[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 23 : โยโกะกับการถือกำเนิดของพลัง + Special part : I can be your hero

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    23 มี.ค. 64

 

ทาเคชิลูบหัวของโยโกะที่นอนอยู่บนตักของเขาอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า

ดวงตาเธอหลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ศีรษะและเส้นผมปกคลุมบนตักของเขา

ทาเคชิยิ้มด้วยใจที่เปี่ยมรัก เขาคอยดูแลมาตั้งแต่แรกเธอกำเนิด แม้ช่วงเวลานั้นมันจะยากลำบากเอามากๆ แต่เขาก็ขอบคุณตัวเองในตอนนั้น ที่เลือกที่จะดูแลเธอต่อ ไม่นำตัวโยโกะไปทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือหน้าบ้านของใครคนอื่น เพียงเพราะตัวเองตีตนไปก่อนไข้ว่าจะเลี้ยงเธอไม่ไหว

คำถามของโยโกะยังคงอยู่ในหัวของเขา ทำไมถึงให้เธอเป็นนักไสยเวท ตัวของทาเคชิเองก็ให้คำตอบไม่ได้ เพราะเขามีแต่คำตอบว่า ไม่เคยอยากให้เธอเป็นนักไสยเวท

แค่อยากให้ลูกได้เติบโต และเป็นคนดีก็เท่านั้น

ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่พยายาม เขาทำทุกอย่าง แต่ผลลัพธ์มันก็ยังเหมือนเดิม เธอเห็นพวกสิ่งลี้ลับมาตั้งแต่เล็ก บางครั้งก็มาในรูปแบบเป็นมิตร แต่ในบางครั้งก็มาในรูปแบบที่จะเอาชีวิตของโยโกะไป ทาเคชิต้องอยู่ด้วยความระแวงทุกนาที ว่าเธอต้องไปเจอพวกนั้นข้างนอกอีกเมื่อไหร่ เวลาห่างลูกก็กระวนกระวายใจ ถึงเวลาเลิกเรียนก็ไปรับโดยไม่รีรอ ถ้าเธอหายไปจากจุดที่รอเพียงแค่ไม่นาน นั่นก็ทำให้ทาเคชิสติแตกแทบบ้าได้ เขาเหนื่อย เขาอยากละหน้าที่จากตรงนั้น แต่เพราะมีเธออยู่ เขาจึงทำใจทิ้งไปไม่ได้

จนเมื่อได้พบกับณัฐวัฒน์ ความเหน็ดเหนื่อยในใจเขาก็ได้ถูกปลดปล่อยเสียที

ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าไสยเวทที่แท้จริงมันคืออะไร เรื่องเหนือธรรมชาติ? ไสยศาสตร์มนต์ดำ? นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถสัมผัสถึง แต่ณัฐวัฒน์ก็ได้ทำให้ทาเคชิรู้ว่า ลูกสาวของเขาครอบครองพลังที่น่าอัศจรรย์มากแค่ไหน

ตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ญี่ปุ่น โยโกะก็เริ่มต้นทำงานเกี่ยวกับด้านนี้ ใกล้เคียงกับที่ณัฐวัฒน์ทำแต่คนละแขนงกัน อาจารย์ของโยโกะกล่าวว่าอย่างนั้น แรกๆ เขาก็ห้ามปราม อยากให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างวัยรุ่นทั่วไปและไม่อยากให้อันตรายเกิดขึ้นกับเธอ แต่มีหรือที่ลูกสาวหัวดื้อจะเชื่อฟัง เขาจึงทำได้เพียงแค่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ

ในเมื่อโยโกะได้เติบโตและเรียนรู้มากขึ้นแล้ว เขาจึงยอมปล่อยเธอไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มันจะใช้ได้เหรอ กับผู้หญิงคนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้ก็ได้”

วิญญาณคำสาปคนหนึ่งกล่าวกับบุคคลที่วางแผนที่จะใช้วิธีหนึ่ง

“ใช้ได้แน่นอน กับเธอคนนี้น่ะ” ชายผู้นั้นยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ “เป็นการสั่งสอนรูปแบบหนึ่งว่า การช่วยเหลือคนอื่นจากความตาย มันก็มีราคาตอบแทนที่ต้องเท่าเทียมเช่นกัน”

จากนั้น ชายผู้นั้นก็ยื่นบางอย่างให้กับวิญญาณคำสาป

“ใช้นี่ด้วยนะ ตอนมีโอกาสก็ปักลงบนตัวเธอได้เลย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

08.00 PM Sendai , Japan

“กลับมาแล้วครับ”

ทาเคชิถือถุงข้าวของวัตถุดิบทำอาหารเข้าบ้าน เมื่อวานที่ทานอาหารกัน โยโกะเอ่ยว่าอยากกินแกงมัสมั่นและซูชิฝีมือเขา ทาเคชิรับปากว่าจะทำให้เธอกินอย่างแน่นอน และวันนี้ก็มาถึง

เขาเดินเข้ามาในบ้าน ไร้วี่แววของลูกสาว ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าต้องไปรับงานข้างนอก ก็แปลว่ายังคงไม่เสร็จธุระ

ทาเคชิวางสิ่งของลงบนโต๊ะและเริ่มหยิบวางออกมานอกถึงทันที เตาแก๊สเปิดขึ้นและมีหม้อวางต้มน้ำเดือดอยู่ในนั้น ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามปกติ

เพล้ง!

เสียงของบางอย่างตกแตกลงบนพื้นดังมาจากห้องนั่งเล่น ทาเคชิเดินออกจากครัวและเดินตรงไปที่จุดเกิดเหตุ เขาพบว่าแจกันดอกไม้สีขาวแตกละเอียด ชิ้นส่วนวางกระจัดกระจาย ดอกทิวลิปที่ใส่ในแจกันก็ตกอยู่ไม่ไกล

ทาเคชิมองด้วยความไม่เข้าใจ แจกันตกแตกได้ยังไง? ก็ในเมื่อไม่มีลมผ่านเข้ามาสักนิด แถมยังตั้งที่จุดที่ไม่น่าจะล้มได้ เขาคิดอยู่นานแต่สุดท้ายก็ละความสนใจ จึงก้มต้วลงเก็บเศษแจกันอย่างระมัดระวัง

ครืด!

