[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 24 : โยโกะกับการเลือกเส้นทาง + Special part : In the fitting room

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    24 มี.ค. 64

 

*โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน*

*ในตอนนี้มีภาษาและคำไม่ที่สุภาพ ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 15 ปีควรได้รับคำแนะนำ*

 

 

 

 

 

ไม่ว่าคนอื่นจะร้องขออย่างไร ก็ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงความต้องการของณัฐวัฒน์ได้

อิตาโดรินั่งเฝ้ามองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มือของเขากอบกุมมือเรียวบางของเธอ ยกขึ้นมาแนบแก้มตัวเองอย่างอ่อนโยน

อิตาโดริรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เขารู้ตัวว่าตัวเองก็เป็นส่วนที่ทำให้โยโกะต้องเผชิญกับการสูญเสีย ถึงแม้เขาจะไม่ได้เป็นคนกระทำโดยตรงก็ตามที แต่คำพูดของณัฐวัฒน์ที่พูดต่อหน้าเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

‘การมีอยู่ของแกจะทำให้คนอื่นต้องตาย แกจะทำให้โยโกะต้องเจ็บปวดมากขึ้น’

อิตาโดริข่มตาเพื่อไม่ให้ความเจ็บปวดไหลออกมา กัดปากอดกลั้นเพื่อไม่ให้จิตใจต้องถูกกัดกร่อนไปมากกว่านี้

อิตาโดริไม่กลัวความตาย แต่กลัวที่จะต้องเหงา ต้องโดดเดี่ยว ต้องมองดูคนรอบข้างที่เขารักจากไปทีละคน หรือหายไปพร้อมกัน ในตอนแรกที่เขารับรู้ว่าตัวเองจะต้องถูกประหาร เขาเองก็ทำใจไว้ได้แล้วส่วนหนึ่ง แต่พอได้มีคนอื่นๆ เข้ามา เขาก็ไม่กลัวแล้วว่าจะต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป

โยโกะก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่อิตาโดริอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ

เป็นครั้งที่เขาได้รู้จักกับความรัก

เขารักเธอมาก และไม่พร้อมที่จะเสียเธอไป

สุดท้ายอิตาโดริก็ปลดปล่อยความเจ็บปวดออกมา เขาร้องไห้เงียบๆ โดยมือของเธอยังคงแนบข้างแก้มของเขา มือของเธอสัมผัสกับน้ำตาที่ไหลออกมา แต่ต่อให้น้ำตาของอิตาโดริไหลรินออกมามากแค่ไหน ก็ไม่มีท่าทีว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาเลย

เขาร้องไห้อยู่เนิ่นนาน จนฟุบหัวหลับบนมือของโยโกะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เจอกันอีกครั้งนะ โยโกะ”

ดวงตาทับทิมมองหญิงสาวที่จมอยู่ในห้วงนิทรา มือใหญ่ที่มีเล็บคมสีดำเอื้อมมือปัดไรผมที่ปรกหน้าเธอออก เผยให้เห็นสะเก็ดแผลเล็กๆ กับรอยช้ำสีม่วงจาง บนจมูกและปากก็มีหน้ากากช่วยหายใจปิดครอบไว้ เปลือกตาปิดสนิท ไม่รับรู้ถึงการปรากฏตัวของคนหนึ่ง

สุคุนะใช้โอกาสที่อิตาโดริหลับไหลสลับตัวออกมา เขานั่งเท้าคาง ส่วนอีกมือก็คอยลูบแก้มเล่นปลายผมหญิงสาว พินิจมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์

“ข้าอยากแก้แค้นเจ้า อยากให้เจ็บปวดด้วยน้ำมือข้า” จากที่นิ้วมือเกลียวปลายผม ก็เลื่อนมากุมมือเธอ สอดประสานทั้งห้านิ้วให้เข้ากัน “แต่ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าเจ็บปวดเพราะคนอื่น”

อยากจะคอยดูแลตลอดไป

สุคุนะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะดึงปมเชือกบนเสื้อผู้ป่วยหลุดออก เผยให้เห็นบริเวณกลางหน้าอกที่มีรอยแผลฉกรรจ์อยู่ตรงกลาง แม้จะเย็บปิดปากแผลแล้ว แต่ก็ยังดูรุนแรงอยู่ดี ผืนผ้าเปิดออกหมิ่นเหม่เกือบจะเห็นผิวเนื้อเนียนทั้งหมด สุคุนะใช้ปลายนิ้วลูบไล้บริเวณใกล้กับรอยแผลอย่างแผ่วเบา

“หึ เป็นอาคมที่ข้าไม่รู้จัก แต่ช่างมีพิษสงที่ร้ายแรงเสียจริง”

