[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 12 : God’s quiz

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    7 ต.ค. 61




“ไม่ต้องสะกดจิตผมหรอกครับ...เพราะแค่นี้ผมก็หลงคุณ...จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วล่ะที่รัก”



เพียงแค่ประโยคแผ่วพร่ากระซิบเบาๆ ข้างหูและมือร้อนที่ซุกซนจากอีกคนก็ทำให้ฮิมชานเลิกคิดจะสะกดจิตชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดรัดร่างของเขาเอาไว้พร้อมกับยกยิ้มอย่างพึงใจ



ฮิมชานกำลังนึกถูกใจกับความเฉลียวฉลาดของยงกุกที่ดูเหมือนจะรู้เท่าทันความคิดของเขาไปเสียทุกอย่าง อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้คู่ควรที่เขาจะคิดจะสานสัมพันธ์ต่อ จากปกติที่ฮิมชานมักจะหยุดไว้แค่ความสัมพันธ์แค่คู่นอน



“วันนี้ผมยังไม่ว่างทดสอบเฟอร์นิเจอร์กับคุณหรอกนะคุณยงกุก”



มือเรียวบางผลักเบาๆ บนหน้าอกแกร่งเพื่อให้อีกคนผละออก ยงกุกก็ไม่คิดขัดใจ เขายอมถอยให้ฮิมชานแต่โดยดีแต่ยังไม่วายจะจรดปลายจมูกหอมแก้มของฮิมชานดังฟอดใหญ่ จนเจ้าของแก้มขาวถึงกับตวัดสายตาค้อน



“วันนี้ผมมาหาคุณ เพราะมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”



ยงกุกยังคงยิ้มให้ฮิมชานอย่างอ่อนโยน เขาพยักหน้าพร้อมตั้งใจรับฟังบลัดหนุ่มอย่างจริงจัง เพราะเขาเองก็ใคร่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใดจากเขา



“จำที่ผมเคยบอกคุณเรื่องธุระที่ผมจะต้องคุยกันได้ไหม”



“อืม”



“ผมอยากเจอคิงส์วูล์ฟ ผมอยากให้คุณช่วย”



ยงกุกเลิกคิ้วเป็นเชิงประหลาดใจเมื่อได้ยินคำร้องขอจากฮิมชาน ... คำร้องขอที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน แต่รอยยิ้มก็ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมสีน้ำตาลอ่อนโยนกวาดมองไปทั่วใบหน้างดงามของฮิมชาน



“คุณต้องการเจอเขาทำไม”



ดวงตากลมสีดำฉายแววหม่นแสงไปเล็กน้อยก่อนจะเสหันไปมองทางอื่น



“ผมคงบอกคุณไม่ได้ ... บอกได้แค่.. มันเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับผม”



“ถ้าคุณบอกผมไม่ได้ ผมก็คงช่วยคุณไม่ได้”



“ไหนคุณบอกว่าจะอยู่เคียงข้างผมไงล่ะ ... คุณลืมคำพูดของตัวเองไปแล้วเหรอ”



ไม่เพียงแค่พูด ฮิมชานยังขยับเท้าเข้าใกล้พร้อมเอนกายเข้าแนบใบหน้าของตนลงบนลาดไหล่ของยงกุก สองแขนเรียวสอดเข้าที่รอบเอวสอบของชายหนุ่มหวังใช้เสน่ห์ออดอ้อนให้อีกคนยอมทำตาม



ยงกุกหัวเราะในลำคอเบาๆ กับความน่ารักน่าเอ็นดูของบลัดหนุ่มตัวขาวที่ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่มานานนับพันๆ ปีแล้ว เพราะตอนนี้ยงกุกกำลังรู้สึกว่าตนเองเหมือนเฒ่าหัวงูที่จ้องแต่จะคอยแทะโลมเด็กหนุ่มวัยรุ่นไร้เดียงสาที่แสนจะขี้อ้อนอย่างฮิมชานมากกว่า



“ที่รัก...ผมยินดีจะทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ...แม้กระทั่งจะพาคุณไปพบกับคิงส์วูล์ฟด้วยตัวเอง...แค่เพียงคุณไว้ใจผม...แค่นั้น...คุณก็จะได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ”



เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยอธิบายถ้อยคำที่ปฏิเสธออกมาอย่างนุ่มนวล ไม่ได้ทำให้ฮิมชานรู้สึกไม่ดี ในทางตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกแปลกใจที่ตนเองรู้สึกไว้ใจยงกุกมากกว่าที่คิด ทั้งๆ ที่เขาพึ่งจะได้เจอยงกุกเพียงแค่สามครั้งเท่านั้น แถมเขาทั้งคู่ยังแทบจะไม่เคยพูดคุยถึงเรื่องราวของตนเองให้อีกฝ่ายฟังเลยแม้แต่น้อย



“ผม...เอ่อ...”



