[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 22 : โยโกะกับการกลับบ้าน + Special part : The reward for the winner

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    20 มี.ค. 64

 

 

“นายสนิทกับตากอริลล่านั่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ?”

สี่สหายปี 1 ต่างมารวมตัวกันในห้องพัก ฟุชิงุโระกับโยโกะนั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง โนบาระลากเก้าอี้นั่งฝั่งใกล้ฟุชิงุโระ อิตาโดริก็เลือกนั่งเก้าอี้ใกล้กับโยโกะ และใช้โต๊ะหัวเตียงเป็นโต๊ะรองถาดพิซซ่า

“ก็เปล่า… จะว่าสนิทกันหรือยังไงดี” อิตาโดริลังเลที่จะตอบ “ก็จำได้อยู่นะ แต่ตอนนั้นจะว่าฉันไม่ใช่ตัวฉันหรือไงดี…”

“อะไร? นายเมาเหรอ?” คำพูดวกวนของอิตาโดริทำให้โนบาระงุนงง

โยโกะที่นั่งเคี้ยวพิซซ่าเงี่ยหูฟังก็นั่งนึก อิตาโดริโดนโทโดอัดน่วมมาขนาดนั้นแล้วจะไปสนิทกันได้ยังไง แต่เดี๋ยว ตอนนั้นโทโดก็จะวิ่งเข้ามากอดอิตาโดรินี่! แถมยังเรียกว่าบราเธอร์บ้าบออะไรนั่นอีก นี่มันความสัมพันธ์อะไรกัน งงหมดแล้ว!

“คุกิซากิ เธอคิดว่าฉันจะกินเหล้าในสถานการณ์แบบนั้นได้ลงคอเหรอ” อิตาโดริเข้าใจความหมายคำว่าเมาจากปากโนบาระเป็นเมาเหล้า โยโกะจึงทำการบีบแก้มของเขาด้วยความหมั่นเขี้ยว บื้อไม่เข้าเรื่อง!

“นายพูดไม่รู้เรื่องต่างหากล่ะอิตาโดริ ตอนนั้นเป็นนายแต่ไม่ใช่ตัวนายอะไรกัน สลับตัวกับสุคุนะเหรอ? หรือยังไง?”

“ก็เปล่า ไม่ได้สลับ แค่ตอนนั้นมันเป็นเหมือนอารมณ์ชั่ววูบ--- โอ๊ยๆ เจ็บ~” อิตาโดริร้องระงมเมื่อโยโกะไม่ยอมปล่อยเนื้อแก้มของเขา จนเมื่อเขามองเธอด้วยสายตาออดอ้อน โยโกะจึงยอมปล่อย

ฮึ! ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! (눈‸눈)

“แต่ว่านะ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรไปน่ะ” อิตาโดริกล่าวด้วยสายตาที่ดีใจจริงๆ

“ดูเหมือนว่าตอนนั้นที่พลังไสยเวทหมดเกลี้ยงนั่นจะเป็นผลดี ตอนที่ถอนรากออกก็อยู่ในระดับที่คุณอิเอริสามารถรักษาได้แล้ว”

“โยโกะ ฉันได้ยินมาว่าเธอเกือบโดนวิญญาณคำสาปลักพาตัวไปนี่?” โนบาระเอ่ยถาม ทำให้โยโกะหยุดชะงักมือที่กำลังจะป้อนพิซซ่าเข้าปากตัวเอง

“ใช่ ก็ประมาณนั้น” โยโกะมองตาของทุกคนที่มองเธอด้วยความเป็นห่วง “แต่โชคดีที่อิตาโดริกับคนอื่นๆ มาช่วยได้ทันนี่ ขอบคุณมากเลยล่ะ ฉันรู้สึกเป็นตัวถ่วงจัง แย่ชะมัด”

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิโยโกะ ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอกนะ” อิตาโดริกล่าวและจับมือของโยโกะกับช้อนตามองเพื่อให้กำลังใจ

“เธอไม่ได้เป็นตัวถ่วงของใครหรอกนะโยโกะ ดูขนาดนายนี่สิ ก็โดนอัดสะบักสะบอมดูไม่ได้เลย” โนบาระชี้นิ้วไปหาฟุชิงุโระที่ถูกพาดพิง