ที่ผู้ชายคนนั้นพูดถูก มันเป็นพิษจากมีดทรงประหลาด ไม่ได้มีใบมีดที่ลำตรงเหมือนกับมีดทั่วไป เขาบอกว่ามันเป็นมีดชวา เอาเถิด เขาไม่สนใจว่ามันจะมาจากไหน แต่พิษที่กำลังกัดกินวิญญาณตอนนี่กำลังรุนแรงในฤทธิ์ของมันเป็นอย่างมาก

สุคุนะเริ่มใช้พลังไสยเวทย้อนกลับในการรักษา พลังเวทสีน้ำเงินค่อยๆ สมานแผลกลางอกของโยโกะอย่างช้าๆ จนเนื้อผิวปิดสนิท ด้ายที่เย็บปากแผลก็สลายหายไป ตามใบหน้าที่มีรอยแผลตำหนิก็จางลง ผิวหน้ากลับมานวลเนียนดังเดิมอีกครั้ง

เมื่อร่างกายของหญิงสาวเป็นดังเดิมปกติ สุคุนะก็ใช้แรงทั้งหมดดึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในร่างกายของโยโกะออกมาสุดแรง

โครม!

เขาเขวี้ยงกลุ่มก้อนสีดำไปที่มุมห้องไม่ยั้งกำลัง ก้อนสีดำเหนียวนั้นตกลงบนพื้น ก่อนที่จะเริ่มขยับไปมา ขยายร่างขึ้นสูงกลายเป็นรูปร่างเหมือนมนุษย์ ที่ปรากฏเพียงแค่ดวงตาสีแดงฉานไร้ม่านตา ฟันแหลมคมสีเดียวกันกับดวงตา ร่างกายไม่อาจบ่งบอกเพศได้

มันจ้องมองสุคุนะด้วยท่าทีอาฆาต ข่มขู่คำรามด้วยเสียงที่แสบแก้วหู ก่นด่าด้วยภาษาประหลาดที่ไม่อาจเข้าใจได้

“เป็นแค่ผีชั้นต่ำ ยังมีหน้ามายืนเสมอข้าอีกรึ?” สุคุนะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น เขาจ้องมองมันด้วยสายตาที่เหยียดหยามและดูถูก “โง่เขลาเสียจริง”

ร่างอมนุษย์สีดำกรีดร้องดังสุดเสียง ก่อนที่จะกระโดดขึ้นฝ้าเพดานห้องและขยับเปลี่ยนจุดเกาะไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหยุดตรงกับเตียงที่หญิงสาวนอนอยู่ มันปล่อยตัวลงมาหวังจะเข้าร่างของเธออีกครั้ง!

สุคุนะยกนิ้วขึ้นมา เขาขยับแค่เพียงนิ้วชี้นิ้วเดียว ร่างกายของผีชั้นต่ำก็แยกส่วนออกเป็น 5 ชิ้น พร้อมกับค้างอยู่กลางอากาศอย่างนั้น

“ชั้นต่ำ โง่เขลา ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเสียเลย” แววตาของสุคุนะเต็มไปด้วยความโกรธ

สุคุนะแบฝ่ามือข้างขวากางออก ก่อนที่จะขยำเข้ามาอย่างแรง ร่างอมนุษย์สีดำที่แยกชิ้นส่วนก็ถูกบีบอัดอยู่กลางอากาศ ก่อนที่จะสลายไปไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

สุคุนะหันมามองโยโกะอีกครั้ง ในตอนนี้ใบหน้าของเธอดูดีขึ้นมาแล้ว เครื่องแสดงชีพจรหัวใจก็มีสัญญาณที่แสดงค่ามากขึ้นเป็นปกติ เธอกำลังฟื้นฟูร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“หึ ฟื้นขึ้นมาเสียเถอะ เจ้าหญิงของข้า”

สุคุนะนั่งเอี้ยวตัวบนเตียงผู้ป่วย มือซ้ายปลดหน้ากากช่วยหายใจออก และใช้นิ้วหัวแม่มือสัมผัสริมฝีปากอย่างแผ่วเบา จากนั้น สุคุนะก็โน้มตัวลงมาประทับจูบบนริมฝีปากของเธอ

สุคุนะไม่ใช่บุคคลที่จะมีความดีอะไรอยู่แล้ว มือที่ว่างของเขาข้างหนึ่งก็ลูบไล้ผิวเนียนไปจนถึงเอวคอด มืออีกข้างที่ยกหัวของโยโกะขึ้นมา เพื่อรองรับจูบของเขาที่ร้อนแรงและกดหนักมากขึ้น น้ำหนักของฝ่ามือก็เพิ่มหนักและเบาลงตามความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ผ่านไปเป็นนาที สุคุนะพึงพอใจในรสจูบแล้วจึงยอมปล่อยมือและถอนปากออกมา

