[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 4 : โรงเรียนใหม่ที่โตเกียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 257 ครั้ง
    22 ม.ค. 64

 

ทาเคชิเลี้ยงดูโยโกะด้วยความรักและความอบอุ่นตราบเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะมีให้

เป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน สายใยผูกพันธ์ตัดกันไม่ขาด

แต่เวลาก็เป็นกรรไกรแหลมคมที่ตัดขาดสะบั้น

“อร่อยที่สุดเลยยยยย” สองพ่อลูกกำลังทานอาหารด้วยกันตรงโต๊ะกินข้าวที่ครัว กลิ่นหอมของเนื้อย่างส่งกลิ่นทั่วบริเวณ บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยจาน ช้อน ส้อม ตะเกียบ กับผักกับข้าวตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ เสียงของเนื้อที่ฉาบกับเหล็กร้อนช่างเข้าบรรยากาศที่อบอุ่นเป็นสุข

“เราไม่ได้กินกันนานมากแล้วนี่นะ ตั้งแต่กลับมาจากไทย” ทาเคชิเอ่ยนึกถึงความหลังเมื่อวันวาน 14 ปีที่อยู่ที่นั่น

“นั่นสินะ หนูคิดถึงที่นั่นมากเลย อยากกลับไปอีกจัง” รสชาติของหมูกระทะทำให้โยโกะหวนนึกความทรงจำ ตั้งแต่เด็กจนถึงอายุ 14 ปี ประเทศเมืองร้อนที่เคยอยู่มันช่างมีแต่ความสุข ทุกคนที่อยู่ที่นั่นยังอยู่ในความทรงจำของเธอไม่หายไปไหน เพื่อนๆ ของเธอจะเป็นยังไงบ้างนะ ป้าสุขที่ขายข้าวแกงข้างโรงเรียน ตอนนี้ยังคงขายดีอยู่รึเปล่า? พี่ณัฐยังคงทำอาชีพเดิมมั้ยนะ? จากที่นึกไปนึกมาก็พาลให้น้ำตาไหลบ้างในบางครั้ง

อยากกลับไป…

“พ่อก็คิดถึงตอนที่อยู่ไทยเหมือนกัน” ทาเคชิเอ่ย “สิ้นปีเรากลับไปเที่ยวไทยดีไหม?”

“ดีค่ะพ่อ!” โยโกะกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง “ไปตอนนี้เลยก็ได้นะ!”

“ไม่ต้องรีบลูกเอ๊ยยยย ประเทศไทยมันไม่ไปไหนหรอก” ทาเคชิเอื้อมมือโยกหัวลูกสาวและหัวเราะในความกระตือรือร้นของโยโกะ เธอคงจะคิดถึงบ้านเก่าเอามากๆ

“ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง เพื่อนล่ะนิสัยดีมั้ย?”

“หนูไม่มีเพื่อนหรอก” โยโกะกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พวกเขาดูไม่ค่อยอยากคบกับหนูสักเท่าไหร่”

“ทำไมล่ะโยโกะ?” ทาเคชิถามด้วยสีหน้าที่กังวล เขาเลี้ยงโยโกะมากับมือตัวเอง เขารู้ว่าลูกสาวคนนี้มีนิสัยอย่างไร เธอย่อมไม่เป็นที่เกลียดชังหรือไม่ชอบของใครแน่นอน

“ยังไงดีล่ะ แบบว่า พวกเขาไม่ค่อยชอบคนที่พูดอะไรตรงๆ น่ะ” โยโกะคีบเนื้อหมูที่เย็นลงแล้วป้อนเข้าปากก่อนที่จะพูดต่อ “นิสัยคนญี่ปุ่นเป็นยังไงพ่อก็รู้นี่ ถึงหนูจะเป็นคนญี่ปุ่น หนูก็ไม่ได้มีนิสัยแบบคนญี่ปุ่นนะ พวกเขาชอบพูดอ้อม กว่าจะพูดให้ตรงประเด็นก็ปาไปชั่วโมงกว่าละ ไหนจะปากไม่ตรงกับใจอีก มันน่าเบื่อเวลาที่เจอคนพวกนั้น”

“พ่อเข้าใจนะที่ลูกจะรู้สึกแบบนั้น แต่ถ้าลูกเปิดใจ เดี๋ยวก็มีคนอยากเป็นเพื่อนลูกแน่”

