[B.A.P] 'till the end : แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น [END]

ตอนที่ 10 : Out of control

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    27 ก.ย. 61




ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนวาววับในความมืด



เรือนร่างส่งกลิ่นหอมหวานลอยอวล



ความกระหายอยากพุ่งพล่านทวีคูณ

 








ความเจ็บแสบของบาดแผลบนเรือนกายกำลังถูกโอบอุ้มด้วยไออุ่นจนยองแจไม่อยากจะลืมตาตื่น แม้จะล่วงเลยเวลาพระอาทิตย์ตกดินมาแล้วเนิ่นนาน แต่ความหิวโหยจากเบื้องลึกที่พยายามต่อสู้กับพิษไข้และฟื้นฟูสมานบาดแผลที่เกิดขึ้น ก็เรียกร้องให้ร่างกายตอบสนองจนสัญชาตญาณบลัดของยองแจถูกปลดปล่อยออกมาในยามหลับใหลอย่างไม่รู้ตัว



ราวกับความฝัน ....



เจ้าของลำแขนหนาที่กอดรัดรอบเอวบางไว้อย่างหวงแหนเริ่มรู้สึกตัวเมื่อคนในอ้อมกอดขยับกาย จมูกที่แม้จะรับกลิ่นได้ไม่ดีเท่ากับตอนอยู่ในร่างของหมาป่า แต่วูล์ฟอย่างแดฮยอนก็ยังรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมหวานที่กำลังลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องนอน จนความต้องการในร่างกายของเขาเริ่มตื่นตัว



“ยองแจ”



เพียงแดฮยอนพลิกกายนอนหงาย แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างของห้องนอน ทำให้เด็กหนุ่มมองเห็นเรือนร่างบอบบางในชุดนอนกระโปรงเนื้อบางเบาที่เปิดเลิกขึ้นกองอยู่บนต้นขาอย่างหมิ่นเหม่กำลังทาบทับนั่งคร่อมตรงกลางกายของเขา ดวงตาแดงฉานบนใบหน้าที่แม้จะมีผ้าปิดแผลบดบังไว้บางส่วนก็ยังงดงามเสียจนเขาแทบลืมหายใจ



แดฮยอนกลืนน้ำลายลงลำคออย่างยากลำบาก เมื่ออีกฝ่ายส่งมือมากรีดไล้ปลายเล็บลงบนแผ่นอกกำยำของเขา กายบางขยับเคลื่อนตัวไปมาเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่กลับเรียกความต้องการของเขาให้พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว



เด็กหนุ่มขบฟันกรามแน่นหอบหายใจถี่ เพื่อข่มความต้องการตามสัญชาตญาณที่กำลังถูกปลุกเร้า



ใบหน้าของยองแจก้มลงจนแนบชิดลำคอของแดฮยอน ลมหายใจหอมหวานกำลังรินรดไล้ไปตามซอกคอของเขา จนทำให้สมองพลันว่างเปล่า สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปตามช่วงจังหวะเคลื่อนกายของคนตัวเล็กที่ยังขยับโยกหยอกเย้า



เด็กหนุ่มต้องเกร็งหน้าท้องทุกครั้งในยามที่คนด้านบนบดเบียดร่างกายลงบนกลางกายที่กำลังแข็งชันของเขา ความต้องการกำลังจดจ่ออยู่ที่กลางลำตัว โดยลืมสังเกตไปว่า ตอนนี้คนตัวเล็กที่เขาแสนจะหลงใหลอยู่ในสภาพของบลัดที่กำลังหิวโหย



กึก



“อ๊ะ....ยอง..แจ...ยองแจ”



แรงขบกัดอย่างรุนแรงตรงซอกคอสร้างความเจ็บแปลบขึ้นมาฉับพลัน เรียกสติของแดฮยอนกลับคืนในทันใด แต่แรงดูดอันรุนแรงผสมผสานความเจ็บปวดและความเสียวซ่านให้เกิดขึ้นไปทั่วร่างกาย ก็ทำให้เขาไม่อาจต้านทานกำลังของคนที่ยังนั่งคร่อมทับตัวเขาอยู่



“ยองแจ....ที่รัก...”



กึก



แดฮยอนได้ยินเสียงขบกัดจากฟันที่กระทบกันพร้อมกับความเหนียวข้นจากของเหลวที่กำลังไหลรินออกจากลำคอและหัวไหล่ของตนเอง จมูกที่ไวต่อกลิ่นสัมผัสของเขาได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกลบกลิ่นหอมหวานเร้าอารมณ์ให้มอดหาย



แดฮยอนเรียนรู้มาจากการอาศัยอยู่ที่นี่มานาน รวมทั้งจากอาจารย์วิชาประวัติศาสตร์ของยองแจ จึงทำให้แดฮยอนรู้ว่าบลัดในวัยเจริญพันธุ์อย่างยองแจจะมีอารมณ์แปรปรวนและมีความกระหายอย่างรุนแรงจนควบคุมสติของตนเองไม่ได้ เขาจึงไม่ได้ดิ้นรนปัดป้องการกัดกินอย่างโหยกระหายของบลัดอย่างยองแจ



เขาเต็มใจ หากการกระทำนี้จะเป็นการเติมเต็มความต้องการของยองแจ



เพราะไม่เพียงแค่เลือดเนื้อ ..



