[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 11 : Falling all in you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    7 ต.ค. 61





ยองแจลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากนอนหลับยาวไปถึงสิบสองชั่วโมงโดยไม่ตื่นขึ้นมากลางครัน อาการเจ็บแสบบนผิวกายหายสนิทเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน



คนตัวเล็กพลิกกายไปทางด้านข้าง หวังจะเจอเจ้าหมาป่าตัวใหญ่นอนอยู่เคียงกาย แต่กลับไม่พบแดฮยอนดั่งใจ คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่นเมื่อเริ่มสังเกตได้ว่า เตียงที่นอนอยู่ไม่ใช่เตียงที่อยู่ในห้องนอนของตนเอง แต่เขาก็ยังพอจำได้ว่าห้องนี้เป็นหนึ่งในห้องนอนรับรองแขกในบ้านของตนเอง



ยองแจผุดกายลุกขึ้นมานั่ง ดวงตาเรียวสอดส่ายมองหาแดฮยอนไปทั่วห้องก็ไม่พบเจอ คนตัวเล็กจึงค่อยๆ หย่อนปลายเท้าลงบนพื้นพรม ก่อนเดินตรงไปเปิดประตูหวังจะกลับไปยังห้องนอนของตนเองเพื่อตามหาเจ้าหมาป่า

 




“อึนบี”



“คุณหนู”



อึนบีรีบค้อมกายรับทันทีเมื่อเห็นนายคนเล็กเดินตรงเข้ามาหา ในตอนที่เธอพึ่งจัดผ้าคลุมเตียงให้เข้าที่เรียบร้อยพอดี



“ทำอะไรอยู่ ทำไมแจถึงไปนอนห้องโน้นได้ล่ะ”



“เมื่อคืนคุณหนูเป็นไข้หนักค่ะ เหงื่อก็ออกจนท่วมตัวไปหมด นายท่านเลยให้อึนบีเช็ดตัวให้คุณหนูก่อนที่นายท่านจะอุ้มคุณหนูไปนอนห้องโน้น แล้วให้อึนบีมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ให้คุณหนูค่ะ อึนบีเลยได้โอกาสทำความสะอาดห้องให้ด้วยเลย”



“อืม.. แล้วแดฮยอนล่ะ”



“เอ่อ.. ตอนนี้เจ้าหมาป่านั่นไม่ค่อยสบายค่ะ”



“แดฮยอน ..แดฮยอนไม่สบาย แล้วมันอยู่ที่ไหน”



ใบหน้าสวยฉายแววกังวลใจ เมื่อรู้ว่าแดฮยอนไม่สบาย... จะใช่อาการเหมือนที่เขาเคยเจอตอนมันล้มลงดิ้นไปมาบนพื้นพรมเช่นเมื่อวานหรือเปล่านะ



“นายท่านให้ไปอยู่อีกห้องหนึ่งค่ะ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนที่คุณหนูเป็นไข้ เป็นเพราะติดมาจากแดฮยอนหรือเปล่า”



“ขอแจไปดูหน่อย แดฮยอนอยู่ที่ไหน”



ความเป็นห่วงทำให้คนตัวเล็กเริ่มร้อนรน อึนบีรู้ดีว่ายองแจแทบจะไม่เคยห่างจากเจ้าหมาป่าตัวใหญ่มานานนับสามปี จึงไม่แปลกที่เจ้านายตัวเล็กของเธอจะรู้สึกกระวนกระวายเช่นนี้ และเธอก็รู้ว่า ...แดฮยอนก็คงไม่ต่างกัน



“คุณหนูคะ นายท่านห้ามไม่ให้คุณหนูเข้าไปหาแดฮยอนค่ะ ให้รอจนกว่าคุณหมอจะมาตรวจอาการให้แน่ใจก่อนว่ามันไม่ได้เป็นอะไรที่จะทำให้คุณหนูเกิดเป็นอันตราย”



“ชีวิตของแดฮยอนเป็นของยองแจ คุณพ่อก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม”



ยองแจหมายความอย่างที่พูดออกไปจริงๆ ใจหนึ่งก็ห่วงสัตว์เลี้ยงแสนรัก ใจหนึ่งก็โกรธคุณพ่อที่ไม่รอถามตนเองก่อนจะนำแดฮยอนออกไป



“แต่ว่า...”



ดวงตาเรียวสวยตวัดมองหน้าพี่เลี้ยงสาวของตนเองอย่างไม่พอใจ อึนบีจึงต้องรีบหยุดปากของตัวเองไว้ก่อนที่จะทำให้คุณหนูของเธอโมโหมากไปกว่านี้ อึนบีทำได้เพียงแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ เธอทำอะไรไม่ได้มากนักกับเจ้านายตัวเล็กที่แสนเอาแต่ใจและเป็นที่รักใคร่ของผู้เป็นนายเหนือชีวิตของเธอ



ตอนใกล้รุ่งเช้าที่เธอกลับมาจากธุระ เธอก็ถูกสั่งให้มาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยองแจที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเต็มตัว และทำความสะอาดเตียงนอนที่เลอะคราบเลือดไปทั่ว อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของยาของพ่อมดหนุ่ม เจ้านายตัวเล็กของเธอจึงหลับลึกไม่รู้สึกตัว แม้กระทั่งเธอเช็ดตัวให้จนเสร็จเรียบร้อย