เสียงของหนักดังลากพื้นมาจากฝั่งบนชั้นสองของบ้าน ทาเคชินิ่งชะงัก มือหยุดกระทำการใดๆ สองหูฟังเสียงประหลาดที่ยังดังเรื่อยๆ อยู่

ในใจทาเคชิเริ่มเต้นรัว ความคิดชั่ววูบหนึ่งนั้นเต็มไปด้วยความกลัว แต่อีกความรู้สึกที่อยากรู้มันผลักดันให้เขาลุกขึ้นยืนอย่างๆ ช้า หยิบมีดคมด้ามหนึ่งถือไปด้วย และค่อยๆ เดินขึ้นบันไดด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด

ในแง่หนึ่งอาจจะเป็นโจรที่แอบขึ้นบ้าน หรือไม่ก็เสียงกิ่งไม้เคาะหน้าต่าง อย่างไรตอนนี้เขาก็ต้องตั้งสติให้มั่นเสียก่อน

ทาเคชิเดินมาถึงประตูห้องนอน 2 ห้องที่ตั้งเยื้องกัน ทาเคชิเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของเขาห้องแรก เปิดไฟในห้องจนสว่าง และก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากเตียงนอนที่พับผ้าห่มเรียบร้อย กับภายในห้องที่สะอาดสะอ้าน

ทาเคชิปิดประตูห้องนอนของตัวเอง เหลืออีกห้องที่ยังไม่ได้เข้าไปดู คือห้องนอนของโยโกะ

ครืด! ครืด!

เสียงประหลาดนั่นดังออกมาจากห้องนอนของโยโกะอย่างชัดเจน

ทาเคชิจับด้ามมีดไว้แน่นหนา ก้าวเดินไปที่ประตูห้องนอนของโยโกะด้วยใจระทึก สีหน้ามีแต่ความเครียด เมื่ออยู่จุดที่ใกล้พอประมาณ ทาเคชิเอื้อมมือสั่นเทาของตัวเองไปบิดลูกบิดของประตู

ประตูถูกเปิดออกแล้ว และภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ

เตียงนอนสีเหลืองครีมกับผ้าห่มที่ยับยู่ยี่

ทาเคชิเปิดไฟให้ส่องสว่าง ทุกอย่างก็ยังเป็นดังเดิม ผ้าห่มที่ไม่ได้พับ กับภายในห้องที่รกนิดหน่อย

ทาเคชิมองสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเข้าไปในห้องพรัอมกับค้นหาทุกซอกทุกมุม แม้แต่ใต้เตียงเขาก็ก้มดู ตู้เสื้อผ้าก็เปิดประตูกว้าง

ไม่มีอะไรเลย

คงจะเป็นเสียงกิ่งไม้ขูดผนังจริงๆ

ทาเคชิมองไปที่หน้าของห้องนอน ข้างนอกมีลมพัดจึงทำให้หน้าต่างของต้นไม้ขยับอยู่เนืองๆ จะขูดแรงหรือเบาก็แล้วแต่ลมที่พัดเพ

ทาเคชิจัดเตียงนอนของโยโกะให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อยตามประสาคนเรียบร้อย เมื่อเสร็จธุระทุกอย่างแล้วจึงเดินไปหยิบมีดที่ตั้งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กไม่ไกล เดินตรงไปที่ประตูพร้อมเอื้อมมือกดสวิตช์ เมื่อภายในห้องมืดสนิท ทาเคชิจึงจับลูกบิดปะตูและกำลังจะปิดมัน

แต่ทว่า มันกลับมีบางอย่างที่จับบานประตูไม่ให้ปิดลงได้

มือข้างหนึ่งจับบานประตู ทิศทางมาจากด้านในห้องแต่ไม่เห็นท่อนแขนและลำตัว ก่อนที่จะต้านแรงของทาเคชิและง้างให้เข้ามา ค่อยๆ เผยให้ร่างประหลาดที่ไม่ใช่คน ผิวสีขาวขุ่น ดวงตามี 4 ดวง ปากอ้าเห็นฟันขบกัน ท่อนล่างของมันเหมือนมีส่วนที่ห่อหุ้มเป็นเปลือกสีดำ สูงใหญ่ราว 2 เมตรนับจากพื้น

ทาเคชิเงยหน้ามองด้วยตาเบิกโพลง เหงื่อไหลแตกพลั่ก นิ่งจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากร้องออกมา

ทั้งคู่ต่างมองดวงตากันและกัน เขายืนตัวนิ่ง มันก็เช่นกัน เป็นอย่างนี้อยู่เป็นนาทีก่อนที่ทาเคชิจะบังคับมือข้างที่ถือมีด จ้วงแทงเข้ากลางหน้าท้องอย่างจัง

เมื่อได้สติกลับมา ทาเคชิก็รีบวิ่งลงบันไดสู่ข้างล่าง สองขาไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะก้าวเดิน แต่เขาก็ฝืนตัวเองไว้ กลัว กลัวเหลือเกิน ใครก็ได้ช่วยด้วย!

เข้าวิ่งมาถึงหน้าประตู ใส่รองเท้าอย่างลวกๆ และเปิดประตูมือพัลวัน

แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับวางแผน เมื่อทาเคชิเปิดประตูออก ก็พบกับกำแพงสีดำสนิทขวางทางออกไว้ ทาเคชิพยายามออกแรงทุบตีเพียงไร มันก็ไม่แม้แต่จะพังทลาย จนกระทั่ง เสียงฝีเท้าหนักก้าวลงบันไดกำลังดังขึ้นมาเรื่อยๆ ทาเคชิยืนนิ่ง หยุดการเคลื่อนไหวทุกสิ่งทุกอย่าง สมองของเขาสั่งให้ยอมแพ้เสียแล้ว และในที่สุด เสียงฝีเท้าหนักก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเขา

ทาเคชิหันไปมองด้วยท่าทีที่เชื่องช้า ราวกับเวลามันหยุดลงเมื่อตัวประหลาดอมนุษย์ยืนอยู่ตรงหน้าเขา น้ำตาของทาเคชิไหลพราก เหงื่อตกตัวสั่นเทา มันมองตรงมาที่เขา จ้องมองไม่วางตา แผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องของมันก็สมานหายไปเสียแล้ว

ถ้าสิ่งนี้เขาเรียกว่าเรื่องเหนือธรรมชาติ โยโกะต้องเจออะไรแบบนี้เกือบทุกวัน

โยโกะจะช่วยเขาได้…

ดังมีแสงสว่างสาดส่องตรงทางออก ทาเคชินึกขึ้นได้ว่าที่ห้องนั่งเล่นมีโทรศัพท์บ้านตั้งอยู่ หากเขารีบวิ่งโทรไปหาเธอ โยโกะก็จะกลับมาช่วยเขาได้ทันเวลา

ทาเคชิสลัดทิ้งความกลัวในใจออกไป จับตามองทุกฝีก้าวที่วิญญาณคำสาปตรงหน้า ส่วนมืออีกข้างก็ค่อยๆ เลื่อนจับด้ามร่มที่ตั้งอยู่ข้างริมประตูอย่างช้าๆ ยกปลายร่มขึ้นมาเป็นอาวุธป้องกันตัว

ทาเคชิจับตาสังเกตทุกฝีก้าว พร้อมกับคิดวิธีหาทางที่จะไปยังห้องนั่งเล่น

จู่ๆ วิญญาณคำสาปก็เริ่มต้นพุ่งมือเข้าหาทาเคชิ นั่นจึงเข้าทางกับแผนการที่เขาวางไว้ ทาเคชิหลบหลีกว่องไวพร้อมกับแทงปลายร่มไปที่ลูกตาดวงหนึ่งของมันอย่างรุนแรง มันกรีดร้องส่งเสียง ทาเคชิรีบปล่อยร่มและวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

ทาเคชิก็วิ่งมาถึงได้สำเร็จ เขาพุ่งไปที่โทรศัพท์บ้าน กดเบอร์โทรของโยโกะอย่างเร็วนี่และยกขึ้นมาแนบหู

ปลายสายไม่รับ ทาเคชิจึงฝากข้อความเสียงไปแทน

“โยโกะ!! ลูก—”

ฉัวะ!

เสียงของเนื้อที่ถูดเฉือนดังขึ้น ณ ที่ตรงนัั้น

ทาเคชิยืนนิ่ง ดวงตาค้างไร้แวว ก่อนที่จมูกที่มีรอยเลือดไหลเป็นเส้นตรง ใบหน้าครึ่งซีกฝั่งซ้ายหลุดเลื่ิอนออกมา แล้วก็ตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง

มือที่ถือโทรศัพท์บ้านก็ร่วง ร่างของทาเคชิล้มนอนลงบนพื้น ตาอีกข้างที่ยังอยู่ก็ยังคงเปิดค้างไว้ เขาได้เสียชีวิตไปแล้ว

วิญญาณคำสาปก้มตัวลง ยกใบหน้าซีกซ้ายที่หลุดออกขึ้นมากิน เมื่อมันกินใบหน้านั้นหมด ก็เริ่มมาจัดการกับศพทาเคชิต่อ

จนมาถึงเวลาที่โยโกะได้กลับมาพบเห็น

 

 

 

 

 

โยโกะนั่งกอดศพพ่อของเธอด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอร้องไห้น้ำตาเปียกปอน ต่อให้เลือดและเศษเนื้อจะเปรอะเปื้อนบนเสื้อของเธอ โยโกะก็ยังคงกอดร่างของเขาไม่ปล่อย

“พ่อ… พ่อคะ…”

ลำคอของเธอปวดร้อน ดวงตาพร่ามัว สองมือที่ตระกองกอดร่างไว้แนบแน่น ภายในใจก็เศร้าโศกและสุมไฟแค้นที่ก่อตัวขึ้น คำสาปตัวนั้นที่ฆ่าพ่อเธอ มันเป็นตัวเดียวกับที่อยู่ที่สถานพินิจฯ

และในตอนนี้ โยโกะก็สัมผัสได้ถึงวิญญาณคำสาปตัวอื่นในบริเวณบ้านหลังนี้

“ออกมา!! ฉันบอกให้ออกมา!!”

โยโกะตวาดดังลั่น สอดสายตามองหาทุกทิศทาง หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อมือของตัวเอง

โยโกะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยกแขนขวาขึ้นมา เรียกพลังเวทเสกปืนพกสีทองขึ้นมาในมือ นิ้วชี้ลั่นไกยิงตรงไปที่หน้าจอโทรทัศน์

ปัง!

โทรศัพท์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ และบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในรัศมีการยิงของโยโกะปรากฏตัว ร่างโปร่งใสที่ค่อยๆ คืนรูปร่างดังเดิมเผยโฉมมากขึ้น ที่บ่าของมันมีรูกลวงโบ๋และเลือดไหลล้นทะลัก มันอ้าปากพะงาบๆ เบิกดวงตาทั้ง 4 ดวงมองหญิงสาวที่ถือปืนชี้ต่อตัวมัน

เสียงลูกปืนดังขึ้นอีกหลายนัด ปัง! ปัง! โยโกะไล่ยิงวิญญาณคำสาปทั่วรอบทิศทาง จนแผลที่สองที่โยโกะยิงตรงขาของมัน วิญญาณคำสาปก็หายตัวไปอีกครั้ง

โยโกะลุกขึ้นพร้อมกับประคองร่างไร้วิญญาณของทาเคชิ เธอพาเขามานอนที่โซฟา ก้มจูบลงบนหน้าผากครึ่งซีกของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

โยโกะวิ่งขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองของบ้าน ตามที่เธอคาดคิด มันมาหลบอยู่บนนี้ ที่บ่าและขาของมันกำลังรักษาตัวเองอยู่ ผิดวิสัยคำสาประดับพิเศษที่จะสามารถรักษาตัวเองได้ทันที มันมองหน้าเธอด้วยความหวาดกลัว แต่โยโกะไม่สนใจ ไม่เหลือความเมตตาให้แก่มัน เธอกระโจนพุ่งไปข้างหน้าและจับตรีศูลสีทองจ้วงแทงเข้าไปที่หัวของมัน

