[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 19 : It’s all a lie

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61





หลังจากแยกกับฮันซอนฮวา ยงกุกก็พาฮิมชานขึ้นไปช่วยเก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง รวมทั้งเอกสารบางอย่างที่ต้องทำขึ้นมาใหม่ ยงกุกก็อาศัยให้ซอนฮวาจัดเตรียมไว้ให้อย่างเรียบร้อย



ซอนฮวาทำงานกับยงกุกมานานและเป็นคนที่ละเอียดลออมากจนรู้ว่าต้องจัดการอะไรให้กับยงกุกบ้าง รวมไปถึงการกลบเกลื่อนร่องรอยประวัติของยงกุกหลังจากลาออกจากการเป็นตำรวจ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครสามารถสืบค้นและติดตามได้ในภายหลัง



ในช่วงเวลาหลายปีที่ซอนฮวาและสามีติดตามยงกุก พวกเขาเคยได้รับการช่วยเหลือจากยงกุกหลายต่อหลายครั้ง จนคู่สามีภรรยาปฏิญาณตนไว้ว่าจะยืนหยัดรับใช้ยงกุกจนตราบชีวิตหาไม่ แต่หลังจากนั้นไม่กี่ปีซอนฮวาและดงกึมก็ถูกเรียกตัวให้ไปรายงานตัวเพื่อขึ้นทะเบียนเป็นผู้พิทักษ์เต็มขั้น ภายใต้การบังคับบัญชาของหัวหน้าผู้พิทักษ์ 



และงานชิ้นแรกของพวกเขาก็คือ ดูแลเด็กน้อยอายุห้าขวบรัชทายาทของไฮวิซซ์



มุน จงออบ









นี่คุณ! เดินช้าๆ หน่อยสิ



ฮิมชานตะโกนเรียกยงกุกที่กำลังเดินนำเขาลิ่วผ่านล็อบบี้ของอาคารไปยังลานจอดรถ ทั้งๆ ที่วูล์ฟหนุ่มสะพายกระเป๋าเป้แบ็คแพ็คใบใหญ่ แต่กลับเดินนำเขาที่ถือกระเป๋าสะพายใบเล็กเพียงใบเดียว



เพียงได้ยินเสียงเรียกจากฮิมชาน ยงกุกก็รีบเหลียวหลังหันกลับไปมองทันที ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อ พวงแก้มสีแดงเรื่อจากอากาศที่ร้อนกว่าปกติ ทั้งๆ ที่เมืองนี้จัดเป็นเมืองที่มีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี 



บลัดตัวขาวที่ชอบอากาศเย็นกลับต้องมาอยู่ในที่อากาศร้อนคงจะหงุดหงิดน่าดู ใบหน้าหวานที่หงิกงอก็ยังแลดูน่าเอ็นดูในสายตาของยงกุก 



เขาหยุดยืนรอ จนฮิมชานเดินเข้ามาจนใกล้ มือหนาล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อของตนเองออกมาซับเหงื่อที่พราวไปทั่วใบหน้าขาวของบลัดหนุ่มอย่างห่วงใย



"ร้อนหรือครับ คุณยืนรออยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมไปเอารถแล้วจะวนมารับคุณตรงหน้าประตู คุณจะได้ไม่ต้องเดินไกล"



ความเอาใจใส่และสายตาที่เต็มไปด้วยห่วงใยจากยงกุก กำลังทำให้หัวใจของฮิมชานหวั่นไหว ... และอิ่มเอมไปด้วยความสุข 



“มา..ผมถือกระเป๋าให้ครับ...อ้าว! ทำไมคุณถึงมีกระเป๋าแค่ใบเดียวล่ะ แล้วซองเอกสารที่ผมฝากคุณถือไว้อยู่ไหน



เมื่อเหลือบสายตามองเห็นกระเป๋าถือเพียงใบเดียว ยงกุกก็ร้องทัก เพราะเขาจำได้ว่าเขาฝากให้ฮิมชานถือซองเอกสารไว้ในตอนที่เขาปิดประตูห้อง



