[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 15 : Let me know

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    18 ต.ค. 61





“พี่จะพาผมไปไหน!”



จุนฮงเหลียวหันกลับไปมองโรงพยาบาลขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างไกลจากตัวเมือง ที่พวกเขาพึ่งก้าวขาเดินจากออกมา หลังจากพำนักรักษาตัวอยู่ร่วมเกือบสี่เดือน



เด็กหนุ่มค่อนข้างแปลกใจที่จงออบเลือกทำงานเป็นหมออยู่ที่นี่ ทั้งๆ ที่จงออบมีความสามารถมากพอที่จะทำงานเป็นหมอในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ในเมืองได้เลย แถมยังเป็นถึงวิซซ์ที่เชี่ยวชาญศาสตร์การแพทย์ทุกแขนงอีก หากได้ทำงานในโรงพยาบาลใหญ่คงจะมีโอกาสก้าวหน้ามากกว่าเป็นหมอเวรอยู่ที่นี่



“นายหายดีแล้วนี่นา ไม่คิดอยากจะกลับบ้านบ้างเหรอ”



“กลับบ้าน?



“ใช่ นายไม่อยากกลับบ้านหรือยังไง”



“พี่หมายความว่ายังไง?



“ก็นายหายดีแล้ว จะให้อยู่โรงพยาบาลต่อไปได้ยังไงกัน”



จุนฮงหยุดยืนพลางคว้าข้อมือของอีกคนไว้แน่นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ดวงตาสีฟ้าจ้องมองจงออบอย่างดุดัน ในตอนนี้เขาไม่ต้องการแยกห่างจากจงออบเลยแม้แต่น้อย แต่คำพูดของอีกคนก็เหมือนกำลังต้องการผลักไสเขาให้ไปไกลๆ



ผิดกับพ่อมดหนุ่มที่ยังตีหน้าระรื่นอย่างอารมณ์ดีหลังจากเหลือบมองข้อมือของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบชวนฟังกับประโยคที่ทำให้เด็กหนุ่มร่างสูงถึงกับใจเต้นแรง



“นายไม่อยากรู้เหรอ .. ว่าบ้านของพี่อยู่ที่ไหน...หรือว่า... นายอยากจะกลับไปอยู่กับพ่อของนาย...มากกว่าอยู่กับพี่”



คำพูดเชื้อเชิญแบบอ้อมๆ ของพ่อมดหนุ่มทำให้จุนฮงนิ่งค้าง เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะเปิดทางให้เขาก้าวเข้าไปในโลกส่วนตัวได้ และทันทีที่จุนฮงรู้สึกตัว เขาก็รีบรวบกายของจงออบเข้ามากอดจนแนบแน่น ก่อนจะก้มลงบอกถึงความรู้สึกที่มี ความรู้สึกที่กำลังท่วมท้นอยู่ในหัวใจ



“พี่รู้ไหมว่า..ตอนนี้..ผมไม่อยากจะอยู่ห่างพี่แม้สักวินาทีเดียว”



เดิมทีจงออบต้องการเพียงแค่จะกันจุนฮงให้ออกห่างจากยูยองแจเท่านั้น เขาไม่อยากให้คนที่เขาใช้เวลาทุ่มเทรักษาจนฟื้นคืนชีวิตกลับมาต้องเอาชีวิตกลับไปทิ้งเพราะไปรักคนที่ไม่ควรรัก



แต่เพียงแค่ได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม หัวใจของจงออบก็เต้นระส่ำ ตอนนี้ความรู้สึกและความคิดของเขากำลังขัดแย้งกันอยู่ภายใน เขาไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับเด็กหนุ่มคนนี้



ไม่อยากจะรัก ... แต่หัวใจก็ดื้อดึง



แต่ครั้นจะปล่อยให้เป็นไปตามหัวใจ ... ความรู้สึกข้างในก็ยังต่อต้าน







แล้วถ้า....จุนฮงรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป ความรู้สึกดีๆ จะยังมีเหลือให้เขาอีกหรือไม่

 

 



สุดท้าย...