อึนบีไม่รู้เหตุผลที่ต้องแยกแดฮยอนออกจากยองแจมากนัก เธอเห็นเพียงแค่ฮิมชานเข้าไปกระซิบบอกอะไรเจ้าหมานั่นก่อนที่มันจะลุกเดินออกไปอย่างเซื่องซึม



เธอไม่มั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้นภายในห้องนี้ เธอเห็นคราบเลือดเลอะเทอะบนใบหน้าและปากของยองแจไหลเลอะไปจนถึงลำตัว แถมยังสาดกระเซ็นไปเต็มหมอน ที่นอนและผ้าห่ม แม้จะเอ่ยปากถามคนเป็นเจ้านายออกไป ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา นอกจากสายตาตำหนิจนเธอต้องรีบค้อมกายกล่าวขอโทษ



แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจไปยิ่งกว่านั้นก็คือ บาดแผลพุพองตามแขนขาและใบหน้าจากอาการแพ้แสงแดดของยองแจกลับหายไปจนหมดสิ้น



อึนบีสังเกตเห็นในตอนที่เธอต้องเปลี่ยนผ้าก๊อซปิดแผลใหม่แทนแผ่นเดิมที่เลอะคราบเลือดสกปรก เธอค่อยๆ เช็ดทำความสะอาดเรียวแขน ก่อนจะแกะผ้าปิดแผลนั้นออกอย่างระมัดระวังเพราะห่วงว่ายองแจจะเจ็บปวด  เนื้อครีมสีขาวกลิ่นฉุนจัดของพ่อมดหนุ่มทาพอกไว้จนหนาเตอะก็โชยเข้าจมูก แต่เมื่อเธอสังเกตดูอย่างถี่ถ้วนแล้วก็พบว่าผิวกายของยองแจไร้ร่องรอยบาดแผลและกลับมาเป็นปกติเช่นดังเดิม



อึนบีตกใจจนต้องไปตามให้ฮิมชานมาดู ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่สักพักก่อนสั่งให้อึนบีเช็ดเนื้อครีมที่พอกไว้ออกจนหมด และทั้งคู่ก็ได้ประจักษ์ด้วยสายตาตัวเองว่า ผิวกายของยองแจกลับมางดงามผุดผ่องดังเดิมราวกับไม่เคยเกิดบาดแผลใดๆ บนร่างกายและใบหน้า

 







“แดฮยอนไม่ได้เป็นอะไรมากนักหรอกค่ะคุณหนู อึนบีว่าคุณหนูไปอาบน้ำแล้วไปทานอาหารก่อนดีกว่า ถึงตอนนั้นนายท่านก็คงกลับมาแล้ว เราจะได้ไปหาแดฮยอนกัน”



“ถ้าอย่างนั้น...อึนบีลงไปก่อน เดี๋ยวแจอาบน้ำเสร็จแล้วจะตามลงไป”



“ได้ค่ะ คุณหนู”



เพราะความเป็นห่วงแดฮยอน ยองแจลืมแม้กระทั่งจะสนใจสังเกตบาดแผลของตนเองที่เคยปวดแสบปวดร้อนเจียนขาดใจ แต่ตอนนี้ความเจ็บปวดนั้นกลับหายไปราวกับปลิดทิ้ง



ยองแจมองตามหญิงรับใช้จนหายลับไปหลังบานประตูห้องนอน ในใจนับเลขหนึ่งถึงสิบก่อนจะเดินตามออกไปเปิดประตูห้อง เพื่อเดินมุ่งหน้าไปตามโถงทางเดินหน้าห้องนอนของตนเอง



คฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีพื้นที่กว้างขวาง บางส่วนก็ถูกปิดร้างไว้ไม่ได้เปิดใช้งาน แต่ในชั้นสามที่ยองแจอยู่จะมีห้องนอนและห้องอื่นๆ รวมได้ประมาณสิบแปดห้อง



ยองแจค่อยๆ ก้าวไปตามทางเดินอย่างช้าๆ สองหูก็พยายามเงี่ยฟังเสียงผิดปกติตามห้องต่างๆ สองมือก็แวะหมุนลูกบิดบนประตูของทุกห้องที่เดินผ่านอย่างเบาๆ หากห้องไหนบิดหมุนได้ ยองแจจะค่อยๆ คลายมือออกและปล่อยให้ประตูห้องนั้นปิดอยู่เช่นเดิม



ห้องที่ยองแจกำลังมองหาอยู่ ก็คือ ห้องที่ปิดสนิทและถูกล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา ข้อสำคัญ ห้องนั้นต้องอยู่ไม่ไกลจากห้องนอนของเขาสักเท่าไหร่นัก



เพราะว่า ... หากแดฮยอนกำลังไม่สบาย มันคงไม่สามารถเดินไปไกลจากห้องนอนของยองแจได้ แถมแดฮยอนก็ตัวใหญ่ขนาดนั้น คุณพ่อคงอุ้มมันไม่ไหว ครั้นจะให้คนอื่นมาลากไป ก็คงไม่มีใครกล้าพอเข้าใกล้เจ้าหมาตัวโตนั่น