เอ๋ ..ผมว่า...ผมเก็บไว้ในกระเป๋านี่แล้วนะ



คุณลองดูให้ดีก่อน เอกสารจำเป็น เราจะได้ไม่เสียเวลาต้องย้อนกลับมาอีก



ฮิมชานพยักหน้าก่อนแวะตรงโซฟาที่ทางอาคารหรูแห่งนี้จัดไว้เป็นพื้นที่สำหรับรับรองแขก เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะกระจกแล้วเปิดซิปออกดู แต่เพราะกระเป๋าสะพายนี้มีซองเอกสารลักษณะเดียวกันหลายซอง ฮิมชานจึงจำเป็นต้องดึงออกมาเปิดซองดูทีละซองจนแน่ใจว่าเขาหยิบเอกสารมาครบถ้วน



นี่ใช่ไหมครบหรือเปล่า เอกสารที่คุณบอก



ฮิมชานดึงพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบิน รวมทั้งเอกสารอื่นๆ อีกหลายฉบับออกมากางบนโต๊ะเพื่อให้ยงกุกตรวจสอบ เมื่อเห็นใบหน้าคมพยักหน้าอย่างพอใจ ฮิมชานจึงรวบเอกสารทั้งหมดเข้าซองแล้วเก็บกลับเข้าในกระเป๋าเช่นเดิม

 








โดยที่พวกเขามิอาจล่วงรู้ว่า…. การกระทำทั้งหมดกำลังถูกจับตาและบันทึกไว้ในกล้องวงจรปิดของอาคาร

 

 

 

 

 




…………………………






“ให้ตายเถอะ...นายเองก็...เป็นอันตรายต่อหัวใจของพี่เหมือนกัน”

 


คนที่ใช้ชีวิตเวียนว่ายตายเกิดมาหลายช่วงชีวิตอย่างจงออบ กำลังใช้เหตุผลมากมายเท่าที่ตนพอจะนึกออก มายับยั้งความปรารถนาอันดำมืดภายในจิตใจของตนเอง



แสงจากโคมไฟมุมห้องอาบไล้สีนวลให้ยวนตา



กลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลชวนยวนเย้าไปทั่วห้อง



เสียงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะผสานเสียงหอบหายใจแทรกผ่านความเงียบสงัด



แววตาลึกล้ำเต็มไปด้วยประกายแห่งความปรารถนาไม่ต่างกันที่จ้องตอบกลับมา



ทุกสิ่งกำลังกระตุ้นเร้าจนทำให้พ่อมดหนุ่มเริ่มระงับอารมณ์เอาไว้ไม่ไหว



"มัน...ไม่ถูกต้อง"



เรือนร่างสมส่วนเปลือยเปล่ากำลังถูกปลายนิ้วเย็นเยียบของจุนฮงสัมผัสลากไล้ไปทั่ว ดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้ากระจ่างดูใสซื่อ ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉายโชนยั่วยวนให้คนที่ได้จ้องมองหลงใหลมัวเมา



แม้เด็กหนุ่มจะเป็นเพียงบลัดกลายพันธุ์ อำนาจการปลุกเร้าที่อันตรายก็มิอาจเทียบได้กับบลัดสายเลือดบริสุทธิ์ในวัยเจริญพันธุ์ แต่สัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ที่หมุนเวียนอยู่ในสายเลือดก็กระตุ้นเร้าให้กระหายอยากไม่ใช่น้อย



ทั้งความกระหายอยากที่บังเกิดกับตนเอง



และการมอมเมาสร้างความกระหายอยากแก่คนอื่น

 





"ไม่ถูกต้อง...ยังไงครับ?"



"ก็...นายยัง...เป็นแค่เด็ก"



เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าจากพ่อมดหนุ่ม ริมฝีปากหยักสีหวานก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ จุนฮงฉวยโอกาสที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว จับมือเรียวเล็กให้ลากไล้สัมผัสเข้ากับส่วนกลางลำตัวของเขาที่กำลังขยายตัวดันกางเกงออกมาจนนูนเป็นรูปร่าง



"แต่ผม..ต้องการ..พี่"



เสียงแหบทุ้มเอ่ยบอกด้วยลมหายใจติดขัด ยิ่งจับมือร้อนของอีกคนให้มาลูบไล้สัมผัส ก็ยิ่งเร่งเร้าอารมณ์ของเด็กหนุ่มให้กระเจิดกระเจิงไปด้วยความต้องการ



ความต้องการที่กำลังผุดขึ้นอย่างช้าๆ และไม่มีอะไรจะหยุดยั้งต้านทานเอาไว้ได้

 


"นายยัง..เด็กเด็กเกินกว่า...เรื่องเซ็กซ์"