“เหอะ จะมีเรอะ” โยโกะเสมองข้างและถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย “หนูอยู่แบบนี้แหละดีแล้ว สบายใจดี”

“ถ้าลูกต้องการแบบนั้นพ่อก็ไม่ว่าอะไร อย่าลืมนะโยโกะ ลูกยังมีพ่อเสมอ” ทาเคชิกล่าวให้กำลังใจเด็กสาว ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน เขาก็พร้อมที่จะสนับสนุนเธอ

“ขอบคุณค่ะพ่อ รักที่สุดเลยค่ะ”

“พ่อก็รักลูกเช่นกัน”

 

 

หลังจากมื้ออาหารหมูกระทะเมื่อตอนหัวค่ำ ยามดึกเวลาเที่ยงคืน เด็กสาวได้เข้านอนและหลับไปแล้ว แต่ที่โซฟาชั้นล่างของบ้าน ทาเคชิยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

ใบหน้าที่ครุ่นคิด กับกระดาษที่ถืออยู่ในมือ

เนื้อความจดหมายยาวพอดีไม่มากไม่น้อย แต่ใจความเดียวที่ในจดหมายเขียนไว้ชัดเจนคือ พวกเขาต้องการตัวโยโกะ

โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์

ทาเคชิลูบหน้าปะจมูก มองจดหมายที่มีลายเซ็นต์ของผู้อำนวยการโรงเรียนที่มีกำกับมาด้วย ต่อให้เขาอ่านกี่ร้อยรอบพันครั้งจนกระดาษทะลุหรือตัวอักษรเลือนหาย ความจริงที่ว่าพวกเขาต้องการตัวโยโกะมันเป็นความจริง

เขาเครียด ไม่รู้จะทำอย่างไร

หนทางไหน ก็ไม่สามารถปกป้องโยโกะได้เลย

 

 

14 ปีก่อน

‘เด็กคนนี้เกิดมาด้วยพลังที่สูงส่ง’

พระสงฆ์วัยชรากล่าวกับทาเคชิ วันนั้นเป็นวันที่แดดส่องไม่ร้อนมาก เขาจึงอุ้มลูกวัย 4 เดือนของเขามาไหว้พระที่ศาลเจ้า เพื่อที่จะมาขอพรให้ลูกน้อยเติบโตอย่างงดงามและแข็งแรง

แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ยินคำทำนายจากพระรูปนี้

‘ท่านพูดอะไรน่ะครับ ลูกผมมีอะไร’

‘เธอมีพรจากสวรรค์’ พระสงฆ์วัยชรากล่าวและมองเด็กทารกในอ้อมแขนของบิดา ‘ผู้เป็นที่รักของเทพเจ้า’

ทาเคชิตะลึงกับคำพูดของพระสงฆ์ เขาไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะได้ยินคำพูดนี้

‘ช่วยอธิบายหน่อยครับท่าน ว่าท่านจะสื่อถึงอะไร?’

‘แม่ของเด็กคนนี้เพิ่งจากไปไม่นานใช่หรือไม่?’

 ทาเคชินิ่งเงียบอีกครา ก่อนที่จะตอบว่า ‘ใช่ครับ’

พระรูปนี้รู้ได้ยังไงกัน!? ใครบอกเขา? พระรูปนี้ไม่ใช่ญาติของภรรยาของเขาแน่ๆ!

มันเกิดอะไรขึ้น

‘ลูกของโยมมีบุญที่สูงส่ง จนมารดาไม่อาจรับไหว’ พระสงฆ์วัยชรายังคงกล่าวต่อไป ‘ในอนาคตต่อไป เด็กคนนี้จะต้องรับชะตากรรมที่ต้องต่อกรกับเหล่ามารปีศาจ เพื่อความสงบสุขของโลก’

‘พอเถอะครับ! ช่วยหยุดพูดอะไรเลื่อนลอยสักที’ ทาเคชิตะคอกกลับด้วยอารมณ์ที่ไม่ดี เขาไม่ไว้หน้าใครอีกแล้ว ‘ช่วยให้เกียรติภรรยาที่เสียไปแล้วของผมด้วย’