“ถ้านายอยากจะอยู่กับพี่อย่างที่พูดจริงๆ นายคงต้องเรียนรู้เรื่องราวของพวกเรามากกว่านี้ พี่คงต้องสอนให้นายใช้ชีวิตอย่างบลัดจริงๆ สักที”

 

 

 


เขาก็ยังเห็นแก่ตัวที่จะดึงรั้งจุนฮงเอาไว้...ไม่ให้ห่างกาย









ใครว่า ... บลัด .... เจ้าเล่ห์และเห็นแก่ตัว



วิซซ์เช่นเขาต่างหากเล่า ... ที่ร้ายกาจและเป็นอันตราย

 

 

 






...................................................

 

 

 




ยองแจไม่เคยกินอาหารมื้อไหนแล้วมีความรู้สึกกดดันมากเช่นนี้มาก่อน ถึงแม้จะมีแดฮยอนที่นั่งใกล้ๆ คอยเอื้อมมากุมมือเป็นระยะๆ ก็ไม่ได้ทำให้ยองแจรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย



อาจเป็นเพราะความเงียบงันของบิดาที่ตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิดมาตั้งแต่เริ่มมื้ออาหาร ส่วนคุณลุงยงกุกที่นั่งอยู่ข้างบิดาก็หน้าตาดุดันจนยองแจไม่กล้าแม้จะสบสายตาด้วย จึงได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาจัดการกับมื้อเย็นของตนเองไปอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกัน



“เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่”



เสียงแหบต่ำของฮิมชานทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหารขึ้น จนอีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะชะงักช้อนส้อมที่ถือไว้ในมือ



“ผมขอจัดการธุระสักสองวัน หลังจากนั้นก็แล้วแต่คุณเลยฮิมชาน”



ยงกุกรู้ว่าฮิมชานถามเขาถึงเรื่องอะไร จึงตอบกลับไปอย่างสบายๆ เพราะนึกวางแผนการคร่าวๆ ไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว



“คุณพ่อ..จะ..ไปไหน!”



ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองจ้องบิดาเขม็ง ยองแจคิดว่าเป็นเพราะฮิมชานกำลังโกรธตนเองเรื่องของแดฮยอนจึงทำท่าไม่พอใจเช่นนี้ แถมยองแจยังสงสัยว่าตนเองกำลังจะถูกบิดาทอดทิ้งให้เหงาอยู่ที่นี่อีกแล้ว



หัวใจดวงเล็กกำลังถูกบีบรัดอย่างรุนแรง อารมณ์น้อยใจ หงุดหงิด ไม่พอใจค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา บรรยากาศภายในห้องอาหารเริ่มเกิดความกดดันอย่างรุนแรงจนคนรอบกายรู้สึกได้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของยองแจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน



ยงกุกกัดฟันกรามแน่น เขาเหลือบสายตามองฮิมชานที่ยังนั่งอยู่ข้างกาย ฮิมชานยังคงตักอาหารเข้าปากราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนโต๊ะอาหาเริ่มสั่นสะเทือน ฮิมชานจึงเอ่ยเสียงแหบต่ำราบเรียบ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าบุตรชายแม้แต่น้อย



“ยองแจ...หนูหยุดเดี๋ยวนี้”



“คุณพ่อ จะ ทิ้ง หนู ไป ไหน”



ความโมโหผสานความน้อยใจกำลังแล่นริ้วไปทั่วกาย จนยองแจเองก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธเกรี้ยวของตนเองได้ มือเล็กกำแน่น ลมหายใจหอบถี่ ดวงตาแดงฉานจ้องมองบิดาแน่วแน่ น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาเพราะความน้อยใจ



“ถ้าหนูยังไม่หยุด...หนูจะไม่ได้ฟังคำอธิบายจากคุณพ่ออีก”



ฮิมชานเหลือบสายตาขึ้นมองบุตรชายของตนเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมสีดำก็แปรเปลี่ยนไปเป็นสีแดงฉานไม่ต่างจากบุตรชาย แต่แรงกดดันมากกว่าเป็นหลายเท่าทวีคูณ ใบหน้าขาวอันงดงามยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่ดวงตากลมก็ยังจ้องดวงตาเรียวสวยของบุตรชายไม่ลดละ