จงออบพึมพำเหตุผลสุดท้ายที่เขาพยายามใช้เหนี่ยวรั้งสติที่ดูจะลดน้อยลงไป หลังจากถูกจุนฮงเผยอริมฝีปากเย็นเฉียบเข้าขบเม้มริมฝีปากล่างอันฉ่ำหวานของเขาอย่างหยอกล้อ ก่อนจะส่งเรียวลิ้นหนาดุนดันเข้าไปเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานฉ่ำในโพรงปากของเขาอย่างไม่รู้เหนื่อย



ในชีวิตนี้ ..จงออบยังไม่เคยคิดปรารถนาในเรื่องของความรักจริงจัง จนถึงขนาดอยากจะมีเซ็กซ์กับใคร






นอกจาก...



ตอนนี้












ร่างกายของเขา



ลมหายใจของเขา



หัวใจของเขา



กำลังถูกสั่นคลอน จากเด็กหนุ่มที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้า









 

 

"แต่ผมก็โตพอจะรู้จัก...ความรัก...ที่มีต่อพี่"








----Cut Scene---







“ผม...รักพี่”



ดวงตาสีเทาเรียวเล็กเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำบอกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองหนังใบใหญ่กำลังถูกตีอยู่ในนั้น



ริมฝีปากบางเม้มแน่น ในสมองก็ครุ่นคิดว่าสิ่งที่ได้ยินเชื่อถือได้มากแค่ไหน แต่ในที่สุดจงออบก็คิดว่า บางทีเขาก็เหนื่อยเกินไปเหนื่อยเกินกว่าจะหลอกอีกคนได้ต่อไป



“นาย...ถูกสะกดจิต”



“สะกดจิต?”



จงออบถอนหายใจ เมื่อเห็นจุนฮงเลิกคิ้วขึ้นบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด คงถึงเวลาที่ต้องสารภาพ ..บาปในหัวใจสักที เพราะเขาก็เหนื่อยมาพอแล้ว



“ใช่...นายไม่ได้รักพี่...มันแค่เป็นอำนาจสะกดจิตใจของวิซซ์อย่างพี่เท่านั้น”



“..............”



“นายไม่ได้รักพี่จริงๆ หรอก”



“..............”



“พี่ขอโทษ...ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้”



“.............”



“พี่สะกดจิตนายมาตลอด...พี่แค่ไม่อยากให้นาย...กลับไปหายองแจ”



“.............”



“เพราะพี่ไม่อยากให้นาย...กลับไปตาย....เหมือนวันนั้นอีก”

 


ใบหน้าที่กลับมานิ่งเฉยและความเงียบงันจากจุนฮง ทำให้หัวใจของจงออบวูบโหวง ดวงตาเรียวสีเทาฉายแววสั่นระริก



จู่ๆ น้ำตาแห่งความรู้สึกอึดอัดก็เอ่อคลอดวงตาเรียวเล็ก จนจงออบจำต้องเสหันไปมองทางอื่นด้วยไม่กล้าสบสายตาของเด็กหนุ่ม



“ตอนนี้....พี่สะกดจิตผมอยู่หรือเปล่า?”



เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามทำลายความเงียบ เรียกให้พ่อมดหนุ่มหันกลับมาส่ายใบหน้าเบาๆ ด้วยสีหน้าสำนึกผิด



“เปล่า...ตอนนี้คลายมนต์สะกดแล้ว”



“หึ...ถึงไม่น่าล่ะ”



จุนฮงเผยรอยยิ้มกว้างให้กับจงออบที่ยังถูกเขาโอบกอดรอบเอวไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยปากบอกถึงสิ่งที่อัดแน่นให้หัวใจของเขา ประโยคที่ทำให้จงออบมีรอยยิ้มทั้งน้ำตา



“ผมถึง.....รักพี่...มากขึ้นยิ่งกว่าเดิม”

 

 

 





..........................