“เจอแล้ว”



ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มมุมปาก ในที่สุดยองแจก็เจอห้องที่่เข้าข่ายต้องสงสัยที่สุด ห้องนี้อยู่ตรงสุดของทางเดินถัดจากห้องนอนของเขาไปหกห้อง



มือเล็กพยายามบิดลูกบิดทองเหลืองเพื่อเปิดประตูห้องนี้อยู่หลายครั้งจนแน่ใจว่ามันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา ยองแจเหลียวซ้ายแลขวามองหาสิ่งที่จะนำมาเป็นเครื่องมือช่วยเปิดประตูห้อง แต่เขาก็ไม่เห็นว่าจะหาอะไรมาช่วยเหลือได้เลย



ยองแจถอนหายใจเบาๆ พลางมองกลับไปมองตามทางเดินที่ตนเองเดินผ่านมา แล้วคนตัวเล็กก็นึกหาหนทางออกว่าจะสามารถเข้าไปในห้องนี้ได้อย่างไร

 

 




แกรก ...



ยองแจค่อยๆ เลื่อนเปิดประตูกระจกระเบียงห้อง ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปแอบมองภายในห้องที่ไร้แสงไฟและถูกปิดหน้าต่างไว้ด้วยผ้าม่านหนาหนักจนห้องทั้งห้องมืดสนิท



คนตัวเล็กลอดกายแอบเข้ามาในห้องก่อนจะเลื่อนปิดบานประตูตามหลัง เพื่อป้องกันแสงอาทิตย์ที่สาดส่องไล่หลังตามมา



เมื่อมั่นใจว่าปิดประตูจนสนิทแล้ว คนตัวเล็กก็ทิ้งผ้าคลุมที่ใช้ห่อคลุมร่างกายลงกับพื้น ผ้าผืนหนาที่ยองแจแอบหยิบมาจากห้องนอนที่อยู่ติดกัน  โชคดีที่ห้องนั้นไม่ได้ล็อคประตูหน้าเอาไว้ ยองแจจึงอาศัยปีนระเบียงห้องนั้นข้ามมายังระเบียงห้องนี้ได้



ถ้าคุณพ่อรู้เข้ายองแจต้องถูกตีอย่างแน่นอน



แต่คงทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาดันคิดได้ในตอนที่เท้าเล็กเหยียบแตะบนระเบียงห้องนี้ไปแล้ว



ยองแจยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดภายในห้องนี้ ก่อนจะค่อยๆ เดินสำรวจไปทั่วห้องที่มีขนาดใหญ่กว่าห้องนอนของเขาเป็นเท่าตัว  แม้เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ในห้องนี้จะถูกปิดคลุมไว้ด้วยผ้าสีขาวบ่งบอกว่าไม่ได้ถูกใช้งานมานาน แต่ก็ไร้ร่องรอยฝุ่นและคราบสกปรกจนน่าประหลาดใจ

 


แดฮยอนอยู่ในนี้หรือเปล่า

 


ฟุ่บ



เฮือก



ยองแจสะดุ้งโหย่งเมื่อปลายหางตาเห็นเงาวูบไหวอยู่ด้านหลังเปียโนตัวใหญ่ที่ถูกคลุมผ้าเอาไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ตนเองคิดถูกหรือเปล่าที่แอบเข้ามาในห้องนี้



ถ้าเกิดมีอะไรอยู่ในห้องนี้ อะไรที่ไม่ใช่ แดฮยอน



ดะแดฮยอนหรือเปล่า…”



ถึงแม้จะหวาดกลัวแค่ไหน ยองแจก็ยังค่อยๆ ก้าวเดินเคลื่อนกายไปข้างหน้าอย่างช้าๆ  



นี่ยองแจเองแดฮยอน..ใช่ไหม



พอพ้นจากเปียโนหลังใหญ่ ดวงตาเรียวสวยก็แลเห็นร่างใหญ่คุ้นเคยนอนคุดคู้อยู่กับพื้นพรมตรงมุมห้อง คนตัวเล็กหมดสิ้นความหวาดกลัวรีบโผกายเข้าไปโอบกอดรอบลำคอหนาของเจ้าหมาป่าตัวใหญ่อย่างทันที



แดฮยอนแดฮยอนเจ็บตรงไหนหรือเปล่า



หลังจากปล่อยมือออกจากรอบคอของหมาป่า มือเล็กก็ลูบไล้ไปทั่วลำตัวที่ปกคลุมไปด้วยขนหนานุ่มสีดำสนิท เมื่อไม่เห็นว่าเจ้าหมาป่าตัวใหญ่มีบาดแผลใดๆ ยองแจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก



แดฮยอนก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นเดียวกัน เพราะเมื่อสักครู่ที่คนตัวเล็กปีนเข้ามาในห้อง เขายังอยู่ในสภาพร่างของสามัญชน และเพราะร่างกายของเขายังไม่สมบูรณ์เต็มร้อย จึงทำให้ใช้เวลานานกว่าจะกลายร่างเป็นหมาป่าได้



เขานึกว่าจะถูกคนตัวเล็กจับได้เสียแล้ว ตอนที่ก้มตัวลงมาแอบอยู่ด้านหลังเปียโนหลังใหญ่นี้ โชคดีที่คืนร่างทันมาทำเป็นแกล้งหลับอยู่กับพื้น