ตอนนี้แดฮยอนก็มีอาการกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าแดฮยอนย่อมมีปฏิกิริยากับยองแจมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว แต่สำหรับยงกุกแล้ว ...เขาเองก็มีปฏิกิริยากับคิมฮิมชานไม่น้อยเลยทีเดียว



หลังจากผ่านไปได้เพียงไม่กี่นาที ยองแจก็เหมือนคล้ายสิ้นเรี่ยวแรง ร่างกายเล็กโงนเงนไปมา จนแดฮยอนต้องรีบลุกขึ้นมาช้อนร่างกายเอาไว้



“อึนบี พาคุณหนูเข้าห้อง แล้วให้อยู่แต่ในนั้น จนกว่าฉันจะอนุญาตให้ออกมา”



"เจ้าค่ะ นายท่าน"



“ไม่ต้อง ผมพาไปเองครับ”



ไม่ทันที่หญิงรับใช้จะเดินเข้ามาใกล้ตามคำสั่งของฮิมชาน แดฮยอนก็รีบชิงเอ่ยปาก



ฮิมชานตวัดสายตามองแดฮยอนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาจัดการอาหารมื้อเย็นของตนเองต่ออย่างไม่ได้เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธกับคำพูดนั้นของเด็กหนุ่ม



ในเมื่อฮิมชานรู้อยู่เต็มอกว่า ไม่มีสิ่งใดจะทำให้แดฮยอนอยู่ห่างจากบุตรชายของตนเองได้อีกแล้ว



จวบจนสิ้นลมหายใจ



แล้วเขาจะไปทำอะไรได้

 

 





.......................

 

 




แดฮยอนค่อยๆ วางยองแจลงบนที่นอนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเบียดกายลงไปนอนเคียงข้างแล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดตามความเคยชิน



ริมฝีปากหนาจูบซับเรือนผมสีดำสนิทของยองแจอย่างแผ่วเบา เขารู้ว่ายองแจกำลังสูญเสียพลังชีวิตไปกับอารมณ์คลุ้มคลั่งที่เจ้าตัวยังไม่สามารถระงับความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาได้



แดฮยอนรู้ว่ายองแจเสียใจ น้อยใจ หงุดหงิดและโมโห เพราะความรู้สึกทั้งหมดถูกถ่ายทอดมาถึงแดฮยอนด้วยสายสัมพันธ์จากพันธะสัญญา และสิ่งเหล่านี้ทำให้วูล์ฟหนุ่มรู้ว่า คิมฮิมชาน คือคนสำคัญสำหรับยองแจ



“ผมจะอดทนเพื่อคุณ”



แดฮยอนพยายามจะลืมภาพสายตาของฮิมชานที่มีต่อยองแจของเขา... สายตาที่ลุ่มหลงอย่างลึกล้ำ

 






เพียงไม่นานยองแจก็ขยับกายยุกยิกภายใต้อ้อมกอดของแดฮยอน ใบหน้าหวานซุกซบอิงเข้าหาไออุ่นตามความเคยชิน แต่ไม่ช้าคนตัวเล็กก็เหมือนจะรู้สึกตัว ดวงตาเรียวสวยกระพริบถี่ เมื่อได้สติ ร่างเล็กก็ดีดกายออกจากอ้อมกอดของแดฮยอนทันที จนเจ้าของอ้อมกอดตกใจ



ยองแจผุดกายขึ้นมานั่ง ดวงตาเรียวเบิกกว้าง ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความอาย ... สถานการณ์เช่นนี้ ไม่เหมือนในตอนที่แดฮยอนอยู่ในร่างหมาป่า



“ยองแจครับ เป็นอะไรหรือเปล่า ปวดหัวหรือเปล่าครับ”



แดฮยอนที่ผุดลุกขึ้นมานั่งใกล้ๆ ก็แสดงสีหน้าห่วงใย แต่ยองแจก็ยังรู้สึกอายเมื่อคิดได้ว่าตนเองเคยนอนร่วมเตียงกับแดฮยอนมานับครั้งไม่ถ้วน



แถมยัง.....