แต่เขาให้ยองแจไปหมดแล้ว ทั้งชีวิต หัวใจ และความรัก






“ที่รัก...ผมเอง...แดฮยอน”



เพียงได้ยินชื่อของแดฮยอน ยองแจก็ชะงักงัน ความฝันของคนตัวเล็กที่กำลังอิ่มเอมกับการลิ้มรสอาหารและเครื่องดื่มจานโปรด ถูกขัดขวางด้วยดวงตาสีเทาเข้มที่ลึกล้ำของเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ที่จ้องมองมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป



“แดฮยอน”



ในความฝันนั้น ไม่ว่ายองแจจะพยายามร้องเรียกเสียงดังเท่าใด เจ้าหมาป่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยืนแล้วหันกลับมามอง ยองแจน้ำตารื้นขึ้นมาเมื่อพบว่าตนเองถูกทิ้งให้หลงทางอยู่ท่ามกลางหมอกควันที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพฉากสีขาวทึบไปหมด



“อึก..ฮึก...แดฮยอน.....อยู่ไหน...อย่าทิ้งแจ...แด..ฮยอน....”



แดฮยอนได้ยินยองแจพึมพำร้องเรียกแต่ชื่อของเขา เด็กหนุ่มพยายามหยัดกายลุกขึ้นโอบกอดร่างกายบอบบางของยองแจไว้ คนตัวเล็กเพ้อร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ชั่วครูก่อนจะหมดสติลงในอ้อมกอดของเขา



แดฮยอนกุมบาดแผลตรงลำคอของตนเองแน่น หลังจากประคองคนตัวเล็กให้ล้มตัวลงนอน เขาก็เริ่มหอบหายใจจากอาการหน้ามืดคล้ายจะสิ้นสติ  คงจะเป็นเพราะบาดแผลฉีกขาดที่ลำคอและการเสียเลือดให้กับยองแจไปจำนวนไม่น้อย



ภาพทับซ้อนในตอนที่แดฮยอนเห็นยองแจกัดกินเด็กหนุ่มชเวจุนฮง ทำให้เขาไม่อยากให้ยองแจได้รับรู้ว่าเหตุการณ์นั้นได้เกิดซ้ำขึ้นอีกครั้ง



แดฮยอนไม่อยากเห็นยองแจต้องเสียน้ำตาเหมือนในครานั้น



แดฮยอนกลั้นใจฝืนคืนร่าง เพราะวูล์ฟเช่นเขาจะแข็งแรงที่สุดในร่างของหมาป่า เขาหวังแค่ว่าตนเองคงจะไม่จบชีวิตลงง่ายๆ เพียงเพราะถูกบลัดอย่างยองแจกัดกิน



ทันทีที่กลายร่างเป็นหมาป่า บาดแผลที่ลำคอและช่วงไหล่ก็แลดูจะเล็กลง เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลเป็นจำนวนมากก็ลดน้อยลงไป แต่อย่างไรก็ตาม วูล์ฟอย่างเขาก็ยังจำเป็นต้องใช้ระยะเวลารักษาตัวนานกว่าบลัด แดฮยอนกระโดดลงจากเตียงเดินไปทิ้งกายนอนลงตรงมุมห้อง

 

 

 

 




เลือดของวูล์ฟ....



ทั้งอุ่นร้อน ….



ทั้งหอมหวาน

 






ท่ามกลางความมืดภายในห้องที่มีเพียงแค่แสงจันทร์นวลส่องสว่าง หมาป่าตัวใหญ่กำลังหลับใหลจากอาการบาดเจ็บและสูญเสียเลือดไปจำนวนมาก ในขณะที่คนเป็นนายก็กลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งหนึ่ง



ร่างกายของยองแจถูกเติมเต็มด้วยเลือดเนื้อของแดฮยอน ความอิ่มเอมที่ได้รับดับความกระหายอยากอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณของบลัดวัยเจริญพันธุ์



ผิวกายที่เต็มไปด้วยผื่นแดงและตุ่มพุพองจากแสงของพระอาทิตย์ก็ค่อยๆ สมานตัวอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักผิวเนียนขาวก็กลับมาผ่องกระจ่างใสไร้ริ้วรอยใดๆ ให้ระคายตาอีกครั้ง







สองชีวิตต่างหลับใหลไปโดยไม่รู้ว่า… 



พันธะสัญญาของสองวิญญาณได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 






................................

