[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 25 : โยโกะกับวันวานที่ยังหวานอยู่ + Special part : Beauty and the cat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    5 เม.ย. 64

 

 

“โยโกะอยู่ไหน?”

หลังจากที่โอซาวะ ยูโกะ เพื่อนเก่าของอิตาโดริกลับไปแล้ว ทั้งสามคนก็เดินเตร็ดเตร่เที่ยวไปด้วยกัน

“นั่นสิ หายไปไหนกัน?” อิตาโดริก็สงสัยไม่ต่างกัน หลังจากที่พวกเขาทั้งสี่คนแยกย้ายกันไปก่อนหน้า โยโกะก็เงียบหายไปเลย

“ก็โทรตามเธอสิ” ฟุชิงุโระเอ่ยพร้อมกับยกโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแนบหูตัวเอง แต่ผ่านไปจนหมดเวลาเธอก็ยังไม่รับสาย

“ทำอะไรกันอยู่นะ…” ฟุชิงุโระลดโทรศัพท์ลงและจดกดโทร.ออกอีกครั้ง

“เอ่อ… ขอโทษนะครับ”

บุคคลมาใหม่เข้ามาทักทายทั้งสามคน เป็นชายหนุ่มผิวน้ำตาลเข้มใส่แว่น ตัวสูงเทียบเท่ากันกับฟุชิงุโระ เขายกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา หน้าจอแสดงภาพถ่ายที่มีโยโกะ โนบาระ อิตาโดริ และฟุชิงุโระอยู่ในนั้น

“รู้จักกับโยโกะใช่ไหมครับ?” เขาถามด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ถูกหลัก แต่สำเนียงที่ฟังทำให้รู้ว่าเป็นคนต่างชาติ

“คุณเป็นใครเหรอครับ?” อิตาโดริเอ่ยถามด้วยความสงสัย และสายตาของเขาก็เห็นคนอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลังชายผิวเข้มคนนี้ เป็นผู้หญิงที่มีสีผิวกับหน้าตาคล้ายคลึงกับผู้ชายใส่แว่น และผู้ชายผิวขาวหน้าตาธรรมดา

“พวกเราเป็นเพื่อนของโยโกะ เราแค่อยากรู้ว่าเธออยู่กับคุณรึเปล่า?”

“ก็อย่างที่เห็นนะ เธอไม่อยู่” โนบาระเป็นคนพูด “แต่เราไปคุยกันก่อนก็ได้”








“ฉันชื่อนิล ส่วนอีกสองคนนั่นชื่อลินกับภีม พวกเราทั้งหมดเป็นเพื่อนสนิทของโยโกะ” ผู้ชายที่ชื่อนิลแนะนำตัวให้รู้จัก เพราะอีกสองคนพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ จึงเป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องรับบทสื่อสาร ทั้งลินและภีมในตอนนี้กำลังถ่ายรูปด้วยกันหน้าร้านคาเฟ่ “โยโกะเคยทำยูทูปด้วยกันกับพวกเราน่ะ”

“เห? โยโกะเคยทำยูทูปด้วยเหรอ!?”

โนบาระถามด้วยสีหน้าอึ้งๆ วันนี้ทั้งยูโกะและโยโกะเลย มีอะไรทำให้โนบาระอึ้งได้ตลอด

“พวกเราทำด้วยกันมาตั้งแต่อยู่ป.6 น่ะ ตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ญี่ปุ่นตอนจบม.2 พวกเราก็ไม่ค่อยได้ทำเท่าไหร่”

“โยโกะนี่… เธอเป็นคนชอบแกล้งเพื่อนเหรอ?”

อิตาโดริกำลังดูวิดีโอจากหน้าจอโทรศัพท์ของเขา เป็นฉากที่โยโกะกำลังหัวเราะอย่างสะใจที่ได้จี้เท้าเพื่อน เพื่อนคนนั้นกำลังร้องขอให้หยุดทั้งน้ำตา แต่โยโกะกลับหัวเราะดังมากกว่าเดิมอีก…

“เป็นคนกวนบาทาคนอื่นเก่งมาก ขี้แกล้ง ชอบเล่นมุกแป๊กไม่ก็มุกที่มันล่อแหลม นี่เป็นนิสัยตอนที่เธออยู่ไทยนะ แต่อยู่ที่นี่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเปลี่ยนไปบ้างรึเปล่า”

อิตาโดริกดดูวิดีโออื่นๆ ไปเรื่อยๆ มีทั้งส่วนที่ถ่ายที่โรงเรียน กับถ่ายนอกสถานที่ มีทั้งคลิปที่โยโกะแกล้งคนอื่น และเป็นโยโกะที่โดนแกล้งเสียเอง

โชคดีที่ทุกวิดีโอมีซับไตเติ้ลภาษาญี่ปุ่น นั่นก็พอทำให้พวกเขาเข้าใจในเนื้อหาของวิดีโอได้

ถึงกระนั้น พวกเขาก็ได้รู้ว่าเมื่อก่อนโยโกะเป็นคนก๋ากั่นมาก

“แล้วนี่พวกนายติดต่อโยโกะไม่ได้เลยเหรอ” ฟุชิงุโระเอ่ยถาม

“หลังจากที่เธอย้ายประเทศไปก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน นานๆ ครั้งเห็นจะนับได้ ฉันพยายามก็ติดต่อไปบ้างแต่ก็ไม่ค่อยได้รับข้อความหรือโทร.ติดต่อกลับมา ฉันคิดว่าเธออาจจะเรียนหนักหรือติดธุระอื่น ฉันจึงเข้าใจว่าทำไมโยโกะขาดการติดต่อกับเรา”

“แล้วที่พวกนายมาที่นี่ โยโกะรู้รึเปล่า?”

