่เกิดจากน้ำเสียงผู้เป็นนาย ทำให้เธอเลือกที่จะเงียบเสียงลง









นายน้อย ... เด็กน้อยผู้แสนงดงามและล้ำค่า



อึนบีคิดไม่ออกเลยว่า ในวันที่คุณหนูของเธออายุครบสิบห้า เมื่อนั้นโลกของสามเผ่าพันธุ์จะปั่นป่วนมากแค่ไหน



ในเมื่อ ยูยองแจ คือ สายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของไดมอนด์บลัด ผู้เป็นใหญ่ที่สุดของเหล่าแวมไพร์ ผู้นำของบลัด








........................






ชายหนุ่มรูปร่างงดงามยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ผิวกายขาวราวกับหิมะสวมใส่เพียงกางเกงนอนขายาวสีขาวที่เลื่อนลงมาติดอยู่หมิ่นเหม่ตรงกระดูกเชิงกราน ดวงตากลมสีดำสนิทกำลังมองร่างบอบบางงดงามของบุตรอันเป็นที่รักวัยสิบสองปี วิ่งเล่นกับลูกหมาตัวเล็กท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างฟ้าในทุ่งดอกไม้หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อาณาเขตกินเนื้อที่กว้างขวางกว่าร้อยไร่



น่าเสียดาย ... ที่แสงเรืองรองแห่งพระจันทร์ไม่สามารถถ่ายทอดความงดงามของ ยูยองแจ บุตรคนเดียวของเขาให้กระจ่างชัดได้เท่ากับแสงสว่างของพระอาทิตย์



คำล่ำลือของสามัญชนบอกเล่ากันปากต่อปากว่า ชายหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านในหุบเขาย่านชานเมืองนี้ เป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยมาจากมรดกตกทอดหลายชั่วอายุคน จนธุรกิจต่างๆ แทบไม่เคยต้องลงมือบริหารเอง เพราะต่างก็เติบโตทำกำไรได้ปีละหลายเท่าทวีคูณ



ดังนั้น จึงไม่ค่อยมีใครได้เห็นหน้าค่าตาของชายหนุ่มและครอบครัวเท่าใดนัก รู้เพียงแค่ว่า เขาเป็นทายาทสืบทอดธุรกิจรุ่นที่ห้า และใช้ชื่อเสียงเรียงนามเดียวกับปู่ทวดของเขา ... คิม ฮิมชาน



เรื่องราวคำบอกเล่าของสามัญชนในหมู่บ้านยังกล่าวถึง ยู ยองแจ บุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของ คิม ฮิมชาน ที่ไม่เคยมีใครได้เห็นหน้าอย่างชัดเจน ต่างรู้เพียงแค่ว่า มารดาผู้ให้กำเนิดเสียชีวิตลงในวันที่เด็กชายคนนี้ลืมตามองดูโลก ดังนั้น คิมฮิมชานจึงตั้งชื่อบุตรชายให้เป็นดั่งตัวแทนแห่งความรักของมารดาที่จากไป



เรื่องราวความรักของมหาเศรษฐีหนุ่ม คิม ฮิมชาน ถูกพูดกล่าวขานมากมาย ทั้งในเรื่องความซื่อสัตย์และความรักที่มั่นคงต่อภรรยาที่ตายไป เพราะนับกว่าสิบปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครได้ยินว่ามหาเศรษฐีคนนี้แต่งหญิงสาวคนใหม่เข้าบ้าน



ทุกคนรู้เพียงแค่ว่า หัวใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ ยูยองแจ บุตรชายเพียงคนเดียว









แต่ทว่า....เรื่องเล่าขานหาใช่ความจริงทั้งหมด

 

 

 

 

 

 










หญิงสาวเรือนร่างเปลือยเปล่ายืนแนบกายจงใจเบียดหน้าอกอวบอิ่มลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม แขนเรียวโอบรอบเอวชายหนุ่มอย่างเอาใจ นิ้วมือเรียวสวยแต่งแต้มยาทาเล็บสีแดงสดของเธอกรีดไล้ไปทั่วแผ่นอกขาวกระจ่าง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือเรียวลงสอดหายเข้าไปใต้เอวกางเกงนอนด้านหน้าของชายหนุ่ม