‘อาตมาไม่ได้จะสื่อความหมายให้เสียหาย เพียงแต่อาตมาต้องการเตือนโยมให้ระวัง’ พระสงฆ์วัยชรากล่าว ทาเคชิไม่กล้าเถียงเพราะแววตาที่ลุ่มลึกดั่งบ่อน้ำของพระท่าน กับน้ำเสียงที่พระท่านกล่าวมาก็ไม่มีเค้าที่โป้ปดมดเท็จ

‘หากโยมกับลูกของโยมยังอยู่ที่นี่ มีแต่จะเกิดภัยรายล้อมให้ถึงแก่ชีวิต เด็กน้อยไร้เดียงสากับพลังที่ยังไม่ตื่นของเธออาจจะตกไปอยู่ในน้ำมือพวกมาร อาตมาแนะนำให้โยมย้ายถิ่นเสียเถิด ไปให้ไกลจากที่นี่ และเมื่อถึงเวลา ไม่ช้าก็เร็ว โยมทั้งสองก็จะกลับมา’

‘ถึงท่านจะพูดอย่างนั้น แล้วผมจะไปที่ไหนได้’ ทาเคชิกล่าว ‘ไม่มีเงินเหลือเลยกับตัว ช่วงนี้ผมตกงาน ว่างงานมาหลายเดือน ภรรยาผมเสียไปเมื่อเดือนที่แล้ว เงินเก็บสุดท้ายของผมก็หมดไปกับงานศพของเธอ ทุกวันนี้ผมทำงานพาร์ทไทม์ได้เงินน้อยนิด บอกผมที่เถอะท่าน ท่านดูไม่ออกเลยรึ ว่าคนอย่างผมจะย้ายไปที่ไหนได้ แค่หาเงินมาเลี้ยงลูกของผมก็เหนื่อยแทบตายแล้ว ท่านยังจะมาบอกว่าให้ผมย้ายบ้านอีกเนี่ยนะ’

ทาเคชิเผลอระบายหมดเปลือกอย่างไม่รู้ตัว ตอนนี้เขาท้อเหลือเกิน เครียดกับปัญหาชีวิตที่ไม่มีงานทำ ภรรยาผู้เป็นที่พึ่งทางใจของเขาก็จากไปไม่บอกลา เธอหลับไปตลอดกาลโดยทั้งที่นอนหลับอยู่ เธอรูปงามดังเจ้าหญิงนิทราที่รอคอยจุมพิตรักแท้จากเจ้าชาย แต่ต่อให้ทาเคชิจูบเธอกี่ครั้ง ร้องไห้เรียกเธอกี่หน เธอก็ไม่ฟื้นขึ้นมา

จากไปและทอดทิ้งตัวเขากับลูกสาวตัวน้อยไว้บนโลกใบนี้

‘เชื่ออาตมาเถิด โชคชะตาจะเป็นตัวนำพาไป’

พระสงฆ์วัยชรากล่าวและหันหลังเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสใดให้ชายวัยกลางคนถาม ทาเคชิมีแต่คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตอบเขาได้นอกจะพระสงฆ์รูปนั้น ท่านรู้แต่ท่านไม่ยอมบอกเขา คงมีแต่อีกวิธีหนึ่งที่จะรู้คำตอบได้ คือการเผชิญหน้ากับวันที่มาถึง

และแล้วทาเคชิก็ได้ประจักษ์ว่าคำทำนายไม่ได้หลอกลวง เพราะทุกวันที่มีชีวิตอยู่ เขากับลูกกลับต้องพบเจอเรื่องลี้ลับมาก่อกวนทุกวันจนอยู่ไม่เป็นสุข บางครั้งก็เกือบพรากโยโกะไปจากเขา ทาเคชิพยายามทำงานหาเงินด้วยความเหนื่อยยาก แต่ดูแล้วก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะย้ายออกไปตามคำทำนายของพระสงฆ์รูปนั้นได้สักที

แต่ในที่สุด โชคชะตาก็ได้พาเขามาพบเจอกับหนทางที่จะช่วยให้ลูกสาวพ้นภัย

 

 

 

 

 

 

 