“แต่ถ้าคุณยังไม่สะดวกใจจะบอกในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร...ผมยังมีเวลาว่างอีกเหลือเฟือที่จะอยู่เพื่อฟังคุณ...เพราะเวลาที่เหลืออีกทั้งชีวิตของผม...ผมยกให้คุณ”



ยงกุกหมายความอย่างที่พูดจริงๆ เขารู้ว่าฮิมชานย่อมมีเหตุผลเป็นของตนเอง ยงกุกเข้าใจดีว่าการไว้ใจใครสักคนหลังจากใช้ชีวิตอยู่มาอย่างยาวนาน ย่อมเป็นเรื่องยากสำหรับฮิมชานที่ต้องผ่านประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดีมามากมาย 



ทั้งคำพูดและสายตาอันลึกล้ำของยงกุกทำให้หัวใจของฮิมชานเต้นแรงอยู่ไม่น้อย เขากำลังตัดสินอยู่ในใจว่าเขาควรที่จะไว้ใจยงกุกสักครั้งเพื่อพิสูจน์สัญชาตญาณของตนเองดีหรือไม่



ถ้าเขาตัดสินใจผิดพลาดล่ะ ไม่ใช่แค่ชีวิตของเขาเอง แต่นั่นยังหมายถึง ความปลอดภัยของยองแจบุตรชายของเขาอีกด้วย



“สิ่งที่คุณต้องทำก็คือ แค่ไว้ใจผม ... และเมื่อมีผมเคียงข้าง คุณก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไป”



“ผมสาบานไว้ตรงนี้เลยว่า ถ้าคุณคิดจะหักหลังผมแล้วล่ะก็ ... ผมกินคุณแน่



น้ำเสียงดุดันและหน้าตาขึงขังของฮิมชานไม่ได้ทำให้ยงกุกรู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แถมยงกุกยังส่งสายตาพราวระยับกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จนเรียกความร้อนผ่าวขึ้นทั่วใบหน้างดงามของฮิมชาน



“ผมยินดีให้คุณ กิน ได้ตลอดเวลาเลยล่ะที่รัก”

 

 





..........................................

 

 




ฮิมชานถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเปิดประตูเข้ามาพบยองแจอยู่ในห้องกับแดฮยอน หลังจากที่เจออึนบีกำลังเดินตามหายองแจอยู่ทั่วโถงชั้นล่าง พร้อมกับแจ้งเขาว่ายองแจหายไปตั้งแต่บอกว่าจะลงมากินข้าวเมื่อกว่าสองชั่วโมงที่ผ่านมา



ฮิมชานรู้ว่าจะตามบุตรชายของตนเองได้ที่ไหน



อาจเป็นเพราะสภาพร่างกายของบลัดวัยเจริญพันธุ์กำลังเปลี่ยนแปลงจึงทำให้ยองแจรู้สึกง่วงงุนและโหยกระหายอยู่แทบตลอดเวลาอย่างควบคุมไม่ได้  คนตัวเล็กนอนหลับใหลอยู่บนพื้นพรมภายใต้ร่างอันใหญ่โตของเจ้าหมาป่าร่างยักษ์ที่คร่อมโอบคนในอ้อมกอดไว้ราวกับกำลังปกป้องสิ่งล้ำค่า



เพียงแค่เห็นภาพเบื้องหน้า ฮิมชานก็รู้สึกเจ็บหนึบไปทั่วทั้งหัวใจ แม้เขาจะพยายามข่มใจมากแค่ไหน แต่ความโมโห ความหงุดหงิด ความหวงแหนก็ยังคงแล่นพล่านไปทั่วร่าง บรรยากาศโดยรอบทวีความกดดันมากขึ้นจนแดฮยอนเริ่มรู้สึกได้



“กรรรร.........”



ดวงตาสีทองเปล่งประกายฉายโชน แดฮยอนเปล่งเสียงขู่คำรามในลำคอเมื่อมองเห็นฮิมชานเดินเข้ามาภายในห้อง สัญชาตญาณของวูล์ฟภายในร่างกายของแดฮยอนกำลังร้องเตือนให้เขาหวาดระแวงบิดาของยองแจ



แดฮยอนไม่พอใจที่ถูกหลอกให้แยกจากยองแจ ฮิมชานบอกว่าขนของหมาป่าอย่างเขาอาจจะทำให้บาดแผลของยองแจติดเชื้อและระคายเคือง เขาจึงยอมเดินตามอีกฝ่ายแยกมาอยู่ในห้องนี้



แต่นี่อะไรกัน... ยองแจก็หายจนเป็นปกติแล้ว ทำไมฮิมชานถึงไม่ยอมให้เขาอยู่กับยองแจ แถมยังมีทีท่าคุกคามแบบนี้อีก



การเคลื่อนไหวอย่างผลุนผลันและเสียงคำรามของแดฮยอนปลุกให้ยองแจตื่นจากการหลับใหล ดวงตาเรียวปรือปรอยหันไปมองตามสายตาของแดฮยอน และเมื่อยองแจเห็นใบหน้างดงามของคนที่กำลังยืนอยู่กลางห้องอย่างชัดเจน คนตัวเล็กก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ



“คุณพ่อ!