วิญญาณคำสาปหลบหลีกได้ว่องไว แต่ก็ต้องระวังภัยอย่างหนักหน่วง เพราะผู้ที่ตามล่ามันมีกำลังและแรงสังหารที่ล้นเหลือ บางจังหวะที่โยโกะจะฟาดคมไปที่ร่างของวิญญาณคำสาป มันหลบได้เฉียดฉิว เพราะถ้าหลบไม่ทัน ร่างกายของมันก็จะมีรอยเฉือนลึกเหมือนกันพื้นและผนังที่โดนลูกหลง

หญิงสาวในตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่คำว่าฆ่า คำว่าปัดเป่ามันไม่จำเป็นสำหรับเธอ เมื่อมันพรากชีวิตของคนที่เธอรัก เพราะความแค้นที่ครอบงำทำให้เธอไม่รับรู้ถึงความรู้สึก ไม่รับรู้ถึงสัมผัส แม้กระทั่งไม่รับรู้ว่าเธอแกว่งอาวุธเฉือนบ้านตัวเองไปเท่าไร เธอรู้แค่เพียงการฆ่า

ฆ่า

ฆ่าให้หมด

อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นดี

จะมนุษย์หรือคำสาป

ไม่ว่าจะใครหน้าไหน

อย่าได้คิดจะร้องขอชีวิตเป็นเด็ดขาด

 

 

 

 

 

 

โจโกะเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดจากอาคารโรงเรียนด้วยใจที่หวาดหวั่น

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

อาจจะแกร่งเกินไป ที่คำสาประดับพิเศษจะรับมือไหว

แต่เขายังไม่อยากยอมรับในข้อนี้ เพราะอย่างไรเสีย มนุษย์ก็ต้องอ่อนแอต่อพลังของคำสาป ต่อให้ผู้ชายที่ชื่อโกโจ ซาโตรุจะเป็นหมากป้องกันฝั่งมนุษย์ก็ตาม สักวันก็ต้องถูกทำให้ล้ม ผู้หญิงคนนี้ก็เช่นกัน เธอจะต้องล้มลงเพราะความแค้นของตัวเอง

โจโกะคิดถูกทุกอย่าง เธอกำลังลุ่มหลงในความแค้น แววตาไร้แวว ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่กำลังที่ควงอาวุธอยู่กลับรุนแรงเหลือประมาณ

แต่ทุกอย่างที่เขาคิด กลับมีสิ่งที่เขามักจะประมาทอยู่ตลอด

โจโกะเบิกตากว้างให้กับภาพตรงหน้า ด้านหลังของหน้าต่างใส วิญญาณคำสาปที่เขาได้ใส่สิ่งนั้นลงไป ถูกสังหารโดยผู้หญิงคนนี้ ด้วยมือของเธอเอง

“เป็นไปได้ไง!?”

เขาเอ่ยถามด้วยความเหลือเชื่อ ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้จะสามารถกำจัดคำสาประดับพิเศษได้

“ไม่ มันก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก”

 

 

 

 

 

โยโกะยืนมองซากคำสาปที่เธอปัดเป่าด้วยสายตาที่ยังคงไร้แวว

ลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ มือของเธอสั่นระริกไม่อาจห้ามได้ ตรีศูลของเธอสลายหายไปแล้ว สายตากำลังจับจ้อง ‘สิ่งหนึ่ง’ ที่ปะปนอยู่ในเศษซากวิญญาณคำสาป

มันเป็นสิ่งที่โยโกะคาดไม่ถึงเป็นอย่างมาก

ก่อนที่เธอจะนึกอะไรออกไปมากกว่านี้ สัญชาตญาณของโยโกะก็พลันรับรู้ได้ทันที เธอหลบหัวหลีกไปทางอื่นภายในวินาทีเฉียดฉิว ปลายเส้นผมถูกเผาไหมด้วยไฟไปเพียงนิด และมันก็พุ่งชนผนัง เพลิงไฟได้ลามลุกไหม้ราวบันไดไปเรียบร้อย

โยโกะหันไปมองด้วยความตื่นหนกปนสงสัย ใคร!? มันเป็นใครกัน!? และเธอก็ได้คำตอบเมื่อวิญญาณคำสาปที่มีหัวรูปภูเขาไฟประทุกับดวงตาหนึ่งดวงอันใหญ่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า มันแสยะยิ้มโชว์ฟันดำให้กับโยโกะ

“เจ้าก็เป็นพวกเดียวกับโกโจ ซาโตรุใช่หรือไม่?”

“แกชื่ออะไร?” โยโกะเอ่ยถาม

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอกชื่อให้มนุษย์อย่างเจ้ารู้” โจโกะยิ้มร้าย ก่อนที่เขาจะใช้พลังเวท บันดาลให้ไฟเผาไหม้บ้านทั้งหลัง เปลวเพลิงและความร้อนประทุอยู่ล้อมรอบโยโกะราวกรงขัง แต่เธอยังคงยืนนิ่งไม่ตื่นตระหนกต่อสิ่งเร้า แววตายังคงจ้องมองคำสาปหัวภูเขาไฟตรงหน้า

“จะมาสู้กับฉันสินะ” โยโกะยกตรีศูลชี้ปลายคมไปหาอีกฝ่าย “ก็เข้ามา”

“ร้องหาความตาย เช่นนั้นก็จะยกให้!” กล่าวจบ การปะทะระหว่างมนุษย์และคำสาปได้เริ่มต้นขึ้น กำลังของโยโกะยังคงรุนแรงไม่มีตก โจโกะรับการโจมตีของโยโกะได้เป็นอย่างดี จังหวะหนึ่งที่โจโกะใช้วิธีเป่าลูกไฟหลายลูกพ่นออกมาจากปากราวห่ากระสุน ระยะยิงเผาขนแสกหน้า โยโกะเหวี่ยงตรีศูลเป็นวงกลมปัดป้องลูกไฟเหล่านั้น และเรียกพลังเวทเสกปืนยาวสีทองขึ้นมา เหนี่ยวไกยิงใส่ร่างคำสาปเป็นการตอบโต้