05.30 PM Sendai , Japan

“กลับมาแล้วค่า” โยโกะถอดรองเท้าออกและก้าวเท้าเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์ที่ร่าเริง วันนี้ได้เค้กนมสดกับวานิลลามาหนึ่งปอนด์เพราะได้ค่าตอบแทนจากคุณป้าร้านเบเกอรี่ เหตุเพราะโยโกะเข้าไปช่วยปัดเป่าคำสาปให้ในร้านหลังจากที่ไปเดินเที่ยวหลังเลิกเรียน ตอนแรกโยโกะปฏิเสธไม่เอาเงินเพราะเห็นว่าตัวคำสาปในร้านไม่ได้มีฤทธิ์ร้ายกาจอะไรมาก แต่คุณป้าผู้ใจดียืนกรานที่จะให้ของตอบแทน สุดท้ายก็ตกลงเป็นเค้กที่เป็นเมนูยอดนิยมของร้านปริมาณหนึ่งปอนด์

โยโกะตาวาวเมื่อเห็นเนื้อเค้กสีขาวบรรจุลงกล่องและถูกส่งมอบให้เธอ

เข้าทางเธอล่ะ! เพราะเธอจะเอาเค้กนี่ไปให้พ่อกินด้วย ตอบแทนเมื่อวานที่พ่อทำหมูกระทะให้ บอกเลยว่างานนี้มีแต่ได้

แต่ทว่า ภายในบ้านมีใครบางมาเยือนที่นี่เสียก่อน

“อ้าว โยโกะ มาแล้วเหรอลูก” ทาเคชิทักลูกสาวที่ยืนมองแขกมาบ้านก่อนที่จะแนะนำให้รู้จัก “นี่แขกของพ่อเอง เขาชื่อว่าคุณโกโจ ซาโตรุ”

อา ไม่ต้องบอกก็รู้ หัวตั้งเป็นลูกแบดกับผ้าปิดตาเด่นมาแต่ไกล ไหนจะขายาวเหยียดนั่นอีก

มาได้ไงวะ!?

“โยโกะ เอาของไปเก็บก่อนแล้วมานั่งข้างพ่อที พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะพ่อ” โยโกะรับคำและรีบเดินไปวางของตามที่ที่ควรวาง ตลอดทางเดินนั้นหน้าเธอมีแต่สัญลักษณ์คำถามแปะอยู่บนหน้า เจอกันอีกแล้ว มาได้ไง? มาทำไม? มาเพื่ออะไร?

เด็กสาวเดินกลับมาและนั่งลงข้างพ่อของเธอ มองคนตรงข้ามด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจ

ไม่น่าไว้ใจเลยโว้ย!

“สวัสดีครับโยโกะจัง” โกโจทักทายเป็นฝ่ายแรก

“อากิฮิโระค่ะ คุณโกโจ” โยโกะแก้ชื่อตัวเองให้อีกฝ่าย ไม่สนิทอย่ามาเรียกชื่อจริงย่ะ! ถ้าเป็นคนไทยพอว่า แต่นี่คนญี่ปุ่น! เรียกนามสกุลสิเฮ้ย!

เดี๋ยวแม่ปั๊ด!

“เรียกผมว่าโกโจนะครับ หรืออาจารย์โกโจสุดหล่อก็ได้ ผมไม่ถือหรอกนะถ้าจะเรียกสองชื่อนี้น่ะ” ชายหนุ่มยังคงกล่าวด้วยท่าทีที่เป็นกันเอง

“หา?” โยโกะเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองหน้าเขา ต้องการอะไรวะ? คนอะไรหลงตัวเองเป็นบ้า ดูก็รู้ว่าหล่อ แต่คนหล่อที่อยู่เป็นเขาไม่พูดว่าตัวเองหล่อมั้ยเอ่ย? เก็บทรงไม่ค่อยอยู่นะเราอะ

ถ้าเป็นอาจารย์ เด็กนักเรียนมันก็คงไม่อยากแม้แต่เรียกว่าอาจารย์แล้วมั้ง ทำตัวน่าหมั่นไส้แบบนี้ ಠ_ಠ

“โยโกะ…” ทาเคชิปรามโยโกะเสียงเบา เขาเห็นว่าบรรยากาศระหว่างลูกสาวกับคนตรงหน้ามันชักจะแปลกๆ จึงเป็นคนเริ่มต้นบทสนทนาเสียเอง “ผู้ชายคนนี้มาจากโรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์”

วอททททท!?