“ไม่” เขาตอบกลับ “ก็วางแผนว่าจะมาเซอร์ไพร์สน่ะ”

“งั้นเหรอ” โนบาระยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูตัวเอง “เดี๋ยวฉันจะลองโทรหาเธอดู”

เสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ต่างคนต่างรออย่างใจจดใจจ่อ และปลายสายก็มีการตอบกลับมา

[ ว่าไง ]

“ว่างคุยมั้ย?”

[ ว่างแล้ว โทษทีน้า พอดีอยู่ในโรงหนัง เลยต้องปิดเครื่อง ว่าแต่มีอะไรเหรอ? ]

“เธอช่วยมาหาฉันหน่อยสิ เดี๋ยวส่งลิงก์โลเคชั่นไปให้”

[ โอเค ]

โนบาระกดวางสาย กดเปลี่ยนหน้าจอเป็นโปรแกรมแชทพร้อมกับส่งลิงก์คาเฟ่ที่พวกเขากำลังนั่งคอยเธออยู่

 

 

อากิฮิโระ โยโกะ

hppts:cafe/shop.jjk :

ที่นี่นะ :

: OK

 

 

 

“เดี๋ยวก็มาล่ะนะ”

“ตอนที่อยู่ที่ไทย โยโกะมีนิสัยยังไงบ้าง?” อิตาโดริเอ่ยถามเพิ่มเติม เพราะวิดีโอทั้งหมดที่เขาดูมา เธอเป็นผู้หญิงที่ร่าเริงไม่ใช่น้อย อาจจะดูเป็นม้าดีดกระโหลกไปหน่อยแต่ก็ยังน่ารักในสายตาของเขา อ๋า แต่ทว่าเธอพูดคำหยาบเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ในซับไตเติ้ลก็ไม่มีเขียนให้อ่านด้วยสิ

“ถ้าในโรงเรียน ก็เป็นขวัญใจของใครหลายคนเลยนะ วันวาเลนไทน์ก็ได้ดอกกุหลาบกับช็อกโกแลตเยอะมาก ถึงขั้นต้องยืมกล่องลังของโรงเรียนมาแบกของทั้งหมด และก็…”

วิดีโอเล่นมาถึงฉากที่โยโกะกำลังเล่นน้ำที่สวนน้ำกับเพื่อนๆ ของเธอ มีจังหวะหนึ่งที่โยโกะกำลังนั่งบนห่วงยาง จู่ๆ เพื่อนของเธอก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับคว่ำห่วงยางที่โยโกะนั่งจนเธอจมโดยที่เธอไม่รู้ตัว โยโกะกรี๊ดลั่นโวยวายและสบถด่าออกมา

[ ไอ้เ_ี้ยยยยยยยยย ]

เสียงเซ็นเซอร์ดังยาวประกอบคำพูด คนอื่นในวิดีโอต่างหัวเราะชอบใจกันใหญ่

เอ่อ… ใช่คนเดียวกับในตอนนี้ไหม?...

“เธอมาแล้ว” คำพูดของฟุชิงุโระทำให้ทุกคนหันไปมองที่ประตูทางเข้าของคาเฟ่ ประตูทางเข้าเป็นกระจกใสจึงสามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายนอก โยโกะกระโดดกอดเพื่อนทั้งสองคนด้วยความดีใจ ยิ้มกว้างแก้มปริ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินเข้ามาข้างในคาเฟ่ด้วยกัน เดินตรงมายังโต๊ะที่นิลกับพวกอิตาโดรินั่งอยู่

“เฮ้ย! หวัดดีมึง”

โยโกะทักทายเป็นภาษาไทยกับนิล โยโกะนั่งลงข้างๆ เขา ลินนั่งลงตามมาติดกับเธอ ส่วนภีมก็ได้ขอเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงหัวโต๊ะ

โยโกะกวาดแขนกอดคอนิลและลินทั้งสองข้าง “เพื่อนฉันเอง :D”

“อื้ม! พวกเรารู้จักแล้วน่ะ” อิตาโดริยิ้มรับ แต่เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่โยโกะคล้องคอนิลแบบนั้น

แต่อิตาโดริก็คิดว่านิลเป็นแค่เพื่อนของโยโกะคนหนึ่ง

“ขอโทษที่ไม่ได้พูดคุยกับพวกนายนะ ฉันพูดได้แต่ภาษาอังกฤษกับไทยน่ะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ฉันด้วย” ภีมพูดขึ้นมาอีกคนโดยที่ทั้งคู่เอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ โนบาระเป็นคนตอบกลับ