 

 



"อีกไม่นานความใฝ่ฝันของฉันก็จะเป็นจริง



โอดัลชูลากมือหยาบไล้ไปตามเตียงสแตนเลสที่มีร่างของอันเย็นเยียบของหญิงสาวคนหนึ่งนอนเปลือยกายไร้อาภรณ์ใดห่อหุ้ม



ร่างกายผ่ายผอมของเธอซีดขาวไร้สีเลือด ผิวหนังที่ปกคลุมกระดูกเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ทั้งที่เป็นบาดแผลเก่าใกล้เลือนหาย และบาดแผลใหม่ที่เลือดสีแดงสดยังคงไหลริน ดวงตาสีแดงก่ำเบิกโพลง ใบหน้าเลื่อนลอยราวกับไร้สติ



ตรงข้อพับแขนทั้งสองข้างของเธอถูกเจาะและต่อเข้ากับท่อสายยางเส้นเล็กที่กำลังลำเลียงเลือดของเธอไปยังเครื่องฟอกเลือดขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างเตียง ก่อนจะไหลลำเลียงต่อไปทางท่อสแตนเลสยาวออกไปนอกห้อง



แน่นอนว่ายังมีร่างที่เหมือนไร้วิญญาณเช่นเธออีกนับสิบชีวิตอยู่ภายในห้องวิจัยใต้ดินแห่งนี้



โอดัลชูรู้ว่าสาเหตุที่บลัดตนนี้ไม่สามารถฟื้นฟูและรักษาอาการบาดเจ็บได้ตามปกติ ก็เพราะว่าพวกเขาดูดเลือดออกจากตัวเธอมากเกินขีดจำกัด รวมทั้งยังปล่อยให้เธออดอยากไม่ได้รับอาหารที่จำเป็นเพื่อมาบำรุงร่างกาย เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเกิดเรี่ยวแรงจนลุกขึ้นมาอาละวาดได้อีก



อ่าร่างนี้คงใกล้จะหมดประโยชน์แล้วสินะ



ชายร่างสูงเดินไปหยุดอยู่บนหัวเตียง มือหนาหยิบอาวุธจากชั้นวางที่บรรจุอุปกรณ์สำหรับผ่าตัดและของมีคมมากมาย เขาเลือกใบมีดผ่าตัดที่ทำจากวัสดุพิเศษหลอมรวมจนได้อาวุธร้ายที่สามารถนำมาใช้ทำลายผู้ที่มีสายเลือดจากเผ่าพันธุ์ได้

 




เขารู้ว่า



บลัดที่ร่างกายแทบไม่ระคายจากอาวุธใดๆ จะถูกทำลายได้ด้วยไฟที่แผดเผา



วูล์ฟที่ร่างกายแข็งแกร่งดั่งหินผา ก็ถูกกำจัดได้ด้วยบาดแผลฉกรรจ์



ส่วนวิซซ์ก็ตายได้ง่ายดาย ราวกับพลิกฝ่ามือ เพราะร่างกายที่อ่อนแอราวสามัญชน

 






ฟู่….



กริ๊ก….

 



ใบมีดบางถูกประกบเข้ากับเครื่องพ่นไฟขนาดเล็กที่พ่นไฟออกมาเป็นสีแดงจัดราวกับแสงเลเซอร์ อาวุธและไฟร้อนกำลังอยู่ในมือของโอดัลชู ผู้เปรียบเสมือนเพชรฆาตที่กำลังจะพรากลมหายใจของบลัดสาวที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงแสตนเลส


 


กรึบ….

 



“ฮึ…”

 


เสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายขาดห้วงไปอย่างรวดเร็ว หลังจากมือหนากดใบมีดที่มีเปลวไฟลามเลียร้อนจัดลงบนลำคอระหงของบลัดสาวจนศีรษะบิดขาดร่องแร่งเกือบหลุดจากต้นคอ



เลือดสีแดงข้นหนืดไหลซึมออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์นั้น ก่อนจะนองเอ่อไปบนเตียงแตนเลสสีเงินวาววับแล้วค่อยๆ หยดย้อยไหลจากเตียงลงสู่พื้นกระเบื้องสีขาว



โอดัลชูยิ้มเยาะ เขากดปิดสวิชต์เครื่องพ่นไฟแล้วโยนมีดผ่าตัดลงบนชั้นวางเครื่องมือ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้ปาดเลือดที่ไหลนองอยู่บนเตียงขึ้นมาสูดดม เขาได้กลิ่นหอมหวานเพียงบางเบา ต่างจากคราแรกที่จับตัวบลัดสาวนี่มาได้ใหม่ๆ



ในช่วงนั้น สภาพร่างกายของเธอยังแข็งแรง และเต็มไปด้วยพละกำลัง กลิ่นกายหอมกรุ่นกำจายรุนแรงทุกครั้งที่เธอถูกฉีดยากระตุ้นให้เกิดความกำหนัด แต่เมื่อผ่านไปไม่ถึงปี สภาพร่างกายของบลัดสาวก็เสื่อมโทรมลงจนแทบจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป







โอดัลชูเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา..