“ลูกเล่นเยอะดีนี่ แต่ยังไงก็ต้องแพ้ข้าอยู่ดี” โจโกะกล่าวชมแต่ยังคงติดสบประมาท เขาหลบหลีกลูกกระสุนจากปืนยาวสีทองของโยโกะได้ โจโกะถอยตั้งหลักมาถึงหน้าต่างที่เคยเป็นทางเข้าของเขา ดวงตากลมโตของโจโกะจ้องมองหญิงสาวผู้ยืนถือตรีศูลกลางกองเพลิง

“ลาก่อน ผู้ใช้คุณไสย”

ทันใดนั้น เปลวไฟที่กัดกินพื้นบ้านและตัวบ้านก็ได้ลุกโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ม่านเพลิงได้กลบร่างของโยโกะจนมองไม่เห็นเธออีกแล้ว ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของหญิงสาว

โจโกะมองผลงานของตนเองด้วยความพอใจ ก้าวกระโดดจากตัวบ้านไปยังสนามรักบี้ของโรงเรียน

“จุดไฟแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว”

โจโกะหันไปมองไฟที่ลุกโชนเผาไหม้ทั้งหลัง มันสว่างมากในยามค่ำคืนแห่งนี้ ดวงจันทร์โผล่พ้นมวลเมฆ เป็นดั่งพยานให้กับชัยชนะของคำสาป

“หึ ง่ายดายเสีย—”

โจโกะหันหลังและกำลังจะกลับสู่ที่อยู่ของตนเอง แต่ทว่า สัญชาตญาณของเขากลับสัมผัสถึงพลังเวทที่มากล้นเกินขีดจำกัด พลังนั้นกำลังถือกำเนิดขึ้นและอยู่ไม่ไกลจากจุดที่โจโกะยืนอยู่เลย

“ยะ อย่าบอกว่า!”

วินาทีที่ดวงตาลูกใหญ่ของโจโกะหันไปมอง ร่างของหญิงสาวผู้มีท่อนแขนสีทอง 4 กรได้ปรากฏตัวขึ้น มือทั้งสี่กรต่างถือครองจักร ดาบ คันธนูและลูกศร ส่วนมือปกติทั้งสองก็ถือตรีศูลด้ามยาว ร่างกายของเธอไร้บาดแผล ไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากไฟเผา ดวงตาของเธอส่องสว่างเรืองรองเป็นสีขาว ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก กลางหน้าผากก็มีอัญมณีสีดวงอาทิตย์ติดประดับ

โจโกะใช้พลังควบคุมไฟโจมตีใส่โยโกะทันทีที่ได้เห็น ไม่มีแม้แต่เวลาตกตะลึง ตอนนี้โยโกะกลายเป็นตัวอะไร หรือสิ่งไหนก็ไม่อาจรู้ได้ สิ่งที่พอจะเดาได้ในตอนนี้คือถ้าหากพลาด ชีวิตก็จะถูกปลิดชีพในทันตา

ควันโขมงสลายลง เมื่อมันจางหาย ร่างของหญิงสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่หายไปไหน โจโกะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด เตรียมตัวหลบหนีไปให้ไกล

แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่ร่างของคำสาปขยับ ร่างของโยโกะในตอนนี้ก็ได้กระโดดอยู่สูงเหนือหัวโจโกะ ก่อนที่จะจับปลายคมตรีศูล จ้วงแทงลงมาด้วยแรงมหาศาล

ตู้ม!

เสียงพื้นระเบิดดังสนั่นราวกับแผ่นดินไหว สนามรักบี้เกิดหลุมลึกตรงใจกลางสนาม โจโกะกระอักพ่นเลือดออกมาจากปาก ไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิ้วของตนเอง เพราะปลายคมของตรีศูลนั้นปักลงบนหน้าท้องของเขา ไม่เพียงแค่ทำให้เลือดไหลทะลัก แถมยังสร้างความรู้สึกปวดแสบร้อนราวน้ำกรดราดลงบาดแผล

“เจ้า! เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!”

โจโกะตะคอกถาม แต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมาจากเธอ ใบหน้าของโยโกะนิ่งเฉย ก่อนที่แขนข้างที่ถือดาบจะหมุนควงให้ปลายดาบชี้ลงมาที่ร่างของโจโกะ เธอกำลังจะแทงที่ดวงตาของโจโกะในไม่ช้า

ฉึก!

เสียงอาวุธคมเสียบทะลุเนื้อดังขึ้น เลือดสีแดงไหลออกและซึมเข้าไปในเนื้อผ้า โยโกะที่ยืนเหนือหัวคำสาปก็ก้มมองร่างกายของตัวเอง กลางหน้าอกของเธอมีมีดปักมิดด้าม โลหิตไหลทะลักห้ามไม่อยู่

“โชคดีจริงๆ ที่ข้าพกมาด้วย!”

โจโกะพาตัวเองหนีออกมาได้และยืนมองเหตุการณ์จากจุดที่ไกลขึ้น แขนสีทองที่ 4 กรได้หายไปแล้ว ดวงตาของโยโกะกลับมามีม่านตาเหมือนเดิม อัญมณีที่ติดอยู่บนหน้าผากก็หายไปเช่นกัน ร่างกายของโยโกะมีแต่เลือดที่ไหลออกทางปากกับกลางอก

และร่างของหญิงสาวก็ล้มลงนอนบนพื้นดิน ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเธอยังหายใจอยู่หรือไม่

เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ขยับแล้ว โจโกะจึงยอมจากไปโดยดี แผนสำเร็จลุล่วง เขาต้องรีบไปบอกสุงุรุ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งสามคนรีบวิ่งกระเสือกกระสนมาที่โรงพยาบาล รีบเดินทางมาที่ห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบเจอกับโกโจ ผอ.ยากะ กับแขกคนหนึ่งที่ทั้งสามคนไม่รู้จักอยู่ด้วย