“เดี๋ยวสิ อะไรของเธอ?”ฟุชิงุโระตะหงิดที่ถูกพาดพิงหน้าตาเฉย

“นายสู้กับเจ้านั่นใช่ไหม? อิตาโดริ”

ฟุชิงุโระเปลี่ยนประเด็น ทำให้ทุกคนหันมาสนใจเป็นตาเดียว

“นายเก่งขึ้นแล้วสินะ ตอนนั้นบอกว่าความจริงของพวกเราแต่ละคนถูกต้องสินะ ฉันก็คิดว่าเป็นอย่างนั้น แต่ถ้าพูดกลับกัน…พวกเราผิดด้วยกันทั้งหมด”

“ก็มีโจทย์ที่ไม่มีคำตอบอยู่ไม่ใช่รึไง คิดมากไปเดี๋ยวหัวล้านนะ” โนบาระ

“ถึงโจทย์นั้นจะไม่มีคำตอบ แต่พวกเราก็ช่วยหาคำตอบด้วยกันก็ได้นะ ฟุชิงุโระ” โยโกะ

“ใช่ มันไม่มีคำตอบ ถึงจะช่วยกันคิด มันก็ต้อใช้เวลา” คำตอบของฟุชิงุโระกลั่นกรองออกมาจากใจของเขาเอง

“ถ้าไม่ยืนกรานความคิดของตัวเองก็คงยอมรับไม่ได้ ผู้ใช้คุณไสยที่อ่อนแอคงไม่สามารถยืนกรานความคิดตัวเองได้

ฉันจะเก่งขึ้น อีกเดี๋ยวก็แซงหน้าแล้ว”

อิตาโดริยิ้มกว้างให้กับเขา “ฮะๆ เหมือนเดิมเลยสินะ”

“อย่าตกลงกันเองโดยไม่มีฉันสิยะ”

“ฉันนับถือความมุ่งมั่นของนายจังเลย!”

“แบบนั้นล่ะ ถึงจะเป็นเพื่อนของบราเธอร์อิตาโดริ”

“(ʘ_ʘ’)” คุกิซากิ โนบาระ

“(ʘ_ʘ’)” ฟุชิงุโระ เมงุมิ

“(ʘ_ʘ’)” อิตาโดริ ยูจิ

“(ʘ_ʘ’)” อากิฮิโระ โยโกะ

การปรากฏตัวที่ไม่ (แม้แต่) จะคาดถึงของโทโดทำให้ทั้งสี่คนหน้าเหวอไปตามกัน

และร่างของอิตาโดริกระโดดข้ามหน้าต่างหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

“จะไปไหนอิตาโดริ!!!”

โทโดตะโกนไล่หลัง และเริ่มวิ่งตามอิตาโดริไปไม่หยุดหย่อน เสียงตะโกนของทั้งสองคนตอบโต้ไปมา

“ขอบคุณนะ!! แต่พอทีเถอะ!! ตัวฉันตอนนั้นมันเพี้ยน!!” อิตาโดริร้องขอ ในขณะที่วิ่งหนีขึ้นมาบนหลังคา โทโดก็ยังตามขึ้นมาได้

“พูดอะไรน่ะ!! บราเธอร์อิตาโดริ!! เป็นแบบนั้นตั้งแต่ตอนม.ต้นแล้ว!!”

“ฉันกับนายอยู่ม.ต้นคนละที่กัน!!”