แต่เขากลับล่วงรู้เรื่องราวมากมายของทั้งสามเผ่าพันธุ์ จนสามารถนำข้อมูลนั้นมาขายให้กับมหาเศรษฐีที่เป็นเจ้าของโรงงานน้ำหอมแห่งนี้ได้



ผ่านมานานหลายปีที่เขาใช้ประโยชน์จากข้อมูลนั้น กอบโกยผลประโยชน์ ชื่อเสียง และเงินทองร่วมกันกับเจ้าของโรงงานมาไม่น้อย แถมเขาทั้งคู่ต่างก็มีจุดประสงค์เดียวกัน จึงทำให้งานที่ทำร่วมกันก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว



คนหนึ่งมีมันสมองเป็นเลิศ อีกคนก็มีเงินทองมหาศาลพร้อมจะทุ่มให้ไม่อั้น



โอดัลชูเป็นหัวหน้าทีมวิจัยของโรงงานผลิตน้ำหอมแห่งนี้ หน้าที่ของเขาคือ สร้างสรรค์น้ำหอมกลิ่นใหม่ๆ เพื่อตอบสนองผู้บริโภคที่มีอำนาจซื้อ แต่ใครจะรู้ว่าน้ำหอมคุณภาพดี ราคาแพงแสนแพงนั้น จะทำมาจากเลือดในกายของบลัดที่ถูกจับมากักขังทำร้ายในห้องวิจัยของโรงงานแห่งนี้



เบื้องหน้าของเขาคือนักวิทยาศาสตร์ผู้แสนจะสุภาพอ่อนโยน แต่ความเป็นจริงแล้ว เขาคือ..ปิศาจร้าย...ที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแสวงหาอำนาจในการเอาชนะทั้งสามเผ่าพันธุ์ต่างหาก



หัวใจ..ของคิงส์วูล์ฟที่กร้าวแกร่งดั่งหินผา จะทำให้มีพลังมหาศาล



หัวใจ...ของไฮวิซซ์ที่มากด้วยมนตรา จะทำให้เกิดอำนาจอัศจรรย์



-----.....ของไดมอนด์บลัดผู้งดงาม จะทำให้ร่างกายเป็นอมตะ





โอดัลชูนึกถึงประโยคในหนังสือโบราณที่เขาจำได้ขึ้นใจตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ในหนังสือนั้น ข้อความตรงที่กล่าวถึงไดมอนด์บลัดกลับลางเลือนจางหาย แต่เขาก็มั่นใจว่าประโยคที่เลือนหายไปคือคำว่า หัวใจ



ริมฝีปากแห้งผากแสยะยิ้มกับร่างไร้วิญญาณของบลัดสาว ดวงตาสีดำแข็งกร้าวของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองรองเพียงแค่ข้างซ้าย ก่อนจะกลายกลับมาเป็นสีดำอีกครั้งในชั่วเวลาเสี้ยววินาที



หัวใจของผู้นำทั้งสาม …. จะนำพาให้มีอำนาจเรืองรองอยู่เหนือทุกสรรพสัตว์บนโลกใบนี้



โอดัลชูทำทุกอย่าง เพื่อให้ร่างกายสามัญชนของเขากลายพันธุ์เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ตามที่หนังสือโบราณนั่นบันทึกไว้



แต่โอดัลชูไม่เคยรู้เลยว่า….







ในโลกใบนี้


ได้ก่อกำเนิดใครคนนั้นไว้แล้ว....คนที่ยืนอยู่เหนือเผ่าพันธุ์ทั้งปวง







บัง ยงกุก







....................