ทุกคนที่เข้ามาในห้องนี้ มีประสงค์เดียวกันคือมาพบเจอกับเธอ โยโกะ

ร่างของโยโกะนอนบนเตียงของโรงพยาบาล บนใบหน้าก็สวมใส่เครื่องช่วยหายใจ ด้านข้างเตียงก็มีเสาแขวนถุงน้ำเกลือ กับเครื่องวัดการเต้นของหัวใจ ที่หน้าจอแสดงถึงเส้นชีพจรที่ขยับน้อยมากจนน่าใจหาย

“เกิดอะไรขึ้นครับ?...” อิตาโดริเอ่ยถาม ในขณะที่เดินไปที่เตียงและกอบกุมมือของโยโกะ ส่วนทั้งสองคน โนบาระ ฟุชิงุโระก็ยืนฟังเรื่องราวทั้งหมดอยู่ไม่ไกล

“มีคำสาปบุกโจมตีบ้านของเธอ ตัวบ้านเสียหายทั้งหลัง และมีผู้เสียชีวิต ก็คือพ่อของเธอเอง” ยากะเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมด “อากิฮิโระได้ต่อสู้กับวิญญาณคำสาป สุดท้าย เธอก็ถูกมีดแทงที่กลางอก บาดเจ็บสาหัสจนเกือบไม่รอด เราไปพบเธอนอนสลบอยู่ที่สนามรักบี้ โรงเรียนมัธยมปลายสึงิคาวะ”

“แล้วหาตัวคำสาปเจอมั้ยครับ?”

“ไม่ ไม่เจออะไรทั้งนั้น” คนตอบกลับเป็นณัฐวัฒน์ เขาชูมีดชวาขึ้นมาให้ทุกคนเห็น “ฉันคิดว่าวิญญาณคำสาปที่โยโกะเจอเป็นระดับพิเศษ”

ทุกคนที่ได้ฟังก็มีสีหน้าไม่ค่อยดี โนบาระชี้และเอ่ยถามถึงมีดที่ณัฐวัฒน์ถืออยู่

“แล้วมีดนั่นคืออะไรคะ?”

“มีดที่แทงอกโยโกะนั่นแหละ มันมีอาคมอยู่ข้างใน มีพิษแพร่ที่แพร่กระจายไปถึงวิญญาณ อาคมของมันอยู่แถวประเทศของฉัน อย่างพวกเธอก็ไม่รู้จักกันหรอก”

ณัฐวัฒน์เก็บมีดเข้าฝัก ก่อนที่เขาจะมองตรงไปยังอิตาโดริ

“ไอ้หนู แกคือภาชนะของราชาคำสาปใช่ไหม?”

อิตาโดริกลืนน้ำลายก่อนตอบ “ใช่ครับ…”

“ฉันพบนิ้วเมื่อไปถึง นิ้วที่แกต้องกินเข้าไปนั่นแหละ”

ณัฐวัฒน์กล่าวโดยไม่มีหลักฐาน แต่สายตาและน้ำเสียงของเขาไม่มีความล้อเล่น โกโจกับยากะก็ไม่มีการคัดค้านแต่อย่างใด

“ตั้งแต่วันแรกที่ฉันแนะนำให้โยโกะมาเรียนที่นี่ จนถึงตอนนี้ ฉันก็รู้แล้วว่าฉันคิดผิด ผิดที่ให้เธอมาเรียน ผิดที่ให้เธอต้องมาอยู่ใกล้คนอย่างแก”

“ทำไมล่ะครับ!? คุณจะโทษว่าผมเป็นคนผิดอย่างนั้นน่ะเหรอ!?” อิตาโดริตะคอกถามกลับ “ผมก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเกิดขึ้น!”

“ก็เพราะนิ้วที่แกกินเข้าไป มันก็ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้!”

“แต่ผม แต่…” อิตาโดริจนปัญญาจะหาเหตุผลมาสู้ การมีอยู่ของเขาทำให้คนอื่นต้องตาย

“เพื่อไม่ให้ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นในภายหลัง และตัวฉันที่เป็นผู้ปกครองของโยโกะ” ณัฐวัฒน์หันไปมองยากะ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังชัดเจน

“ฉันจะพาเธอลาออกจากโรงเรียนไสยเวท พร้อมทั้งพาเธอออกไปจากญี่ปุ่น และเปลี่ยนสัญชาติของเธอซะ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Todo x Yoko 

 

He's strong , He's powerful man 

And he really like the hero 

Ah yes , He is my type 

 

 

 

 

 

วิญญาณของโยโกะกำลังหลุดลอยออกจากร่าง หลังจากที่โดนโทโดลากแขนเธอไปมา

“อะไรกันอากิฮิโระ! ยิ้มเข้าไว้สิ”

ไอ้บ้านี่ ಠ益ಠ

“นายจะพาฉันไปไหน?”

“เดี๋ยวก็รู้เองล่ะนะ”

เดี๋ยวก็รู้เองโพ่งงง เดินทางมาหลายชั่วโมงแล้ว! ยังไม่ถึงที่สักที!

“ปล่อยมือโว้ย! ฉันจะกลับโรงเรียน!”

โยโกะพยายามชักมือตัวเองกลับ แต่โทโดก็จับมือเธอไว้แน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อย “ไปเป็นเพื่อนฉันก่อน เดี๋ยวฉันเลี้ยงขนมเธอ”

“ไม่เอา! ปล่อยฉันป๊ายยยยยย!”

ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเธอ! ทำไมโทโดถึงเลือกเธอ!

 

 

 

 

 

 

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น

หลังเสร็จการแข่งขันประลองกลุ่มวันเดียว โทโดบุกเข้ามาหาปีหนึ่งทั้ง 4 คน และประกาศให้ได้ยินกันว่า จะพาโยโกะไปเที่ยวด้วยกันในโตเกียว

ไม่มีใครเข้าใจอะไรเลยในวินาทีนั้น

อิตาโดริกับโนบาระไม่ยอมให้โทโดทำตามความต้องได้ จึงได้เริ่มต้นการต่อสู้เพื่อแย่งชิงตัวโยโกะ (?)