แกรก...

 


“คุณพ่อ.......”



ยองแจร้องเรียกพลางรีบถลาลงจากเตียงใหญ่ ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมกอดของคนที่เปิดประตูห้องเข้ามาทันทีที่เห็นหน้า



“น้องแจขอโทษ ... คุณพ่ออย่าโกรธ”



ใบหน้าหวานซบลงบนอกบิดา เรียวแขนสวมกอดรอบเอวบิดาเพื่อออดอ้อนทันใด



“ใครสอนให้กลายเป็นเด็กที่ไม่ยอมฟังเหตุผลคนอื่นเขาแบบนี้ หืม”



“แจ...ฮึก...ขอโทษ...คุณพ่อ”



ยองแจเกยคางไว้บนอกของบิดาและแหงนเงยใบหน้าขึ้นมาส่งสายตาอ้อนวอน ดวงตาเรียวฉาบคลอน้ำตาใส ไม่เคยมีครั้งใดที่บิดาจะโกรธถึงเช่นนี้มาก่อน



จากใบหน้าบึ้งตึง ฮิมชานค่อยๆ คลายยิ้มบางพลางลูบเรือนผมของบุตรชายอย่างแผ่วเบา หัวใจที่หนักอึ้งก็พลันเต้นแรงอย่างมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง



“คุณยงกุกจะพาหนูไปพบกับคิงส์วูล์ฟ”



“คิงส์วูล์ฟ... เพื่อทำพิธีให้แจน่ะเหรอครับ”



“อืม”



“แล้ว...แดฮยอน....”



ฮิมชานแลเห็นความกังวลใจฉายแววไปทั่วใบหน้าของบุตรชาย เขารู้ว่ายองแจย่อมไม่อยากพรากจากคนที่รัก



“แดฮยอนก็จะไปด้วย...คุณพ่อคุยกับคุณยงกุกแล้วว่า พวกเราทั้งหมดจะออกเดินทางกันในอาทิตย์หน้า”



“จริงนะคุณพ่อ”



ฮิมชานพยักหน้ายืนยันพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มที่ยืนส่งสายตาแวววาวอยู่ไม่ไกล



“แดฮยอน เธอเองก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะ...เดี๋ยวยงกุกก็คงจะมาคุยกับเธออีกที”



“ครับ คุณฮิมชาน”



“แล้วก็...ฉันหวังว่า...นายจะดูแลยองแจอย่างดีที่สุด ตามที่นายรับปาก”



“ผมสัญญา ... ด้วยชีวิตของผม”



เมื่อฮิมชานเห็นแดฮยอนเอ่ยปากรับคำอย่างหนักแน่น โดยสายตาคมที่จ้องมองตาเขาก็ไม่มีแววของความลังเลแต่น้อย ถ้าเช่นนั้นเขาคงจะไว้วางใจฝากให้เจ้าเด็กวูล์ฟนี่ดูแลยองแจได้หากมีอะไรเกิดขึ้นในอนาคต



“อืม ... สองสามวันนี้ฉันจะออกไปธุระกับยงกุก มีอะไรก็เรียกอึนบี”



“ครับ”



“ยองแจครับ ช่วงที่คุณพ่อไม่อยู่ หนูก็อย่าดื้อกับพี่เขานะรู้ไหม”



นอกจากคำพูดหยอกเย้าจากคุณพ่อแล้ว สายตาล้อเลียนจากแดฮยอนก็ยังสร้างความอายให้กับยองแจได้ไม่น้อย จนคนตัวเล็กต้องกำมือทุบลงบนอกของบิดาตนเอง พลางตวัดสายตาไม่พอใจไปยังแดฮยอนที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล



“คุณพ่อ! แดฮยอน! แจจะโกรธแล้วนะ




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณพ่อๆ”



“ครับ”



“ทำไมน้องแจถึงออกไปในสวนตอนกลางวันไม่ได้ล่ะครับ”