ยองแจแทบจะลมกลั้นหายใจเพราะความกลัวเกรง น้ำตาใสพลันรื้นขึ้นมาเต็มดวงตาทั้งสองข้าง ยองแจรู้ว่าบิดากำลังเกรี้ยวโกรธไม่ใช่น้อยและยองแจยังรู้ดีอีกว่าเวลาบิดาโมโหนั้นน่ากลัวมากแค่ไหน 



คนตัวเล็กพยายามฝืนใจข่มความกลัว แขนเรียวยื่นออกไปโอบกอดรอบคอแดฮยอนเอาไว้เพื่อปกป้อง เขาคิดว่าบิดาของตนจะต้องดุด่าทุบตีเจ้าหมาตัวใหญ่นี่อย่างแน่นอน



“คุณพ่อ อย่าตีแดฮยอน ...อย่าดุ..ฮึก ...แดฮยอนไม่ได้...ทำ...ฮึก..ผิด...แจแอบมาหา...แดฮยอนเอง”



ทั้งแดฮยอนและฮิมชานต่างก็หยุดชะงัก หัวใจของทั้งคู่กำลังสั่นไหวเพราะน้ำตาของยองแจไม่ต่างกัน



แดฮยอนไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะออกตัวปกป้องเขา ทั้งที่ร่างกายบอบบางที่กำลังกอดแนบรอบคอของเขายังคงสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว ในขณะที่ฮิมชานก็กำลังคิดว่ายองแจผูกพันกับเจ้าหมาป่าตัวใหญ่นี่มากกว่าที่เขาคาดคิด



“ยองแจ มาหาคุณพ่อ”



ฮิมชานเอ่ยเสียงเรียบเรียกบุตรชาย เขารู้ว่าตอนนี้แดฮยอนกำลังหงุดหงิด และเกรงว่ายองแจจะไม่ปลอดภัยหากเจ้าหมาป่าตัวใหญ่นั่นอาละวาดขึ้นมา ฮิมชานยื่นมือออกไปข้างหน้า เขาหวังจะให้ยองแจเดินเข้ามาหา



แต่หัวใจของคนเป็นบิดาก็ต้องเจ็บปวด เมื่อเห็นยองแจได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ใบหน้าหวานเหยเกเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา



“คุณพ่อ...ฮึก..ต้องสัญญา..ว่า..จะไม่ตีแด....”



“ยองแจ! อย่าดื้อ! มาหาคุณพ่อเดี๋ยวนี้”



เมื่อได้ยินเสียงดุดันกดต่ำจากบิดา ยองแจจึงจำใจผละออกจากแดฮยอน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปหาบิดา ดวงตาเรียวที่ยังเอ่อท่วมด้วยน้ำตาหันมองสบสายตาแดฮยอนอย่างอาวรณ์...ด้วยหัวใจไม่อยากแยกห่าง



แดฮยอนหงุดหงิดจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เขาหวงแหนยองแจยิ่งกว่าสิ่งล้ำค่าใดๆ สัญชาตญาณของเขารู้ว่าฮิมชานไม่ได้คิดกับยองแจเพียงแค่ลูกชาย 



ดังนั้น แม้แต่คิมฮิมชานผู้เป็นใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์บลัดก็ไม่อาจพรากยองแจไปจากเขาได้








“กรรร..........”



เจ้าหมาป่าตัวใหญ่คำรามกึกก้องพร้อมกระโจนข้ามร่างของยองแจพุ่งเข้าใส่ฮิมชานทันที

 










ปั่ก



เพล้ง



โครม

 




ไม่ทันที่อุ้งมือของแดฮยอนจะตะปบเข้าที่ใบหน้างดงามของฮิมชาน อยู่ๆ ก็ปรากฏร่างของอมนุษย์ที่สวมใส่เสื้อผ้าคล้ายมนุษย์แต่ร่างกายกลับปกคลุมไปด้วยขนหยาบสีน้ำตาลแดงขึ้น ร่างใหญ่โตหน้าตาดุดันนั้นพุ่งกายเข้ามาขวางไว้ก่อนคว้าคอของหมาป่าตัวใหญ่เหวี่ยงไปกระแทกกับฝาผนังห้องจนเกิดรอยร้าว กรอบรูปที่ติดอยู่บนฝาผนังหล่นร่วงแตกกระจาย เสียงดังสนั่นตามมาด้วยเสียงต่อสู้ดังลั่นไปทั่วห้องพร้อมเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกของยองแจ



เจ้าหมาป่าร่างใหญ่ลุกขึ้นมาตั้งหลักได้ก็เริ่มโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาแยกเขี้ยวพุ่งกายเข้าหาศัตรูตรงหน้าทันที แต่เพราะความอ่อนวัยและด้อยประสบการณ์การต่อสู้ แดฮยอนจึงถูกลำแขนหนาของอีกฝ่ายรัดคอไว้จากทางด้านหลังจนแน่นแทบหายใจไม่ออก เสียงคำรามต่ำจากมนุษย์หมาป่าที่ได้ยินข้างหูก็เริ่มทำให้แดฮยอนได้สติและรู้สึกกลัวขึ้นมา