 

 





จู่ๆ ฮิมชานก็ได้กลิ่นคาวเลือดลอยอวลมาแตะปลายจมูกในตอนที่เขาก้าวขาเข้ามาในคฤหาสน์ตอนกลางดึก หลังจากที่เขาออกไปจัดการเรื่อง อาหาร ของยองแจตามที่จงออบแนะนำ



แม้ว่าเผ่าพันธุ์บลัดจะไม่มีประสาทรับรู้ทางกลิ่นดีเท่ากับวูล์ฟ แต่กลิ่นเลือดคละคลุ้งที่ลอยอวลนี้ก็มีอานุภาพรุนแรงมากพอที่จะทำให้บลัดอย่างเขาได้กลิ่น



ฮิมชานมั่นใจว่าต้นตอของกลิ่นเลือดที่ลอยตลบอบอวลนี้คือในห้องนอนของยองแจ เขาจึงรีบพุ่งกายไปยังชั้นสามทันที ตอนนี้อึนบีออกไปทำธุระให้เขา ส่วนคนรับใช้อื่นๆ แม้จะได้กลิ่นคาวเลือดนี้ก็คงไม่มีใครกล้าที่จะบุ่มบ่ามบุกเข้าไปในห้องนอนของบุตรชายอันเป็นที่รักของไดมอนด์บลัดอย่างเขาแน่นอน



กลิ่นเลือดนั้น คือของใคร



ฮิมชานรู้ดีว่านั่น ไม่ใช่กลิ่นเลือดของยองแจ



ตามปกติเผ่าพันธุ์บลัดจะมีกลิ่นเลือดที่เฉพาะตัว แต่บลัดด้วยกันจะไม่นิยมชมชอบกลิ่นหวานเอียนเช่นนี้นัก  ในขณะที่เผ่าพันธุ์อื่นมักจะหลงใหลในกลิ่นหอมหวานเย้ายวนนั้น จนเกิดความกำหนัดและตกอยู่ใต้อาณัติของบลัดได้โดยง่าย



แต่สำหรับเขา ....มีเพียงแค่ยองแจเท่านั้น 



ยองแจที่มีเลือดในร่างกายมีกลิ่นหอมหวานราวกับผลไม้สดรสฉ่ำหวาน ที่เพียงแค่ได้ลิ้มรสก็สร้างความกระหายอยากอย่างไม่อาจลืมเลือน








ใช่... ฮิมชานเคยได้ลิ้มรสมาแล้ว



และรสชาติหอมหวานนั้นก็ทำให้เขาแทบตกนรกหมกไหม้





...............70%...............








ฮิมชานได้รู้ว่าบุตรชายเป็นโรคแพ้แสงแดดครั้งแรกก็ในตอนที่ยองแจเป็นเด็กทารกอายุครบสามเดือน เขาคิดจะพายองแจออกมารับไออุ่นของฤดูร้อนที่พึ่งผลัดเปลี่ยนมาจากความหนาวเหน็บตรงนอกระเบียงห้องนอน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกมาพ้นประตูระเบียง เพียงแค่แสงแดดอ่อนในยามเช้าทาบทอลงบนแก้มอิ่มใสเรื่อ เด็กน้อยยองแจก็หวีดร้องไห้อย่างเสียขวัญจนหัวใจของผู้เป็นบิดากระตุกวาบ เขาก้มหน้ามองดูบุตรชายในอ้อมแขนก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรอยผื่นแดงขึ้นที่แก้มข้างขวาของบุตรชาย



อาการของเด็กน้อยไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นแต่กลับดูเลวร้ายลงในทุกๆ ชั่วโมง ตุ่มพุพองลุกลามขยายวงกว้างมากขึ้นเสียจนคนเป็นพ่อร้อนใจ เสียงสะอื้นไห้ของยองแจบาดลึกลงในหัวใจของฮิมชานจนร้อนรนแทบทนไม่ไหว



ตั้งแต่เขาเป็นบลัดมานานนับพันๆ ปี เขาไม่เคยพบเห็นอาการเช่นนี้เกิดขึ้นในเผ่าพันธุ์ของเขามาก่อน



ในตอนนั้นฮิมชานให้อึนบีตามวิซซ์ที่มีความรู้เรื่องทางการแพทย์มารักษา หลังจากตรวจดูอาการของยองแจแล้ว วิซซ์อาวุโสก็แนะนำให้ทำการลอกผิวชั้นนอกของยองแจออก เพื่อให้ผิวหนังใหม่ได้เกิดขึ้นใหม่ทดแทนตามกระบวนการโครงสร้างทางร่างกายของบลัด



ฮิมชานแทบจะฆ่าไอ้พ่อมดเฒ่านั่นให้ตายคามือ ลูกชายของเขาเจ็บเจียนตายมันยังบอกให้ขูดลอกผิวหนังอันอ่อนนุ่มของเด็กทารกออกอีก



ถ้าไม่ลองวิธีนี้ ก็คงจะเกินความสามารถของตาแก่คนนี้ที่จะช่วยเหลือบุตรของท่านไดมอนด์บลัดได้



สุดท้ายฮิมชานก็ได้แต่กำมือแน่นและเก็บความรู้สึกขุ่นเคืองจนอยากจะฆ่าตาเฒ่าที่ค้อมกายอยู่เบื้องหน้าทิ้งเอาไว้ในใจ

 

 