เมื่อความแข็งแกร่งของชายหนุ่มเริ่มขยายตัวขึ้นมาอีกครั้งในอุ้งมือของเธอ หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นรัวเร็วขึ้นจนเลือดในกายฉีดพล่านไปด้วยความตื่นเต้น



ใครจะโชคดีเท่าเธอไม่มีอีกแล้ว มหาเศรษฐีหนุ่ม คิม ฮิมชาน เชียวนะ ที่หิ้วเธอกลับจากงานเลี้ยงเมื่อตอนหัวค่ำ



แถมเธอยังรู้ความลับของเขาอีกอย่าง ... เธอรู้ว่าเขาเป็นบลัด



ก็ร่างกายของเขาน่ะ เย็นเฉียบราวกับหินอ่อน แม้แต่ตอนที่เขาสอดใส่เข้ามาในร่างกายของเธอ



แต่นั่นก็ทำให้เธอแทบบ้า ... มันสุขสมเสียจนเธอแทบขาดใจ เสียงครางหลายๆ ครั้ง กลายเป็นเสียงหวีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทุกครั้งที่เขาตอกย้ำอัดกระแทก วิญญาณของเธอก็แทบหลุดลอยไปสู่สวรรค์ชั้นสูง



ถึงแม้จะจบบทรักไปแล้ว แต่รสรักร้อนแรงที่เธอได้สัมผัส ยังสร้างความกระสันรัญจวนใจจนไม่อาจจะยับยั้งต่อความต้องการในร่างกายของเธอที่ก่อตัวขึ้นใหม่ได้อีก



ยังต้องการอีก



ยังไม่พอ



ยังอยากถูกกระทำซ้ำๆ



จากผู้ชายคนนี้ ...คิม ฮิมชาน

 

 

 














“นายท่าน”



"อึนบี ไปเรียกคุณหนูขึ้นห้องได้แล้ว"



"เจ้าค่ะ นายท่าน"



“ให้ยองแจไปหาฉันในห้องทำงาน....แล้วจัดการทำความสะอาดห้องนี้ให้เรียบร้อย



แม้คฤหาสน์จะหลังใหญ่โตกินอาณาเขตกว้างขวาง แต่ฮิมชานกลับค่อนข้างจำกัดจำนวนคนรับใช้ภายในบ้าน เขาไม่ต้องการให้คนมากหน้าหลายตาเข้ามายุ่มย่ามหรือเข้าใกล้บุตรชายของเขาเกินความจำเป็น ส่วนใหญ่ฮิมชานจะเรียกใช้ ยุนอึนบีหญิงรับใช้คนสนิทที่อยู่กับเขามาอย่างยาวนานมากกว่าเรียกหาคนอื่น



อึนบีมองเห็นชายหนุ่มผู้เป็นดั่งนายเหนือหัวปรายตาไปมองซากศพบนเตียงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างไม่ไยดี



ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่ไร้ลมหายใจ นอนหงายแผ่กายอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ดวงตาเบิกโพลง ริมฝีปากเปิดอ้าค้าง ทั้งเรือนร่างขาวซีดปราศจากสีเลือดนั้นคงจะเห็นสีสันแค่เพียงสีแดงสดที่แต่งแต้มบนปลายเล็บ



ยุนอึนบียิ้มเหยียดริมฝีปาก



จุดจบของหญิงสาวที่โง่คิดจะปีนขึ้นเตียงกับ คิม ฮิมชาน



คิดว่าร่างกายของสามัญชนจะรองรับอารมณ์ความปรารถนาของ...บลัด...ได้มากขนาดไหน



แล้วคิดว่า...บลัด...อดทนไม่กัดกินสามัญชนได้นานขนาดไหน ยิ่งตอนควบคุมสติไม่ได้ในช่วงเวลาสุขสม



โง่จริงๆ



ขนาดเธอเป็นบลัด เธอยังไม่เคยคิดจะเสี่ยงขึ้นเตียงกับบลัดด้วยกันเลย



หญิงสาวยกมือถือขึ้นกดโทรบอกเหล่าสาวใช้ให้รีบขึ้นมาจัดการ ทำความสะอาด ภายในห้องของเจ้านายให้เรียบร้อยตามคำสั่ง

 

