[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 16 : Take me higher

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    30 ม.ค. 62





ร่วมรักกับผม..แล้วคุณจะได้รู้ทุกอย่างที่คุณต้องการ



“ผมไม่อยากให้คุณใช้เซ็กส์เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดในหัวใจ...คุณมีค่าต่อผมมากกว่านั้น ...แล้วก็”



“.............................”



“สักวันหนึ่ง...ตรงนี้...ของคุณ จะบอกผมเอง”



ยงกุกค่อยๆ ลากไล้ปลายนิ้วชี้ที่ร้อนระอุไปบนแผ่นอกบริเวณเหนือหัวใจของฮิมชานอย่างช้าๆ โดยสายตาคมของเขาก็ยังจ้องมองฮิมชานอย่างลึกซึ้ง



“ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย....แต่ผม...ต้องการหัวใจของคุณ”



ฮิมชานไม่คิดว่าเพียงแค่คำพูดอันอบอุ่นและการสัมผัสเพียงเล็กน้อยจากวูล์ฟอย่างยงกุก จะทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะควบคุมการหายใจของตนเองไม่ได้



ผู้ชายคนนี้ ...มีอำนาจเหนือเขาที่เป็นเช่นไดมอนด์บลัดได้อย่างไร



ให้ตายเถอะ....



ฮิมชานหอบหายใจถี่ จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรือนร่างอันกำยำของมนุษย์หมาป่าบนเรือนร่างเปลือยเปล่าของตนเอง ริมฝีปากบางแห้งผากจนเจ้าตัวเผลอใช้ปลายลิ้นสีแดงสดออกมาแลบเลีย



และทุกการกระทำของฮิมชาน .... ย่อมไม่พ้นสายตาของยงกุกที่ยังจ้องมอง








...........................




กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่าเริ่มตลบอบอวลเย้ายวนไปทั่วห้อง กลิ่นกายของฮิมชานกำลังปลุกเร้าความต้องการอันลึกล้ำของยงกุกให้เดือดพล่าน



มนต์เสน่ห์ของบลัดที่ถูกปลดปล่อยออกมา ไม่ว่าใครก็ต้านทานเอาไว้ไม่อยู่



วูล์ฟอย่างยงกุกก็เช่นกัน



ดวงตากลมเผยประกายยั่วยวน มือบางเคลื่อนลากลงจากหน้าท้องแข็งแกร่งค่อยๆ เลื่อนลงลูบไล้ปลุกเร้าสิ่งที่อยู่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้กางเกงผ้าของยงกุก จนมันขยายตัวเบียดดันเนื้อผ้าออกมาสู้มือที่คลึงเคล้นรุกเร้า



ยงกุกครางต่ำในลำคอ

 


มนุษย์หมาป่า...กำลังจะห้ามความปรารถนาของตัวเองไว้ไม่ไหว



สำหรับเขา



ฮิมชาน...กำลังยั่วยวนเกินไป

 










แต่ยงกุกยังคงไม่รู้ว่า...



ไดมอนด์บลัดอย่างฮิมชาน...ยังไม่เคยยั่วยวนใครอย่างจริงจัง

 









นอกจาก....ตอนนี้







ดวงตากลมสีดำใสสกาวช้อนมองอย่างออดอ้อน ลิ้นเล็กแลบเลียไปทั่วริมฝีปากบางอีกครั้ง เพื่อตรึงสายตาคมของยงกุกให้จ้องมอง








----Cut Scene----






มนุษย์หมาป่ากำลังจดจ้องมองภาพงดงามเบื้องหน้าจนแทบลืมหายใจ

 


ดวงตากลมสีแดงฉานกำลังจ้องมองกลับมาอย่างหลงใหล  ริมฝีปากบางปรากฏรอยยิ้มแสนเย้ายวนใจ สองแขนเรียวเอื้อมโอบรัดรอบลำคอหนา ร่างกายเปลือยเปล่าขยับเข้าใกล้บดเบียดแนบกายกับอกแกร่งแน่นหนาที่เต็มไปด้วยขนหยาบสีน้ำตาลแดง

 


Can we make some more?”