หญิงสาวยังคงอยู่ในหลับฝัน แต่ปากที่บวมเจ่อของเธอก็เป็นพยานว่าสุคุนะได้ฝากฝังความเป็นเจ้าของลงไปอย่างเห็นได้ชัด เขาลูบหัวโยโกะอย่างอ่อนโยน มองหญิงสาวด้วยสายตาที่พึงพอใจเป็นอย่างมาก

“ไว้รอเจ้าตื่นขึ้นมาก่อนเถอะ แล้วเราค่อยมาสุขสมให้มากกว่านี้”

สุคุนะลุกขึ้นยืน สายตาของเขาเหลือบเห็นเสื้อผู้ป่วยที่เปิดเผยให้เห็นเต็มที่ สุคุนะแค่นยิ้มร้าย นึกอะไรสนุกๆ ออก เขานั่งลงบนเก้าอี้และสลับตัวกับอิตาโดริอีกครั้ง

หัวของร่างชายหนุ่มผงกลงอย่างเร็ว รอยสลักสีดำบนใบหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของราชาคำสาปเลือนหายไปแล้ว ตัวตนของอิตาโดริกลับมาเป็นดังเดิม เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ทัศนียภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ประมวลในตอนนี้ไม่กี่วินาที ก็อารามตกใจกับสิ่งที่เขาได้เห็น

อิตาโดริเอามือปิดหน้าที่เด่นแดงของเขาด้วยความเขินอาย ปากพร่ำบนขอโทษรัวๆ ความทรงจำที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหลับก็ฉายเข้ามาให้เห็น ทั้งก่นด่าคนที่อยู่ข้างในกับขอโทษหญิงสาวผู้เป็นเหยื่อให้กับความฉวยโอกาศที่ไม่น่าให้อภัย หากณัฐวัฒน์รู้คงได้ฆ่าเขาตายแน่

อิตาโดริแทบอยากจะกระโดดหนีออกนอกหน้าต่าง แต่เพราะเธออยู่ในสภาพนี้ อิตาโดริเลยไม่อาจอยู่เฉยได้ เขาลุกขึ้นโดยที่ตายังปิด ไม่มองโยโกะจนกว่าเขาจะหันหลังให้ และเมื่อเขาหันหลังให้กับเธอแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ หยิบผ้าขนหนูมาผืนหนึ่ง และเดินกลับมาด้วยตาที่ปิดอีกครั้ง เดินมาด้วยความทุลักทุเลเพราะตาที่ปิด แต่เพราะเขาต้องการที่จะทำแบบนั้น เมื่ออิตาโดริกลับมายืนตรงจุดเดิม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงตำแหน่งของปมเชือก ไม่สนใจตรงส่วนอื่นที่ใกล้กัน แม้มันจะทำให้เขาแทบบ้าคลั่งเกือบตายก็ตาม อิตาโดริเอาผ้าขนหนูวางบนมือทั้งสอง ใช้แทนต่างถุงมือ ค่อยหยิบจับเชือกเส้นอย่างระมัดระวัง มัดผิดมัดถูกมัดเข้านิ้วตัวเองหลายต่อหลายครั้งเพราะปิดตาเอาไว้ แต่อิตาโดริก็ปฏิญาณไว้ว่าจะไม่เปิดตาจนกว่าจะมัดได้ จะไม่แตะเนื้อต้องตัวแม้จะมีผ้าขนหนูมาแทนถุงมือแล้วก็ตาม

เขาทำแบบนั้นอยู่เกือบ 30 นาที จึงมัดเชือกเสื้อสำเร็จ

จะไม่ให้เกิดขึ้นอีก อิตาโดริสัญญากับตัวเองไว้แบบนั้น

คงยากมากขึ้นหน่อย เพราะลึกๆ แล้ว เขาก็ต้องห้ามจิตใจตัวเองให้ได้เช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะเอายังไง ไอ้โย มึงจะกลับไปกับกูมั้ย?”

ณัฐวัฒน์กอดอกถามโยโกะด้วยภาษาไทย ซึ่งมีแต่เธอเท่านั้นที่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เพราะในห้องสัมภาษณ์ของโรงเรียน มีผอ.ยากะ โกโจ กับเพื่อนของเธอทั้งสามคนกำลังนั่งฟังอยู่ข้างๆ ทั้ง 7 คนนั่งบนหมอนรองตามต่ำแหน่งที่ถูกจัดวาง โกโจและลูกศิษย์ของเขานั่งเรียงติดกัน ผอ.ยากะนั่งหัวแถว ณัฐวัฒน์กับโยโกะก็นั่งติดกัน ทิศตรงข้ามกับทั้งสี่คนนั้น

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมา ก็มีเรื่องให้ปวดหัวไม่หยุดไม่หย่อน

ณัฐวัฒน์กลายเป็นผู้ปกครองของโยโกะโดยสมบูรณ์ และเขาจะใช้อำนาจนั้นในการพาโยโกะลาออกจากที่นี่ กลับไทยและเปลี่ยนสัญชาติให้กับเธอ