ใครรอคู่แดแจ รอก่อนน้า ..ค่อยเป็นค่อยไป

มีปมมาให้สงสัยอีกล้าวววว


ปล.นิดนึงก่อนไปอ่านคัทซีนนะคะ


1. คู่นี้จะใกล้เคียงความเป็นมนุษย์ที่สุดแล้วค่ะ น้องโล่ก็พึ่งสิบห้าไม่ประสีประสา พี่ออบก็พึ่งครั้งแรกในการเกิดชาตินี้ เลยขอจัดแบบเบาๆ ไม่ค่อยร้อนแรงเหมือนกับคู่อื่นไปก่อน


2. จงออบรู้ว่าเร้าอารมณ์น้องมากไม่ได้ เดี๋ยวโดนจับกิน ส่วนน้องโล่เคยถูกยองแจกินมาแล้ว เลยกลัวว่าตัวเองจะสติหลุดแล้วจับพี่จงออบกิน


3. จริงๆ คู่นี้ไรท์อยากจะเขียนให้เป็นเมะชนเมะนะคะ เพราะความจริงน้องโล่ก็มีความแมนอยู่ในตัวอยู่แล้ว ส่วนพี่จงออบถึงจะเคยมีความสัมพันธ์กับคุณบลัดคนพ่อมา แต่เป็นชาติก่อนที่เคยเป็นผู้หญิงนะคะ ซึ่งในชาตินั้นเธออกหักจากฮิมชานและจบกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ซึ่งจะเอ่ยถึงในโอกาสหน้า ดังนั้นชาตินี้พี่จงออบก็จะไม่ได้มุ้งมิ้งมากนัก แต่ความที่อายุเยอะกว่า พี่จงออบเลยต้องเป็นคนนำเกม 555


สรุปผลเลยออกมาเป็นเช่นนั้นตามคัทซีนค่ะ


คัทซีนหาได้ที่ไบโอ @JustMariWriter

พาสเวิร์ดคือ ปีคศ เกิดน้องโล่กับน้องออบ




หวีดได้ เม้นได้ ทวงฟิคได้

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น




ฝากขายของท้ายเรื่องค่ะ


#แดแจฮาร์ดเดอร์ 

"Dear friend ....touch me harder"

เป็นคู่แดแจค่ะ

ใครยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก


#แดแจดอล

"Yoo're my porcelain doll"

เป็นคู่แดแจ บังชาน นัมออบค่ะ

ใครยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก



ทั้งสองเรื่องยังมี stock อยู่นะคะ เผื่อใครสนใจ DM หาไรท์ได้เลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #136 Kurobuta (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 06:28

    สู้กันได้ปะทะกันได้แต่ห้ามมีใครตายนะเออออ. ฮือออออ กลัวอ่ะ ทุกคนมีความรักให้กันมากมายเลยนะ่คู่พ่อก็น่ารักเป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกิน แต่คุณบลัดนี่ออกจะอ้อนคุณวูล์ฟมากจังคุณวูล์ฟก็หลงหัวปรักหัวปรำ โอ๊ยยยฟินนนนน คู่รักหัดใหม่ก็ได้แค่นี้ก็ดีแล้วเนาะหมายถึงฉากบนเตียง555555แต่จะดีกว่านี้ถ้า......... รอคู่คุณลูกเนี่ยจะออดอ้อนกันขนาดไหน ???????????????? รักไรท์ค่ะสู้ๆ ชอบที่ไรท์อธิบายเพิ่มเติม ใส่ใจกับคนอ่านมาก????????????????

    #136
    1
    • #136-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 19)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 15:00
      มีสามคู่ หลากหลายรสชาติค่ะ 555 คู่ไหนก็อร่อยยยยย
      #136-1
  2. #135 nammint042 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 12:19
    ลงเอยกันอีกคู่แล้วเย้ๆ
    อ่านตอนท้ายละโอ้ยโคตรลุ้น อีกไม่นานคงมีดราม่า แอคชั่นแน่นอน
    #135
    1
    • #135-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 19)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 14:59
      มีดราม่า แอคชั่นนิดหน่อยค่ะ จะได้เฉลยปมค้างคาเพื่อให้แต่ละคู่รักกันมากขึ้น คนอ่านจะได้ฟินๆ ค่ะ
      #135-1
  3. #134 ~Rella~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 09:14
    ก็ว่าทำไม จงออบกับฮิมชานเคยมีความสัมพันธ์แบบนั้นกันมาก่อนนี่เอง แต่กลัวเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีก ฮื่ออออ ทั้งเรื่องเอกสารที่ถูกกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ และไหนจะนักวิจัยนั้นอีก ไรท์อย่าใจร้ายเกินไปนะคะ พลีสสึ
    #134
    1
    • #134-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 19)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 14:58
      ไรท์ไม่ใจร้ายค่ะ มีบู๊มานิดหน่อย ตัดเลี่ยน หุหุ
      #134-1