“เพราะคุณพระอาทิตย์จะทำให้หนูเป็นแผล เวลาหนูเป็นแผล หนูก็จะเจ็บมากน่ะสิครับ”



“ทำไมคุณพระอาทิตย์ถึงต้องทำให้น้องแจเจ็บด้วยล่ะ...น้องแจไม่ได้เป็นเด็กดื้อสักหน่อย”



“ก็เพราะ...คุณพระอาทิตย์อิจฉาหนูน่ะสิ”



“อิจฉาน้องแจ...เรื่องอะไรฮะ”



“เพราะว่าหนูน่ารักจนเกินไป คุณพระอาทิตย์เลยอิจฉาจนต้องคอยทำให้หนูเป็นแผลอยู่เสมอ  เพราะฉะนั้น เวลาที่หนูออกไปข้างนอก หนูจะต้องคอยหลบอย่าให้โดยแสงของคุณพระอาทิตย์นะครับ”



“ถ้าน้องแจน่ารักน้อยกว่านี้ คุณพระอาทิตย์จะชอบน้องแจไหมฮะคุณพ่อ”

 

 

 

 





ฮิมชานยืนมองแดฮยอนและยองแจเดินจับจูงมือกันไปในสวนกุหลาบพลางชี้ชวนกันดูดวงจันทร์ที่แม้จะไม่เต็มดวงแต่ก็ส่องกระจ่างงดงามบลัดหนุ่มยืนกอดอกมองออกไปผ่านระเบียงห้องนอนของตนเอง



ยืนอยู่เพียงไม่นานก็มีกระแสของความอบอุ่นของใครอีกคนมายืนซ้อนทับอยู่ทางด้านหลัง สองเรียวแขนหนาสอดรวบร่างกายของเขาให้พิงแนบชิดไปกับแผ่นอกกำยำ ทำให้ฮิมชานรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจของอีกคนผ่านการสัมผัสทางร่างกาย หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคงทำให้ฮิมชานรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจ



แรงกดจูบประทับลงบนข้างขมับและเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้ฮิมชานรู้สึกหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยิน ยงกุกกระซิบแผ่วข้างหูคนในอ้อมกอด



ผมอยู่ตรงนี้เพื่อคุณฮิมชาน



ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากคนในอ้อมกอด ยงกุกหวังเพียงแค่ว่าฮิมชานจะซึมซับถ้อยคำที่ออกมาจากหัวใจของเขาบ้าง ...แม้เพียงสักเล็กน้อยก็ยังดี

 


ไม่รู้ว่าทั้งคู่ยืนอยู่ตรงระเบียงที่เดิมนานแค่ไหน แต่พื้นที่สวนกุหลาบด้านล่างก็ไร้วี่แววของเด็กหนุ่มสองคนไปนานแล้ว พระจันทร์ก็คล้อยค่อนไปไกลจะลาลับ และอีกไม่นานพื้นที่บนท้องฟ้าก็จะถูกครอบครองด้วยแสงแห่งพระอาทิตย์อีกครั้ง



ผมรักเขา



เสียงแหบต่ำของฮิมชานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ยงกุกกระชับวงแขนแนบแน่นหวังจะถ่ายทอดความอบอุ่นให้กับคนให้อ้อมกอดได้รับรู้



ผมรู้



ฮิมชานแกะเรียวแขนหนาที่โอบกระชับรอบร่างกายของตนเองออก บลัดหนุ่มเดินเลี่ยงยงกุกเพื่อเดินหนีเข้าไปยังห้องนอนของตนเองพลางพึมพำเสียงแผ่วเบาแต่อีกฝ่ายก็ได้ยินอย่างชัดเจน

 


หึไม่หรอก...ไม่มีใครรู้ว่าผมรักเขาแบบไหน



คุณรักเขามากกว่าคำว่าลูกชาย



ฮิมชานชะงักนิ่งเมื่อได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของยงกุก เขาหมุนกายกลับมาสบตากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของยงกุก ดวงตาสีดำสนิทฉายแววตัดพ้อจนยงกุกรู้สึกวูบโหวงข้างในอก