ส่วนทั้งสามคนที่เหลือก็นั่งเงียบไปแล้ว ได้แต่ฟังเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของสองหนุ่มนั่น ไม่รู้จะจัดการความรู้สึกของตัวเองยังไงในตอนนี้

 

 

 

 

 

“เพราะงั้นนะ ก็เกิดเรื่องหลายอย่าง แล้วยังมีคนตายอีกด้วย” โกโจเปิดประเด็นให้เหล่านักเรียนรับรู้และหารือกัน “จะเอาไง? จะต่อมั้ย? งานเชื่อมสัมพันธ์น่ะ”

“อืม… ถึงจะบอกว่าเอาไงก็เถอะ”

“แน่นอน ก็ต้องต่ออยู่แล้วสิ”

โทโดเปิดตัวได้โดดเด่นอีกครั้ง แน่นอนว่าทุกคนก็รอคอยคำตอบจากเขา

“ความคิดคือ?” โกโจเอ่ยถาม

“หนึ่ง การระลึกถึงผู้เสียชีวิตเป็นสิทธิพิเศษของผู้ที่เกี่ยวข้อง มันไม่ใช่เรื่องที่เราต้องไปยุ่มย่าม

สอง ถ้ามีคนตาย สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือเก่งขึ้น

ความเก่งที่ไม่ได้มีมาแต่กำเนิด เป็นผลลัพธ์จากความพยายามอย่างต่อเนื่อง ขบคิดความพ่ายแพ้ ลิ้มรสชัยชนะ พวกเราจะพัฒนาขึ้นแบบนั้น เรื่องสำคัญที่สุดคือการได้ ‘ผลลัพธ์’ ที่เป็น ‘ผลลัพธ์’" 

“โห…” โยโกะอดชื่นชมในคำตอบเฉียบขาดไม่ได้เลย โทโดในตอนนี้แตกต่างจากคนที่วิ่งไล่ตามผู้ชายอย่างลิบลับ น่านับถือ

“รุ่นพี่โทโดจริงจังกว่าที่คิดนะคะ” มิวะกระซิบข้างหูไม

“บ้าจริงจังน่ะ” แต่ไม่ ไมไม่ได้มองเขาในแง่นั้น

“และสาม” โทโดยังคงพูดถึงความคิดเห็นของเขา “เพราะความรู้สึกค้างคาใจในสมัยนักเรียนมันจะติดตัวไปตลอดน่ะ”

“นายอายุเท่าไหร่กันแน่นะ”

จากทั้งหมดที่โทโดกล่าวมา จึงทำให้ทุกคนลงมติกัน

“ผมไม่ว่าอะไรนะครับ” ฟุชิงุโระ

“ยังไงพวกเราก็ชนะอยู่แล้ว” โนบาระ

“ครั้งนี้จะทุ่มให้สุดตัวเลยล่ะ” โยโกะ

“ถึงจะข้างๆ คูๆ แต่ก็มีส่วนถูก” คาโมะกล่าวทั้งที่ใบหน้าของเขาถูกพันผ้าไปปิดครึ่งหน้า

“คาโมะ พักดีกว่าไหม?” โมโมะเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

“ไม่คัดค้าน” แพนด้า

“แซลมอน” อินุมากิ

“การจับคู่แข่งแบบเดี่ยวจะใช้สลากจับเอาเหรอ?” มากิก็ไม่ได้มีท่าทีคัดค้านอย่างใด

“เอ๊ะ ปีนี้ไม่แข่งเดี่ยวหรอกนะ”

เอ๊ะ?

???

ทุกคนในห้องยกเว้นโกโจต่างงงกันเป็นไก่ตาแตก ภาพความทรงจำที่แพนด้าเคยพูดไว้ก็ย้อนเข้าหัว มันมีทั้งการประลองกลุ่ม และประลองเดี่ยว

ไอ้หยา โดนแกงหม้อใหญ่

“ผมเกลียดความซ้ำซากจำเจน่ะ”

โกโจกล่าว ในขณะที่โยนกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมไปให้อิตาโดริ

“ทุกปีจะใส่วิธีการแข่งขันไว้ในกล่องนี้แล้วเปิดวันจริงน่ะ”

เขารับมาและหยิบบางอย่างที่อยู่ในกล่อง มันเป็นกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนว่า เบสบอล

“เบสบอล?—”

ครูใหญ่จากฝั่งโตเกียวและเกียวโตมายืนอยู่ด้านหลังอิตาโดริตั้งแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ พวกเขามองกระดาษในมืออิตาโดริด้วยความเหลือเชื่อ

“หมายความว่ายังไง ยากะ?” ครูใหญ่งาคุกันจิเอ่ยถาม

“ไม่นะ ถ้าจำไม่ผิดผมใส่การแข่งขันเดี่ยว--- เดี๋ยวสิซาโตรุ!!”