 

 

 

 

 







เพียงไม่นานคนตัวเล็กก็วิ่งยิ้มร่าเข้ามาภายในห้องทำงานของบิดา ดวงตาเรียวสวยกวาดมองหาเจ้าของห้อง ทันทีเมื่อเห็นบิดานั่งงามสง่าอยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คนตัวเล็กก็รีบปรี่เข้าไปหย่อนกายนั่งลงบนตักของบิดาทันที



"คุณพ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน แจคิดถึงคุณพ่อจะแย่อยู่แล้ว "



แค่ได้ยินคำพูดจาแสนออดอ้อนกับน้ำเสียงแสนหวาน ฮิมชานก็อดไม่ได้ที่จะดึงร่างบอบบางเข้ามากอดจะแนบแน่น พร้อมจุมพิตลงบนขมับขาวของบุตรชายที่เขาเองก็แสนจะคิดถึง



"หนูก็รู้นี่ครับว่าคุณพ่อไปทำธุระ คุณพ่อก็คิดถึงหนูจะแย่เหมือนกัน ไม่ได้กอดแน่นๆ แบบนี้มาตั้งนาน”



เด็กน้อยอยู่ไม่สุขรีบปีนขึ้นไปนั่งคร่อมกายบิดา พลางใช้มือเรียวประคองใบหน้างดงามก่อนกดริมฝีปากตนเองลงบนริมฝีปากบางของบิดา ยองแจหลับตาลงใช้เรียวลิ้นเล็กตวัดไล้เลียริมฝีปากของบิดาอย่างสนใจ ในขณะที่ฮิมชานปล่อยให้บุตรชายกระทำการตามใจของตนเอง



“แหว่ะ ... เลือดของใคร คุณพ่อกินมาได้ยังไง ไม่เห็นอร่อยเลย”



ฮิมชานส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นสายตาของบุตรชายตวัดค้อน ก็แน่นอนอยู่แล้ว ตามปกติเลือดที่เขาให้คนจัดหามาให้ยองแจ ย่อมต้องเป็นเลือดที่คุณภาพดีที่สุด



แต่สำหรับเขาที่เป็นบลัดมานานหลายร้อยปี ไม่ใช่เรื่องแปลกหากเขาต้องการอะไรที่หลากหลาย เพื่อสนองความตื่นเต้นเช่นเดียวกับสามัญชน ในเมื่อทุกๆ วันเขาได้กินแต่อาหารที่ดีจนเริ่มสะอิดสะเอียน เขาก็ย่อมอยากกินอาหารแปลกๆ หรืออาหารที่สกปรกข้างถนนหนทางบ้างเป็นธรรมดา



“เห็นอึนบีบอกว่าหนูเก็บลูกหมามาเลี้ยง"



"งือออ .. คุณพ่อจะไม่ดุแจใช่ไหม"



ยองแจทำหน้ามุ่ย เพราะรู้ว่ากำลังจะถูกคนเป็นบิดาดุ จึงรีบตีหน้าเศร้าก้มลงมองมือของตัวเอง รู้ตัวว่าร่างกายของตนเองไม่ค่อยแข็งแรงนัก คุณพ่อจึงไม่อยากให้ตนเองสัมผัสกับสัตว์อื่นๆ ที่อาจจะเป็นพาหะนำโรคมาให้ติดเชื้อ



แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่ออยู่คนเดียวมันเหงาจะตาย คนรับใช้อื่นๆ ก็ไม่กล้าจะเข้ามาอยู่ใกล้เขามากนัก ไม่รู้ว่าเพราะความเกรงกลัวต่อผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ หรือกลัวความเอาแต่ใจของเขากันแน่



"คุณพ่อเคยสั่งไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ"



เพียงได้ยินเสียงเข้มจากบิดา หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ น้ำใสในดวงตาก็พาลจะหยดไหล ฮิมชานเห็นอาการของบุตรในอ้อมอกก็เกิดความสงสาร อาจจะเป็นเพราะทั้งเรื่องธุรกิจ ทั้งเรื่องส่วนตัว เลยทำให้เวลาที่มีให้บุตรชายน้อยลงไปด้วย