ผมรู้ว่าทุกคนคิดแบบนั้นแต่ไม่ใช่เลย…”



นอกจากแววตาที่หม่นหมองแล้วริมฝีปากบางยังเหยียดยิ้มราวกับกำลังเย้ยหยัน จนทำให้ยงกุกต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ



ผมรักยองแจเพียงแค่ลูกชายมาตลอด…. เพียงแต่ว่า... พระเจ้าไม่ต้องการให้ความรักของผมมันง่ายดายเพียงแค่นั้น



คุณ……”



ผมถูกสาปจากพระเจ้าให้หลงใหลในเลือดเนื้อของยองแจ



ฮิมชานยกมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นปิดใบหน้าของตนเอง ความร้อนผ่าวปะทุขึ้นรอบดวงตา ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในใจกำลังจะระเบิดออกมา



ลึกๆ ฮิมชานก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เขากล้าจะเปิดเผยเรื่องราวของตนให้กับยงกุกได้รับรู้ ผู้ชายคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้ฮิมชานรู้สึกไว้วางใจ



ไม่มีใครรู้ว่าผมต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน ...กับความอดทนไม่จับลูกชายตัวเองฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วกลืนกินไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แทนที่จะต้องมานั่งเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้



“…………”



ผมกลัวทุกครั้งที่ต้องสัมผัสยองแจไม่มีสักครั้งที่ผมจะกอดแกได้อย่างบริสุทธิ์ใจแต่ให้ตายเถอะ นั่นมันลูกชายของผมนะลูกชายที่พระเจ้าประทานมาให้ผม..แต่พระเจ้าก็ยังกลั่นแกล้งผม….ให้ผมอยากกินลูกของตัวเอง



ยงกุกรู้สึกสงสารฮิมชานจนจับใจ เขารู้แล้วว่าสายตาของฮิมชานที่มองยองแจนั้น หาใช่ความหลงใหลอย่างที่ทุกคนเข้าใจแต่มันคือสายตาแห่งความทุกข์ทรมานของคนเป็นบิดาที่ไม่สามารถแตะต้องบุตรของตนเองได้อย่างสนิทใจต่างหากเล่า



ทุกครั้งที่มีบาดแผลผมเองยังไม่สามารถเข้าใกล้ลูกชายของตัวเองได้ ผมต้องให้อึนบีคอยเอายาที่มีกลิ่นรุนแรงมาทาปิดบาดแผลเอาไว้ เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องได้กลิ่นเลือดของยองแจจนเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีก



“..…………”



คุณรู้ไหมว่าครั้งแรกที่ผมได้กลิ่นเลือดของยองแจผมคลุ้มคลั่งขนาดต้องฆ่าคนไปถึงสิบเจ็ดคนสิบเจ็ดคนเลยนะคุณยงกุกตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมอยากจะตาย ...ผมคิดจะเผาตัวเองให้ตายตามซากศพของพวกสามัญชนที่ผมฆ่าตายในบาร์เหล้าแห่งนั้นแต่พระเจ้าก็ไม่ยอมปล่อยให้ผมตาย…. มีใครสักคนช่วยผมไว้ไม่สิผมเห็นหมาป่าที่มีดวงตาสีแดงและขนดุจเปลวไฟเขาคงเป็นเทพเจ้าแห่งไฟ….เขาช่วยผมเอาไว้



ฮิมชานเหม่อมองล่องลอยไปขณะเล่าเรื่องราวในอดีต ยงกุกก็ได้แต่ยืนนิ่งรับฟัง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าทั้งตนเองและฮิมชานต่างก็ผ่านอะไรกันมามากมาย นั่นอาจจะเป็นเพราะทั้งบลัดและวูล์ฟต่างก็มีอายุขัยที่ยืนยาว



แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ พวกเขานั้นอยู่ใกล้กันมากกว่าที่คิด แต่กลับไม่เคยได้พบเจอกันอย่างจริงจังมาก่อน