ตัวการที่แท้จริงเดินหนีออกไปแล้ว ทิ้งไว้ให้คนอื่นปวดหัวให้กับความกะล่อนของเขา โกโจ ซาโตรุ








“อ๋า~ ถ้าเล่นแบดมินตันแทนเบสบอลก็ดีสิน้า~ กีฬาถนัดของฉันเลยอะ”

โยโกะเป็นแบตเตอร์คนถัดไปจากโนบาระ เธอจับด้ามไม้ไว้มั่นและจับตามองเครื่องขว้างลูกเมกกะมารุ ก่อนหน้านี้โนบาระโวยวายไปรอบหนึ่งเพราะมันดูขี้โกงเกินไป เอาหุ่นยนต์มาขว้างลูก มันชักจะเหิมเกริมไปแล้ว!

“อากิฮิโระ” โทโดที่เป็นแคชเชอร์ที่นั่งยองอยู่บนพื้นเอ่ยทักโยโกะ

“อะไร” โยโกะขานรับทั้งที่ตายังมองไมที่ยืนตำแหน่งพิชเชอร์

ต้องจับตาให้ดี อย่าพลาด อย่าหันไปมองทางอื่น---

“เธอกำลังคบกับอิตาโดริอยู่สินะ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็เป็นเหมือนน้องสาวของฉันอีกคน ในวันประลองกลุ่มฉันก็ชอบการต่อสู้ของเธอมากเลย มายซิสเตอร์โยโกะ”

“ซิสเตอร์อะไรวะโทโด!! พูดบ้าอะไรของนาย!!— กรี๊ด!!”

โยโกะหันหน้ามาปฏิเสธโทโดทันควัน แต่ก็ต้องมาตีรับลูกที่ไมขว้างมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โยโกะเหวี่ยงไม้เบสบอลสุดแรงเกิด พร้อมกับออกตัววิ่งอย่างเร็วไวไปที่เบส เสียงตะโกนของโยโกะก็ดังลอยมาตามสายลม

“ฉันไม่มีมีพี่ชายอย่างนาย!! โทโด!! แล้วฉันยังไม่ได้คบกับอิตาโดริสักหน่อย!! โทโดวววววววววว!! ─=≡Σ(╯°□°)╯”

 

 

 

 

ในที่สุด ก็ได้สรุปผลการแข่งขันของสองโรงเรียนพี่น้องโตเกียว – เกียวโต ผู้ชนะก็คือโรงเรียนโตเกียว ด้วยผลคะแนนที่นำไป 2 – 0 คะแนน

การแข่งขันจบลงด้วยเสียงหยอกล้อของรุ่นพี่ปีสองที่มีให้กับโยโกะ ว่าเธอเป็นแฟนกับอิตาโดริ และอิตาโดริก็ไม่แก้ข่าวอะไรด้วย

ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขดีเมื่อมีข่าวลือนั่น

เอาเถอะ เธอจะไปทำอะไรได้ ತ_ʖತ

ที่ผ่านมา เธอกับเขาก็ได้ทำอะไรบางอย่างที่คู่รักกันเขาทำล่ะนะ ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พวกนายจะไปทำภารกิจกันเหรอ?”

“ใช่ พวกเราได้รับมอบหมายภารกิจมาน่ะ ทำไมเหรอโยโกะ?” ฟุชิงุโระเอ่ยถาม โยโกะลำบากใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ

“ฉัน… บอกกับอาจารย์โกโจไว้แล้วน่ะสิ ว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อ”

3 เดือนที่มาอยู่โตเกียว โยโกะก็นับครั้งได้เลยว่าเธอโทรศัพท์หาพ่อกี่ครั้ง 3 ครั้งต่อระยะเวลาทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ การโทร. หาน้อยมากจนน่าตกใจ แต่ว่าวันแต่ละวันที่เรียนอยู่ มีแต่การฝึกซ้อม เรียนวิชา ออกไปปัดเป่าคำสาป กลับมาก็อาบน้ำและสลบคาหมอน ไม่มีเวลาแม้แต่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แน่นอนว่าการติดต่อหาพ่อเป็นเรื่องที่พิเศษมาก