"คุณพ่ออนุญาตให้หนูเลี้ยงหมาตัวนี้ก็ได้ แต่หนูต้องคอยดูแลมันให้ดี อย่าสร้างภาระให้กับคนอื่น และคุณพ่อก็สั่งห้ามเด็ดขาด ...ห้ามให้คนอื่นช่วยเลี้ยง ... ตกลงไหมครับ"



"จริงนะครับ ..แจรักคุณพ่อมากที่สุดเลย"



ใบหน้าหวานแจ่มกระจ่างคลายความเศร้าพร้อมส่งรอยยิ้มสดใส จนทำให้หัวใจของคนเป็นบิดาแช่มชื่น



คิมฮิมชาน พ่ายแพ้ต่อ ยูยองแจ ผู้เป็นบุตรชายอย่างราบคาบ

 










 

 



คุณพ่อ..คุณพ่อ…”



ฮิมชานที่นั่งพิงกายกับหัวเตียงนอนเงยใบหน้าขึ้นจากแท็ปเล็ตที่อยู่ในมือ เขามักใช้ช่วงเวลาเช้ามืดในการอ่านข่าวสารเกี่ยวกับการวิเคราะห์หุ้น ลูกชายในชุดนอนโผล่ใบหน้ามาเยี่ยมเยียนเขาถึงห้อง ดวงตาเรียวที่เคยใสกระจ่างมีแววง่วงงุนอยู่ไม่น้อย



ทำไมยังไม่เข้านอนอีกล่ะครับคนดี



แจพาแดฮยอนมารู้จักกับคุณพ่อ



แดฮยอน?”



ก็เจ้าหมาน้อยที่คุณพ่ออนุญาตให้แจเลี้ยงแล้วไงล่ะ



อ๋อ



มานี่มาแดฮยอน



ฮิมชานมองดูเจ้าหมาที่เดินต้วมเตี้ยมตามเสียงเรียกขานของยองแจเข้ามาภายในห้อง ท่าทางขลาดเขลาสั่นกลัวของมัน ฮิมชานรู้ดีว่าเพราะอะไร กลิ่นคาวเลือดของเหยื่อที่เขาดื่มกินมาเนิ่นนานหลายศตวรรษ กลิ่นอายปิศาจร้ายของเขาคงสร้างความหวาดกลัวให้มันอยู่ไม่น้อย



ตัวผู้สินะ



ฮะแจพึ่งอาบน้ำให้มันมา ไม่ต้องให้พี่อึนบีช่วยด้วยล่ะคุณพ่อ



ยองแจยิ้มกว้างให้ผู้เป็นบิดาพลางกล่าวอวดอ้างว่าตนเองสามารถดูแลสัตว์เลี้ยงได้ตามคำบิดาสั่ง ชายหนุ่มอดไม่ได้กับความน่ารักของยองแจจึงยื่นมือเรียวยาวออกไป หวังจะคว้าร่างบอบบางขึ้นมากอดฟัด



อยู่ๆ เจ้าหมาน้อยที่เมื่อครู่ฮิมชานเห็นว่ายืนอยู่ตรงบริเวณหน้าประตูห้อง กลับพุ่งกายเข้ามาเห่ากรรโชกเขาตรงปลายเตียง ชั่วขณะหนึ่งเขาเห็นแววตาสีเทากลายเป็นสีทองฉายโชนราวกับเปลวไฟแผดเผา ร่างของมันดูจะขยายใหญ่ขึ้นอย่างข่มขวัญ



ไม่เพียงเขาเท่านั้นที่ชะงักงัน แต่ยองแจเองก็ดูตกใจอยู่ไม่น้อย



หืม….น่าสนใจน่าสนใจ



แดฮยอน!”