 

 





ถึงตอนนี้..



ไดมอนด์บลัดอย่างคิมฮิมชานไม่คิดจะยั่วยวนใครอีกแล้ว ...



นอกจาก....มนุษย์หมาป่าที่ชื่อ บัง ยงกุก

 

 

 

 

...........................................

 

 

 


“ท่านแม่ทัพ สายของเราแจ้งข่าวมาว่า ตอนนี้ศัตรูเดินทัพมาประชิดริมแม่น้ำทางเหนือแล้ว”



ยงกุกคาดการณ์ไว้ไม่ผิด หากฝ่ายตรงข้ามต้องพยายามหาทางข้ามแม่น้ำมาเพื่อบุกตีกองทัพของเขา ซึ่งนั่นหมายถึงต้องหาจุดที่แม่น้ำเป็นน้ำแข็งหนาพอที่จะเดินทัพข้ามมาได้ แต่ริมแม่น้ำที่เป็นป่าทึบ แม้จะเต็มไปด้วยหิมะก็ถือเป็นชัยภูมิที่ดีสำหรับการหลบซ่อนตัว



“สั่งคนของเราให้เตรียมพร้อม แล้วตามนายกองพลธนูมาหาข้าเดี๋ยวนี้”



“ครับท่าน”



เพียงไม่นานนายกองพลธนูก็เข้ามาพบเขาอย่างรวดเร็ว  นายทหารคุ้นหน้าคุ้นตาค้อมกายทำความเคารพแม่ทัพใหญ่ ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับยงกุก แต่รูปร่างใหญ่โตกว่าเขาเกือบเท่าตัว ผิวกายสีเข้ม หน้าตาดุดัน ท่วงท่าอาจหาญสวมใส่เครื่องแบบที่บ่งบอกว่าเป็นทหารยศนายกอง



“ท่านแม่ทัพ”



“ข้าต้องการให้ท่านนำกองร้อยไปซุ่มรอกองทัพของโกคูรยอที่ริมฝั่งแม่น้ำ”



ยงกุกพยักหน้าเรียกให้นายกองเข้าไปดูแผนที่ที่เขาเขียนจำลองเอาไว้ ตลอดระยะเวลากว่าแปดเดือนที่ให้ทหารตั้งค่ายอยู่ที่นี่ ยงกุกใช้เวลาออกไปสำรวจทุกวัน และมาร่างแผนที่จนเสร็จสมบูรณ์



“อีกสามวัน ศัตรูจะต้องนำพลข้ามแม่น้ำตรงนี้ เพราะเป็นพื้นที่ๆ น้ำแข็งหนามากที่สุด ข้าอยากให้ท่านนำกองร้อยเตรียมธนูและเชื้อเพลิงไปตั้งค่ายรอตรงจุดนี้ แต่ก่อนหน้าที่ทางนั้นจะนำทัพมาถึง ข้าอยากให้คนของท่านไปวางเชื้อเพลิงตรงนี้  และตรงนี้”



“ท่านจะให้พลธนูยิงธนูไฟ ไปยังเชื้อเพลิงเพื่อให้แผ่นน้ำแข็งละลายใช่หรือไม่”



“ท่านเข้าใจได้ถูกต้อง”



“แล้วทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าทำลายแผ่นน้ำแข็งนั่นเสียก่อน ศัตรูจะได้ข้ามมาไม่ได้”



“ถ้าทำเช่นนั้นแล้วเราจะได้ประโยชน์เพียงหนึ่ง แต่ข้าปรารถนามากกว่านั้น ข้าต้องการกำจัดกำลังคนของฝ่ายศัตรูด้วย ถึงแม้จะกำจัดได้เพียงหนึ่งกองร้อย แต่นั่นหมายถึงกองทัพเราจะมีโอกาสชนะศึกมากขึ้น”