โชคดีที่คำแนะนำของตาเฒ่าได้ผล



แม้จะต้องแลกมาด้วยเสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของลูกชายที่ดังเล็ดลอดออกมา จากห้องปลอดเชื้อที่ฮิมชานให้คนรับใช้รีบจัดการทำขึ้นมาให้ตาเฒ่าอย่างเร่งด่วน โดยตัวเขาเองนั้นถูกสั่งให้รออยู่ด้านนอก มีสิทธิ์เพียงแค่ยืนดูผ่านประตูกระจกหน้าห้องเท่านั้น



เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฮิมชานก็เริ่มเบาใจ เมื่อตาเฒ่าขยับกายหลีกให้เขาเห็นยองแจที่นอนหลับใหลด้วยฤทธิ์ยาอยู่บนเตียงเล็ก ผิวบอบบางบนใบหน้าของยองแจเริ่มสมานตัวให้พอเห็นได้ด้วยตาเปล่า



เมื่อมั่นใจว่าอีกไม่นานผิวกายเนียนนุ่มของทารกน้อยจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง พ่อมดเฒ่าก็ทำการปิดบาดแผลเอาไว้ด้วยผ้าก๊อซผืนหนาเพื่อป้องกันการติดเชื้อให้กับยองแจ

 

 






ท่านช่วยหาเลือดมาบำรุงร่างกายทารกน้อยสักมื้อสองมื้อ ร่างกายของเขาก็จะกลับมาแข็งแรงเช่นเดิม โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้ยาใดๆ อีก



จวบจนถึงเวลาค่ำฮิมชานจึงเข้าไปหายองแจภายในห้องนอน เขาคิดเพียงจะทำตามคำแนะนำของพ่อมดเฒ่าที่กล่าวทิ้งท้ายไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนเดินทางจากไป เขานำเลือดที่คัดสรรแล้วว่าสะอาดและปลอดภัยมา หวังบำรุงร่างกายของทารกน้อยอันเป็นที่รัก



ฮิมชานไม่ได้ทันคิด เขาจับร่างของทารกน้อยมาโอบอุ้มไว้บนตัก เขาหวังว่ากว่าสามชั่วโมงที่ผ่านมา บาดแผลของยองแจจะกลับมาหายดีเป็นปกติอีกครั้ง มือเรียวจึงขยับแกะผ้าก๊อซปิดแผลออกดู



แต่ทว่าเลือดจากผิวแก้มที่ถูกขูดลอกผิวหนังเปียกซึมเป็นด่างดวงไปทั่วผ้าก๊อซผืนหนา กำลังส่งกลิ่นหอมหวานลอยอวลไปทั่วทั้งห้อง แม้ผิวเนียนนุ่มกำลังสมานตัว แต่กลิ่นเลือดจากผ้าก๊อซยังหอมกำจายอบอวล



หัวใจของฮิมชานเต้นกระตุกถี่รัว



เขาไม่เคยได้กลิ่นหอมหวานขนาดนี้มาก่อนในชีวิต กลิ่นหวานอันซาบซ่านราวผลไม้สดหลากชนิดที่ให้ความชุ่มฉ่ำ เขาอดไม่ได้จนต้องกลืนน้ำลายที่สอเต็มกระพุ้งแก้มลงลำคอ



ปลายนิ้วเรียวไล้ไปรอบบาดแผลที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย มีร่องรอยเลือดสีแดงสดทั้งเปียกชื้นและแห้งกรังติดอยู่รอบๆบาดแผลบนแก้มขาว ฮิมชานไล้ปลายนิ้วไปบนคราบเลือดนั้นราวกับสติที่เป็นเส้นบางๆ ในสมองกำลังจะถูกกระตุกขาด



ฮิมชานกัดฟันกรอด เขาพยายามต่อสู้กับสัญชาตญาณความกระหายอยากอย่างหนักหน่วง แต่กลิ่นหวานอันเย้ายวนก็ทำให้ไดมอนด์บลัดผู้ยิ่งใหญ่ต้องสิ้นท่า



เขาตัดสินใจรีบวางบุตรชายของตนเองลงบนเปลใหญ่ ก่อนจะเร่งก้าวขาออกไปข้างนอกห้อง เขาร้องเรียกอึนบีให้เข้าไปดูแลยองแจแทน เพราะเขามั่นใจว่าอึนบีไม่ได้มีปฏิกิริยากับกลิ่นเลือดของยองแจเช่นเดียวกับเขา หลังจากที่เห็นหญิงรับใช้คนสนิทอยู่เฝ้าทารกน้อยมาตลอดเกือบทั้งวัน

 








แต่ตัวเขาเองนั้นแทบเป็นบ้า



ฮิมชานขับรถออกมานานเท่าใดไม่รู้ จนสุดท้ายรถยนต์คันหรูก็วิ่งแฉลบไถลลงข้างทาง หัวใจของเขากำลังเต้นระรัว เลือดในกายยังคงเดือดพล่าน



แม้กายจะออกมาพ้นรั้วคฤหาสน์แล้วไกลโข แต่สัญชาตญาณก็ยังดิ้นรน จนเขาอดใจไว้ไม่ไหว เขาต่อต้านสัญชาตญาณความอยากไว้ไม่ไหวอีกแล้ว นิ้วเรียวถูกยกขึ้นใกล้ริมฝีปาก เหงื่อผุดซึมไปทั่วไรผมสีเข้ม