“ณัฐวัฒน์ ให้เธอตัดสินใจเถอะ” ยากะกล่าว เพราะเห็นว่าณัฐวัฒน์กำลังกดดันเธอทางอ้อมด้วยสายตา “อากิฮิโระ เธอจะว่ายังไง”

“คือหนู…” โยโกะอึดอัดที่จะตอบ เธอปรายตามองเพื่อนที่อยู่ตรงข้าม ต่างก็ส่งสายตาที่สื่อความหมายมาให้ แม้แต่ฟุชิงุโระก็ยังทำ

โยโกะก็มีคำตอบว่าเธออยากอยู่ที่นี่

แต่อีกใจ เธอไม่อยากอยู่ในที่ที่ทำให้จำได้ว่าพ่อเธอตายแบบไหน อยากจะหนีไปให้พ้น

“โยโกะ มึงคิดดีๆ กูไม่อยากให้มึงเสียใจภายหลัง” ณัฐวัฒน์เอ่ยพูดเป็นภาษาไทย ไม่สนใจว่าคนอื่นจะฟังออกหรือไม่ “ที่กูทำไปเพราะกูหวังดี มึงก็เหมือนลูกกูคนหนึ่ง กูรักกูหวงแหน กูเห็นมึงเจ็บ กูก็เจ็บไม่ต่างกัน การที่มึงทนอยู่ที่นี่ต่อไป มันก็ไม่ต่างจากนรกที่หนึ่ง ต่อให้มึงไม่ได้เรียนวิชาที่นี่ กูก็ยังฝึกสอนให้มึงได้นะโยโกะ มึงไม่ต้องห่วงว่ามึงจะเสี่ยงตายที่ไหนอีก”

คำพูดของณัฐวัฒน์ทำให้โยโกะเริ่มเขว ใช่ หากอยู่ที่ไทย เธอก็ไม่ต้องเสี่ยงตาย ไม่ต้องเห็นใครจากไป ไม่ต้องหลั่งเลือดหลั่งน้ำตา ไม่ต้องโหยหายพ่อที่จากไป ที่ไทยยังมีเพื่อนที่เธอไม่ได้เจอนานแล้ว หากกลับไปจิตใจของเธอย่อมดีขึ้น ชีวิตวัยรุ่นของเธอจะได้รับคืนมาเสียที

“ฟังเสียงหัวใจตัวเองนะโยโกะ ผมจะไม่บังคับเธอ” โกโจเอ่ยออกมา ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ที่อยู่ภายใต้ผ้าปิดตาสีดำได้เลย

“โยโกะ…” เสียงของอิตาโดริเรียกให้โยโกะเงยหน้าขึ้นมามอง “อย่าไปเลยนะ”

แต่สายตาของเขากับอีกสองคนทำให้โยโกะต้องชะงัก

ในที่แห่งนี้ เธอเองก็ไม่ได้เดียวดายตัวคนเดียว

มีอาจารย์ที่ประหลาดแต่ก็พึ่งพาได้

เธอยังมีเพื่อน มีคนที่เธอรัก

มีเพื่อนสาวที่แสนสวย

มีเพื่อนชายที่เก่งและเท่

มีเขา… ที่แสนดีและจริงใจ

ทำไมเธอต้องทิ้งพวกเขาไปล่ะ

เธอจะทำตามความต้องการในหัวใจของตัวเองไดัไหม?

เธอสัญญาไว้แล้วนี่นา ว่าจะไม่จากไปไหน

“หนูจะอยู่ต่อ” โยโกะเผลอพูดออกมาเป็นภาษาไทย ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ จึงเปลี่ยนภาษาให้ทุกคนในนี้เข้าใจ “ฉันจะอยู่ที่นี่ค่ะ”

ทั้งสามคนรวมถึงโกโจแสดงความดีใจไม่ต่างกัน

“เธอต้องการแบบนั้นนะณัฐวัฒน์” ยากะหันไปพูดกับอาจารย์ของโยโกะ สีหน้าของเขาดูขัดใจนิดๆ แต่สุดท้ายก็เคารพการตัดสินใจของลูกศิษย์

“ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ เมื่อเธออยากจะอยู่ที่นี่ ฉันก็ไม่คัดค้านอะไรทั้งนั้น แต่ว่า” ข้อแม้สุดท้ายของเขาทำให้ทุกคนตั้งใจฟัง

“ถ้าในอนาคต มีเหตุการณ์ที่ทำให้โยโกะต้องสูญเสียหรือส่งผลกระทบต่อจิตใจเป็นครั้งที่สอง ฉันจะรับเธอกลับไทยสถานเดียว ไม่มีใครจะมาขัดขวางได้ทั้งนั้น”

“ไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอนครับ ผมสัญญา!” อิตาโดริรับคำหนักแน่น แววตาบ่งบอกถึงความแน่วแน่ไม่เปลี่ยนคำ

“ผมที่เป็นอาจารย์ของเธอ ย่อมไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นแน่นอน ก็นะ ผมแข็งแกร่งที่สุดนี่นา” โกโจเอ่ยคำที่เป็นประโยคติดปากเพราะความมั่นใจของเขา ณัฐวัฒน์แค่นหัวเราะก่อนที่จะตอบกลับ

“ผมจะทำนายให้คุณสักเล็กน้อยนะคุณโกโจ ภายภาคหน้าในอนาคตน่ะ ระวังตัวเอาไว้หน่อยก็แล้วกัน ประมาทเอามากอาจถึงฆาตแก่ชีวิต การมีพลังที่แข็งแกร่ง ก็ไม่ได้แปลว่าจะสามารถรักษาใครไว้ได้สักคนหรอกนะ”

“เห็นร่าเริงแบบนี้ ผมก็ไม่ใช่คนประมาทน่ะครับ เก็บคำทำนายของคุณที่ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงหรือไม่ไว้กับตัวเถอะ” โกโจตอบกลับด้วยประโยคที่แสบสันต์พอๆ กัน สงครามประสาทระหว่างอาจารย์ก็ปะทุขึ้นกลางวงสนทนา

“ซาโตรุ สุภาพหน่อย อย่าล้อเล่นกับคำพูดของเขา ณัฐวัฒน์ไม่ใช่คนพูดล้อเล่น” ยากะเอ่ยเตือนเมื่อผู้ใหญ่ตรงหน้าเริ่มจะตีกันเอง และเขาก็รู้นิสัยกับพลังของณัฐวัฒน์เป็นอย่างดี

“ถึงเขาจะมีแขนงวิชาคนละศาสตร์กับฝั่งเรา แต่เขาก็แข็งแกร่งเทียบเท่ากับนายนะซาโตรุ ระวังไว้หน่อย”

“ครับ คร้าบ” แต่ทว่าโกโจก็ไม่ค่อยจะสนใจที่ยากะพูดเท่าไหร่

“ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว คงต้องขอตัวลาก่อน”

“เช่นกัน ขอให้โชคดี”

ณัฐวัฒน์โน้มหัวให้ยากะเล็กน้อย ก่อนที่จะลุกขึ้นและบอกให้โยโกะเดินตามเขามา

“บ้าย บาย คุณนัตโตะคุง~”

เอาล่ะ ตัวเขาเริ่มไม่ชอบไอ้หัวหงอกนี่แล้วสิ

ณัฐวัฒน์เดินนำออกมานอกอาคาร เขาหันหลังกลับมา ยืนประจันหน้าลูกศิษน์จอมดื้อรั้น

โป๊ก!

“โอ๊ย!” โยโกะลูบหัวตัวเอง ขมวดคิ้วเขาหาเพราะเจ็บหน้าผากที่ถูกดีด “ดีดทำไม~!”

“ดีดเพราะมึงดื้อไง ดื้อแพ่งนัก ให้โอกาสไปอยู่ที่ดีๆ แล้วไม่ชอบ มึงอยากตายไปอีกคนเรอะไอ้โย!”

แม้คำพูดของณัฐวัฒน์จะฟังดูไม่ถนอมน้ำใจไปบ้าง แต่ประสงค์เดียวของเขาคือหวังดี อยากเสนอหนทางที่จะทำให้เธอเจ็บปวดน้อยลง

“ก็หนูไม่อยากไปนี่…”

“แล้วมึงไม่อยากไปเพราะอะไร?”

“ก็หนู…” โยโกะเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ “รักเขา…”

ณัฐวัฒน์เงียบนิ่ง โยโกะไม่รู้รู้ว่าเขาทำหน้าแบบไหนเพราะไม่ได้เงยหน้ามอง ไม่กล้ามองด้วยซ้ำ และเธอสังเกตได้ว่าเงามือของเขาเริ่มขยับมาที่หน้าผากอีกครั้ง

“แอร๊! อย่าดีดดิพี่!” โยโกะหลีกหัวหลบ เอามือปิดหน้าผากป้องกันไว้

“มึงนี่นะ ดีดให้หน้าผากแตกสักที สมองจะได้หลาบจำ ความรักเรอะ มันกินได้ที่ไหนกัน”

“ความรักไม่ใช่ของกิน แต่เป็นสิ่งที่สัมผัสด้วยหัวใจต่างหาก” โยโกะพูดประโยคบาดคม ณัฐวัฒน์กลอกตาเป็นเลขแปดให้กับความเจ้าบทเจ้ากลอนของลูกศิษย์ตัวเอง

“ไอ้ความรักที่มึงว่า รู้มั้ยว่ามันทำให้คนเราทุกข์กันมามากเท่าไหร่แล้ว ตัดใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย แล้วมึงรักใครไม่รัก ไปรักคนที่ทำให้มึงทรมานได้อีก ถ้ามึงร้องไห้กลับมา กูจะสมน้ำหน้าให้ดู!”