“ไม่เป็นไรหรอก :)" 

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พวกเราต่างรู้จักกันแล้วนี่นะ ไปเที่ยวด้วยกันไหม? ทั้งหมดนี่เลยยย~” โยโกะกล่าวเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยความตื่นเต้นตาประกาย ไม่ลืมที่จะบอกเพื่อนที่นั่งข้างเธอเป็นภาษาไทยด้วย เมื่อต่างกลุ่มต่างเข้าใจกันจึงตกลงกันโดยง่าย

ทั้งเจ็ดคนออกจากร้านคาเฟ่และเริ่มต้นเที่ยวโตเกียวไปด้วยกัน แม้จะต่างชาติต่างภาษาแต่ทว่ากลับเข้าขากันได้ดี ภีมกับอิตาโดริมีนิสัยคล้ายคลึงกันจึงพูดคุยกันถูกคอ สามสาวก็ชื่นชอบในแฟชั่นไม่ต่างกัน ส่วนฟุชิงุโระกับนิลเป็นคนคอยสังเกตเพื่อนๆ อยู่ด้านหลัง

“นายเป็นเพื่อนกับโยโกะมานานแค่ไหนแล้ว?”

นิลหันมามองคนถามแล้วจึงตอบ

“ก็ตั้งแต่ประถม ทำไมเหรอ?”

“พวกเรายังรู้จักเธอไม่กี่เดือนน่ะ เลยยังไม่รู้อะไรเกี่ยกับตัวเธอมากนัก”

“งั้นเหรอ?” นิลหันไปมองตรงหน้าอีกครั้ง ตอนนี้อิตาโดริกำลังคีบตุ๊กตาอยู่ที่ตู้คีบ โดยมีคนอื่นๆ คอยเชียร์เป็นกำลังใจ “งั้นฉันก็จะบอกว่า ฝากดูแลเธอให้ดีล่ะ”

“…”

“ฉันรู้เรื่องพ่อของโยโกะแล้ว”

“คนอื่นรู้ด้วยรึเปล่า” ฟุชิงุโระเหลือบมอง เขาสังเกตเห็นว่าสายตาของนิลดูมีบางอย่างเมื่อเขามองโยโกะ

“มีแค่ฉัน พอดีคนรู้จักบอกฉันมาน่ะนะ”

“งั้นเหรอ” ก็คงจะเป็นอาจารย์ของโยโกะที่เป็นคนบอก “แล้วมีอะไรที่อยากจะบอกเธออีกล่ะ?”

เหมือนนิลจะรู้สึกตัวได้ว่าฟุชิงุโระอ่านสายตาของเขาออก เขายิ้มมุมปากบางๆ ก่อนที่จะตอบกลับ

“คงไม่ต้องบอกแล้ว”

เสียงร้องดีใจดังขึ้น เมื่ออิตาโดริคีบตุ๊กตาแมวตาเดียวตัวสีขาวขึ้นมาได้ โยโกะรับมันมากอดและยิ้มแก้มปริ โยโกะกล่าวขอบคุณและส่งสายตาที่สื่อบางอย่างไปให้อิตาโดริ อิตาโดริยิ้มรับและจับมือโยโกะอย่างนุ่มนวลโดยที่ทั้งสามคนไม่เห็น มีเพียงฟุชิงุโระกับนิลที่รับรู้ทุกอย่าง

“สายไปที่จะบอกแล้วล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พวกกูไปก่อนนะมึงงงงงงง” ลิน นิล และภีมอยู่ภายในรถไฟฟ้าของสถานีแล้ว โยโกะยืนโบกมือฝั่งตรงข้าม โยโกะมองด้วยสายตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า จนเมื่อประตูรถไฟฟ้าปิดและเคลื่อนที่ออกไป นั่นทำให้โยโกะปล่อยโฮออกมา

“ฮืออออออ .·´¯`(>▂<)´¯`·.”

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ” อิตาโดริเขามาสวมกอดโยโกะ ใบหน้าของเธอซบลงบนอกของเขา เสียงร้องดังอู้อี้อยู่ข้างใน

“เหมือนเด็กขี้แยจริงๆ เลยเธอนี่” โนบาระหยอกล้อ “ถ้าคิดถึงก็ติดต่อไปบ่อยๆ สิ”

“ฮึก! มันไม่เหมือนเจอหน้ากันนี่นา…” โยโกะหันหน้ามาตอบ หน้าตาน่าสงสารเหมือนเด็กขี้แยอย่างที่โนบาระบอก

“ไม่ก็ดูวิดีโอเก่าๆ ในช่องยูทูปของเธอก็ได้นี่โยโกะ ถ้าเธอคิดถึงพวกเขาน่ะนะ”

ฟุชิงุโระให้คำแนะนำ โยโกะจะก้มหน้าร้องไห้ในอ้อมกอดของอิตาโดริอีกครั้ง ถ้าหากเธอไม่เอะใจเสียก่อน

“เอ๊ะ? ยูทูป? (⊙ȏ⊙)”