โยโกะหันไปมองพ่อของเธอด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ หันกลับมามองโกโจอีกครั้ง เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

“คืออะไรอะ? โรงเรียนอะไรกัน”

“ชื่อโรงเรียนก็บอกตรงตัวแล้วนี่โยโกะจัง” โกโจเอ่ยแทรก “โรงเรียนไสยศาสตร์สอนเรื่องไสยเวทและอาคม ในนั้นก็มีแต่คน ‘เหมือนเธอ’ อยู่ที่นั้น”

โยโกะรู้สึกเหมือนถูกเขามองทะลุถึงจิตใจ มีคนรู้ว่าเธอปราปผีและคำสาปได้ แต่พลังที่อยู่ในตัวเธอนั้นไม่มีใครรู้นอกจากพ่อคนเดียว

“พ่อ” โยโกะหันกลับไปหาพ่อและถามเขา “พ่อบอกผู้ชายคนนั้นไปเหรอ?”

ทาเคชิขมวดคิ้วหนักใจก่อนที่จะตอบ “ไม่ เขารู้เองแต่แรกแล้ว”

“ได้ไง?” โยโกะหันไปหาโกโจก่อนที่จะเอ่ยถาม “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันมีความสามารถด้านนี้ ไปแอบสืบข้อมูลมาเหรอ?”

“ถูกต้องแล้วครับ! จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ที่จริงแล้วทางโรงเรียนมีแมวมองอยู่ แล้วเขาก็เห็นว่าเธอมีความสามารถจนปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้ ทางโรงเรียนจึงส่งตัวผมเพื่อมาบอกเธอกับคุณอากิฮิโระ”

โกโจอธิบายราวกับพิธีกรรายการทีวี

“อีกอย่าง โยโกะจังก็อยู่ในคืนนั้นด้วยใช่มั้ย?”

วอท เดอะ ฟัX

“โยโกะ คืนอะไร ที่เขาพูดหมายถึงอะไร?” ทาเคชิหันมาถามลูกสาวทันทีเมื่อได้ยิน

ไอ้บร้าาาาาาา โยนระเบิดมาทำม๊ายยยย!!! ─=≡Σ(╯°□°)╯︵┻┻

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่คืนที่ผมไปปัดเป่าคำสาปแถวโรงเรียนใกล้บ้านคุณน่ะ แล้วโยโกะจังเดินผ่านมาพอดี ผมเห็นว่าเธอมองเห็นคำสาปแต่เธอแกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วรีบเดินหนีไป ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ”

“อ๋อ อย่างนั้นเองเหรอครับ” ทาเคชิพยักหน้าเข้าใจ แต่คนนั่งข้างเขากลับทำหน้าไม่เข้าใจ พ่อเชื่อไปได้ยังไง ใสซื่อมากกกกก

ไม่ได้เดินผ่านแล้วเห็น แต่ไปแอบดูต่างหาก!

รูโบ๋กลางอาคารแบบนั้น พ่อยังไม่เอะใจอีกเรอะพ่อ!

“โอ๊ะ ถึงเวลาแล้ว” โกโจเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนผนังก็เห็นว่าถึงเวลาของตน “ผมต้องไปแล้วครับ แต่อย่าลืมนะครับคุณอากิฮิโระ พรุ่งนี้ช่วยมาที่โรงเรียนด้วยนะครับ ถ้าถึงแล้วก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อ ลาก่อนครับ” โกโจกล่าวคำทิ้งท้ายและเดินออกจากบ้านไปโดนไม่รีรอให้เจ้าบ้านออกมาส่ง เมื่อเสียงประตูปิดลง สองพ่อลูกก็ยังคงเงียบต่อกัน ไร้คำพูดใดจะพูดขึ้นมา

ช่วงนี้มีแต่อะไรไม่รู้ บ้าบอ

“โยโกะ” ทาเคชิเริ่มต้นเอ่ย “ลูกต้องไปเรียนที่โรงเรียนไสยเวท” ด้วยหัวข้อเมื่อกี้นี้

“พ่อกำลังจะบอกว่า ให้หนูย้ายโรงเรียนตอนนี้เนี่ยนะ”

ให้ตายเถอะ เธอกำลังฟังเรื่องอะไรอยู่วะเนี่ย

“ใช่ หมายความว่าอย่างนั้นแหละ”

“แต่หนูไม่อยากไปนะ”

“ทำไมล่ะ?”