แดฮยอนกลัวว่า...เขาจะต้องสูญเสียยองแจไปตลอดกาล ยองแจที่เป็นดั่งหัวใจของเขา



ฮิมชานคว้าร่างของยองแจเอาไว้แนบอก เขาเกรงว่าบุตรชายจะโดนลูกหลงจากการต่อสู้ที่รุนแรงเบื้องหน้า เขาไม่คิดว่าแดฮยอนจะกล้ากระโดดเข้ามาหวังทำร้ายเขา โชคดีที่ยงกุกเข้าขวางไว้ได้ทัน



“คุณพ่อ..ปล่อยแจ...ปล่อย ...ไม่ ..อย่าทำ ...ฮือออ....”



เสียงกรีดร้องของยองแจพร้อมสองมือเล็กที่ยื่นออกมาไขว่คว้าไปข้างหน้า ทั้งที่ยังถูกบิดากอดร่างกายเอาไว้แน่น ก็ยิ่งทำให้หัวใจของแดฮยอนแทบแตกสลาย



“อย่าทำกับแด...ฮึก...แบบนั้น...ฮืออ....ปล่อยเขา...อย่าทำ...”



ยองแจกรีดร้องดิ้นรนไม่ยอมหยุด เมื่อเห็นว่ามนุษย์หมาป่าหน้าตาน่ากลัวนั่นกำลังรัดลำคอของแดฮยอนจนแน่น และยองแจยิ่งขวัญเสียเมื่อเห็นแดฮยอนกำลังแน่นิ่งไป



“ฮือออ....อย่าทำแดฮยอน...แจรักแดฮยอน...คุณพ่อ...อย่าให้เขาทำร้ายแดฮยอนของแจ”



เสียงกรีดร้องราวจะขาดใจของยองแจ ทำให้หัวใจของฮิมชานสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด



“ชู่ววว... คนดี...อย่าร้องลูก...คุณพ่อยอมหนูทุกอย่างแล้ว...คุณพ่อไม่พาแดฮยอนไปไหน ...คุณพ่อสัญญาว่าจะไม่พรากหนูไปจากแดฮยอนแน่นอน”



ฮิมชานกดริมฝีปากจูบข้างขมับชื้นเหงื่อของยองแจ พลางโยกตัวไปมาเบาๆ เพื่อปลอบใจให้คนในอ้อมกอดสงบลง



ยงกุกมองภาพเบื้องหน้าด้วยความสนใจ เขาถูกชักชวนให้มาเยือนยังคฤหาสน์ของฮิมชานเพราะอีกฝ่ายต้องการให้เขามาดูเหตุผลจริงๆ ที่ทำให้ต้องเข้าพบคิงส์วูล์ฟ และเพียงแค่เขาเห็นว่าเจ้าหมาป่านั่นจะพุ่งกายเข้าทำร้ายฮิมชาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะโมโหจนยื่นมือเข้ามาขัดขวางการกระทำของเจ้าหมาเด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม



เมื่อยงกุกเห็นว่าเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ค่อยๆ ทรุดกายลงอย่างสงบ เขาจึงคลายแรงรัดที่ลำคอของอีกฝ่ายก่อนจะคืนกายกลับเป็นร่างของสามัญชนอีกครั้ง



แต่ว่า..ถ้าหูของเขาไม่ฝาด เขาได้ยินเด็กหนุ่มหน้าหวานนั่นเรียกเจ้าหมาป่าตัวนี้ว่า “แดฮยอน”



หรือว่าจะใช่ ...จองแดฮยอน...ที่เขาตามหา







แดฮยอนทรุดลงนั่งหมดเรี่ยวแรงกับพื้นห้องเมื่ออีกฝ่ายปล่อยเขาเป็นอิสระ ดวงตาสีทองกล้าแกร่งก็ค่อยๆ คืนกลับเป็นสีเทาเข้ม เขาจดจ้องมองคนตัวเล็กที่ยังดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของบิดาเพื่อมาหาเขา



น้ำตาของยองแจกำลังทำให้แดฮยอนแทบเป็นบ้า หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับกำลังถูกฉีกทึ้ง ความโมโหโกรธาที่มีก็สูญสลายไปจนสิ้น ยิ่งได้ยินคำว่ารักออกจากปากของยองแจ แดฮยอนก็อยากจะเอ่ยปากให้อีกฝ่ายได้รับรู้เหมือนกันว่าหัวใจของเขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน



น้ำตาของหมาป่าร่างใหญ่กำลังหลั่งริน



จู่ๆ บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไป ราวกับมีละอองความอบอุ่นนุ่มนวลกระจายฟุ้งไปทั่ว ก่อนจะมีเส้นใยสีทองหมุนวนจากกายของยองแจเลื่อนไหลไปที่ปลายแขนทะยานเป็นสายจากปลายนิ้วที่ยองแจกำลังยื่นออกไปเพื่อไขว่คว้า เส้นใยบางเบาพุ่งตรงไปหมุนวนรอบกายของแดฮยอนก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว



บ้าน่า!