แต่ว่า...เหมือนมีอะไรที่เขารู้สึกผิดสังเกต สายตาคมกวาดมองไปทั่วใบหน้าสวยของยองแจ แดฮยอนก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ายองแจไม่มีรอยแผลผื่นแดงตามใบหน้าและร่างกายแล้ว



เขาดีใจที่ยาของพ่อมดนั่นได้ผล ยองแจของเขาจะได้ไม่ต้องร้องไห้เพราะความเจ็บปวดอีก



ถูกคุณพ่อตีหรือเปล่าแจขอโทษนะฮึก แดโดนคุณพ่อดุใช่ไหมอย่ากลัวนะแจมา..ฮึกอยู่เป็นเพื่อนแล้ว



ยองแจเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อเห็นว่าเจ้าหมาป่าดูนิ่งเงียบกว่าปกติ ทั้งๆ ที่มันไม่เคยห่างกายเขามาก่อน แต่มันดูเหมือนไม่ดีใจเมื่อได้เจอหน้ากัน ยองแจกำลังคิดว่า พ่อของตนเองคงทำโทษแดฮยอนจนมันหวาดกลัว เรียวแขนเล็กโผเข้ากอดรอบลำคอของเจ้าหมาตัวใหญ่อีกครั้ง ใบหน้าหวานกดซุกลงบนแผงคอที่เต็มไปด้วยขนอ่อนนุ่ม



แดฮยอนพยายามใช้ใบหน้าดุนดันให้ยองแจถอยห่างออกจากกายของเขา เมื่อคนตัวเล็กผละออกห่าง แดฮยอนก็จดจ้องใบหน้างดงามของคนที่กำลังนั่งอยู่เบื้องหน้า ส่วนเขาที่ร่างกายใหญ่โตกว่าอีกฝ่ายมากนัก เพียงแค่ผงกศีรษะขึ้นมาทั้งที่ยังนอนหมอบอยู่กับพื้น ใบหน้าของทั้งคู่ก็จดจ้องอยู่ในระนาบเดียวกัน



แดฮยอนมองเห็นดวงตาเรียวสวยกำลังสั่นระริกไปด้วยความเสียใจและความเป็นห่วง น้ำตาเม็ดกลมหยาดหยดลงจากดวงตาไม่ขาดสาย ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงเรื่อไม่ต่างจากปลายจมูกรั้น เขาจึงยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วปลอบใจด้วยการแลบลิ้นสากเลียไปที่ข้างแก้มของยองแจ เพื่อปาดซับน้ำตาที่หยาดหยดจากดวงตาเรียวสวย



ยองแจได้กินเลือดของแดฮยอน ในขณะที่แดฮยอนทำได้เพียงลิ้มรสหยาดน้ำตาอันเย็นเฉียบบนแก้มอิ่มใสเรื่อ



เจ้าหมาป่าตัวใหญ่ได้แต่นึกล้อเลียนตนเองอยู่ในใจอย่างมีความสุข... แดฮยอนกำลังดีใจที่เห็นยองแจเป็นห่วง



แล้วทั้งสองต่างก็นั่งมองจ้องตากันและกัน ราวกับกำลังรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากออกมาเป็นคำพูด

 








ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน... ที่ต่างก็ยังคงนั่งมองจ้องลึกลงในดวงตาของกันและกันอย่างหลงใหล








หัวใจของแดฮยอนกำลังสั่นสะท้าน 



เขารักยองแจจนไม่รู้ว่า...เท่าไหร่จึงจะเรียกว่าเพียงพอ









หัวใจของยองแจก็กำลังสั่นไหวไปกับดวงตาสีเทาแวววาวที่เต็มไปด้วยหลากหลายความหมาย 



และดึงดูดจน...ยองแจตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว









หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

 








พันธะสัญญากำลังเริ่มต้นทักทอเส้นใยเบาบาง



เพื่อผูกพันวิญญาณของทั้งสองเอาไว้

 








……………………

 

 

 



คุณหมอคะ คนไข้ห้อง 402 อาละวาดใหญ่เลยค่ะ



เดี๋ยวผมไปดูเอง

 


คุณหมอร่างโปร่งบางเดินก้าวขาอย่างรวดเร็วจนเสื้อกาวน์สีขาวที่สวมใส่สะบัดชายพลิ้วไหว เขาเดินจ้ำจากห้องพักของหมอเวรอันคับแคบไปยังห้องของผู้ป่วยที่เขาเป็นทั้งหมอผู้รักษาและเป็นผู้ปกครองดูแล



เมื่อเปิดประตูห้องหมายเลข 402 เข้าไป เขาก็เห็นหนึ่งพยาบาลกับอีกหนึ่งบุรุษพยาบาลพยายามหลบหลีกข้าวของที่ถูกคนไข้เขวี้ยงใส่อย่างจ้าละหวั่น