ก็ผู้ชายคนนั้นไงเล่าาาาาาาา

ในวันนั้น เธอเห็นว่าอิตาโดริได้กลายร่างเป็นอะไรไม่รู้ไปแล้ว และไปต่อสู้กับโกโจอยู่พักหนึ่ง โกโจ ซาโตรุจึงได้รับชัยชนะไป

คืนนั้น โกโจได้พาร่างอิตาโดริหายไปไหนก็ไม่รู้ อีกวันที่เจอกันที่ถนนคลิสโรด ก็มาถามว่าได้จดหมายหรือยัง แล้วก็วันนี้ เขามาบอกเธอและพ่อเธอว่าเป็นอาจารย์อยู่โรงเรียนไสยศาสตร์อะไรอีก

ชัดเลย อิตาโดริ ยูจิต้องอยู่ที่นั่นแน่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เจอกับโกโจ ซาโตรุ แต่ลางสังหรณ์มันบอกว่าใช่

ไม่อยากไปโว้ยยยยยย

“ก็หนูไม่อยากไปเรียนนี่! หนูชอบที่นี่ หนูชอบเซ็นได หนูรักงานที่หนูทำอยู่ตอนนี้ และหนูก็ไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไรด้วย” โยโกะบอกความจริงใจของตนออกมา เธอไม่อยากไปที่ไหนทั้งนั้น ไม่อยากเจออิตาโดริ ไม่อยากทิ้งพ่อไปไหน

“แต่มันดีกับลูกมากกว่าถ้าลูกไปเรียนที่นั่น” ทาเคชิอธิบายเหตุผลกับโยโกะ “เหตุผลที่พ่อทำก็เพื่อปกป้องลูก ที่พ่อพาลูกไปอยู่ไทยตั้งแต่เด็กและเรียนวิชาที่นั่น มันก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่พ่อปกป้องลูก”

อะไรกัน! มันเป็นยังไง ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเลย

“พ่อจะบอกทุกอย่างเมื่อลูกไปเรียนโรงเรียนไสยเวท” ทาเคชิกุมมือและมองตาโยโกะ “จงจำไว้ว่าพ่อรักลูกเสมอ และเมื่อถึงเวลา พ่อจะบอกทุกอย่างให้ลูกฟังทั้งหมด แต่ตอนนี้ พ่ออยากให้ลูกฟังคำขอของพ่อ”

ใบหน้าของโยโกะมีแต่ความหนักใจและสับสน ทาเคชิไม่เคยต้องการให้โยโกะเครียดกับเรื่องใดๆ ไม่อยากให้ใบหน้าของลูกสาวต้องวิตกกังวลในเรื่องที่จัดการได้ยาก ไม่อยากให้วัย 16 ปีของเธอต้องมีแต่เรื่องที่ทุกข์ใจ

แต่ดูเหมือนคราวนี้มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ผ่านไปถึงยามค่ำคืน โยโกะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอน และวางร่างถึงหัวหมอนหวังจะหลับลึกในความฝันได้ แต่ไม่เลย เธอนอนไม่หลับ สมองยังคิดอยู่แต่กับเรื่องเมื่อตอนเย็นไม่หยุด

พ่อเธอเอ่ยขออะไรกับเธอ โยโกะทำให้ไม่มีเบื่อบ่น

แต่ครั้งนี้ พ่อของเธอขออะไรที่มันยากเกินตัว

ยากที่จะทำ…

 

 

 

 

 

“แน่ใจแล้วนะว่าไม่ลืมอะไร?” ทาเคชิถามย้ำโยโกะอีกครั้ง ทั้งคู่อยู่ในรถยนต์ เวลา 9 โมงเช้าคือเวลาที่จะออกเดินทาง

สัมภาระถูกวางไว้เบาะหลัง ส่วนเจ้าของก็นั่งฟังเพลงกับสายหูฟังจากโทรศัพท์ นั่งกอดอกและหัวพิงมองกระจกด้านข้าง

“แล้วทำไมถึงใส่ชุดนี้ล่ะ มันมีเสื้อนอกด้วยไม่ใช่เหรอ?”