เพียงแค่ได้ยินเสียงของยองแจตวาดดุเจ้าลูกหมาสีดำสนิทที่พึ่งขู่คำรามกรรโชก ก็กลับกลายท่าทางเป็นหงอหงอยพลางส่งเสียงในลำคออ้อนผู้เป็นเจ้านายทันที



แดฮยอนอย่าดื้อนี่คุณพ่อของแจนะคุณพ่อรักแจ เพราะฉะนั้นแดฮยอนก็ต้องรักคุณพ่อด้วยนะ..รู้ไหม



ยองแจทำท่าจริงจังกล่าวดุเจ้าหมาหน้าขนสัตว์เลี้ยงของตนอีกสองสามประโยค ก่อนหันมาจูบแก้มผู้เป็นบิดาแล้วเดินกลับไปลูบหัวลูบหางของเจ้าหมาน้อยเบาๆ ก่อนพากันออกไปจากห้องนอนของฮิมชาน



ฮิมชานมองตามหลังของยองแจจนบานประตูปิดสนิท ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างสนใจใคร่รู้ เขายังไม่แน่ใจนักว่าเจ้าลูกหมาที่บุตรชายของเขาเก็บมาเลี้ยงจะใช่วูล์ฟอย่างที่เขาคิดหรือไม่ เพราะผ่านมาเป็นพันปีเขาไม่เคยมีโอกาสเลยสักครั้งที่จะได้เจอกับวูล์ฟที่อายุน้อยเช่นนี้



ตลอดชีวิตของเขาที่ดำรงอยู่มาหลายศตวรรษ เขาเคยพบเจอกับวูล์ฟมานับครั้งได้ เพราะวูล์ฟส่วนใหญ่นอกจากจะไม่แสดงตนแล้วยังรักที่จะอยู่อย่างสันโดษ เรียกได้ว่าแฝงกายหายกลืนไปกับสามัญชนจนยากจะสังเกตได้



วูล์ฟไม่เหมือนในนิทานเรื่องเล่าที่ว่า เมื่อพระจันทร์เต็มดวงแล้วจะกลายร่างเป็นสัตว์ร้าย ในความเป็นจริงพวกเขาแตกต่างเพียงมีพละกำลังแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ แต่เมื่อยามคับขันวูล์ฟก็สามารถแปลงร่างเป็นหมาป่าร่างใหญ่ หรือเป็นร่างของอสูรร้ายรูปร่างคล้ายหมาป่าได้ยามที่โตเต็มวัย ดังนั้นในยามปกติพวกเขาจึงสามารถใช้ชีวิตร่วมกับสามัญชนทั่วไปได้อย่างไม่น่าสงสัย



บลัดต่างหาก ที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่อยู่ร่วมกับมนุษย์ได้ยากที่สุด พวกเขายังต้องดำรงชีวิตด้วยการดื่มกินเลือดของสามัญชน ทั้งๆ ที่สามารถรับประทานอาหารอื่นๆ ได้เช่นกัน เพียงแต่บลัดต้องใช้เลือดของสามัญชนหล่อเลี้ยงร่างกายไม่ให้เสื่อมสลาย... ก็เปรียบได้กับการกินวิตามินของพวกสามัญชนนั่นแหล่ะ



“อึนบี”



เพียงแค่ฮิมชานเอ่ยเสียงเรียกชื่อ หญิงรับใช้คนสนิทก็ปรากฏกายขึ้นทันที อึนบียืนกุมมือค้อมกายอยู่ข้างเตียงนอนของฮิมชาน เธอพร้อมเสมอในการรับคำสั่งของคนเป็นนายเหนือหัว



“คอยจับตามองไอ้หมานั่น ฉันสงสัยว่ามันจะเป็นวูล์ฟ”



“เจ้าค่ะ นายท่าน”

 


ฮิมชานยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาเคยรู้มาว่า วูล์ฟสายเลือดบริสุทธิ์นั้น สังเกตได้ง่ายๆ เพราะการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และจะหยุดลงที่อายุห้าปี หรือประมาณยี่สิบห้าปีหากเทียบกับอายุของสามัญชน



ดังนั้น ถ้าไอ้หมาที่ยองแจเลี้ยงเป็นวูล์ฟสายเลือดบริสุทธิ์จริงๆ ก็ถือว่าเป็นโชคดีของเขาอยู่ไม่น้อย



ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นหมา ... หมาที่ดี ย่อมมีจมูกที่ดีและซื่อสัตย์ต่อผู้เป็นนายมิใช่เหรอ

 

 













…………………..