เมื่อมีโอกาส โยโกะก็อยากกลับไปหาเขาตามประสาลูกสาวคิดถึงพ่อ

“ฉันวางแผนไว้ว่าหลังจากแข่งเสร็จก็จะไปหาพ่อน่ะ ขอโทษน้าที่ไปด้วยกันกับพวกนายไม่ได้”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจ!” อิตาโดริยิ้มให้กับโยโกะ

“ดูจากภารกิจแล้ว แค่พวกเราสามคนไปจัดการก็คงได้” ฟุชิงุโระอ่านข้อมูลในไอแพดที่ถืออยู่ “เธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วง”

“แล้วจะไปนานรึเปล่าล่ะ ถ้าไม่นานก็ตามพวกเรามาทีหลังก็ได้” โนบาระเอ่ยถาม

“ก็ประมาณสองสามวันได้น่ะโนบาระ ฉันกะจะไปเที่ยวกับพ่อด้วยน่ะ ขอโทษที่ต้องหนีเที่ยวในขณะที่พวกนายต้องทำงาน!” โยโกะกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ “เอาเป็นว่าเสร็จธุระเมื่อไหร่ก็จะกลับมาให้เร็ว!”

“เอาน่า ไม่เป็นไร เธอไปเถอะ กลับไปหาครอบครัวในตอนที่ยังมีโอกาสน่ะดีแล้ว” ฟุชิงุโระพูดยืนยันคำเดิมอีกครั้ง “ทางพวกเราก็คงต้องไปแล้วเช่นกัน ผู้ช่วยผู้ควบคุมของพวกเรามาถึงแล้ว”

“ถ้างั้น ไปก่อนนะ โยโกะ” โนบาระโบกมือลาให้กับโยโกะ และเดินไปข้างหน้าพร้อมกับฟุชิงุโระ

“อย่ากังวลไปเลยน่าโยโกะ เดี๋ยวพวกเราก็ได้เจออีกรอบนะ แล้วเธอก็แค่กลับไปเยี่ยมพ่อของเธอเท่านั้น ดีใจเข้าไว้สิ” อิตาโดริดึงแก้มนุ่มทั้งสองข้างของโยโกะเบาๆ “ยิ้มเข้าไว้เยอะๆ ล่ะ เธอสวยน่ะเวลายิ้มกว้าง”

“ตาบ้า…” โยโกะก็ยิ้มตามอย่างอดไม่ได้ การกระทำอันอบอุ่นของเขาทำให้จิตใจของเธอชุ่มชื้นขึ้นมาบ้าง

“อิตาโดริ! เร็วเข้า! เราจะสายเอานะ!” เสียงโนบาระตะโกนเรียกดังขึ้นมา นั่นทำให้อิตาโดริต้องผละมือออกจากแก้มของโยโกะ

“เจอครั้งหน้านะโยโกะ ไปล่ะ” อิตาโดริยิ้มให้เธอก่อนที่จะวิ่งไปทางที่สองคนนั้นยืนรออยู่ เขาหันกลับมาพร้อมกับโบกมือลาก่อนจาก

โยโกะยิ้มกว้างและโบกมือกลับ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินออกจากสายตาเธอไป

โยโกะถอนหายใจแผ่วเบา นึกเสียดายที่ไม่ได้ไปกับพวกเขา ครั้งถัดไปถ้าเธอได้ทำภารกิจด้วยกันก็คงดี

โยโกะยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์และกดปุ่มโทร.หาอีกคนที่โยโกะอยากกลับไปพบหน้า

“พ่อคะ หนูกำลังจะไปหานะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง? เล่าให้พ่อฟังหน่อยสิ”

โยโกะกำลังนั่งทานอาหารที่โต๊ะกับทาเคชิ สองพ่อลูกนั่งสนทนามาเรื่อยจนมาถึงหัวข้อล่าสุด “ลูกไม่ค่อยได้ติดต่อมาเลย คงจะเรียนหนักแน่ๆ”