โยโกะทำหน้าเด๋อด๋างงงวย

“พวกเราเปิดดูแล้วนะ เพื่อนของเธอเล่าให้ฟังน่ะ” โนบาระกล่าวท่าทีขำขัน “เธอนี่ก๋ากั่นไม่เบานะโยโกะ ชอบแกล้งคนอื่นไปทั่วเลยนะเนี่ย ಡ ͜ ʖ ಡ”

“อะไรกันเล่า! แงงงงง” โยโกะซ่อนหน้าแดงลงบนอกอิตาโดริ สอดแขนกอดร่างเขาไว้แน่น ใบหูของโยโกะแดงตามความรู้สึกที่เขินอาย

“อย่าพูด! อย่าพูดดดด (>0<;)”

โธ่เว้ยยยย อุตส่าห์ปกปิดอดีตแทบตาย ดันมาโดนเปิดเผยจนได้ ไอ้ลิน! ไอ้ภีม! ไอ้นิล! ไอ้เพื่อนชั่ววววววววว ┻━┻ミ\(≧ロ≦\)

อิตาโดริหัวเราะให้กับท่าทีงอแงของโยโกะ เขาลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนก่อนที่จะกล่าว

“หยุดร้องเถอะนะ พวกเราไปหาอะไรกินกันมั้ย?”

โยโกะเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนที่จะผละกอดออกจากตัวเขา ยกมือเช็ดน้ำตาออกจนหมด “อือ หิวพอดี”

“งั้นเราไปหาอะไรกินแล้วค่อยกลับโรงเรียนกันเถอะ” ฟุชิงุโระเป็นคนเดินนำหน้าคนแรกพร้อมเปิดโทรศัพท์เข้าเว็บไซต์ค้นหาร้านอาหารที่ต้องการ

“ฉันอยากกินราเมน!” โนบาระพูดและกำลังจะเดินไปหาฟุชิงุโระ แต่ทว่าโนบาระต้องเดินผ่านโยโกะเสียก่อน

“วันวาเลนไทน์เธอก็ได้ดอกกุหลาบเยอะเลยนี่ ฮอตไม่เบานี่นา”

“โนบาร๊า! ( ≧Д≦)”

โนบาระหัวเราะและเดินจากไป ทิ้งไว้ให้โยโกะหน้าแดงเป็นมะเขือเทศสุก

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกฉันไม่ได้ถือสาอะไรหรอก”

“ก็แค่… เขินน่ะ ไม่อยากให้พวกนายเห็นตัวฉันเมื่อก่อนเท่าไหร่” โยโกะคล้องแขนอิตาโดริและซบหัวตัวเองที่หัวไหล่ของเขา ในขณะที่ทั้งคู่เดินตามอีกสองคนอย่างช้าๆ

“ของเธอยังไม่เท่่าไหร่นะโยโกะ ฟุชิงุโระยังน่าตกใจมากกว่าอีก รู้ไหมว่าหมอนั่นน่ะ เคยอัดกับพวกอันธพาลมาแล้วนะ” อิตาโดริแอบซุบซิบข้างหูโยโกะ เธอป้องปากตกใจเพราะไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะทำอะไรแบบนี้ได้

“จริงเหรอ?”

“จริงสิ ฉันรู้มาตอนที่ไปทำภารกิจที่ไซตามะ พวกเราไปโรงเรียนเก่าของฟุชิงุโระแล้วเจอกับรุ่นน้องของเขาพอดี ฉันถึงได้รู้เรื่องราวไง”

“คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย คนอย่างเขาเนี่ยนะ?”

“ใช่ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

“พวกนายซุบซิบอะไรกัน?” ทั้งสองคนสะดุ้งตกใจเมื่อฟุชิงุโระหันมาทัก แววตาของเขาดูรำคาญแปลกๆ แน่ละ โดนนินทาระยะเผาขนแบบนั้น

“ไม่มีอะไร~ (. ❛ ᴗ ❛.)” โยโกะ

“แค่คุยเรื่องทั่วไปเอง 。◕‿◕。” อิตาโดริ

ฟุชิงุโระมองทั้งสองคนที่ยิ้มแป้นอีกครั้ง ก่อนที่จะละความสนใจ และโดนโนบาระลากแขนไปยังร้านอาหารทางข้างหน้า

“ฮู่ว! ใจหายใจคว่ำเลย!” โยโกะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“นั่นน่ะสิ” อิตาโดริก็รู้สึกไม่ต่างกัน

“พวกเรารีบตามไปเถอะ” โยโกะเห็นว่าโนบาระกับฟุชิงุโระเดินเข้าไปในร้านราเมนแล้ว โยโกะจึงลากแขนเขาจะให้ไปด้วยกัน แต่อิตาโดริกลับจับมือโยโกะ ดึงตัวเธอให้เข้ามาใกล้ ก่อนที่จะจูบลงบนแก้มนุ่มของหญิงสาว

โยโกะหยุดนิ่งและหน้าแดง ยกมือลูบแก้มที่โดนจูบ มองเขาด้วยสายตาที่งุงงเคอะเขิน

อิตาโดริไม่พูดอะไร นอกจากยิ้มโชว์เขี้ยวให้เห็นและจูงมือเธอเดินไปด้วยกัน

ตาบ้าเอ๊ย ( ꈍᴗꈍ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เราต้องไปที่โอกินาว่าเหรอคะ?”