“พี่ณัฐอะ! ทำไมมาแช่งคนอื่นเขาแบบนี่เนี่ย!”

“กูเตือนต่างหาก เตือนด้วยความหวังดี เผื่อใจไว้ด้วยว่าสักวันมึงจะต้องเสียน้ำตากับคำว่ารักของมึง” ณัฐวัฒน์เอ่ยคำที่อยู่ในใจของเขาทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าลูกศิษย์ของเขายังคงยืนกรานเชื่อมั่นในคำว่ารักของเธอ

“กูเหนื่อยที่จะพูดแล้ว ส่วนเรื่องทาเคชิ กูจะจัดการเอง มึงไม่ต้องห่วง”

“อ่าห้ะ” โยโกะกอดอกเลียนแบบเขา ทำหน้าทำตาดุให้เหมือนณัฐวัฒน์ที่กำลังทำ

“นี่แน่ะ เลียนแบบกูเหรอ?” ด้วยความหมั่นไส้จึงดึงแก้มของโยโกะ เขาไม่ได้ดึงแรงมากแต่เหมือนเนื้อแก้มจะขาดให้ได้สำหรับเธอ

“เจ็บบบบบ พี่ๆ! หนูขอโทษ!” โยโกะแตะแขนของเขาเป็นการยอมแพ้ ณัฐวัฒน์ยอมปล่อยแต่โดยดีและพร่ำบ่นอีกรอบหนึ่ง

“มึงว่ามึงรักมัน มึงจะอยู่ที่นี่ กูจะคอยดูไว้ วันไหนที่มึงร้องไห้กลับมา อย่าหาว่ากูไม่เตือน ไปละ” ณัฐวัฒน์ดันหัวโยโกะเบาๆ ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป

โยโกะลูบแก้มที่ถูกดึงป้อยๆ มองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปจนลับสายตา เหลือแต่เธอที่ยืนลูบแก้มคนเดียวนอกอาคารกับคำพูดของเขาที่วนเวียนอยู่ในหู

มันคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก เชื่อสิ

“โยโกะ~!”

เสียงของอิตาโดริดังลอยขึ้นมาแต่ไกล เธอหันไปมองด้วยรอยยิ้ม ทุกคนกำลังเดินมาหาเธอพร้อมหน้าพร้อมตา

“อาจารย์ของเธอคุยกับเธอนานจัง มีหยิกแก้มอะไรด้วย” โนบาระเอ่ยพูด

“หา? ทุกคนเห็นหมดเลยเหรอ?”

“ใช่ พวกเรายืนดูอยู่ตั้งนานน่ะ จะเข้าไปทักแล้วแต่เห็นเธอยืนคุยกับเขา” ฟุชิงุโระเป็นตอบ

“โยโกะสนิทกับอาจารย์คนนั้นน่าดูเลยน้า อยากให้สนิทกับผมแบบนั้นบ้างจัง” โกโจเป็นคนกล่าวถัดมา

“อย่าเลยค่ะ ที่อาจารย์เป็นแบบนนี้ก็ดีอยู่แล้ว” โยโกะยกมือห้าม ให้สนิทเหมือนกับที่ณัฐวัฒน์ทำกับเธอน่ะเหรอ โอ๊ยพอ เธอเรียนกับโกโจก็ถือว่าเขาใจดีสุดๆ แล้วนะเนี่ย

“ว่าแต่ ตอนนี้เที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินดีมั้ยครับ?” อิตาโดริพูดหัวข้อใหม่ขึ้นมา นั่นทำให้ท้องของโยโกะส่งเสียงให้ได้ยิน

เธอกุมท้องด้วยใบหน้าที่แดงฉ่า “เอ่อ คือ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย แหะๆ ^^;”

“อ๋า นั้นสินะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง!” โกโจออกตัวเป็นป๋าเลี้ยง โนบาระ อิตาโดริ และโยโกะโห่ร้องดีใจ ฟุชิงุโระยังคงท่าทางปกติ เขาจะกินอะไรก็ได้ ตามใจคนที่เลี้ยงข้าว

โนบาระเดินนำหน้าพร้อมกับพูดรายชื่อเมนูที่เธออยากกิน ฟุชิงุโระกับโกโจเดินตามกัน โยโกะกำลังจะเดินไปด้วยกัน แต่มือของเธอถูกรั้งไว้ด้วยมือของอิตาโดริ

โยโกะหันไปมอง เขายิ้มให้ และจับมือของเขากับเธอเข้าด้วยกัน

“ฉันดีใจที่เธอไม่ทิ้งฉัน”