“ใช่แล้ว อยู่ที่นั่นหนูเรียนหนักมากเลยล่ะ” โยโกะกล่าวทั้งที่มีเมล็ดข้าวติดอยู่ที่มุมปากซ้าย “ฝึกซ้อมก็โหด เหมือนไปฝึกทหารอะไรแบบนั้นเลย”

“ไม่ต้องบอกก็รู้ ฝึกหนักมากแน่ๆ ลูกถึงได้กินเยอะแบบนี้” เขากล่าวและหยิบเมล็ดข้าวที่ติดมุมปากโยโกะออกให้ “จะเป็นผู้ใช้วิชาทั้งที่ก็ต้องแข็งแรงไว้ก่อน”

“ที่หนูกินเยอะก็เพราะพ่อทำอาหารอร่อยต่างหากล่ะ อร่อยที่สุดในโลก~” คำเยินยอของลูกสาวทำให้ทาเคชิยิ้มกว้าง และเขาตักเนื้อไก่จากแกงเขียวหวานใส่จานของโยโกะ “งั้นก็กินเยอะๆ นะ”

“ขอบคุณค่า~” โยโกะลงมือทานทันที ฝีมือปลายจวักของพ่อยังคงเหมือนเดิม ตั้งแต่เด็กที่พ่อของเธอทำอาหารให้เธอทาน รสชาติของอาหารก็ยังคงอร่อยไม่มีเปลี่ยนแปลง

อยากให้ช่วงเวลานี้มีอยู่ไปนานๆ จัง อยากให้พ่อยิ้มกว้างแบบนี้ไปเรื่อยๆ

สองพ่อลูกตัดสินใจมานั่งดูการ์ตูนด้วยกันหลังมื้ออาหารที่โซฟาห้องนั่งเล่น เรื่องมู่หลานเป็นการ์ตูนเรื่องโปรดของเธอ มู่หลานก็เป็นแรงบันดาลใจให้เธอกล้าทำในสิ่งต่างๆ รวมไปถึงการทำเพื่อคนที่เรารัก

“ตอนเด็กลูกชอบมู่หลานมากเลยนี่ เคยแต่งชุดมู่หลานไปงานวันเด็กด้วย” ทาเคชินึกหวนตอนที่เขายังอยู่ที่ไทย “ลูกเหวี่ยงดาบปลอมเก่งมาก แต่เกือบจะจิ้มลูกตาเด็กคนอื่นละ”

“โห พ่ออะ อุตส่าห์ลืมไปแล้ว…” ที่ทาเคชิพูดมาก็ทำให้โยโกะเขินอาย เธอเหวี่ยงดาบด้วยความมันส์จนปลายดาบไปจิ้มไอ้นั่นของเพื่อนผู้ชาย เขาวิ่งร้องไห้ไปฟ้องแม่ เป็นเรื่องราวใหญ่โต แต่โยโกะกลับตลกขบขันได้หน้าตาเฉย

ตอนเด็กเธอเป็นคนที่แสบซ่าส์มาก ขอบอกไว้ก่อน

“แถมยังไปหัวเราะใส่เขาอีก ได้นิสัยใครมานะ โยโกะ”

“ก็ลูกพ่อนั่นแหละ” โยโกะยักคิ้วหลิ่วตาใส่พ่อ จึงโดนดึงแก้มเป็นการลงโทษสถานเบา

“รู้นะว่าเรียนรู้มาจากณัฐวัฒน์น่ะ พ่อก็นับถือเขานะ แต่เพลาๆ ลงบ้าง บางอย่างในตัวเขาพ่อก็ไม่เข้าใจเอามากๆ เลยล่ะ” เขากล่าว ตลอดปีที่คบเป็นเพื่อนกันมา ทาเคชิทั้งนับถือและงงใจกับณัฐวัฒน์ เขาเป็นคนเก่งวิชาและมุทะลุดุดัน ตัวก็ใหญ่กล้ามเนื้อ แถมพูดจาเสียงดัง เจอกันครั้งแรกณัฐวัฒน์ก็ยกแก้วเหล้าขาวให้เขาดื่ม หลังจากที่ทาเคชิยกเหล้าขาวเข้าปากก็กลายมาเป็นเพื่อนกันแบบงงๆ การที่ณัฐวัฒน์มาเป็นอาจารย์ของโยโกะได้ ฝั่งนั้นก็เป็นคนมาขออนุญาตทาเคชิเอง โดยให้เหตุผลว่า โยโกะมีพรสวรรค์ และมีหน้าที่ที่ต้องทำ