คุณหมอคะ



พยาบาลสาวส่งสายตาอ้อนวอนมายังคุณหมอหนุ่มทันทีที่เห็นหน้า



พวกคุณทั้งสองคนออกไปก่อน



มือที่กำแก้วน้ำของเจ้าเด็กแสบที่ยังนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงหยุดชะงัก ดวงตาสีฟ้ากระจ่างตวัดหันมามองจ้องหน้าของคุณหมอหนุ่มอย่างไม่พอใจ  และเมื่อเห็นอีกฝ่ายส่งสายตาดุดันมองมาอย่างไม่ลดละเช่นกัน เด็กหนุ่มบนเตียงจึงยอมพ่ายแพ้ด้วยการหันหน้าหนีไปทางอื่น พลางค่อยๆ วางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง



จงออบก้าวขาเดินตรงมาใกล้ สายตากวาดมองไปทั่วห้องที่มีข้าวของแตกหล่นเสียหายกระจายเกลื่อน



แน่นอนว่า... ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก








เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้ซักที



ผมอยากกลับบ้าน



น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยคำถามเดิมๆ เหมือนเช่นทุกครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับมาก็เหมือนเดิมเช่นกัน  คำตอบที่จงออบไม่คิดว่ามันคือความจริง



นายยังไม่หายดี



ผมหายดีแล้ว



ผลเลือดของนายยังไม่ปกติ



ผมปกติดีแล้ว!



ดวงตากลมสีฟ้าหันมาถลึงจ้องจงออบที่เดินมาหยุดยืนประชิดอยู่ริมเตียง



จุนฮงนายก็รู้ตัวเองดีว่า ร่างกายของนายไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป



ผมแค่อยากกลับบ้าน



ดวงตาเรียวรีจ้องมองจุนฮงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ถ้าเขาไม่ได้รับปากกับคิมฮิมชานเอาไว้ว่าจะดูแลเด็กคนนี้ให้ปลอดภัย คงไม่มีทางที่เขาจะเอาตัวเองมาผูกไว้กับเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างแน่นอน



จงออบถอนหายใจ หน้าที่ของไฮวิซซ์ที่มีอยู่ก็ล้นมือจนแทบจะไม่มีเวลาทำอะไรอยู่แล้ว ตอนนี้เขายังจะต้องมาเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเด็กหนุ่มตัวแสบคนนี้อีก  ...จริงๆ เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ใจเย็นเท่าไหร่หรอกนะ



จงออบจับบีบปลายคางของจุนฮงไว้แน่น เขาจ้องมองในดวงตาสีฟ้ากระจ่างด้วยแววตาดุดัน เขาไม่อยากเล่นเกมกับเด็กเมื่อวานซืนอย่างชเวจุนฮงอีกแล้ว ชายหนุ่มกดเสียงลงต่ำ



ฟังนะ ...ฉันจะพูดเรื่องนี้แค่ครั้งเดียว ...นายไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับสามัญชนหรือว่าฮาล์ฟอย่างพ่อของนายได้อีกต่อไป....และถ้านายยังดื้อจะกลับไปบ้าน”



“..............”



“พ่อของนายเองนั่นแหล่ะที่จะต้องตาย... เขาอาจจะต้องตายด้วยน้ำมือของนาย...หรือถ้าไม่... ก็อาจจะเป็นฉันเอง ...ที่จะต้องเป็นคนฆ่าปิดปากพ่อของนาย



แต่ผม…..”



นายโกหก



ผม....



นายไม่ได้คิดจะไปหาพ่อของนายจริงๆ หรอก นายแค่อยากจะไปหายองแจ



พี่...รู้



ฉันแก่กว่านายไม่รู้กี่ร้อยปี….ถ้าฉันไม่รู้ทันนายก็คงโง่เต็มที และถ้าฉันโง่ ก็คงไม่มีปัญญาช่วยชีวิตนายให้รอดพ้นจากความตายมาได้หรอกนะ



เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ... จงออบนึกเย้ยหยันอยู่ในใจ และเขาก็รู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ายังคงติดอยู่ในวังวนเสน่หาของบลัดวัยเจริญพันธุ์อย่างยองแจ... เสน่ห์ที่ยากจะลบเลือน



“………….”



แล้วก็เลิกเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนี้เสียที เพราะฉันไม่ได้มีเวลามาอยู่เล่นเป็นเพื่อนนายแบบนี้ได้ตลอดเวลาหรอกนะ



จงออบค่อยๆ คลายมือเรียวยาวของตนเองออกเพื่อปล่อยปลายคางของจุนฮงให้เป็นอิสระ พ่อมดหนุ่มยกมือเรียวขึ้นขยี้เรือนผมสีเทาเข้มของตนเองด้วยความหงุดหงิด ... สงสัยว่าเขาคงจะนอนน้อยเกินไป จนทำให้ควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ไม่ดีนัก



จุนฮงก้มใบหน้าลงซบบนฝ่ามือ น้ำตาของเขาเริ่มไหลซึมจากปลายหางตา น้ำเสียงทุ้มแตกพร่าของเด็กหนุ่มสั่นเครือ



ในเมื่อกลับบ้านก็ไม่ได้ ไปหายองแจก็ไม่ได้ แถมพี่เองก็พูดว่าไม่อยากจะสนใจผมอีกแล้ว ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ปล่อยให้ผมตายไปซะเถอะ เพราะผมเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะอยู่ไปเพื่อใคร