“ข้าน้อยโง่เขลายิ่งนัก ข้าจะรีบดำเนินการตามคำสั่งท่านแม่ทัพไม่ให้ผิดพลาด”



“ข้าคิดว่าพวกมันจะข้ามแม่น้ำในช่วงก่อนย่ำรุ่ง เพราะเป็นช่วงเวลาที่อากาศเย็นจัดซึ่งน่าจะเป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำเป็นน้ำแข็งหนาที่สุด”



“ข้าน้อยจะให้กองทหารเตรียมตัวให้พร้อม”



“ข้าอยากให้เจ้าไปเบิกเครื่องแบบใหม่ที่ข้าให้กองหนุนเตรียมไว้ให้”



“เครื่องแบบใหม่?



“ใช่ ทั้งชุดล้วนเป็นสีขาว จะทำให้พวกท่านซ่อนกายได้ง่ายกว่า และปลอดภัยมากขึ้น”



“ข้าน้อยขอบคุณท่านแม่ทัพ น้ำใจของท่านที่มีต่อทหารชั้นผู้น้อยเช่นพวกข้านั้นใหญ่หลวงนัก”



นายกองร่างใหญ่ย่อกายคุกเข่าลงหนึ่งข้าง มือข้างขวายกขึ้นทาบลงเหนืออกเพื่อทำความเคารพแม่ทัพใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ถึงแม้จะมาประจำอยู่ในกองทัพได้ไม่นาน แต่เขาก็เคยได้ยินกิตติศัพท์เรื่องความเก่งกาจทางการทหารและความมีน้ำใจของแม่ทัพบังมาไม่น้อย วันนี้ได้ประจักษ์กับตนเอง นายกองรู้สึกซึ้งในน้ำใจของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก



“ลุกขึ้นเถิดท่านนายกอง ข้าเองก็เป็นทหารเช่นเดียวกับท่าน หากมีวิธีใดที่จะทำให้พวกท่านปลอดภัยได้กลับไปพบหน้าลูกเมียที่บ้านได้ ข้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่”



ยงกุกรีบเดินเข้าไปตบลงบนบ่าของนายทหารเพื่อให้กำลังใจ ยงกุกหมายความอย่างที่พูดจริงๆ เขารู้ว่ากองทัพของตนมีจำนวนทหารน้อยกว่าฝ่ายตรงข้ามถึงสามเท่า หากมีวิธีการใดที่จะกำจัดศัตรูและเพิ่มโอกาสชนะของกองทัพของเขาได้ เขาก็จำเป็นจะต้องทำ



“ข้ากับลูกของข้าอีกคนต่างก็เป็นทหารนายกองของท่าน  พวกเรายินดีที่จะสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านจวบจนชีวิตจะหาไม่”



หลังจากนายกองพลทหารร่างใหญ่ออกไปจากกระโจม สายตาของยงกุกก็เหลือบไปเห็นภาพของหมู่บ้านที่อยู่ถัดจากแม่น้ำลงมาไม่ไกลบนแผนที่ เขาก็ได้แต่นึกถึงใบหน้าของตาเฒ่ามู่จง เด็กน้อยตัวแสบอึนบี และคนเฒ่าคนแก่อีกหลายคนในยามที่เขาเอาซากสัตว์ป่าที่ล่าได้นำไปให้



ฤดูหนาวปีนี้โหดร้ายนัก แม้ว่าสัตว์ป่าจะน้อยยิ่งนัก แต่ยงกุกก็พยายามที่จะออกล่าสัตว์ในยามว่าง เพื่อเอาไปฝากไว้ให้ตาเฒ่ามู่จงนำไปแจกจ่ายให้ปรุงเป็นอาหาร



แม่ทัพหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ แล้วเดินไปคว้าดาบคู่กายและเสื้อคลุมก่อนจะก้าวออกไปจากกระโจมใหญ่ที่พัก

 





เขาคงต้องไปเยี่ยมเยียนชาวบ้านเหล่านั้นเป็นครั้งสุดท้าย ...ก่อนที่เขาจะนำพาชีวิตตนเองไปทิ้งที่กลางสนามรบ

 

 




………………………………………….