ถึงกลิ่นหวานจะจางหาย แต่ความอยากในร่างกายของเขายังคงอยู่ เพียงแค่คิดถึงความหอมหวานนั้น น้ำลายก็ผุดขึ้นเต็มสองกระพุ้งแก้ม



ฮิมชานค่อยๆ แลบลิ้นแตะลงบนปลายนิ้วที่สั่นไหวเหมือนกับหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำ เขาตวัดชิมลิ้มรสคราบเลือดที่แห้งซึมติดปลายนิ้ว



และเพียงเท่านั้น.. สัญชาตญาณอันรุนแรงของบลัดก็ถูกปลุกขึ้นมาจากความหวานฉ่ำที่ปลายลิ้นนั้นทันที







ดวงตาสีแดงฉานแวววาว...



ความกระหายอยากเดือดพล่าน...



ความต้องการพุ่งพล่านทวีคูณ...











เขายังจำความรู้สึกนั้นได้ดี ... ความรู้สึกที่ทุกอย่างยากลำบากเกินการควบคุม เหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ใช่ตัวตนของเขา แต่เป็นสัญชาตญาณของปิศาจร้ายที่หลับลึกอยู่ภายใน



ปิศาจร้ายที่ต้องการเพียงแค่ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า เพื่อชดเชยความกระหายอยากที่ถูกใครสักคนบังอาจปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล



ปิศาจร้ายที่ต้องการแค่...



กัดกิน



ฉีกกระชาก



เสพสังวาส



ฆ่าล้างทำลาย

 






 

กว่าเขาจะได้สติ....



ในคืนนั้น....เขาต้องสังเวยร่างกายของสามัญชนถึงสิบเจ็ดคนในบาร์แห่งหนึ่งเพื่อหยุดยั้งความคลุ้มคลั่ง



ซากศพจำนวนมากถูกกัดกินฉีกทึ้งจนกลายเป็นแค่เศษเนื้อติดกระดูกเกลื่อนไปทั่วพื้นกระเบื้องอันสกปรกในบาร์เหล้า แสงไฟนีออนสีสันจัดจ้านกระพริบถี่ก่อนจะดับลง จนเหลือเพียงแสงสว่างจากตู้เพลงและด้านหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน  กลิ่นคาวเลือดกระจายลอยอวลในสถานที่ปิดทึบ กลิ่นเลือดที่เคยหอมยามดอมดม กลับเป็นเพียงกลิ่นคาวธรรมดาหากเทียบกับกลิ่นหอมหวานจากเลือดเพียงเล็กน้อยของยองแจ



ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดสาดกระเซ็น เส้นผมสีดำปรกลู่ลงมาปิดบังกรอบหน้าจนแทบมองไม่เห็นแววตาที่กำลังร้าวราน บลัดหนุ่มสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตไร้กระดุมที่แทบดูไม่ออกว่าสีเดิมนั้นคือสีขาว เนื้อผ้าอย่างดีชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงคล้ำ กางเกงยีนส์ที่ปลดกระดุมลงต่ำก็ใช่ว่าจะไม่ดูดซับสีเลือด เพียงแค่สีเข้มของมันทำให้มองเห็นสีเลือดได้ไม่ชัดเจน



ฮิมชานทิ้งกายลงนั่งคุกเข่า เขาใช้กำปั้นทุบลงซ้ำๆ อย่างแรงลงบนพื้นกระเบื้องจนแตกละเอียด น้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาสีดำสนิทตกลงบนพื้นสกปรกจนเป็นด่างดวง แต่ไม่ว่าจะออกแรงจนมือที่กำแน่นเต็มไปด้วยบาดแผลมากแค่ไหน ก็ไม่อาจลดทอนความเจ็บปวดเจียนหัวใจแทบแตกสลายลงไปได้

 


พระเจ้า ... ท่านจะลงโทษข้าไปถึงไหน



บุตรของข้าทำผิดอะไร



หรือเป็นเพียงเพราะว่า ท่านไม่ต้องการให้ข้ามีความรักให้กับใคร



ท่านจึงได้ทำร้ายเขาเช่นนี้



ความรักเฉกเช่นบุตรชาย แต่ท่านกลับบังคับให้ข้ากระหายอยากในร่างกายและโลหิตของเขา



หรือท่านอยากให้ข้าตายทั้งเป็น



ถ้าเช่นนั้นก็จงลงมารับลมหายใจของข้าไปเสียเถอะ

 


สิ้นเสียงตะโกนคำรามต่อว่าพระเจ้า บลัดหนุ่มที่กำลังคลุ้มคลั่งก็ลุกขึ้นปีนข้ามเคาน์เตอร์ไปหยิบขวดเหล้าด้านหลังบาร์มาเต็มอ้อมแขน เขาทั้งเขวี้ยงขวดเหล่านั้นให้แตกกระจายไปทั่ว ทั้งเทสาดไปรอบๆ ตัวจนเปียกชุ่ม