ในตอนที่จุนฮงฟื้นขึ้นมาเมื่อเกือบสองเดือนที่แล้ว เขาก็รู้ว่า คนที่พยายามช่วยยื้อชีวิตของเขาอย่างสุดความสามารถก็คือ ชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าคุณหมอมุนจงออบ



คุณหมอหนุ่มที่มีใบหน้าเรียวซีดขาวที่ไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้า เรือนผมสีเทาเข้มที่ดูยุ่งเหยิงอยู่ตลอดเวลา ดวงตาเรียวเล็กแต่กลับคมกริบที่เวลาตวัดมองทีไรก็ทำให้หัวใจของจุนฮงกริ่งเกรงอยู่ไม่น้อย



หลังจากนั้นทุกๆ วัน จุนฮงก็ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ยาและสารอาหารที่ถูกฉีดเข้าไปในร่างกายทำให้เขาเจ็บปวดแทบปางตาย แต่ในความทุกข์ทรมานนั้น เขาก็มั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องผ่านพ้นไปได้เมื่อมีคุณหมอคนนี้อยู่เคียงข้าง



และสิ่งที่ทำให้เขามีกำลังใจจะมีชีวิตต่อไปได้ก็คือ.. ภาพของเด็กน้อยหน้าหวานที่ยังคงอยู่ในหัวใจของเขา ...ยูยองแจ



พี่จะปล่อยให้ผมทรมานเพราะคิดถึงเขาแบบนี้ไปจนตายเลยหรือไง



นายจูบกับเขาแล้วใช่ไหม



จุนฮงเงยใบหน้าขึ้นมองจงออบด้วยความสงสัย เขาไม่รู้จุดประสงค์ของคำถามที่คุณหมอหน้านิ่งเอ่ยถามขึ้นมา และไม่ทันที่เขาจะได้ตอบคำถาม มือเรียวสวยของคุณหมอหนุ่มก็จับประคองใบหน้าของจุนฮงให้ตอบรับริมฝีปากของตนเองที่แนบเบียดเข้ากับริมฝีปากบาง



ปลายลิ้นเรียวสอดลึกไปยังโพรงปากของเด็กหนุ่มที่เผลอตอบรับรสจูบของอีกฝ่ายอย่างงงๆ และก่อนที่จุนฮงจะคิดเรียบเรียงถ้อยคำขึ้นมาได้ในหัวสมอง จงออบก็ผละริมฝีปากของตนเองออกไปแล้ว



ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของจงออบ ตอนนี้กำลังขึ้นสีแดงเรื่อไปทั่วสองข้างแก้ม ไม่ต่างอะไรกับจุนฮงที่ยังคงนิ่งงันแต่ความร้อนผ่าวกลับลามไปทั่วใบหน้าจนถึงหูทั้งสองข้าง



“เผื่อว่าจูบของพี่จะช่วยล้างเสน่ห์ของบลัดได้บ้าง...แต่พี่คงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก ถ้านายยังคิดถึงเขาอยู่”

 


จงออบพูดเบาๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะก้าวขาออกไป คนที่นั่งห้อยขาอยู่บนเตียงก็หยัดกายลงมายืนกับพื้นกระเบื้องพร้อมคว้าต้นแขนของจงออบให้หันกลับมาอย่างรุนแรง



จุนฮงดึงอีกฝ่ายที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเข้ามาใกล้ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้าไปบดเบียดริมฝีปากตนเองเข้ากับริมฝีปากของจงออบอีกครั้ง ครานี้ทั้งสองฝ่ายบดจูบกันเนิ่นนาน



ต่างก็...ไม่มีใครยอมใคร



สุดท้ายก็ต้องผละออกจากกัน พร้อมต่างก็หอบหายใจ



พี่ช่วยผมได้


“……………”



หน้าที่ของพี่คือ ต้องจูบผม ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเขา ส่วนหน้าที่ของผมก็คือ จูบพี่ จนกว่า ผมจะลืมเขา

 

 

 

 

 

 

 

……………………

 




ยงกุกไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากนักเมื่อเปิดประตูห้องเพ้นท์เฮ้าส์ของตนเองเข้ามาแล้วเจอบลัดหนุ่มร่างขาวนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเบจตัวใหญ่กลางห้องรับแขกราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ เพราะเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ อันคุ้นเคยกรุ่นกำจายมาตั้งแต่ยืนกดรหัสปลดล็อคอยู่หน้าประตูห้อง



เขาแค่แปลกใจว่าฮิมชานผ่านหน่วยรักษาความปลอดภัยของอาคารนี้ขึ้นมาได้อย่างไรเพียงเท่านั้น แต่ก็อดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้เมื่อคิดว่าฮิมชานอาจจะใช้เสน่ห์ของตัวเองเพื่อทำให้ได้ขึ้นมาถึงห้องของเขา



เขาแค่รู้สึก...หึง...นิดหน่อยเท่านั้นเอง



ฮิมชานลุกขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาเดินอ้อมโซฟาตัวใหญ่เข้ามาหายงกุกที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องรับแขก มือเรียวขาวลูบไล้ลากปลายนิ้วไปบนหนังอ่อนนุ่มของพนักพิงโซฟาราคาแสนแพง