 

 



แรงสะดุ้งตื่นจากความฝันของยงกุก ทำให้ฮิมชานที่นอนอยู่เคียงข้างสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วย



“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”



“เอ่อ...ไม่เป็นไร แค่ฝันน่ะ”



ฮิมชานผุดลุกขึ้นมาตะแคงกาย พลางใช้มือลูบแก้มของยงกุกเบาๆ สัมผัสที่เย็นจากฝ่ามือของฮิมชานทำให้ยงกุกรู้สึกสบายขึ้น หัวใจที่เหมือนถูกบีบรัดแน่นจากความฝันก็ค่อยๆ คลายออก



“ผมขอโทษที่ทำให้คุณตื่น”



“ไม่เป็นไร”



ฮิมชานยิ้มบางให้กับแววตาสำนึกผิดของยงกุก ก็แน่ล่ะสิ ยงกุกพึ่งปล่อยให้เขาได้นอนก็เมื่อไม่ถึงสองชั่วโมงที่ผ่านมานี่เอง



“ขอกอดหน่อยนะครับ”



ยงกุกดึงร่างของฮิมชานให้ขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอุ่น เขาหลับตาลงใช้จมูกสูดดมกลิ่นผิวกายเนียนละเอียดของฮิมชาน กลิ่นกายหอมหวานที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจและมีความสุข



การกระทำของยงกุกทำให้ฮิมชานนึกขำอยู่ในใจ เขาไม่เคยคิดว่าวูล์ฟที่แสนดุดันอย่างยงกุกจะกลายเป็นเจ้าหมาตัวโตขี้อ้อนได้ขนาดนี้ แถมตัวเขาเองก็อดที่จะชอบใจกับการกระทำแบบนี้ของยงกุกไม่ได้เหมือนกัน



มือเย็นยกขึ้นลูบบนแขนของยงกุกที่โอบรอบเอวของเขาอย่างแผ่วเบา



“บอกผมได้ไหม เรื่องความฝันของคุณ”



“ผมฝันถึงอดีต”



“อดีต?”



“อืม”



“มัน..แย่ขนาดนั้นเลยหรือ”



“ผมเองก็บอกไม่ถูกว่า มันดี หรือมันแย่...เพราะในความมืดมิด ก็ยังมีแสงสว่าง”



“ผมว่าก็คงไม่แย่เท่าไหร่...เพราะสำหรับผม...ความฝันของผม... ไม่เคยมีแสงสว่าง ...และไม่เคยมีทางออก”



ยงกุกลุกขึ้นดึงฮิมชานให้นอนหงายบนผืนเตียง ส่วนเขาก็ขยับขึ้นคร่อมกายอยู่ด้านบน สายตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมสีดำสนิท

 




“ถ้าอย่างนั้น... ผมจะเป็นเปลวไฟนำทางให้คุณเอง... ที่รัก”

 

 

 

 








.................................................





 

ความเงียบสงบในคืนอันมืดมิดกำลังจะเป็นเพียงภาพลวงตา



น่าแปลกที่กลางดึกเช่นนี้ ....ชั้นบนสุดของโรงงานผลิตหัวน้ำหอมชั้นดีกลับเปิดไฟสว่าง



"คุณบอกผมว่าจะมีข่าวดี"



ชายร่างสูง วัยกลางคนใบหน้าเสี้ยมเอ่ยถามชายสูงวัย รูปร่างท้วม ใบหน้าดูใจดี ผิดกับดวงตาสีฟ้าที่ฉายแววเจ้าเล่ห์หลุกหลิก



"ฉันเจอสิ่งที่ตามหาแล้ว"



"ของจริงใช่ไหม"



"ใช่"



ดวงตาของชายร่างสูงฉายแววตื่นเต้นยินดี เมื่อได้ยินชายร่างท้วมยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น



"เพชรเม็ดงามที่ฉันตามหาแทบพลิกแผ่นดิน"