“ครับ ตามที่ภารกิจระบุไว้แบบนั้น”

อิจิจิกำลังขับรถไปตามเส้นทาง พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ โดยอิจิจิได้ขับรถนำพานักเรียนปีหนึ่ง 2 คนไปที่นั่น

“สงสัยจังว่าทำไมถึงไปทำภารกิจแค่เราสองคนนะ?”

“เพราะอาจารย์โกโจบอกว่าจะฝึกฝีมือเจ้าสองคนนั้นเป็นพิเศษไง เธอกับฉันก็เลยว่างกัน” โนบาระตอบทั้งที่ยังเหม่อมองวิวนอกกระจกรถ

มีแค่โยโกะและโนบาระที่ร่วมมือทำภารกิจปัดเป่าคำสาปที่โอกินาว่า

“แน่ใจใช่มั้ยคะว่าภารกิจครั้งนี้ ไม่ได้หลอกเราให้ไปตาย”

คำถามของโนบาระทำอิจิจิเหงื่อตก สายตาของสองสาวทำให้เขาเสียวสันหลังวาบ

“ผมมั่นใจครับว่าภารกิจครั้งนี้ ปีหนึ่งรับมือได้แน่นอน ระดับของคำสาปเป็นระดับสาม”

ในครั้งที่แล้วนั้นปีหนึ่งก็ได้รับบทเรียนไป รวมถึงความเน่าเฟะของเบื้องบนที่โกโจได้เล่าให้ฟัง

ถ้าครั้งนี้ยังซ้ำรอยกับที่สถานพินิจฯ ก็คงไม่มีคำว่าเมตตาที่โกโจจะมอบให้กับพวกเบื้องบนอีกต่อไป

“ถ้าเสร็จภารกิจแล้ว พวกเราอยู่เที่ยวที่นั่นสักสองสามวันได้มั้ยคะ?” โยโกะเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น เพราะเธออยากไปเที่ยวเกาะโอกินาว่ามานานแล้ว ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ไปจริงๆ ถึงแม้ว่าจะเสียดายนิดหน่อยที่มีแค่โนบาระคนเดียวที่มาด้วยได้

“ได้แน่นอนครับ ทางผมได้เขียนคำขอไว้ว่าให้พวกเธอไปค้างคืนที่นั่นได้ เหตุเพราะระยะเดินทางไกลกับจำเป็นต้องมีที่พักชั่วคราว ทางเบื้องบนก็อนุญาตและส่งเงินจำนวนหนึ่งให้กับพวกเธอแล้ว”

“เห ส่งมาจริงด้วย” โนบาระเปิดดูวงเงินในแอพพลิเคชั่นของธนาคาร เงินที่เบื้องบนส่งมาก็มีมากเป็นเลขศูนย์ 5 หลัก พอที่จะเที่ยวเตร่ที่โอกินาว่าได้สบาย

“เราไปเที่ยวให้หนำใจเลยเถอะโนบาระ!”

“ได้เลย!”

สองสาวดีใจออกนอกหน้า อิจิจิยิ้มให้กับความว่าเริงของหญิงสาว ก่อนที่จะเลี้ยวหมุนพวงมาลัย หักเลี้ยวรถเข้าสู่ที่หมาย

รถของอิจิจิจอดตรงทางเข้าของสนามบิน โยโกะกับโนบาระลงจากรถพร้อมกับสัมภาระที่พามา อิจิจิลดกระจกลงและพูดคุยกับสองสาวก่อนจาก

“คงได้ตั๋วเครื่องบินกันแล้วสินะ ถ้าพวกเธอไปถึงที่พักแล้วให้โทร.บอกผมด้วยนะครับ”

“โอเคค่ะ คุณอิจิจิ”

สองสาวโบกมือลาให้กับรถอิจิจิที่ขับตัวรถออกไป โยโกะกับโนบาระลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าไปข้างในเพื่อที่จะไปนั่งรอชั่วโมงบินที่กำลังจะมาถึง

“โนบาระ”

“หืม”

“ถ้าทำภารกิจเสร็จแล้ว เราไปกินอาหารทะเลอร่อยๆ และก็ถ่ายรูปอวดเจ้าพวกนั้นดีมั้ย?”