“พึ่งซื้อเฟอร์นิเจอร์มาใหม่เหรอ... สวยดีนี่นา”



ระหว่างการรอยงกุกกลับมา ฮิมชานที่แอบลอบเข้ามาก็ถือวิสาสะเดินสำรวจไปทั่วทั้งเพ้นท์เฮ้าส์ ยงกุกทำให้ฮิมชานประหลาดใจเสมอในเรื่องรสนิยม 



ครั้งที่แล้วเสื้อผ้า 



ครั้งนี้ก็เฟอร์นิเจอร์ 



ฮิมชานเข้าใจมาตลอดว่าเผ่าพันธุ์วูล์ฟจะมีนิสัยแข็งกระด้าง เหี้ยมเกรียม ยอมหักไม่ยอมงอ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่ายงกุกจะเป็นคนละเอียดอ่อนและมีเซ้นท์ที่ดีในการเลือกข้าวของเครื่องใช้ แถมยังเป็นคนที่ดูสุภาพเหมือนกับสามัญชนทั่วไปที่เจริญแล้วอีก 



ฮิมชานกำลังรู้สึกว่า.... ผู้ชายตรงหน้ามีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย



“อืม ก็คราวที่แล้ว คุณทำพัง”



“ผมไม่ได้ทำพัง นั่นก็เป็นเพราะคุณทำผม....รุนแรง”



ดวงตากลมดำขลับจดจ้องดวงตาสีน้ำตาลเข้มอย่างไม่ลดละ ริมฝีปากฉ่ำเผยออ้าออกก่อนลิ้นสีแดงจะตวัดแลบเลียเบาๆ ยงกุกไม่คิดแม้จะข่มอารมณ์เมื่อเห็นท่าทีอันยั่วยวนของฮิมชาน เขาแสดงออกว่าตนเองต้องการบลัดหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างไม่ปิดบังด้วยการใช้ลำแขนแกร่งตวัดรวบรอบเอวของฮิมชานให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด จนร่างของฮิมชานเบียดแนบไปกับร่างกำยำของเขา 



ยงกุกอดไม่ได้ที่จะสูดดมกลิ่นหอมหวานที่เขาแสนจะหลงใหลไปทั่วแก้มขาว ก่อนจะกดริมฝีปากจูบซับลงบนผิวบางข้างขมับแล้วลากไล้ไปยังลำคอขาว



“แล้วใครกันล่ะครับ..ที่ครางบอกให้ผม ...ทำ...แรงๆ ตั้งหลายครั้ง”



เสียงแหบต่ำกระซิบพร่าพร้อมขบกัดเบาๆ ข้างหูจนฮิมชานสะท้านไปทั่วร่าง ลมหายใจร้อนที่รินรดไปทั่วใบหน้าและลำคอ ทำให้ฮิมชานปฏิเสธไม่ได้ว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าก็เร้าอารมณ์ของเขาให้ตื่นตัวได้ไม่น้อย



“เดี๋ยว... คุณพึ่งจะซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่มาไม่ใช่เหรอ”



“อืม แต่ผมว่าเฟอร์นิเจอร์ใหม่ชุดนี้น่าจะทนทานกว่าของเก่านะ ...ผมว่าเราน่าจะลองทดสอบดู”






........................................




มาแบบหวานๆ ทั้งสามคู่เลย 555

คู่แดฮยอนกับยองแจก็หวานเชื่อมเลยทีเดียว

คู่จงออบกับจุนฮงไปจิ้นเองก่อนน้าว่าใครเมะใครเคะ

คู่แด๊ดดี้บังกับหม่ะม๊าชานก็นะ ร้อนแรงตามประสาคนสูงวัย


เรื่องพันธะสัญญาของแดฮยอนกับยองแจ

ก็เหมือนด้ายแดงที่ผูกคนทั้งคู่เข้าด้วยกันค่ะ

แต่ว่าก็จะมีเงื่อนไขที่ทำให้พันธะสัญญาสมบูรณ์

ไว้ค่อยๆ เฉลยไปนะคะ ทิ้งปมไว้ก่อน


จริงๆ ก็มีปมอยู่หลายอย่าง แต่ไรท์จะค่อยๆเคลียร์ไปนะคะ

หวังแค่ว่าคนอ่านจะอยู่อ่านไปจนจบเท่านั้นแหล่ะ 555






ไรท์ขอฝากผลงานไว้อีกสองเรื่องนะคะ 

จบแล้วทั้งคู่ค่ะ


#แดแจฮาร์ดเดอร์ 

"Dear friend ....touch me harder"

ใครยังไม่เคยอ่านเชิญ คลิก

ใครที่สนใจเป็นรูปเล่ม ตอนนี้กำลังเปิดโอนอยู่ค่ะ คลิก


#แดแจดอล

"Yoo're my porcelain doll"

ใครยังไม่เคยอ่านเเชิญ คลิก

ใครที่สนใจเป็นรูปเล่ม ตอนนี้กำลังเปิดสั่งรอบสองอยู่ค่ะ คลิก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #178 greenmeat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:14
    พาร์ทแดแจคือหวานมากกกก อยากให้น้องเห็นร่างอิพี่ต๋าเร็ว ๆ ไม่รู้จะรู้สึกยังไง555555 ฮือออ น้องแจน่ารักมากเลยเอ็นดู ส่วนจงออบกับจุนฮงคือแบบแม่ขา รุนแรงมากกก อินี่กรี๊ดจนเจ็บคอ555555 จุนฮงอ่าาา นายพูดแบบนั้นคืออะไร จริง ๆ อยากจูบพี่เขาสินะ ////