มือเรียวควานหาไฟแช็คที่ติดตัวอยู่เสมอในกระเป๋ากางเกง ใบหน้างดงามแหงนเงยขึ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะทิ้งเปลวไฟที่จุดขึ้นในมือลงบนพื้นที่ชุ่มแอลกอฮอล์ตรงที่เขายืนอยู่



ฮิมชานรู้ว่า เผ่าพันธุ์บลัดถูกทำลายได้ด้วยฤทธิ์ของพระเพลิง



เปลวไฟลุกไหม้ขึ้นทันใด



ฮิมชานยังคงหัวเราะลั่นไม่หยุด เขาหัวเราะให้กับโชคชะตาของตัวเอง



ในครั้งหนึ่งที่เขาลืมตาฟื้นขึ้นมาตอนเป็นบลัด เขาคิดเข้าข้างตนเองมาตลอดว่าได้รับพรจากพระเจ้า



แต่พอเวลาเนิ่นนานไป เขาถึงได้เข้าใจแล้วว่า ตนเองเป็นเพียงแค่ของเล่นฆ่าเวลาของพระเจ้าบนสรวงสวรรค์เท่านั้นเอง



กาลเวลาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา ไม่เว้นแม้แต่คนรอบกายที่ผูกพัน



พระเจ้าพรากทุกคนไปจากเขา แต่ไม่เคยยินยอมให้เขา….ตาย

 

 

 









ฮิมชานทิ้งกายลงนั่งคุกเข่า เปลวเพลิงลามเลียไปรอบกาย ความร้อนระอุกำลังแผดเผาไปทั่วทุกสิ่ง เสื้อผ้าเนื้อดีชุ่มเลือดก็เริ่มหดตัวจากความร้อนของเปลวไฟที่ลามเข้ามาใกล้



จบสิ้นกันเสียที...ชีวิตที่ไร้หัวใจ



ควันสีดำหนาทึบลอยวนจนบลัดหนุ่มเริ่มหายใจไม่ออก เขาโงนเงนล้มลงตรงกลางสถานที่ที่เคยเป็นบาร์เหล้าชั้นต่ำ รอบกายมีแต่เศษซากของสิ่งที่เคยเรียกว่าสามัญชน ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกเปลวไฟลุกท่วมแผดเผาทำลาย



เพล้งงง



ก่อนฮิมชานจะสำลักจนขาดลมหายใจ ดวงตาอันพร่ามัวของเขามองเห็นหมาป่าตัวใหญ่ที่มีขนสีแดงดุจเปลวเพลิงไม่ต่างจากสีของดวงตาของมัน หมาป่าตัวนั้นยืนสง่างามอยู่ท่ามกลางเปลวไฟร้อนแรงที่กำลังลุกไหม้ ราวกับไฟที่ร้อนระอุรอบกายเป็นเพียงลมพัดแผ่วเบาหาได้ระคายเคืองต่อร่างกาย 



ดวงตาแดงราวกับดวงไฟที่คุกรุ่นออกมาจดจ้องมาทางร่างที่นอนคู้กายอยู่บนพื้น ก่อนสติของฮิมชานจะดับวูบไปเขาคิดอยู่เพียงอย่างเดียวว่าสิ่งที่เขาเห็นนั่นคือ



เทพเจ้าแห่งไฟ




 

 

 

 

 













เมื่อฮิมชานเปิดประตูก้าวขาเข้าไปภายในห้องนอนของบุตรชาย แสงจันทร์นวลที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ก็ทำให้เขาพอมองเห็นอยู่รำไร เขารีบเดินตรงไปยังเตียงใหญ่กลางห้อง ก่อนจะรู้สึกเบาใจขึ้นได้บ้าง เมื่อแลเห็นร่างบอบบางของยองแจยังคงนอนหลับใหลผ่อนลมหายใจอย่างเป็นจังหวะอยู่บนเตียงนอนเหมือนดังเช่นปกติ



ฮิมชานกวาดสายตามองไปทั่วห้องเพื่อมองหาสิ่งผิดปกติ กลิ่นคาวเลือดรุนแรงยังคละคลุ้ง บนเตียงนอนของยองแจมีคราบเลือดจำนวนไม่น้อยกระเซ็นไปทั่วหมอนหนุนและผืนเตียง แม้กระทั่งตามร่างกายและเสื้อผ้าของยองแจก็ยังมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่ไม่น้อย



และข้อสำคัญ...ไอ้หมาป่าตัวใหญ่ที่มักจะชอบขึ้นมานอนคลอเคลียกับบุตรชายของเขาหายไปไหน



ฮิมชานขยับขาก้าวเดินสำรวจในห้อง เขาก็พบว่ามันนอนคุดคู้ในท่าทางที่ไม่สบายอยู่ตรงมุมห้อง และเขาก็ยิ่งแปลกใจหนักเพราะเมื่อยิ่งก้าวขาเข้าไปใกล้ มันก็ไม่มีท่าทีที่จะขยับกาย



หรือว่า….