“ฉันไม่มีวันทิ้งนายอยู่แล้ว”

ดวงตาของทั้งคู่เชื่อมต่อกันและกัน สื่อความหมายที่เข้าใจกันเพียงสองคนเท่านั้น

“โห~ สวีทหวานกันจังเลย”

“หา? เจ้านั่นจะมีแฟนก่อนฉันเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้”

เสียงแซวดังลอยมาให้ได้ยิน โยโกะกับอิตาโดรรีบปล่อยมือออกอย่างรวด เคอะเขินหน้าแดงกันทั้งคู่

แต่ในใจก็พองโตเพราะความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ระดับพิเศษเป็นตำแหน่งที่หลุดออกจากการแบ่งชั้นผู้ใช้วิชา ฉันคิดว่าระดับหนึ่งต่างหากคือตัวตนที่จะฉุดดึง ผู้ใช้วิชาคนอื่นๆ และวงการคุณไสย ทั้งความอันตราย ความลับ ค่าตอบแทน พวกระดับต่ำกว่าว่าที่ระดับหนึ่งเทียบไม่ติด” งาคุกันจิ ครูใหญ่โรงเรียนเกียวโตกล่าวกับโทโด และเมย์เมย์ที่ยืนตรงหน้าเขา “พิจารณาจากปัจจัยเหล่านั้นแล้ว เมื่อกี้ว่าไงนะ?”

“เซนอิง มากิ แพนด้า ฟุชิงุโระ เมงุมิ คุกิซากิ โนบาระ มายซิสเตอร์อากิฮิโระ โยโกะกับบราเธอร์อิตาโดริ ยูจิ

 ภายใต้ชื่อของโทโดและเมย์เมย์ ขอแนะนำทั้ง 6 ราย ให้เป็นผู้ใช้วิชาระดับหนึ่ง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maki x Yoko

Her touch made me feel like I’m a melting marshmallow

I’m dawning into her pool of love

Dang , take me please

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้โยโกะกับมากิมาช้อปปิ้งด้วยกันตามประสาผู้หญิง

มากิพูดเปรยไว้ก่อนหน้านี่ว่าเธออยากซื้อถุงน่องเพิ่ม เพราะการปัดเป่าคำสาปนอกสถานที่ในบางครั้งก็ทำให้ถุงน่องของเธอขาด จึงอยากไปซื้อมาตุนเพิ่ม

วันต่อมาที่เป็นวันหยุด โยโกะได้โอกาสจึงชวนมากิไปห้างสรรพสินค้าด้วยกัน

เมื่อมากิได้ซื้อสิ่งที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว มากิจึงเป็นฝ่ายที่ตามใจโยโกะ

“ฉันอยากไปซื้อเสื้อผ้ากับชั้นในน่ะค่ะ อยากไปซื้อเพิ่มเหมือนกัน”

“เอาสิ”

มากิตามใจเธออย่างง่ายดาย ทำให้โยโกะดีใจ คล้องแขนซบไหล่รุ่นพี่และเดินกันไปจนถึงร้านที่พูดถึง

มากิช่วยโยโกะเลือกเสื้อผ้าและชั้นในด้วยกัน จนเมื่อได้ตัวที่อยากลอง โยโกะขอตัวมากิไปลองในห้องลองเสื้อผ้าของร้าน ส่วนมากิก็ยืนรอหน้าห้องที่โยโกะเข้าไป

โยโกะถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่แล้วออกจนหมด เหลือแต่ชั้นในที่ปกปิดร่างกาย ชุดแรกที่เธอสวมใส่ก็คือเดรสสีแดงสายเดี่ยวรัดรูป ผ้ากำมะหยี่ปักลายมังกรดำ โยโกะหมุนตัวส่องกระจกอยู่สองสามทีก่อนที่ยะเปิดประตูให้มากิได้ชื่นชม

“เป็นไงบ้างคะ? ดูดีมั้ย?”

“อืม…” มากิพินิจมองจนโยโกะเริ่มขวยเขิน แต่เธอยังเก็บอาการได้ดีอยู่

“ถ้าใส่สร้อยโชคเกอร์… เธอจะดูเซ็กซี่มากเลย”

มากิกล่าวและเดินเข้าไปใกล้โยโกะ มือของเธอสัมผัสต้นคอระหงและเส้นผมที่ปรกบ่า การกระทำของมากิทำให้โยโกะหัวใจเต้นระส่ำ สายตาหลังกรอบแว่นของเธอที่ค่อยไล่มองจากใบหน้ามาจนถึงเรือนร่างแทบทำให้โยโกะเขินจนจะทนไม่ไหว

“ดะ เดี๋ยวไปเปลี่ยนอีกชุดก่อนนะคะ…”