หรือว่าเป็นเช่นที่ฮิมชานพูดจริงเป็นเพราะพระเจ้าขีดเส้นเอาไว้ให้เป็นแบบนี้



ดวงตากลมสีดำที่ฉาบเครือไปด้วยหยาดน้ำตาใส ไม่เหลือแววความมั่นใจในศักดิ์ศรีแห่งความเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์บลัดแม้แต่น้อย หัวใจของยงกุกก็รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นน้ำตาเม็ดกลมกำลังร่วงหล่นจากดวงตากลมโต เขารวบกายของฮิมชานเข้ามากอดไว้อย่างแนบแน่น ริมฝีปากหนาพูดย้ำซ้ำๆ ข้างหูของบลัดหนุ่ม



ทุกอย่างจะดีขึ้นที่รักผมจะเป็นคนเยียวยาความเจ็บปวดของคุณเองต่อไปนี้ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป



เพียงแค่ได้ยินคำพูดแผ่วเบาแต่ให้ความรู้สึกมั่นคงหนักแน่น ฮิมชานก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ เขาค่อยๆ ยกเรียวแขนขึ้นโอบรอบลำคอหนาของยงกุกเพื่อตอบรับอ้อมกอดที่อีกฝ่ายนั้นมีให้



ไม่นานริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาสนิทแนบบนริมฝีปากเย็นเฉียบของฮิมชาน และเมื่อตักตวงความฉ่ำหวานจนพอใจยงกุกก็ค่อยละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง พร้อมพึมพำคำพูดทั้งที่ยังคลอเคลียอยู่ริมฝีปากบางไม่ห่าง



ผมคิดว่า ..พอจะมีวิธีที่ทำให้คุณเลิกหลงใหลในเลือดเนื้อของลูกชายคุณ



จะจริงเหรอ



ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ณ ตอนนี้หากว่ามีหนทางนั้นมีจริง ฮิมชานก็ยินดีที่จะรีบทำตาม



ใช่แต่ว่าผมขอตรวจสอบให้มั่นใจก่อนนะว่าจะได้ผลจริงหรือเปล่า



ตรวจสอบ?”



ใช่



ตรวจสอบยังไง?”



ผมอยากจะตรวจสอบว่า....ทั้งร่างกายและหัวใจของคุณพร้อมจะมีผมข้างในนั้นแล้วหรือยัง



“……………..”



เพราะสักวัน... ผมจะทำให้คุณมีผมอยู่เต็มทั้งหัวใจแล้วคุณจะลืมความหลงใหลที่มีต่อยองแจไปจนหมดสิ้นและเมื่อถึงวันนั้นผมจะยอมให้คุณกัดกินผมเท่าที่คุณพอใจเลยล่ะที่รัก



ถ้าอย่างนั้น….”



“……………”








ร่วมรักกับผม...แล้วคุณจะได้รู้ทุกอย่างที่คุณต้องการ

 










...................................


ตัดดื้อๆ เลยจ้า เพราะท่าทางจะยาววววว

อย่าสาปแช่งไรท์เลย >> พนมมืออ้อนวอน


รู้กันแล้วนะคะว่าคุณบลัดคนพ่อเขาคิดอย่างไรกับลูกชาย

แถมยังยอมเผยความลับให้กับคุณวูล์ฟยงกุกได้รู้ด้วย

แต่ไรท์ขอบอกว่า 

การที่คุณวูลฟ์ยงกุกทำให้ไดมอนด์บลัดไว้ใจได้

ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดานะจ๊ะ

ไม่รู้ว่าคนอ่านจะเดากันถูกหรือเปล่า 555



คู่คุณพ่อมดก็ดูมีเงื่อนงำ หรือเปล่า?


คู่ของคุณลูกก็เหมือนจะแฮปปี้ที่คุณพ่อไฟเขียวแล้ว แต่ว่า?