“ดีเลย! เจ้าพวกนั้นพลาดนะเนี่ยที่ไม่ได้มา”

“เจ๋ง!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gojo x Yoko

In the daytime , he lick my mouth like a cat

But in the nighttime , he kiss my mouth like a man

And treat me like he is the pet owner

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณที่อุดหนุน โอกาสหน้ามาใหม่อีกนะคะ~”

ร้านเบเกอรี่ของโยโกะกำลังดำเนินการไปอย่างได้ดี ขนมหวานที่เธอทำเป็นที่ชื่นชอบของลูกค้าทุกเพศทุกวัยมาก ต่างคนต่างเข้ามาซื้อกันอย่างไม่ขาดสาย โยโกะเปิดร้านมาเรื่อยๆ จนถึงเวลาสามทุ่ม หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่ในร้าน และเมื่อภายในทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอจึงเดินมาที่ทางเข้าออกของร้าน เอื้อมมือขึ้นสูงเพื่อที่จะดึงประตูม้วนลงมา

“เมี้ยว~”

แต่จู่ๆ เสียงร้องของแมวตัวหนึ่งดังขึ้นและเรียกความสนใจจากเธอ มันเป็นแมวพันธุ์เปอร์เซียขนสีขาว ที่ดวงตาของมันมีแว่นกลมขนาดเล็กสีดำปิดดวงตาของมันเอาไว้ มันเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับใช้หัวชนที่ขาของโยโกะ

“อะไรเนี่ย? เจ้าเหมียว? หลงทางกับเจ้าของมาเหรอ?”

โยโกะย่อตัวลงและลูบหัวนุ่มของแมวขาวอย่างแผ่วเบา น่าแปลกที่แมวตัวนี้ใส่แว่นตาด้วย เธอลองดึงออกอย่างแผ่วเบา ก็พบกับดวงตาสีฟ้าประกายเหมือนกับอัญมณี

“ตาแกสวยมากเลยเจ้าเหมียว” โยโกะอดชื่นชมไม่ได้ สวยจนน่าหลงใหล หากใครเป็นเจ้าของแมวตัวนี้ก็คงจะโชคดีเป็นอย่างมาก

“เมี้ยว~”

“อ๊ะ โทษที เดี๋ยวใส่กลับให้” มันร้องเตือนเหมือนกับจะทวงคืนแว่นตาของมัน โยโกะใส่ให้กลับดังเดิม และอุ้มเจ้าแมวขึ้นมา

“คืนนี้อยู่ด้วยกันกับฉันนะ เจ้าเหมียว”

โยโกะดึงประตูม้วนปิดลงด้วยมือเดียว เมื่อประตูปิดสนิทเธอจึงกอดเจ้าแมวทั้งสองมือ ตัวมันนุ่มนิ่มน่ากอดเหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด

“เจ้าเหมียว แกน่ารักที่สุดเลย~!”

“เมี้ยว~”

 

 

 

 

“วันนี้ยังคงเป็นมัฟฟินช็อกโกแลตเหมือนเดิมนะคะ คุณยามาดะ”

“ก็มัฟฟินของหนูทำอร่อยมากนี่ ป้าก็เลยชอบ”

โยโกะสนทนากับลูกค้าวัยกลางคนอย่างสนุกสนาน ยิ้มแย้มของโยโกะทำให้ผู้คนที่ได้เห็นต่างก็อยากคุยกับเธอ ในตอนี้ร้านเบเกอรี่ของโยโกะยังไม่มีคนเข้ามา จึงมีเวลาให้ทั้งสองคนได้สนทนากัน

“เมี้ยว~”

“อุ๊ยตาย นี่หนูเลี้ยงแมวด้วยเหรอจ้ะ?”

การปรากฏตัวของเจ้าแมวช่วยเรียกความสนใจให้กับคุณป้ายามาดะ แมวใส่แว่นดำกระโดดขึ้นมาบนเคาน์เตอร์และชนมือโยโกะ บ่งบอกว่าให้ลูบหัวมัน

“ใช่ค่ะ พอดีหนูเจอมันที่หน้าร้านเมื่อคืนก่อน ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ลองโพสต์ถามหาเจ้าของในทวิตเตอร์แล้วก็ไม่เจอ หนูเลยตัดสินใจว่าจะเลี้ยงไปเลยน่ะค่ะ”

“อย่างนั้นน่ะเหรอ แต่ว่านะ เจ้านี่น่ารักมากเลย หนูตั้งชื่อว่าอะไรล่ะ?”

“ซาโตรุค่ะ” แมวซาโตรุยืนสองขาใช้สองเท้าหน้าค้ำหน้าอกโยโกะ เพื่อที่จะเลียข้างแก้มเจ้าของได้โดยง่าย หญิงสาวยิ้มพร้อมกับอุ้มซาโตรุมานอนหงายไว้ในอ้อมกอด “ตอนแรกหนูตั้งชื่อว่าโมจิ เพราะมีขนสีขาวแถมยังตัวนุ่ม แต่เจ้านี่ไม่ชอบก็เลยเปลี่ยนชื่อมาเรื่อยๆ จนมาจบชื่อนี้น่ะค่ะ”

“คงเป็นผู้ชายสินะ ถึงได้ชื่อซาโตรุเนี่ย” ป้ายามาดะสังเกตเห็นแว่นดำจึงเอ่ยทัก

“ใส่แว่นดำด้วยเหรอเนี่ย?” หญิงวัยกลางคนกำลังจะยื่นมือไปสัมผัสด้วยความอยากรู้ แต่ทว่า แมวซาโตรุกลับปิดหน้าตัวเองซบเข้ากับอกของโยโกะ ไม่ให้ใครได้เห็นหรือสัมผัสมัน

“เจ้าซาโตรุไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับแว่นของเขาค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

โยโกะกล่าวขอโทษแทนแมวของตัวเอง ป้ายามาดะไม่ถือโทษโกรธเคืองแต่อย่างใด

“ไม่เป็นไรๆ คงจะไม่ชินกับคนแปลกหน้าแหละ ว่าแต่ ที่คอหนูมีรอยอะไรน่ะ”

ป้ายามาดะมองไปที่คอของโยโกะ เธอลูบคอตัวเองพร้อมกับเอียงคอสงสัย

“ทำไมเหรอคะ?”