โนบาระเริ่มเป็นคนแรก เธอเสกไสยเวทใส่ตะปูและตอกแรงเล็งไปยังร่างโทโด เขาไม่หลบหลีกแต่ใช้วิธีตบมือเพียงหนึ่งครั้ง ตำแหน่งของตะปูและร่างโนบาระสลับที่กัน โทโดดีดนิ้วใส่หน้าผากโนบาระเต็มแรง เธอกุมหน้าผากกับร้องโอดโอย ยอมแพ้ไปในที่สุด

ฟุชิงุโระอัญเชิญนุเอะออกมา สั่งการให้บินไปหาพร้อมกับโจมตีใส่ ฟุชิงุโระใช้จังหวะวิ่งเข้าหาโดยมีปีกของนุเอะบังร่าง ก่อนที่จะ ฟันดาบสีดำใส่โทโดอย่างรวดเร็ว เฉียดฉิวเกือบเฉือนใบหน้าโทโดหลายครั้ง ในจังหวะสุดท้ายโทโดก็กำหมัดต่อยเข้าไปที่หน้าท้องของฟุชิงุโระเต็มแรง ยอมแพ้ไปอีกหนึ่งราย

อิตาโดริซัดหมัดใส่โทโดไม่รั้งรอ โทโดหลบหมัดของอิตาโดริอย่างลื่นไหลพร้อมกับเอ่ยปากชมไปด้วย

“มายบราเธอร์! พัฒนาขึ้นแล้วสินะ”

เขากัดปากยิ้มทั้งน้ำตา ราวกับภาคภูมิใจที่น้องชาย (ไม่แท้) ของเขาโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ

“แต่ว่านะ ฉันขอโทษ ฉันมีน้องสาวอีกคนที่ต้องดูแล”

กล่าวจบ โทโดก็จับหัวอิตาโดริด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนที่จะโขกหัวของตัวเองลงบนหัวอิตาโดริอย่างแรง โทโดก็เป็นฝ่ายชนะไป

โยโกะอ้าปากตาค้าง ไม่นะ! ฟื้นขึ้นมาก่อน! ฟื้นขึ้นมาก่อนเซ่!

“เธอจะไปกับฉันใช่มั้ย? มายซิสเตอร์ (。•̀ᴗ-)✧”

ตูจะบ้าตาย ತ_ತ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ที่นี่เรอะ? ที่นายอยากพาฉันมา?”

ข้างหน้าเป็นทางเข้าของบูธงานจับมือไอดอล ทาคาดะจัง ไอดอลสาวตัวสูง 180 ซม. มีคนมาร่วมงานเยอะมากมายมหาศาล

“คนเยอะมากเลย ฉันไม่อยากเข้าไป”

“เปล่า ฉันจะไปคนเดียวน่ะ เธอรออยู่ที่นี่แล้วกัน” พอเขาพูดจบ โทโดก็รีบเดินเข้าข้างในทันที ทิ้งให้โยโกะยืนเหวอคนเดียวอยู่ข้างนอก

อะไร! ลากแขนมาเที่ยวข้างนอกด้วยกัน! แล้วไหงมาทิ้งกันได้ลงคอ!

โยโกะจนปัญญาจะตามหาเพราะเจ้าตัวเดินหายเข้าไปแล้ว เธอจึงเลือกมานั่งรอที่ม้านั่งข้างนอกบูธงาน เล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาแก้เบื่อ

เวลาผ่านไป 30 นาทีที่โยโกะรอเขา

และตลอด 30 นาทีที่นั่งรอ ก็มีแต่พวกน่ารำคาญมาตอม

“ชื่ออะไรเหรอ? น่ารักจัง”

“แกถามเธอมากี่รอบแล้ว เธอไม่ยอมบอกชื่อเลยนี่นา”

“ไม่บอกแล้วไง ฉันก็จะถามไปเรื่อยๆ นี่แหละ ว่าแต่เธอน่ะ อยากไปเที่ยวกับพวกเรามั้ย?”

ไอ้พวกเวร! ดูหน้าคนอื่นเขาไม่ออกรึไง!?

โยโกะก่นด่าในใจ ไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมอง สายตายังคงจับจ้องโทรศัพท์ที่กำลังเปิดคลิปลูกแมว เธอเห็นว่าน้องแมวในภาพยังดูเจริญหูเจริญตากว่าไอ้สวะสองตัวนี้เสียอีก

จนกระทั่ง ความอดทนของเธอขาดลง

“เอ แขนเธอเล็กจัง ไปกินอะไรกับพวกเราไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

ข้อมือของโยโกะถูกจับโดยชายคนหนึ่งที่มาก่อกวนเธอ มือใหญ่ลูบไล้ข้อมือของโยโกะอย่างน่ารังเกียจ

“ผิวก็เนียน—”

พลั่ก!

ใบหน้าของชายคนนั้นถูกกระแทกด้วยหมัดเต็มแรง จนมีเลือดกระเซ็นออกมา จากนั้นก็ถูกกระทืบซ้ำด้วยฝ่าเท้าของใครคนหนึ่ง

“โทโด!”

“กล้าดียังไงมาแตะต้องน้องสาวของฉัน! ตายซะ!” ว่าแล้วแรงกระทืบของเท้าก็เพิ่มมากขึ้น

“ไปซะ!”

โทโดตวาดด่า ชายคนนั้นก็จับมือเพื่อนของตนเองและวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางสายตาที่คนอื่นมองมา โทโดไม่สนใจสิ่งนั้น นอกจากโยโกะที่ยืนต่อหน้าเขา

“เป็นอะไรมั้ยอากิฮิโระ? พวกนั้นทำอะไรเธอรึเปล่า?”

เขาถามและจับแขนทั้งสองของโยโกะขึ้นมาด จับหัวไหล่ของเธอพรัอมกับหมุนร่างของหญิงสาว สำรวจหาร่องรอยบาดแผล “ไอ้พวกนั้นมันลวนลามเธอใช่มั้ย?”