ชายร่างสูงครางแผ่วในลำคอ ดวงตาสีดำเป็นประกายกระหายอยาก ริมฝีปากแห้งผากถูกแลบเลีย 



"คุณเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี อีกไม่นานโปรเจคที่เราคิดกันไว้จะต้องสำเร็จ"



ชายร่างท้วมถูมืออวบอูมชื้นเหงื่อของตัวเองไปมา แสดงอาการดีใจอย่างปิดไม่มิด



"ความพยายามของคุณนี่ช่างเป็นเลิศจริงๆ"



"ผ่านมาเกือบสิบห้าปี พึ่งจะมีวันนี้ล่ะที่ฉันคิดว่า เราเข้าใกล้มันมากที่สุดแล้ว"



"อืม... ว่าแต่ลูกชายของคุณล่ะ"



เพียงแค่อีกฝ่ายเอ่ยถามถึงเรื่องของบุตรชาย ใบหน้าของชายสูงวัยที่เมื่อสักครู่ยังเต็มไปด้วยแววความรื่นรมย์ปรีดา แต่ตอนนี้กลับฉายประกายความหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด



"หึ ..คงต้องขอบใจลูกชายที่หายไปของฉัน ...เพราะเขา ... ถึงทำให้คนของฉันบังเอิญไปเจอในสิ่งที่เรากำลังตามหาอยู่ยังไงล่ะ"



"แล้วคุณได้ข่าวเขาบ้างไหม"



ใบหน้าอ้วนกลมส่ายไปมา เขาถอนหายใจเมื่อนึกถึงบุตรชายคนเดียวที่หนีหายออกจากบ้านไปร่วมกว่าครึ่งปี และไม่ว่าจะตามหาสักเท่าไหร่ก็ไม่พบเจอตัว จนสายสืบของเขาต่างก็พากันถอดใจ แล้วบอกแต่ให้ทำใจว่าบุตรชายของเขาคงเสียชีวิตไปในป่ารกทึบแถบชานเมือง



ป่ารกทึบที่อยู่ใกล้กับคฤหาสน์หลังใหญ่



คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ซ่อนกายของเพชรเม็ดงามที่เขาต้องการ









เพชรเม็ดงาม.....



บลัดวัยเจริญพันธุ์ที่มีกลิ่นกายหอมรัญจวนใจ







...............................




มาล้าววววว

โยนผ้าเช็ดเลือดมาทางนี้โหน่ยยยย

คัทซีนหาได้ที่เดิมนะคะ

พาสเวิร์ดก็ บังชาน พิมพ์เล็กภาษาอังกฤษ




ตอนนี้เข้าสู่ตอนกลางของเรื่องแล้วค่ะ

แถมเพิ่มปมเข้าไปอี๊กกกก

รอบหน้ามารอฉากนัวของคู่ลูกบ้าง

เอ๊ะ หรือคู่คุณหมอดี

หุหุ ยังไงก็คงไม่แซ่บเท่าคู่คุณพ่อหรอกค่ะ




หวีดร้อง ทวงฟิคได้ที่

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #132 Chanzhino (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 15:24
    ซับเลือดกำเดาแปบบบ
    #132
    1
    • #132-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      14 พฤศจิกายน 2561 / 22:23
      เติมเลือดหน่อยไหมคะ
      #132-1
  2. #118 bamboo5194 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 21:50
    ร้อนแรงไม่ไหวแล้วว คู่พ่อแม่ ใจจะวายเด้อออ โอ้ยย
    #118
    1
    • #118-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:43
      ไรท์เองก็หัวใจจะวายเหมือนกันค่ะ ราวกับแอบอยู่ใต้เตียงของคู่คุณพ่อ 555
      #118-1
  3. #115 MasqueradeMask (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 13:25