“มันมีรอยแดงน่ะสิ ไม่ได้มีที่เดียวด้วยนะ ตั้ง 4 จุดแน่ะ รอยยุงกัดหรือเปล่า?”

โยโกะลูบคอเพื่อหารอยนูน แต่ผิวลำคอของเธอยังคงเรียบเนียนเป็นปกติ ไม่ได้รู้สึกระคายเคืองแต่อย่างใด

“หนูก็ไม่ได้คันอะไรนะคะ รอยนูนก็ไม่มี สงสัยคงจะทำงานหนักมากไป แพ้เหงื่อมั้งคะ ประมาณนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนหน่อยนะ ไม่ต้องโหมงานหนักก็ได้ ป้าไปแล้วนะ”

“ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะคุณป้า”

ป้ายามาดะยิ้มให้กับโยโกะและซาโตรุ เธอโบกมือลาให้เจ้าเหมียว เจ้าแมวก็ส่งเสียงอำลาในภาษาของมัน ป้ายามาดะเดินถือถุงมัฟฟินและก้าวออกจากร้านไป

“ทำดีมากเลยที่ไม่ข่วนมือคุณป้านะซาโตรุ แกนี่น่ารักจริงๆ”

โยโกะก้มหน้าลงจูบที่หัวของซาโตรุ ก่อนที่จะปล่อยให้มันเดินลงบนพื้น

 

 

 

 

 

“ทำไมถึงมีรอยพวกนี้ไปได้?”

โยโกะกำลังยืนส่องลำคอและหน้าอกของตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวผืนบางสีดำ แม้เวลาจะผ่านมาถึงยามดึกแล้ว รอยแดงจางลงไปบ้างแต่มันก็ยังปรากฏอยู่ให้เห็น

จะคันก็ไม่คัน ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรสักอย่าง

โยโกะเลิกสนใจกับรอยแดงปริศนานี่แล้ว พรุ่งนี้เช้าก็คงหาย แต่ถ้าหลังจากคืนนี้ยังมีมาเพิ่มอีก คงต้องได้ไปหาหมอผิวหนังมารักษา

เสียงขูดดังขึ้นที่อีกฝั่งของประตู โยโกะที่รู้ดีว่าใครจึงเดินไปเปิดประตูให้เข้ามา เจ้าแมวซาโตรุเดินนวยนาดเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับกระโดดขึ้นเตียง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ร้องเรียกให้เจ้าของแสนสวยเข้ามานอนด้วยกัน

“เมี้ยว~”

“จ้าๆ” โยโกะรับคำและขึ้นนอนบนเตียงด้วยกัน หญิงสาวอุ้มเจ้าแมวซาโตรุแนบอกและยกผ้าห่มมาพาดร่างกายของทั้งสอง

“ให้ฉันถอดแว่นให้ไหม?”

“เมี้ยว~”

ซาโตรุร้องปกติตามที่เวลาอ้อนเธอ โยโกะยื่นมือดึงแว่นกลมอักเล็กออกให้อย่างแผ่วเบา ดวงตาสีฟ้าประกายจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันของโยโกะ

เธอวางแว่นเล็กไว้ที่โต๊ะข้างเตียงที่มีโคมไฟตั้งอยู่ ก่อนที่จะปิดโคมไฟ ภายในห้องมืดมนแต่ก็มีแสงสว่างจากดวงจันทร์ส่องเข้ามา เพราะวันนี้มีดวงจันทร์ส่องสว่างเต็มดวง จึงทำให้เห็นบรรยากาศภายในห้องทั้งหมด

“ฝันดีนะ ซาโตรุ”

“เมี้ยว~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

03.00 AM

“อือ…”

หญิงสาวตกอยู่ในห้วงภวังค์หลับฝัน ผ้าห่มที่เคยปิดกายก็ถูกเปิดออก สายเดี่ยวข้างไหล่ของชุดนอนตกลง เนื้อผ้าบางแนบลู่ไปกับผิวกาย ลำคอผิวเนียนกำลังถูกรุกล้ำโดยใครคนหนึ่ง ประพรมจูบอย่างแผ่วเบาแต่ก็สลับเป็นหนักแน่น จนเกิดรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ลำคอไปจนถึงบริเวณเนินอกต่างก็มีรอยจูบที่ฝังลึก

มือใหญ่กำลังลูบไล้ร่างบางของหญิงสาว ถือวิสาสะลอดเข้าใต้กระโปรง ฝ่ามือแนบสัมผัสขาอ่อน เลื่อนขึ้นมาถึงหน้าท้อง จนมาถึงหน้าอกสองข้าง ฝ่ามือนั้นสัมผัสมันจนทำให้หญิงสาวเริ่มที่จะรู้สึกตัว

หญิงสาวร้องครางละเมอ และเสียงของเธอก็เงียบลงเพราะริมฝีปากอิ่มถูกครอบครองโดยเขา ความหวานส่งเชื่อมต่อกันและกัน

โยโกะลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เธอรู้สึกตัวคือมีบางอย่างเข้ามาในปากและสัมผัสกับลิ้นของเธอ และโยโกะก็เบิกตาตกใจเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายผมขาวแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังจูบเธอ!