จากสาวสวยแสนเซ็กซี่ก็กลายร่างเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา เธอรีบเดินเข้าห้องลองชุดอย่างรวดเร็ว รีบดึงประตูปิดและดีดดิ้นเขินอายอยู่หน้ากระจก

โธ่เอ๊ย ใจเต้นไม่ยอมหยุดเลย (•///•)

โยโกะรูดซิปลงถอดเดรสออกทั้งหน้าแดง ยังเหลืออีกชั้นในลายลูกไม้สีโอลด์โรสที่เธอยังไม่ได้ลอง โยโกะแขวนชุดเดรสและกำลังจะปลดตะขอชั้นในที่เธอใส่อยู่

“ลองชุดนานจัง โยโกะ”

แต่ทว่า จู่ๆ มากิก็เข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โยโกะยืนใส่ชั้นในให้มากิเห็นแบบทั้งตัว

“รุ่นพี่~!”

โยโกะอยากจะกรี๊ดแต่เธอก็ยั้งเสียงของตัวเองไว้ได้ ใบหน้าของโยโกะแดงฉ่ามากกว่าเดิมเพราะสายตาของมากิกำลังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันเห็นว่าเธอเข้าไปนาน เลยจะมาช่วยแต่งตัวให้ก็เท่านั้น ว่าแต่ จะลองใส่อะไรล่ะ?”

“เอ่อ คือ ชะ ชั้นในค่ะ…”

“ตัวนี้เหรอ?...” มากิหันไปมองชั้นในแขวนข้างราว เธอหยิบขึ้นมา มองดวงสายตาที่แพรวพราว

“ใหญ่พอดีมือเลยนะเนี่ย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ~!” โยโกะเอ่ยห้าม พยายามแย่งชั้นในลายลูกไม้จากมือมากิ

มากิหลบหลีกพร้อมใช้กำลังของตัวเองที่เหนือกว่าดันตัวโยโกะให้อยู่กับที่ แผ่นหลังติดผนังห้อง มากินใช้มือทั้งสองยืนท้าวแขนผนัง หรี่ตามองด้วยสายตาคนที่เหนือกว่า

หัวใจของโยโกะเต้นตึกตักราวกับมันจะหลุดออกมา เธอเดาอะไรกับการกระทำของมากิไม่ได้เลย แล้วในตอนนี้ก็อยู่ในสถานะที่อันตราย (ต่อหัวใจ) มากๆ เพราะทั้งตัวของโยโกะก็มีแค่ชั้นในที่ปกปิดส่วนสำคัญ

“เย้ายวนดีนี่นา โยโกะ” เสียงมากิกระซิบข้างหูทำให้โยโกะเข่าอ่อน มือขวาของเธอก็ลูบไล้เรือนร่างของหญิงสาว ก่อนที่จะเลื่อนนิ้วและปลดตะขอเสื้อชั้นใน มากิมองด้วยสายตาที่ชื่นชม

“รุ่นพี่ เดี๋ยวพนักงานเขา—”

“ไม่มีใครเข้ามาหรอก ฉันล็อคประตูไว้แล้ว” มือของมากิก็ค่อยๆ เลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ

“แค่อย่าส่งเสียงดังก็พอ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#แซ่บบบบบบ มากิร้ายกาจ! 

#สาคูก็ร้ายพอกัน! 

#จุ๊ๆ ไว้ ห้องลองเสื้อเขาไม่ให้เสียงดัง 

#ปรับแก้เนื้อหานิดนึง เดี๋ยวแรงเกินเด็กดีแบนเอา 

#แต่ใน Raw ไรท์ไม่ปรับนะคะ!! เหมือนเดิมทุกอย่าง!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #202 plubploy panida (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 07:07
    ฟ้เหดห มากิจ๊างงง*///*
    #202
    1
    • #202-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 24)
      26 มีนาคม 2564 / 11:58
      มากิซังร้ายกาจมาก ไม่ไหวเลย /////
      #202-1
  2. #201 minxxix (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 20:04
    มากิซั๊งงงงง ลุนแลงอ่าาาา
    #201
    1
    • #201-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 24)
      24 มีนาคม 2564 / 20:09
      ลุนแลงแต่รักนะ ♥️
      #201-1
  3. #199 RAPMONYA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 08:28
    รักป๋าสาคูที่ชูดดดดดด
    #199
    1
    • #199-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 24)
      24 มีนาคม 2564 / 12:39
      FC เลยค่ะคนนี้เนี่ย 55555 🤣
      #199-1
  4. #198 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 05:21
    พี่มากิ!!!
    #198
    2
    • #198-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 24)
      24 มีนาคม 2564 / 05:26
      มากิเซมไปปปปปปป
      #198-1
    • #198-2 พี่ชายสามตา(จากตอนที่ 24)
      24 มีนาคม 2564 / 05:28
      ร้ายกายจรีงงงงๆ
      #198-2