หวีดกันได้ตามนี้เลยจ๊ะ

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter



ฝากโฆษณาไว้นิดนึงค่ะ

ใครสนใจ #แดแจดอล

Yoo're my porcelain doll

ไรท์มีสั่งพิมพ์รอบสองไว้ พอมี stock อยู่ สอบถามได้นะคะ

เป็นคู่แดแจ บังชาน นัมออบค่ะ

ใครยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #131 Chanzhino (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 14:46
    ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอคะพี่บังงงงงง แดแจก็อย่าให้น้อยหน้าคู่พ่อค่ะ เอาเลยลูกกกก ตอนพ่อไม่อยู่เนี่ยจัดเลย ไม่เป็นการหยามเกียรติ์ยองแจหรอกนะแดฮยอน เขาเรียกว่าวิธีแสดงความรัก (นี่ก็ยุให้เขาได้กันจัง55555555)
    #131
    1
    • #131-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      14 พฤศจิกายน 2561 / 22:23
      ไม่รู้เหมือนกันว่าแดฮยอนจะทนได้นานแค่ไหน 555
      #131-1
  2. #102 bamboo5194 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:23
    โหยย ค้างเลยค่ะ ไม่รู้เค้าสองคนจะพิสูจน์อะไรกันนะคะ อดใจรอไม่ไหวแล้วววว
    #102
    1
    • #102-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:45
      ใจเยHนๆ ค่า ฮึบไว้ๆ 555
      #102-1
  3. #101 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:18
    กรี๊ดดดดดด กลับมาก่อนนนน กลับมาต่อคู่คุณพ่อบลัดกับคุณวูฟก่อนเจ้าค่ะ จิเป็นลม คู่ลูกน่ารักปนอบอุ่น ส่วนคู่พ่อมดกับบลัดมือใหม่อะไรหนูจะหลงคุณพ่อมดขนาดนั้นลูกกกก
    #101
    1
    • #101-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:44
      ตอนหน้า คนอ่านต้องเกียมผ้าซับเลือดแล้วล่ะค่ะ
      #101-1
  4. #100 Kurobuta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:03

    ได้เหรอคะ แบบนี้ก็ได้เหรอคะ. คุณพ่อบลัดแรดมากยั่วเห็นๆคุณลุงวูล์ฟก็หื่นเต็มขั้นอ่ะค่ะ แบบนี้คงต้องทำคฤหาสถ์ใหม่แล้ว น้องแจหนูต้องได้เชื้อคุณพ่อบลัดบ้างนะลูก แล้วอิวูล์ฟตัวดำๆจะได้หลงหนูหนักๆไงคะ เหมือนที่คุณลุงวูลฟ์กำลังเป็นอยู่ ส่วนพ่อมดนั่นก็ใช่ย่อยค่ะ ถึงกับทำให้เค้าอยากอยู่ตัวเองตลอดเวลา โอ๊ยยยแต่ละนาง อิแม่จิเป็นลม ปล. รอฉากน้ำเดิน55555????????????????

    #100
    1
    • #100-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:43
      คุณบลัดคนพ่อไม่ธรรมดาค่ะ เอะอะยั่ว เอะอะอ่อยตลอด ไม่รู้ว่าน้องแจจะได้ทฤษฎีมาจากคุณพ่อบ้างหรือเปล่า 555
      #100-1
  5. #99 nammint042 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:28
    งานนี้สงสัยคุณบลัดจะได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์เซ็ตใหม่ค่ะ 555
    #99
    1
    • #99-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:42
      อย่าได้แคร์ค่ะ เพราะอาจจะเป็นแผนคุณบลัดที่อยากเปลี่ยนเฟอร์ใหม่เหมือนเพ้นท์เฮ้าส์คุณยงกุกก็ได้
      #99-1
  6. #98 a244 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:24
    มีเงื่อนงำๆ ค้างงงงงเลย
    คุณพ่อกับคุณลุงเขาร้อนแรงเหลือเกินนนนนน
    คู่ลูกก็จะน่ารักๆไปนะ น้อนแจ
    #98
    1
    • #98-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 15)
      22 ตุลาคม 2561 / 21:41
      คู่คุณพ่อก็เข้มข้น คู่คุณลูกก็ละมุนละไม คู่คุณหมอก็หวานอมเปรี้ยวค่ะ 555
      #98-1