ยงกุกที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังของแดฮยอนนึกสบถขึ้นในใจ



“ฮิมชาน! ปล่อยลูกชายของคุณเดี๋ยวนี้”



ฮิมชานที่ยังตื่นตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาหันไปมองใบหน้าของยงกุกสลับกับแดฮยอนที่นอนหมอบอยู่กับพื้น หน้าตาของแดฮยอนเหมือนกำลังใกล้จะขาดใจ ... ไม่ต่างจากยองแจที่ยังสะอึกสะอื้นแทบใจจะขาด โดยมีเรียวแขนของเขาโอบรอบเอวเอาไว้แน่น



“ถ้าคุณยังไม่อยากให้เด็กสองคนนี้ตาย คุณต้องปล่อยเขาเดี๋ยวนี้”



ใบหน้าจริงจังเคร่งเครียดของยงกุกทำให้ฮิมชานต้องรีบปล่อยมือจากยองแจ ทันทีที่หลุดพ้นเป็นอิสระ ยองแจก็โผเข้าหาแดฮยอนที่กำลังนอนหอบอยู่กับพื้นทันที



คนตัวเล็กประคองศีรษะของแดฮยอนขึ้น ยองแจแทบจะขาดใจไม่ต่างกันเมื่อเห็นน้ำตาของเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ไหลออกจากดวงตาสีเทาเข้ม สองแขนเรียวโอบรอบลำคอหนาเพื่อปลอบใจ ยองแจไม่รู้ว่าแดฮยอนเจ็บปวดมากแค่ไหน ยองแจรู้แค่ว่าตนเองกำลังเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังจะแตกสลายลงเสียให้ได้



ใบหน้าหวานก้มลงซบไปบนใบหน้าของเจ้าหมาป่า แล้วยองแจก็ปลอบโยนแดฮยอนเหมือนดังเช่นที่แดฮยอนเคยทำ ริมฝีปากอิ่มจูบซับลงบนน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและเศร้าเสียใจของแดฮยอนอย่างไม่คิดรังเกียจ



เส้นใยสีทองเป็นประกายปรากฏขึ้นอีกครั้ง ครานี้สีทองเปล่งประกายเห็นได้อย่างชัดเจน สายใยสองเส้นหมุนวนถักทอเป็นเส้นเกลียวก่อนจะบิดหมุนวนรอบร่างของแดฮยอนและยองแจราวกับต้องการจะผูกรัดชะตาแห่งความรักของทั้งคู่เข้าด้วยกัน



ภาพที่ทั้งยงกุกและฮิมชานเห็น...ไม่อาจทำให้พวกเขาเพิกเฉยต่อความรักของเด็กทั้งคู่ได้อีกต่อไป







พันธะสัญญา...



ได้หลอมรวมความรักและผูกพันวิญญาณของแดฮยอนและยองแจให้กลายเป็นหนึ่งเดียวจนเสร็จสิ้นสมบูรณ์

 

 

 


...........................................

 

 

 



ยองแจนั่งก้มหน้ามองมือตนเองอยู่บนโซฟาใหญ่ในห้องนอนของตนเอง ฮิมชานนั่งมองนิ่งไม่พูดจามานานกว่าครึ่งชั่วโมง ยองแจไม่อาจสู้หน้าบิดาของตนเองได้ คนตัวเล็กรู้ดีว่าตนเองทำผิดไว้หลายเรื่องจนนับไม่ถ้วน แถมการกระทำเหล่านั้นก็ล้วนแต่สร้างอันตรายให้กับตนเองทั้งสิ้น



หลังจากไล่บุตรชายให้ไปอาบน้ำ ฮิมชานก็ได้แต่นั่งไตร่ตรองถึงคำพูดและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขายังไม่มั่นใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นคืออะไร แต่เขารู้ว่ายงกุกต้องรู้ดีอย่างแน่นอน เขายังจำสีหน้าเคร่งเครียดดุดันของยงกุกในตอนที่ตะคอกบอกให้เขาปล่อยยองแจออกจากอ้อมกอดได้อย่างแม่นยำ



“คุณพ่อจะโกรธแจก็ได้ ..แต่อย่าโกรธแดฮยอนเลยนะ”



“ยองแจ...หนูรู้ใช่ไหม ว่าคุณพ่อรักหนูมากแค่ไหน”



“รู้ฮะ..แจก็..ก็รักคุณพ่อ”



ฮิมชานถอนหายใจเมื่อเห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของบุตรชายเจือด้วยน้ำตาใสอีกครา เขาไม่อยากให้ยองแจต้องเสียใจอีกแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจในความรักของเด็กวัยเพียงสิบห้าปีที่อาจจะมีเพียงอารมณ์ความลุ่มหลงเท่านั้น