 

 



เรือนร่างบอบบางขาวกระจ่างราวกับหิมะในฤดูหนาวกำลังซุกกายเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงหลังใหญ่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา



แม้นดวงอาทิตย์จะใกล้ลาลับขอบฟ้า เจ้าของเรือนกายขาวก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่นเสียที จนอีกหนึ่งชีวิตที่หมอบนอนอยู่ตรงปลายเตียงเริ่มอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป



แดฮยอนจึงค่อยๆ คืบคลานมุดกายเข้าไปสูดดมความหอมของเรือนร่างภายใต้ผ้าห่มผืนหนา และเมื่อเห็นว่าคนเป็นนายยังไม่ขยับกาย เจ้าสัตว์หน้าขนก็ยิ่งได้ใจใช้ลิ้นตวัดไล้ไปตามผิวกายเนียนนุ่ม



สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่อยู่ในกายเรียกร้องให้ตีตราเรือนร่างกระจ่างนี้ให้เป็นของตนเพียงผู้เดียว แดฮยอนจงใจใช้ลิ้นร้อนชุ่มน้ำลายตวัดเลียหมุนวนรอบสะดือขาว ก่อนค่อยลากลิ้นสากขึ้นมายังยอดอกสีชมพูหวานลิ้น



แดฮยอนหลงใหลและหวงแหนคนเป็นเจ้านายอย่างไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง


ไม่เพียงแค่ความเปียกชื้นที่ถูกชโลมไล้ไปทั่วหน้าท้องและแผ่นอกขาว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดก็สร้างความรัญจวนอย่างน่าประหลาดให้กับคนที่กำลังหลับใหล ยองแจพยายามเคลื่อนกายหลบหนีจากการคุกคามนั้น



"อืม แดฮยอนนา อย่า...อืมมมม"



“…………..”



“อืม ...อ๊ะ...ตรงนั้น...ไม่ได้”



“..................”



"จะ..เจ้า ...หมาดื้อ ... "



มือบางพยายามผลักศีรษะแดฮยอน เจ้าหมาตัวแสบที่พยายามแลบลิ้นฉกเลียไปทั่วร่างกายของเขา หลังจากมุดเข้ามาภายใต้ผ้าห่มอุ่น แดฮยอนชอบทำแบบนี้ ทำแทบทุกวันมาเป็นเวลาเกือบสามปี



จนเขาตั้งฉายาให้กับสัตว์เลี้ยงของเขาว่า  “ไอ้หมาหื่นกาม”









..................



แวบมาลงตอนแรกให้อ่านดูนะคะ

ตอนที่สองไม่รู้จะมาเมื่อไหร่

ขอกำลังใจส่งมาเยอะๆ หน่อยนะคะ


หวีดได้ที่แท๊กนี้นะคะ

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #39 288dark (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 16:41

    ได้บทเป็นหมายังเป็นหมาหื่นพี่แด้เอ้ยสงสารพี่จังฮ่าๆๆๆๆๆๆ กดข้ามไปตอนโตเถอะ (นี่หื่นกว่าพี่แด้จีงงง) เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะขอบคุณฟิคนะคะสู้ๆ????????

    #39
    1
    • #39-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      2 กันยายน 2561 / 22:55
      อย่าพึ่งโตตตตต รอก่อนนนน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      #39-1
  2. #29 ZUUBABY95 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 09:55
    งุ้ยยยยยยยย เจอตอนแรกก็ติดใจแล้ววววววว ตอนเป็นหมายังหวงขนาดนี้ โตมาจะขนาดไหนน ความหื่นจะไม่พูดถึงเพราะสุดจริงแน่ๆ 555555555 ติดตามนะคะะ
    #29
    1
    • #29-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      27 สิงหาคม 2561 / 11:35
      คุณหมาป่าทั้งหวงทั้งหื่นค่ะ 555
      #29-1
  3. #14 kyomin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 15:58
    โหหห แค่อ่านตอนแรกก็ติดแล้วววว // สู้ๆนะคะ
    #14
    1
    • #14-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      15 สิงหาคม 2561 / 17:17
      ไว้รอติดตามนะคะ ^^
      #14-1
  4. #13 Chanzhino (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 08:13
    เขินๆๆๆๆ ฮือออออ นุ้งหมานุ้งต้องรีบโตไวไนะ กินนมบ่อยขนาดนี้น่าจะโตไวแน่ๆ (นมเมีย55555)
    #13
    1
    • #13-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:23
      เผลอแป๊ปเดียวก็โตแล้วค่ะ ได้อาหารบำรุงร่างกายดี ชิมตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย ได้สารอาหารเยอะเลย
      #13-1
  5. #12 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 20:33
    โอ้ยยยย หมาหื่นนนน หื่นแต่เช้า คุณพ่อฮิมชานทำไมดูน่าหลงไหลแบบนี้ แงงงง
    #12
    1
    • #12-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:22
      คุณพ่อฮิมชานเป็นบลัดที่น่าเสี่ยงปีนขึ้นเตียงด้วยมากเลยค่ะ สำหรับสามัญชนอย่างเรานะ 555
      #12-1
  6. #11 babythuncha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 16:30