    นี่เชียร์โล่ออบ ชอบเมะเด็ก

    ส่วนคู่พ่อแม่ก็นำไปแล้วจ้าาา หัวใจจะวายยยย ร้อนแรงไปหมด
    #178
    1
    • #178-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:12
      ไรท์ก็ชอบเมะเด็กเหมือนกัน เค้าว่ากินเด็กแล้วอายุยืนนักแล
      #178-1
  2. #88 Chanzhino (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 09:56
    สงสารแดฮยอน ไม่รู้คุณพ่อฮิมชานพูดอะไรไว้ เต้าตัวถึงยอมแยกออกมาจากยองแจ
    จงออบกับจุนฮงมาเหนือมากค่ะ กรี้ดดดดด จูบพ่อมดนี่มันร้ายแรงจริงๆ จูบเดียวอยู่หมัด
    ส่วนบังชาน ถ้าเตียงมันพังง่าย ที่พื้น ระเบียง ก็ได้นะคะ -///////-
    #88
    1
    • #88-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      10 ตุลาคม 2561 / 21:25
      คู่คุณพ่อมดโผล่มาแป๊ปเดียวก็แย่งซีนซะแล้ว 555
      #88-1
  3. #77 oimoim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 15:47

    คู่บังชายนี่สุดๆไปเลบค่ะ????????????

    #77
    1
    • #77-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      4 ตุลาคม 2561 / 21:53
      25+ ไปเลยค่าาา
      #77-1
  4. #76 Kurobuta (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:22

    แค่ได้เลียน้ำตาเค้าก็เอานะแดฮยอนเอ๊ย เมื่อไหร่จะได้เป็นคนแบบถาวรซักทีอยากรู้แล้วว่าเวลาอ้อนตอนเป็นคนเนี่ยน้องแจจะหลงแดฮยอนขนสดไหน นี่ขนาดเป็นวูฟล์อยู่ยังห่างกันไม่ได้แม้แต่วินาที ถ้าเป็นคนแล้วคงนัวเนียกันอยู่นั่น ถ้าคุณพ่อขารู้ง่าลูกหัวแก้หัวแหวนปีนระเบียงเนี่ยต้องถูกตีแน่ๆ แต่คุณพ่อขาคงไม่รู้หรอกเพราะคุณพ่อขาไปอ่อยวูฟล์ตัวพ่ออยู่ละเห็นทีคงจะยาวเพราะอ่อยสำเร็จซะด้วยสิ หื่นชะมัดเลยคุณวูฟล์ยงกุกเนี่ย ส่วนพ่อมดก็นะไปจุ๊บเค้าก่อนแบบนั้ยได้ไงอ่ะลูกกกกไม่เบาค่ะแต่ละคู่ มีแต่ความร้ายกาจแบบกามๆพอๆกะคนอ่าน55555. รักไรท์ที่ซู้ดดดดดดดด. ไม่หนีแน่นอนค่ะเป็นกำลังใจให้ รอรวมเล่มด้วย หยอดกระปุกไว้เลยเนี่ย

    #76
    1
    • #76-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      2 ตุลาคม 2561 / 20:01
      แค่นี้แดฮยอนก็หลงยองแจไม่รู้จะว่ายังไงแล้วค่ะ ให้ความรู้สึกเหมือนแอบหนีพ่อไปหาแฟนไงก็ไม่รู้ 555
      #76-1
  5. #75 nammint042 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:53
    หวานทุกคู่เลย แดแจก็รักใสๆ โล่ออบก็14+ บังชานก็25+ไปเลย 555 ตกลงจุนฮงกลายพันธ์ุเป็นบลัดแล้วใช่มั้ยคะ??
    #75
    1
    • #75-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      2 ตุลาคม 2561 / 20:00
      ไม่จริงนะ ไรท์เขียนใสๆ ทุกคู่ 5555 >>> ยิ้มมุมปาก ยักคิ้วใส่ข้างนึง
      #75-1
  6. #74 Nonsenseman (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:14

    ตอนนี้หวานจริง ๆ ค่ะ ชอบ ๆ ชอบทุกคู่เลย แดแจมีพันธะอะไรกันนะ จุนฮงอ่า ตอนนี้กลายเป็นบลัดไปแล้วสินะคะ เลยกลับไปหาครอบครัวไม่ได้ แต่จงออบนี่จูบเพราะจะข่วยน้อง หรือเผลอทำตามใจตัวเองคะ ถถถถถ ได้ผลเสียด้วย ฮิมชานอ่าไปหายงกุกอ่าเพราะไม่สบายใจเรื่องยองแจรึเปล่านะ?

    #74
    1
    • #74-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 11)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:59
      คู่นุ้งโล่กับพี่จงออบยังคลุมเครือค่ะ อุบไว้ก่อนนะคะ แต่รับรองว่าแย่งซีนแน่นอน 5555
      #74-1