“แล้วระหว่างคุณพ่อกับแดฮยอน หนูรักใครมากกว่ากัน”



“ไม่ .. ไม่เหมือนกัน...แจรักคุณพ่อ... รักมากๆ"



“แล้วหมาป่านั่นล่ะ”



“แจ..ไม่รู้..แจรู้แต่ว่า...เวลาที่คิดว่าไม่มี..แดฮยอน...มันเจ็บในหัวใจไปหมด...กลัวว่าแดฮยอนจะไม่รักแจ...กลัวว่าแดฮยอนจะเจ็บปวด ... แต่เวลาที่อยู่กับแดฮยอน..แจมีความสุขแล้วก็...รู้สึกปลอดภัย”



เพียงแค่ได้ยินคำอธิบายออกจากปากอิ่มเล็กของยองแจ พร้อมกับเห็นใบหน้าหวานเปล่งประกายอย่างมีความสุขยามที่พูดถึงแดฮยอน ฮิมชานก็รับรู้ได้ทันทีว่าหัวใจดวงน้อยของบุตรชายเป็นของเจ้าหมาป่านั่นไปแล้วจนหมดสิ้น



“แต่แดฮยอนเป็นแค่หมาป่าเองนะครับ หนูคิดว่าหนูรักหมาป่าได้เหรอ หืม เขาไม่เหมือน..กับเรานะ



ฮิมชานอยากจะลองใจบุตรชายของตนอีกสักหน่อย จึงถามย้ำถึงสถานะและความแตกต่างของเผ่าพันธุ์ ยองแจได้แต่ส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนช้อนดวงตาเรียวสวยมองหน้าบิดาอย่างแน่วแน่



“แจรู้แค่ว่า แดฮยอนเป็นของแจ และแจก็เป็นของแดฮยอน ... ขอแค่ได้อยู่ด้วยกัน แจก็...มีความสุขแล้ว”



ยองแจนั่งก้มหน้าก้มตาอีกครั้งเมื่อคิดว่าคำตอบที่ตอบออกไป บิดาต้องไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ยองแจก็ไม่อาจปฏิเสธหัวใจของตนเองแล้วเอ่ยคำโกหกออกไปได้



ฮิมชานสูดลมหายใจเข้าก่อนจะผ่อนออกช้าๆ หวังจะระบายความรู้สึกแน่นหน่วงภายในหัวใจที่มีให้หลุดออกจนหมดสิ้น



ฮิมชานไม่รู้ว่านี่เป็นบททดสอบหรือเป็นบทลงโทษเขาจากพระเจ้ากันแน่



แต่ที่เขารู้อย่างแน่นอนก็คือ .. ต่อไปนี้ เขาไม่อาจเป็นที่หนึ่งในหัวใจของบุตรชายได้อีกแล้ว



“ถ้าอย่างนั้น... เราไปหาแดฮยอนกันเถอะครับ”



รอยยิ้มหวานกระจ่างเต็มใบหน้างดงามของยองแจทันทีเมื่อได้ยินคำอนุญาตจากบิดา มือเรียวเล็กรีบส่งยื่นมาให้บิดาจับจูง หัวใจของฮิมชานกระตุกเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนกลับไปให้บุตรชายตัวเล็กของเขา

 

 

 







บานประตูไม้ของห้องนอนที่อยู่ติดกับห้องนอนของยองแจถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนของบิดา ยองแจรู้จากบิดาว่าเขาคือเผ่าพันธุ์วูล์ฟ ชื่อบังยงกุก แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้สนใจชายคนนั้นมากนัก



ฮิมชานส่งยิ้มบางให้กับยงกุกก่อนจะปล่อยมือของยองแจออก คนตัวเล็กรีบเดินเร็วรี่เข้าไปยังด้านในห้อง ดวงตาเรียวสวยสอดส่ายมองหาแต่เจ้าหมาป่าตัวใหญ่แสนรักทันที



“คุณลุงครับ แดฮยอนอยู่ไหนเหรอครับ”



เมื่อกวาดสายตามองหาเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ไม่เจอ ยองแจก็เริ่มกังวลใจจึงหันกลับมาถามหากับยงกุก



“แดฮยอนออกมาได้แล้ว”



ยงกุกหันไปมองตรงหน้าต่างพลางส่งเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกให้คนที่ยังหลบซ่อนเผยกายออกมา ยองแจหันไปมองตามสายตาของยงกุกจนเห็นการเคลื่อนไหวราวลมพัดผ่านตรงด้านหลังผ้าม่านหน้าต่างบานใหญ่



ยองแจยืนนิ่งเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาคมคาย ผิวคมเข้ม รูปร่างกำยำก้าวขาออกมาอย่างประหม่าจากด้านหลังผ้าม่านหน้าต่างสีเข้ม เด็กหนุ่มคนนั้นก้าวขาตรงเข้ามาหายองแจอย่างช้าๆ จนมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของยองแจ เป็นเพราะอีกฝ่ายมีร่างกายที่สูงกว่า จึงทำให้ยองแจต้องเงยหน้าเพื่อสบสายตาของคนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน



ราวกับเวลากำลังหยุดนิ่ง เมื่อดวงตาของทั้งสองคนสบประสาน ดวงตาสีเทาเข้มของเด็กหนุ่มแปลกหน้าสร้างความตื่นตะลึงให้กับยองแจเป็นอย่างมาก



ดวงตาสีเทาเข้มที่มากมายความรู้สึกอันแสนจะคุ้นเคย



ดวงตาสีเทาเข้มที่ไม่ว่ามองเมื่อไหร่ ก็อบอุ่นถึงหัวใจดวงน้อยเมื่อนั้น



หัวใจของยองแจกำลังเต้นแรง หัวใจของอีกคนก็กำลังเต้นแรงไม่แพ้กัน



เด็กหนุ่มกำลังจ้องมองมาที่ยองแจด้วยแววตารักใคร่อย่างไม่ปิดบัง จนทำให้ใบหน้าหวานของยองแจขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความรู้สึกเขินอาย



“ดะ..แด..ฮยอน”



ยองแจเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่ก็ทำให้เด็กหนุ่มเผยรอยยิ้มกว้างอย่างสดใสออกมา ก่อนเขาจะยื่นมือหนาออกมาข้างหน้าให้กับยองแจ



“ครับ..แดฮยอน...ของยองแจ”



ฮิมชานอมยิ้มเล็กน้อย เขาก็พึ่งเห็นแดฮยอนในรูปร่างของสามัญชน เด็กหนุ่มหน้าตาคมคายเหมาะสมกับยองแจบุตรชายของเขาไม่เบา มือเรียวสวยดันหลังของยองแจเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาตให้เข้าไปหาแดฮยอนได้



ยองแจหันไปมองหน้าบิดาอีกครั้ง และเมื่อเห็นรอยยิ้มตอบกลับมา ยองแจจึงยื่นมือของตัวเองออกไป แดฮยอนคว้ามือเรียวเล็กที่ยังสั่นเทาเพราะความกล้าๆ กลัวๆ มาไว้ในอุ้งมืออุ่นร้อนของเขา พลางดึงร่างอันเย็นเฉียบของยองแจเข้ามาสวมกอดจนแนบแน่น ก่อนจะเอ่ยปากกระซิบบอกในสิ่งที่อยู่ในใจของเขามาเนิ่นนาน



“แดฮยอนรักยองแจนะครับ”






 

 .........................


มาแบบเต่าคลานแต่หวานเชื่อม

แดฮยอนเป็นคนล้าวววววว

อายุสิบห้าแต่กรุบกรอบๆ ไม่เบา


พันธะสัญญาคืออะไร แล้วเรื่องราวของแดฮยอนล่ะ

ใจเย็นๆ นะคะ มีเฉลยเรื่องราวทั้งหมดแน่นอนนน


ตอนแรกว่าจะยาวกว่านี้ แต่กลัวคนอ่านจะรอ เลยมาอัพให้อ่านก่อนค่ะ

ตอนหน้าขอบทให้คู่คุณพ่อและคู่คุณหมอบ้างเนอะ


อย่าลืมเม้นให้กำลังใจกันได้ที่แท๊ก

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น





ใครที่พึ่งเข้ามาอ่าน

ไรท์ขอฝากผลงานไว้อีกสองเรื่องนะคะ 

จบแล้วทั้งคู่ค่ะ


#แดแจฮาร์ดเดอร์ 

"Dear friend ....touch me harder"

เป็นคู่แดแจค่ะ

ใครยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก

ใครที่สนใจเป็นรูปเล่ม ตอนนี้กำลังเปิดโอนอยู่ค่ะ คลิก


#แดแจดอล

"Yoo're my porcelain doll"