วันที่ทาเคชิได้รับชุดเครื่องแบบมา เขาก็นำมันไปซักและรีดให้แห้งเรียบร้อย

กระโปรงจีบยาวเทียมเข่า เสื้อนอกแขนยาวติดกระดุม กับเสื้อทับในสีขาวหนึ่งตัว มันมีแค่นี้

“ก็หนูจะใส่แบบนี้” โยโกะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยติดเอาแต่ใจ

เด็กสาวยอมทำตามคำขอของพ่อแต่โดยดี เธอยอมไปเรียนที่โรงเรียนไสยเวท

แต่ไม่ทำตามกฏของโรงเรียนนั่นโว้ย! ಠ益ಠ

โยโกะจึงจัดการแต่งตัวตามที่เธอต้องการ เริ่มแรกเธอเลือกใส่กระโปรงดำทรงดินสอสั้นเหนือเข่าแทนที่จะใส่กระโปรงจีบยาวเท่าหัวเข่านั่น เสื้อนอกเธอไม่ใส่ แต่เลือกที่จะใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวแทน แต่ยังดูโล่งๆ หน่อย โยโกะจึงหยิบเนคไทสีดำของพ่อมาสวมและติดกระดุมรูปน้ำวนจากเสื้อนอกทุกเม็ดมาปักบนเนคไทอย่างละหนึ่งเม็ด ทุกอย่างที่จึงสมบูรณ์แบบ (ในฉบับของโยโกะ)

ถุงน่องก็ไม่สวมด้วย จะสวมทำไมถ้าใส่กางเกงขาสั้นทับแล้ว! ಠಗಠ

เธอใส่รองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีเหลืองเพื่อความจี๊ดจ๊าดในหัวใจ ถ้าโรงเรียนไสยเวทจะไล่เธอออกเพราะชุดแต่งกายผิดระเบียบก็ตามสบาย พร้อมเสมอ ¯\_(ツ)_/¯

ตอนแรกทาเคชิงงว่าเนคไทสีดำของเขาหายไปไหนทั้ง 6 อัน

เจ้าตัวแสบเอาไปนี่เอง แต่เขาก็ไม่ว่าอะไรถ้าหากมันทำให้เธอยอมย้ายไปเรียนโรงเรียนใหม่แต่โดยดี

รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากบ้านไปตามเส้นทาง จากเซ็นไดไปโตเกียวก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง และขับรถมาถึงโรงเรียนก็ประมาณสองชั่วโมงเต็ม

ทาเคชิก้าวลงมาจากรถและเดินมาส่งลูกสาวถึงที่ เขากล่าวถึงเรื่องต่างๆ เล็กน้อยตามประสาพ่อเป็นห่วงลูก เมื่อหมดเรื่องที่จะพูดแล้ว ทาเคชิจึงเตรียมตัวกลับ

“พ่อ…” เสียงเรียกของโยโกะเรียกให้เขาหันกลับมา

ก่อนที่จะพูดอะไร ร่างของเด็กสาวก็ได้สวมกอดผู้เป็นพ่อ และเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “อยู่คนเดียวก็ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ”

“ลูกก็เหมือนกันนะ ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ” ทาเคชิยิ้มและลูบหัวกลมด้วยความรักเต็มเปี่ยม “พ่อต้องไปแล้ว” เขาเอ่ยด้วยความเสียดายและผละกอดจากไป

รถยนต์ของพ่อหายไปจากสายตาของเธอแล้ว ที่อยู่ข้างตัวก็มีเพียงสัมภาระที่ขนเสื้อผ้าข้าวของของเธอ

โรงเรียนไสยเวทกว้างใหญ่มาก ที่นี่ให้ความรู้สึกเป็นวัดมากกว่าเป็นโรงเรียน เงียบสงบจนเกือบร้าง ตั้งอยู่ในหุบเขาเลยไม่มีคนพลุกพล่านและเสียงแตรรถดังกระหึ่มให้วุ่นวาย เรียกได้ว่าเป็นที่ที่น่าอยู่ที่หนึ่ง

แค่น่าอยู่! แต่ไม่ได้อยากอยู่! จำไว้!!

“อ้าววว โยโกะจังงงง มาแล้วเหรอ” เสียงทักทายอันสดใสดังมาจากทิศที่อยู่ไม่ไกล เมื่อเด็กสาวหันไปมองก็พบกับบุคคลที่มาบ้านเธอเมื่อวาน กับกลุ่มคนอีกสามคนที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ชายสอง หญิงหนึ่ง

อิตาโดริ ยูจิ เด่นหรามาแต่ไกลเลยแม่เจ้า!

“ค่ะ มาแล้วค่ะ” โยโกะหันมายืนเผชิญหน้ากับทุกคน ต่อไปนี้เธอจะต้องอยู่กับคนพวกนี้สินะ

“นี่คือนักเรียนคนใหม่อีกคนของพวกเรานะทุกคน” โกโจเข้าไปใกล้โยโกะและจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ “แนะนำตัวได้เลยครับ!”