“อื้อ!” โยโกะรัวมือทุบอกพยายามดันให้ออกไป แต่เพราะอีกฝ่ายที่ตัวใหญ่กว่ากลับจับข้อมือทั้งสองตรึงไว้บนเตียง พร้อมกับกดจูบให้หนักแน่นกว่าเดิม จนเมื่อเธอยอมอ่อนข้อและคล้อยตาม ชายผมขาวจึงยอมถอนจูบออก

โยโกะรีบสูดหายใจเข้าออกทันที ใบหน้าแดงก่ำ มองตาคนแปลกหน้าที่ทำการอุกอาจแบบนี้กับเธอ

“โยโกะ…”

เสียงนุ่มของเขาเรียกชื่อเธอ นั้นเป็นสิ่งที่เธอตกใจเป็นอย่างแรก แต่ต่อมาที่ทำให้เธอต้องตะลึงยิ่งกว่า เพราะดวงตาสีฟ้ากระกายคู่นั้น มันทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยมาก่อน ผมสีขาวของเขาทำให้โยโกะไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองคิดเท่าไหร่

“ซาโตรุ…”

“ครับ~”

การขานรับของเขาทำให้โยโกะมั่นใจขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์

โยโกะมองสำรวจร่างกายของเขาที่คร่อมตัวเธอ แต่ก็ต้องหลบตาทันควันเมื่อเห็นว่า ซาโตรุเปลือยเปล่าทั้งตัว

“ซาโตรุ นายไปใส่เสื้อผ้าก่อนได้มั้ย?...”

“อะไรกัน เธอก็เคยอุ้มผมตอนที่ผมไม่ใส่อะไรเลยนี่นา”

“นั่นมันไม่ใช่แบบนั้น… อ๊าย ซาโตรุ! อย่าทำแบบนั้น!”

ซาโตรุก้มลงจูบบนเนินอกของเธอ มือของเขาข้างหนึ่งเลื่อนมาปิดปากของโยโกะ ก่อนที่จะใช้ฟันกัดบนเนื้อนุ่มด้วยความอยาก

โยโกะร้องเพราะความเจ็บแต่มีมือของเขาปิดปากเธอไว้ เมื่อซาโตรุกัดเนื้อผิวของเธอจนพอใจ จึงเลื่อนมือเธอออกจากปาก ก่อนที่จะเลื่อนลงต่ำไปเรื่อยๆ

“ผมไม่ใช่แมวธรรมดาหรอกนะโยโกะ และคืนนี้เป็นคืนที่ผมจะกลายเป็นมนุษย์ได้ด้วย”

“ซาโตรุ…”

“นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผมได้เป็นมนุษย์ตลอดไป โยโกะ คุณจะช่วยผมได้”

“…”

“งั้นพรุ่งนี้ปิดร้านเลยนะ เพราะตั้งแต่คืนนี้ไปจนถึงเที่ยงคืนของอีกวัน เราจะทำด้วยกันไม่มีหยุด”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#Hi guysssss welcome back to my Fanfiction yeahhhhhhh 

#ไม่เจ๊อะ กันนาน คิดถึงจังเล๊ยยยยยยยยย 

#เพิ่งสอบเสร็จทุกอย่างไปหมาดๆ ค่ะคุณ แบบ เข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กม.6 ถึงอยากติดรอบพอร์ตกัน แงง เพราะไม่ต้องมาสอบข้อสอบดมกาวของนังสทศ.ไงเล่า! 

#นิล ลิน ภีม ไม่ใช่ใครที่ไหนค่ะ ตลค.เหล่านี้มาจากนิยายออริจินัลของเราเองงงง เรื่องไพลินนิลากัณฑ์ค่ะ!!!! เนื้อเรื่องเป็นยังไงก็ตามไปอ่านได้น้า ส่วนจะไปต่อมั้ย ขอเขียนฟิคนี้ให้จบก่อน ติดหล่มอยู่ 55555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #212 user1106 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 14:41

    อยากอ่านต่อแล้วว💕
    #212
    0
  2. #204 minxxix (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 07:47
    แงงงงง ซาโตรุไอ่เมี๋ยวร้ายกาจจจจ
    #204
    1
    • #204-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 25)
      5 เมษายน 2564 / 08:26
      -เมี๋ยวมันร้ายกาจจจจจ
      #204-1
  3. #203 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 07:12
    คิดถึงคูมไรท์เหมือนกันกั๊บ!!
    #203
    1
    • #203-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 25)
      5 เมษายน 2564 / 07:15
      คิดถึงคุณพี่ชายสามตาาาาาา (。•̀ᴗ-)✧
      #203-1