เป็นคู่แดแจ บังชาน นัมออบค่ะ

ใครยังไม่เคยอ่านเเชิญ คลิก

ใครที่สนใจเป็นรูปเล่ม ตอนนี้กำลังเปิดสั่งรอบสองอยู่ค่ะ คลิก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #197 greenmeat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 14:20
    แบบรอมานานมาก ในที่สุดก็เป็นคนสักทีนะแดฮยอน อินมากตอนยองแจร้องจะขาดใจ TT
    #197
    1
    • #197-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      25 มีนาคม 2562 / 21:21
      กลับมาอ่านจนจบบัดเด่วนี้ 555
      #197-1
  2. #108 IM BE YOO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 20:43
    โชว์ร่างเอาหล่อเหลาสะที พระเอกเรา อึ้งในความหล่อไหมล่ะน้องแจจจ
    #108
    1
    • #108-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      25 ตุลาคม 2561 / 22:38
      หล่อเหลาเอาการเอางานค่ะ
      #108-1
  3. #89 Chanzhino (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 10:33
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด บอกรักกันแล้ว หวานมาก เหมือนนัดบอดกันมาตั้งนาน สุดท้ายก็เห็นหน้า เห็นตัวกันจริงๆสักที ชอบการที่ฮิมชานเห็นว่าแดฮยอนเหมากับลูกชายตัวเอง บ้านนี้เขาแนะนำให้กินกับวูลฟ์แน่ๆ เพราะคุณพ่อกินแล้วถูกใจ 55555555555
    #89
    1
    • #89-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      10 ตุลาคม 2561 / 21:26
      แดแจหวานเชื่อมค่ะ คุณพ่อบลัดก็คงห้ามไม่ได้
      #89-1
  4. #84 bamboo5194 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:43
    คู่แดฮยอนกับน้องแจอบอุ่นหัวใจสุดๆ ในที่สุดก็ได้เห็นหน้ากันซะที เย่ๆ
    #84
    1
    • #84-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      7 ตุลาคม 2561 / 13:12
      เขินแทนน้องแจเลยทีเดียว ได้เจอเด็กหนุ่มรูปงามเข้าให้ >> ตัดภาพไปตอนที่ยองแจถีบตกเตียง 555
      #84-1
  5. #83 Kurobuta (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 05:07

    อิคู่พ่อก็จ้องแต่จะกินกันอ่ะ ส่วนคู่ลูกก็โอ๊ยยยยยย. อะไรจะหวานเยิ้มหยดย้อยขนาดเน้ ชอบตอนจับแยกห้องให้แดฮยอนได้กลายร่าง เหมือนแบบ ลูกชายให้พ่อเคลียร์. ส่วนลูกสาวให้แม่เคลียร์ ประทับใจ แล้วยงกุกนี่พร้อมตายถวายหัวเลยนะ. อย่าได้คิดมีอะไรมาแตะต้องฮิมชานเชียว เอาตาย รักกันมากมั้ย. หมั่นไส้ยิ่งตอนเจอฮิมชานอ้อนนี่แหมมมมมมมมม. เหมาะจริงอ่ะแหละ เฒ่าหัวงู 555555 อ่านเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพออ่ะ เหมือนกินข้าวไม่อิ่ม. รักไรท์ที่สุด ????

    #83
    1
    • #83-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      7 ตุลาคม 2561 / 13:10
      ยงกุกเป็นเฒ่าหัวงู แดฮยอนเป็นหมาหื่น 555
      #83-1
  6. #82 kyomin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:49
    มดขึ้นแล้วววววววว โรแมนติกมากกก // สู้ๆนะคะไรต์
    #82
    3
    • #82-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:53
      เบาหวานถามหากันเลยทีเดียว
      #82-1
    • #82-3 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      5 ตุลาคม 2561 / 00:12
      ขอบคุณมากค่าาา
      #82-3
  7. #81 YouAndMe1994 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:34
    กรี๊ดดดด โอ้ยลุ้นมาก อ่านแล้วเห็นภาพตาม สายสัมพันธ์สีทอง อะไรจะหวาน โรแมนติกแบบนี้ แดฮยอนเป็นคนแล้ว กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ เขินแทนน้องแจ กรี๊ดดดดดด
    #81
    2
    • #81-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:53
      ไรท์ก็เขินแทนน้องแจเหมือนกันค่ะ 555
      #81-1
    • #81-2 YouAndMe1994(จากตอนที่ 12)
      5 ตุลาคม 2561 / 03:00
      อ่านวนไปมาสามสี่รอบแล้ว มันมีแต่ความอบอุ่น ต่อไปรอพาร์ทคุณพ่อขอแบบหวานเชื่อมแบบนี้มั้ง คู่คุณหมอก็อยากอ่านแล้ว เชียร์น้องโล่เมะเต็มสูบค่ะ 😎😎😎
      #81-2
  8. #80 a244 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:18

    อ๋อยยยยย รักตอนนี้มาก ความแฟนตาซีฮือออออ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 ตุลาคม 2561 / 00:15
    #80
    1
    • #80-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:52
      มีอีโรติกไปแล้ว ก็มีแฟนซีบ้าง ไม่งั้นเดี๋ยวไม่ครบกับที่โปรยไว้ว่าเป็นแฟนตาซีอีโรติก เอ้ยโรแมนติกนี่นา 555
      #80-1
  9. #79 nammint042 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 21:35
    ถึงคุณพ่อบลัดจะไม่ได้เป็นที่หนึ่งของยองแจแล้ว แต่คุณพ่อบลัดก็เป็นที่หนึ่งของคุณหมาป่าแน่นอนค่ะ อิอิ
    #79
    3
    • #79-2 nammint042(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:51
      รอชมฉากคุณหมาป่าไปปลอบใจคุณพ่อบลัดค่ะ อิอิ
      #79-2
    • #79-3 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:51
      อูยยย รอเลยค่าาาา
      #79-3
  10. #78 KYS_PCY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 21:34
    ฟินไม่ไหววววววเเล้วววววววววว
    #78
    2
    • #78-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 12)
      4 ตุลาคม 2561 / 21:53
      ระวังหมอนขาดน้าาาา
      #78-1