ชิ! เล่นใหญ่เซ็นไดฮอกไกโดไปได้ เจ้าหัวขนลูกแบด! (ಠ ਊ ಠ)

“อากิฮิโระ โยโกะ มาจากเซ็นได ยินดีที่ได้รู้จัก” โยโกะแนะนำตัวเรียบง่าย ไม่หวือหวาอะไร

“ฉันชื่อคุกิซากิ โนบาระ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะอากิฮิโระ ดีใจที่มีเพื่อนหญิงในกลุ่ม” เด็กสาวผมสั้นสีคาราเมลแนะนำตัวเป็นคนแรก ดูมั่นๆ กล้าลุยดี เธอชอบ น่าจะเข้ากันได้

“ฟุชิงุโระ เมงุมิ” ชายหนุ่มคนที่สองแนะนำตัวสั้นๆ ไม่เอ่ยอะไรมากไปกว่านี้อีก อา พ่อหนุ่มหัวเม่น เจอกันอีกแล้ว

ถึงคนสุดท้ายแล้วโว้ย! (‘◉⌓◉’)

“อิตาโดริ ยูจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันก็มาจากเซ็นไดเหมือนกัน (◍•ᴗ•◍)” ชายหนุ่มผมสีพีชที่ให้ความรู้สึกเป็นพ่อลูกหมาแนะนำตัวเองเป็นคนสุดท้าย ยิ้มของเขาสดใสร่าเริงเหมือนแดดส่องยามเช้า

โอ๊ย! แสบตา! (>0<; )

ทุกอย่างกำลังไปได้ดี บรรยากาศของความเป็นมิตรภาพกำลังก่อตัวอยู่จางๆ

ข้างแก้มของอิตาโดริมีบางอย่างปรากฏขึ้นมา มันฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันและมีดวงตาเปิดออก

 “งามไม่เบานี่” ปากเล็กแต่ฟันคมข้างแก้มเขามันมีเสียงพูดออกมา

“…” คุกิซากิ โนบาระ

“…” ฟุชิงุโระ เมงุมิ

“…” โกโจ ซาโตรุ

“ ╏ ⊚ ͟ʖ ⊚ ╏” อิตาโดริ ยูจิ

“ ʕಠ_ಠʔ "  อากิฮิโระ โยโกะ

 

 What the x is that bro!? Holy xING godddddd!

 

 

 

 

 

 

 

#เปิดเพลงค่าน้ำนมวนไป 

#พ่อลูกหมาพิกกี้บูบูของแม่ รักลูกกกกกก 

#ไอ้ต้าวลูกหมา ฉันรักเขา ฮือ (*˘︶˘*).。*♡

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 257 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #211 Towairaito (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2564 / 19:36

    ชอบ #พ่อลูกหมาพิกกี้บูบู ที่ไรท์พิมพ์มากกกก พูดทีไรเผลอหลุดหัวเราะตลอดจนน้องชายยังเหลียวมอง

    #211
    0
  2. #21 พระเจ้าโอตาคุ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 20:34
    อาจารย์หัวลูกแบต ฮ่าๆๆ
    #21
    1
    • #21-1 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 21:20
      เห็นแล้วอยากเอาไม้แบตมาตี---
      #21-1
  3. #20 minxxix (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 11:13
    สุดจ๊าบไปเลยยัยน้อง
    #20
    1
    • #20-1 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 12:27
      จ๊าบได้ใจจจจ ✧◝(⁰▿⁰)◜✧
      #20-1
  4. #19 11ght :;ll_ch (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 09:46
    55555 ชอบมาก อย่างฮา
    #19
    1
    • #19-1 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 10:08
      ดีใจที่ชอบน้า ❣️
      #19-1
  5. #18 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 07:55

    เจ้าลูกหมาาา
    #18
    2
    • #18-1 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 10:08
      -ต้าวเลยค่ะ มันน่ารักกก 💞
      #18-1
    • #18-2 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 11:00
      ลูกหมาาาา (≧▽≦)
      #18-2
  6. #17 pinkle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 07:08
    น้อง555555
    #17
    1
    • #17-1 June_moon(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2564 / 10:09
      โยโกะ be like : ಠ_ʖಠ
      #17-1