แดฮยอน



ฮิมชานคุกเข่าลงไปใกล้พลางส่งเสียงเรียกชื่อของเจ้าหมาตัวแสบสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของลูกชายเบาๆ อยู่สองสามครั้ง แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นมันผงกหัวขึ้นมาสบสายตาเขา ดวงตาสีเทาเข้มแวววาวในความมืดก่อนที่มันจะฟุบใบหน้าลงไปบนขาของตัวเองอีกครั้ง



อย่าบอกนะว่ายองแจ



ไอ้หมาบ้าเอ้ย….



ฮิมชานแทบจะเอามือกุมศีรษะตนเองด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อรับรู้แล้วว่า ยองแจได้ดื่มกินเลือดจากเจ้าหมาป่าตัวใหญ่แดฮยอน  ตอนนี้ฮิมชานไม่รู้แล้วว่าเขาควรที่จะต้องทำอย่างไรต่อไป



บลัดผู้ยิ่งใหญ่ กำลังเครียดจนเส้นประสาทแทบขึงตึง



เขาไม่รู้ว่าเลือดของเผ่าพันธุ์วูล์ฟจะเป็นอันตรายต่อร่างกายของบุตรชายอันเป็นที่รักของเขาหรือไม่



และเขาก็ไม่รู้ว่า.. เมื่อเจ้าหมาป่าหน้าโง่มีเรี่ยวแรงขึ้น มันจะหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ยองแจอีกหรือเปล่า หรือถ้าเกิดสิ่งเลวร้ายกับเจ้าหมาป่านั่น ถ้าเกิดว่ามันไม่มีชีวิตรอดถึงพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้











แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น...



บุตรชายของเขาจะอยู่เช่นไร คงเสียใจจนหัวใจดวงน้อยต้องแตกสลายอย่างแน่แท้



แน่นอน คนเป็นบิดาย่อมรู้ดี....ถึงหัวใจของบุตรอยู่แล้ว









..................................


มาครบร้อยแล้วค่ะ ... อาจจะหม่นไปหน่อยนะคะ แต่อยากให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณบลัดคนพ่อบ้าง แล้วที่ว่าคุณพ่อตกหลุมรักลูกชายของตัวเอง จริงๆ คุณพ่อไม่ได้ตั้งใจจะตกหลุมรักแบบในเชิงชู้สาว แต่โทษว่าเป็นเพราะพระเจ้ากลั่นแกล้ง 



ซึ่งความเป็นจริงอาจเป็นเพียงปฏิกิริยาทางร่างกายที่ชื่นชอบกลิ่นนี้ รสชาติแบบนี้ เลยทำให้กระตุ้นความอยากได้มากกว่าค่ะ เพราะอย่างเช่นอึนบี หญิงรับใช้จะไม่มีปฏิกิริยากับเลือดของยองแจ (ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะนางจะมีปฏิกิริยากับคนอื่นๆ แทน)



แล้วก็มีตัวละครเข้ามาอีกหนึ่งแล้ว ใครกันนะที่มาช่วยฮิมชานไม่ให้ถูกไฟคลอก (ไม่ใช่พ่อมดเฒ่านะ 555)



รอบหน้าจะกลับมาพร้อมความสดใสอีกครั้ง อดทนกันหน่อยนะ เพราะไรท์จะมีดราม่ามาปะปนหน่อยๆ แต่รับรองว่าปลายทางสดใสแน่นอนค่ะ




หวีดได้เช่นเดิมค่าาาาา

#แวมไพร์ตัวร้ายกับคุณหมาป่าจอมหื่น

@JustMariWriter




ฝากไว้นิดนึงค่ะ ตอนนี้ไรท์เปิดพรี #แดแจดอล รอบสองอยู่

ใครสนใจ จิ้มเลยจ้า Link

คู่แดแจ บังชาน ออบโล่ นะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

208 ความคิดเห็น

  1. #177 greenmeat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 00:26
    โอยยย เปิดบทมาคือแซ่บมากกกกจะกรี๊ดฮืออออ เขินหน้าแดงไปหมด อิพี่ต๋าจะตายคาเตียงแร้วแงๆๆๆๆ TTTT แต่พอพาร์ทหลังคือน้ำตาคลอ สงสารฮิมชาน TTTTTฮือออออ พระเจ้าไม่เคยมอบความสุขให้เขาเลยเหรอ สงสารมาก ๆ แทบจะมากสุดในเรื่องแล้ว TT หวังว่าจะไม่มีดราม่าหนักกว่านี้แล้วน้าาา หัวใจจะไม่ไหววว
    #177
    1
    • #177-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
      อิพี่จะตายหรือคนอ่านจะเลือดหมดตัวตายก่อน ให้เดา อิอิ
      #177-1
  2. #73 Nonsenseman (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 20:01

    ฮิมชานนี่ ฮือออออ สงสารนาง ตายก็ไม่ได้ ต้องดูคนรอบข้างค่อย ๆ จากไป แถมยังถูกเลือดของลูกชายสะกดให้ลุ่มหลงอีกต่างหาก T T แต่แดฮยอนจะไม่เป็นไรเนอะค่ะ ดีนะยองแจยังมีปฏิกิริยากับชื่อของแดฮยอน /พันธะที่ว่านี่จะเป็นยังไงนะ