    สงสารคุณพ่อบลัด แต่มีคุณวูล์ฟมาปลอบกันขนาดนี้คงไม่ต้องห่วงแล้ว ฮรื้อออ~ >//<
    #115
    1
    • #115-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:41
      คู่คุณพ่อนี่เขาผ่านอะไรมามากกกก ไรท์ก็หวังว่าเขาจะเยียวยากันและกันได้
      #115-1
  4. #114 ~Rella~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:59
    จะเป็นลมกับบังชาน =,.=
    #114
    1
    • #114-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:40
      ยาดมไหมค่าาาาา
      #114-1
  5. #113 Kurobuta (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 01:42

    อย่าทำร้าย ลูกๆของฉันนะแก ถ้าแกทำฉันจะสาปปปปป. แงงงกลัวอ่ะ สงสารล่วงหน้าเลยได้มั้ย อิคู่พ่อมัวแต่.....กันอยู่นั่น จะมีภัยแล้วนะ ดูแลลูกๆด้วย อย่ามัวแต่ทำลูกกันยุนั่น55555????????????.

    #113
    1
    • #113-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:40
      ได้ใช้คาถาสาปแช่งพวกตัวร้ายแน่นอนเลยคะคูมมมแม่
      #113-1
  6. #112 nammint042 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:51
    อ๊ากกกก เลือดหมดตัว งานนี้ต้องเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น แวมไพร์จอมยั่วกับหมาป่าจอมหื่น แล้วค่ะ 555
    มีตัวละครมาเพิ่มความตื่นเต้นอีกแล้ว จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับยองแจมั้ย ลุ้น
    #112
    1
    • #112-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:38
      ยั่วๆ นัวๆ บดๆ คอนเซ็ปต์ของคุณบลัดโดยแท้ 5555
      #112-1
  7. #111 a244 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:43
    เดี๋ยวเด็กๆอย่าเพิ่งนัวก๊านนนนนนนน
    แค่คู่พ่อก็หัวใจจะวายแล้วค่า
    มากลางเรื่องแล้วเหรอเนี่ย โอ๊ยยยยยคันมากอยากรู้ตอนต่อไปเลย
    #111
    1
    • #111-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:44
      เกียมยาดม ยาลม ยาหม่องไว้เลยค่า
      #111-1
  8. #110 luckytunez (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:03

    ฉากนัวของคู่ลูก..................................................................................................... ขอเพิ่มเลือดค่ะ หมดไปกับคู่พ่อแล้ว
    #110
    1
    • #110-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:37
      เตรียมเลือดไว้เลยค่ะ มีนัวแน่นอน
      #110-1
  9. #109 quincx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:58

    คู่คุณพ่อนี่ที่สุดแล้ว
    #109
    1
    • #109-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      2 พฤศจิกายน 2561 / 22:17
      เขินแทนนนน
      #109-1
  10. #107 ~Rella~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 00:48
    ฮื่อออออ รอนะคะะ
    #107
    1
    • #107-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      25 ตุลาคม 2561 / 22:38
      มาแล้วววว มาอ่านด่วนนนน
      #107-1
  11. #106 Kurobuta (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 23:40

    อื้อหือออออ อิคุุณพ่อบลัดแก แรดดดดดมาก

    #106
    1
    • #106-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      25 ตุลาคม 2561 / 22:37
      รุ่นพ่อไม่ต้องพูดมากค่ะ เจ็บคอ 555
      #106-1
  12. #105 luckytunez (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:48
    โคตรใจร้าย 5555
    #105
    1
    • #105-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      25 ตุลาคม 2561 / 22:37
      มาล้าววววววโยนคู่พ่อไปให้อ่านก่อนน้า คู่ลูกเขายังมุ้งมิ้งอยู่ 555
      #105-1
  13. #104 oimoimtt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:42

    แง้ ค้างอ่า

    #104
    1
    • #104-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 15:45
      มาอ่านๆ
      #104-1
  14. #103 quincx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:38
    รอออออออออออออออออ
    #103
    1
    • #103-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 16)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:45
      ปั่นอยู่ๆ เห็นหน้าพี่ฮิมชานแล้วกะลังใจมาเพียบบบ
      #103-1