    รอค่ะ งื้อออออยากอ่านต่อแล้ว

    #11
    1
    • #11-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:21
      เคลียร์เรื่องเก่าได้ จะรีบมาต่อนะคะ จุ๊บบบบบ
      #11-1
  7. #9 luckytunez (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 12:38
    เรื่องนี้ดุใช่มั้ยคะ? หมาอ่าค่ะ ดุมากใช่มั้ย???? เขินเว้ยยยยยยยยยยยยย
    #9
    4
    • #9-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:20
      ต้องแปะป้ายแบนเนอร์หน้าข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้ว่า "ระวังหมาป่าดุ" แล้วล่ะ เพราะท่าทางจะดุมากกกกก อิอิ
      #9-1
    • #9-3 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:27
      จะจัดให้ดุๆ เลยค่ะ แต่อย่าลืมส่งยาบำรุงให้คุณหมาป่าด้วยนะคะ เพราะท่าทางจะโดนคุณบลัดดูดพลังไปเยอะพอสมควร 555
      #9-3
  8. #8 greenmeat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:38
    งือออออ ชอบสำนวนการบรรยายคนเขียนมากกก อ่านลื่นเห็มภาพโคตรอินตอนแม่ต้องทิ้งแดฮยอน จะร้องไห้ตาม TT ยองแจดูหวงแดฮยอน และแดฮยอนเองก็หวงยองแจ เหมาะสมกันมากคู่นี้ ส่วนคิม ฮิมชานดูแล้วเย็นชาดี ชอบๆๆๆๆ จะรอตอนต่อไปนะคะะ สู้ๆๆๆ
    #8
    1
    • #8-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:19
      ขอบคุณมากค่า >>> ไม่รู้ว่าพีฮิมชานจะเย็นชาได้แค่ไหนกันน้า ถ้ามีคุณหมาป่าตัวโตๆ มาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ อิอิ
      #8-1
  9. #7 nammint042 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:43
    -หมาหื่นนี่หื่นสมชื่อจริงๆ คู่คุณลูกยังขนาดนี้ รอคู่ของคุณพ่อจะขนาดไหน
    #7
    2
    • #7-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:18
      แซ่บแน่นอน รับประกันด้วยความหื่นของไรท์เอง 555
      #7-1
  10. #6 Kurobuta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 04:48

    กราบไรท์งามๆ วางบทได้เหมาะสมโดยเฉพาะตรง -หมาหื่นกามเนี่ย นี่แค่เริ่มต้นยังขนาดนี้ ถ้าต่อไปจะขนาดไหน แค่คิดก็เคลิ้มละ 5555555 แต่ดูแล้วคุณพ่อจะหวงคุณลูกอยู่ไม่น้อยเลยนะ-หมาหื่นกามมันจะใช้วิธีไหนฝ่าด่านคุณพ่อเค้าละเนี่ย แต่คุณพ่อก็ต้องมีคนมาปราบใช่มะ ส่งมาทีค่ะอยากเห็นคุณพ่อโดนปราบ คงแซบแน่ๆอ่านแล้วไม่อยากให้จบตอนเลย มันเพลิดเพลินจำเริญใจ ขอบคุณไรท์ที่มีผลงานมาให้ชื่นใจตลอด. แต่หลงรักเรื่องนี้แล้วอ่ะ. เปิดจองเลยเนอะ555555 เป็นกำลังใจให้นะคะ ????

    #6
    1
    • #6-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 2)
      12 สิงหาคม 2561 / 21:18
      ง่อววววว ชอบตรงหมาหื่นใช่ไหมเปล่าล่ะ คึคึ
      #6-1