    #73
    1
    • #73-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:58
      ฮิมชานอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานาน แต่ต่อไปนี้จะมีคุณหมาป่ายงกุกมาอยู่เคียงข้างแล้วค่ะ
      #73-1
  3. #72 kyomin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:48
    รอลุ้นต่อไปปปปปป // เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #72
    1
    • #72-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:57
      ขอบคุณมากค่ะ
      #72-1
  4. #71 nammint042 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 20:42
    พันธะสัญญาระหว่างยองแจกับแดฮยอนคืออะไร?? หมาป่าที่มาช่วยฮิมชานคือใคร?? รอติดตามค่ะ อดีตของฮิมชานอย่างเศร้า หวังว่าอนาคตจะมีความสุขนะ
    #71
    1
    • #71-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:57
      ฮิมชานอยู่มานานมากค่ะ เลยมีเรื่องราวในช่วงชีวิตที่ผ่านมาค่อนข้างเยอะ ส่วนใครเป็นคนช่วยฮิมชานออกมา รอติดตามนะคะ
      #71-1
  5. #70 Kurobuta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 03:06

    ฮิมชานน่าสงสารอ่ะ คนรอบข้างตายไปกันหมดแต่ตัวเองยังต้องอยู่ ฮึก มันเศร้าเนอะ แต่ก็นะ ยังดีที่มียองแจละก็มีคุณหมาป่าอยู่นะ เจ็บปวดมากันเยอะละตอนหน้าขอแบบหื่นๆ หวานๆมั้งคู่พ่อคู่ลูกเลยได้มั้ยอ่ะ อ่อ คู่พ่อมดกะมนุษย์นั่นด้วย ขอไม่มากไปใช่มั้ย 5555 แลดูโลภ.

    #70
    1
    • #70-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:56
      ไม่โลภค่ะ ไรท์มีดราม่าให้แล้วก็สัญญาว่าจะมีหวานๆ มาปลอบประโลมคนอ่านอย่างแน่นอนค่ะ
      #70-1
  6. #69 bamboo5194 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:25
    เนื้อเรื่องระหว่างบังชานกำลังจะเข้มข้นขึ้นแล้วว เอาใจช่วยคุณพ่อชานกับน้องแจนะคะ ฮื่ออ เจ็บปวดมามากพอแล้ว มีความสุขสักที
    #69
    1
    • #69-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:55
      ความเศร้ากำลังจะผ่านไป ความสุขกำลังจะเบ่งบานค่าาาาา
      #69-1
  7. #68 IM BE YOO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 22:49
    เดี๋ยวนะ ไดมอนเคยลิ้นรสเลือดยองแจ ตามจริงๆแล้วที่เคยอ่านๆมา บลัดที่เป็นชนชั้นสูงจะมีกานถ่ายโอนร่างเพื่อให้ตัวเองคงอยุ่ และจะสืบทอดเชื้อสายที่บริสุทธิ์นี้จากคนในครอบครัว ไม่รุ้ง่าถูกต้องไหม แต่ฮิมชานไม่ได้ชอบลูกตุวเองแบบนั้นใช่ไหม
    #68
    1
    • #68-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:54
      รอลุ้นกันต่อไปยาวๆ นะคะ ^^
      #68-1
  8. #67 Kurobuta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 05:48

    ว้าวววววว. พันธะสัญญาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แจเอ๊ยแจ นี่ขนาดทำตอนไมมมีสติ ครึ่งหลับครึ่งตื่น ยังยั่วยวนได้ขนาดนี้อ่ะ ถ้าแจจัดหนักจัดเต็มเมื่อไหร่ โอ๊ยไม่อยากจะคิด คุณวูลฟ์คงอดใจไม่ไหวแน่ๆแค่นี้แดฮยอนก็หลงจะแย่แล้วแจเอ๊ย

    #67
    1
    • #67-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      25 กันยายน 2561 / 17:37
      ดูคู่คุณพ่อเป็นตัวอย่างค่ะ
      #67-1
  9. #66 Chanzhino (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 03:59
    ค้างมากกกก คุณพ่อฮิมชานเคยผิดผีกับน้องมาเหรอ คุณพ่อมีพี้บังแล้ว คุณพ่อยกน้องแจให้แดฮยอนเถอะ
    #66
    1
    • #66-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      25 กันยายน 2561 / 17:36
      ทำไมถึงมีแต่คนอยากผิดผีกับน้องแจล่ะเนี่ย คนสวยเบื่อเลย 555
      #66-1
  10. #65 kyomin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 21:42
    แดฮยอนของเรายอมให้แจกินเพราะรักน้องงง แต่ตัวเองเกือบตายย โถ่ พ่อคุณณณ ///

    รอบังชานอย่างใจจดใจจ่อนะคะะ
    #65
    1
    • #65-1 JustMariWriter(จากตอนที่ 10)
      25 กันยายน 2561 / 17:36
      นอกจากยังไม่ทันได้กินน้อง คุณหมาป่าของเราจะสิ้นชีพซะก่อนล้าววว 5555
      #65-1