“พอๆ โทโด ฉันมึนหัว” โยโกะนวดขมับของตัวเองเพื่อคลายวิงเวียน “ฉันไม่โดนอะไรมากหรอก แค่โดนจีบด้วยมุกเห่ยๆ กับจับมือถือแขนฉันเท่านั้น”

โทโดมองเธอด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง จนโยโกะก็อดขนลุกไม่ได้

“ทำไม? นายเป็นอะ—“

“น้องสาวฉันเข้มแข็งอะไรแบบนี้! ทำดีมากโยโกะ!” โทโดสวมกอดโยโกะแนบแน่น ด้วยความที่เขาตัวสูงกว่ามาก หัวของโยโกะจึงนาบลงบนหน้าอกโทโดอย่างพอดี

“อี๊ดดดดดดดด! อ๋ายใอไอ้ออกกกกกก (กรี๊ดดดดดดดด! หายใจไม่ออก!)”

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้าย โทโดก็พาโยโกะมาทานขนมหวานที่คาเฟ่สีชมพูแห่งหนึ่ง

ทุกอย่างในร้านตกแต่งด้วยสีชมพู แล้วมีโทโดเข้ามานั่ง มันดูขัดกันอย่างประหลาดสิ้นดี

“เธอป้อนวิปครีมให้หน่อยสิ”

โทโดชี้ไปที่วิปครีมบนไอศกรีมถ้วยแก้วของเธอ โยโกะต้องยอมจำใจหยิบช้อนตักวิปครีมป้อนเข้าปากเขา เพราะถ้าไม่ทำ เขาคงได้อาละวาดพังร้านเป็นคิงคองบุกเมืองแน่

“อร่อย!”

จ้ะ ಠ_ʖಠ

“สรุป นายพาฉันมาเที่ยวทำไม?”

โยโกะถามตรงประเด็นทันทีไม่มีอ้อมค้อม

“ก็ตามประสาพี่ชายพาน้องสาวไปเที่ยวไง บราเธอร์อย่างฉันก็ต้องทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว!”

“แต่ฉันลูกคนเดียวนะ”

“พี่น้องทางสายสัมพันธ์ทางใจ เธอจะสัมผัสได้เมื่อเธอยอมรับมัน”

ตรรกะอะไรวะนั่นนนนนนน (ノಠ益ಠ)ノ

โยโกะกลอกตาเป็นเลขแปด ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด จึงเอาแต่ตักไอศกรีมเข้าปาก แต่ตักเข้าปากเร็วเกินไปจึงทำให้เลอะมุมปากโดยไม่รู้ตัว

“โยโกะ”

“อะไร---”

โทโดหยิบทิชชู่ขึ้นมาซับตรงมุมปากของโยโกะ พร้อมคำพูดที่ทำให้คนฟังหัวใจเต้นแรง

“ถึงฉันจะเป็นพี่ชายของเธอไม่ได้ แต่ฉันก็เป็นผู้ชายที่ตรงเสป็คเธอได้นะโยโกะ” เขากล่าวจบก็ขยิบตาให้หนึ่งที

บ้าเอ๊ย ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄

 

 

 

 

 

 

 

 

#ไม่มีอะไรนอกจาก เหนื่อยกับตอนนี้มา กินพลังเยอะมว๊ากกกกกกก 

#ถ้าได้คอมเมนต์จากคนอ่านไรท์ก็หายเหนื่อย 

#ในสเปเชี่ยลพาร์ท ตอนนี้เหลือพระเอกอีก 4 คน ก็คือ มากิ อินุมากิ โกโจ และสุคุนะ ทำนายดูสิคะว่าใครจะเป็นคนต่อไป (. ❛ ᴗ ❛.)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #197 lingyue (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 00:06
    คือเราหน่ะ ชิบสุโกะหล่า~
    #197
    1
    • #197-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      24 มีนาคม 2564 / 00:13
      ชิปสุคุนะโยโกะใช่มั้ยยย รอก่อนนน รอเดี๋ยวก่อนนน เดี๋ยวเขียนมาให้อ่านนนนน รับรองว่าเด็ดระดับพริกยกสวน! 🌶️🌶️
      #197-1
  2. #196 Abracadabra (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 06:41
    ดราม่าหนัก หัวร้อนจนไม่กล้าอ่านต่อ อุแงงงง
    #196
    1
    • #196-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      23 มีนาคม 2564 / 12:24
      อ่านตอนพิเศษเพื่อคลายหัวร้อนได้นะคะรีดเดอร์ (◡ ω ◡)
      #196-1
  3. #195 Yakusoku (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 21:41
    บ บ้าเอ้ยย!!!โทโด!!นายทำใจฉันหวั่นไหว!!!แปะ!//เอามือสองข้างตบหน้าเบาๆ//
    #195
    1
    • #195-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      22 มีนาคม 2564 / 21:52
      ฉันผิดเองงง ที่ทำให้เธอคลั่งไคล้~
      #195-1
  4. #194 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 16:28
    หงึ โยโกะ โทโด! ติดโซนบราเธอร์ต่อไปซ้าาาาา
    #194
    1
    • #194-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      22 มีนาคม 2564 / 16:31
      ปกป้องน้องโยโกะเข้าไว้! 555555555
      #194-1
  5. #193 minxxix (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 13:51
    หน่วงจัดๆมาม่าสุดยอดดด โทโดคือทำให้เราอุทานว่าอิหยังวะหลายรอบมาก โอ้ยน้อมายบราเธอร์
    #193
    1
    • #193-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      22 มีนาคม 2564 / 16:22
      โทโดนี่คือเหนือความคาดหมายเลยค่ะ เฮียแกสุดยอดมาก 55555555
      อย่าลืมให้กำลังใจน้องโยโกะด้วยน้า 👀✨
      #193-1
  6. #192 lingyue (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2564 / 13:43

    มุแง โยโกะ;-;
    #192
    1
    • #192-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      22 มีนาคม 2564 / 13:48
      น้องเจ็บหนัก แง 😭
      #192-1
  7. #191 minxxix (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 20:36
    คิดว่าเป็นหลวงพี่แบบ300%ค่ะ
    #191
    1
    • #191-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 23)
      22 มีนาคม 2564 / 13:26
      จริงๆ แล้วหลวงพี่ไม่มีในลิตส์ตอนพิเศษนะคะ
      แต่รีดเดอน์คอมเม้นท์มา ไรท์ก็เขียนให้พระปลอมด้วย สิทธิพิเศษให้เฮียแก 👀✨
      #191-1