เขาก็ไม่คัดค้านอะไร เพราะคำทำนายของพระสงฆ์รูปนั้นก็เป็นเครื่องยืนยันไว้แล้ว

แต่ก็พอทำใจไว้แล้วบ้างว่าโยโกะอาจะได้รับนิสัยที่ไม่เหมือนเขามาจากณัฐวัฒน์ อาจจะมากเกินไปหน่อยแต่ก็พอรับได้

“พ่อ หนูมีคำถามที่อยากถามพ่อมานานแล้ว ทำไมพ่อถึงให้หนูเป็นนักไสยเวทล่ะ?” โยโกะเอ่ยถามตรงๆ กับพ่อของเธอ

“จริงๆ แล้วล่ะนะ” ทาเคชิลูบหัวของโยโกะด้วยความอ่อนโยน สายตาที่มองเธอก็เป็นแบบเดียวกัน “พ่อก็ไม่ได้อยากให้ลูกข้องเกี่ยวกับสิ่งทีี่มองไม่เห็นนักหรอก”

“…”

“แต่มันเป็นสิ่งที่ลิขิตไว้ พ่อจะเลี่ยงมันยังไงก็หนีไม่พ้น ทำได้แต่เพียงหาวิธีที่จะอยู่ร่วมกับมันให้มีความสุข ใช้เวลาให้คุ้มค่า”

“พ่อ…”

“จงจำไว้นะโยโกะ การที่เราเกิดมาแล้วแข็งแกร่ง นั่นก็แปลว่า เราเกิดมาเพื่อช่วยคนอื่น ช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า เป็นวีรสตรีให้กับผู้คน จำไว้นะโยโกะ ไม่ว่าลูกจะเจ็บปวดจากการช่วยเหลือผู้คน หรือถูกหักหลังเพราะคนอื่นมา พ่อยังคงอยู่ข้างลูกเสมอนะ”

“พ่อ… ฮึก”

โยโกะสวมกอดพ่อของเธอทันที เสียงสะอื้นดังอู้อี้ข้างหูของเขา ทาเคชิลูบหัวกอดปลอบ สายตาของเขามองเห็นฉากหนึ่งในการ์ตูนมู่หลานพอดิบพอดี เป็นฉากที่มู่หลานเข้ามาทำความเคารพพ่อของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มู่หลานจะออกจากบ้าน ควบม้าหนีจากไปในคืนที่ฝนตกครั้งนั้น หวนสู่การผจญภัยที่รอเธออยู่

ทาเคชิเองก็เชื่อว่าโยโกะจะสามารถเลือกการตัดสินใจของตัวเองได้ถูกต้องเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

09.00 PM Sendai , Japan

โยโกะกำลังเดินกลับบ้านด้วยท่าทีที่ร่าเริง

วันนี้ได้ลาภลอยมาอีกแล้ว เธอไปปัดเป่าคำสาปกับภูติผีที่ร้านเบเกอรี่ของคุณป้าคนเดิม คราวนี้ค่าจ้างได้เป็นเค้กครีมขาวหน้าสตรอเบอร์รี่ 1 ปอนด์กับเค้กช็อกโกแลตอีก 1 ปอนด์ พ่อของเธอก็เป็นคนชอบช็อกโกแลตมาก หากเขาได้รับ เขาต้องดีใจมากแน่ๆ

ก่อนที่จะถึงบ้าน โยโกะก็ต้องเดินผ่านด้านหลังของโรงเรียนเก่าเสียก่อน วันนั้นยังคงจำได้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น บ้างครั้งเธอก็แอบคิด ว่าถ้าหากอิตาโดริไม่กลืนนิ้วคำสาปลงไป เธอกับเขาจะได้สนิทสนมกับแบบนี้มั้ยนะ? เพราะตอนที่อยู่ที่โรงเรียนด้วยกัน ทั้งเธอและเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะคุยกันเลย

โยโกะเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าบ้านของตัวเอง เธอถอดรองเท้าและเก็บเข้าที่เรียบร้อย เปิดประตูเข้าไปพร้อมตะโกนบอกตามมารยาทของคนญี่ปุ่น

“กลับมาแล้วค่า~”

ไม่มีการตอบรับจากทาเคชิ แต่โยโกะไม่ได้สนใจ เขาคงจะอยู่บนห้อง เธอคิด โยโกะจึงก้าวเท้าเข้าบ้านและปิดประตู โยโกะเดินไปที่ห้องครัวเพื่อที่จะนำเค้กทั้งสองปอนด์ไปแช่เย็นเสียก่อน แล้วจึงค่อยชวนพ่อมากินด้วยกัน

โยโกะได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังตอนเดินผ่าน เธอจึงเลือกที่จะปิดตู้เย็นและเดินมาที่ห้องนั่งเล่น ห้องที่โยโกะคิดว่าทาเคชิกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่

“พ่อ หนูได้เค้ก----”

ภาพตรงหน้าแทบทำให้โยโกะหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ของเหลวสีแดงที่สาดกระเซ็นไปทั่วพื้นที่ หน้าจอโทรศัพท์ที่ถูดบดบังด้วยเลือดจนมองไม่เห็นภาพ โซฟาก็ชุ่มเปียกเป็นวงใหญ่ ร่างของทาเคชินอนอยู่บนพื้น โดยมีคำสาปตัวใหญ่หน้าตาอัปลักษณ์กำลังกัดกินใบหน้าของทาเคชิจนแหว่งหายไปครึ่งซีก เขาตายแล้ว ตายทั้งที่ตายังเปิดด้วยซ้ำ

โยโกะกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลพราก เธอเสกขวานสีทองขึ้นมาและจามใส่คำสาปที่กัดกินใบหน้าของพ่อเธอสุดแรง สับร่างของมันจนละเอียด ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นส่วน สีหน้าของโยโกะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ในขณะที่ใบหน้าครึ่งซีกของทาเคชิมีแต่ความเฉยชาที่ไร้วิญญาณ ไร้ชีวิต

หญิงสาวกรีดร้อง โลกของเธอพังทลาย หัวใจแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yuta x Yoko

He fall in love with her smile

And his wanted is her beautiful lip

And obsession taste of her kiss

 

 

 

 

 

“ขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักอีกครั้ง อคคทสึ ยูตะ นักเรียนชั้นปีที่ 2 ครับผม!”

“สวัสดีครับ”

ชายหนุ่มชุดนักเรียนสีขาวปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในห้องเรียน นักเรียนปี 1 ที่ไม่เคยเห็นหน้าเขายกเว้นฟุชิงุโระ จึงตื่นเต้นตามกันไป ส่วนปีสองก็ดูดีใจที่เพื่อนของพวกเขากลับมา

“ไปนานเหมือนกันเลยนี่ ได้เรียนรู้อะไรมาบ้างล่ะ” มากิเอ่ย

“ก็หลายอย่างเลยล่ะนะ ฉันคงไปนานมากจนได้ปีหนึ่งมาแทนที่พวกเราซะแล้ว”

“ก็แหงสิ พวกเราน่ะเป็นรุ่นพี่แล้ว” มากิชูนิ้วโป้งไปหาทั้งสี่คน “แนะนำตัวหน่อย”

“ครับ! อิตาโดริ ยูจิครับ!”

“คุกิซากิ โนบาระค่ะ”

“อากิฮิโระ โยโกะค่ะ”

คนสุดท้ายที่ไม่ยอมพูดก็ถูกโยโกะใช้ศอกกระทุ้งแขนเขาให้ บวกกับแรงกดดันจากเพื่อนๆ จึงทำให้เขาต้องพูด

“ฟุชิงุโระ เมงุมิ… ครับ”

โดยเฉพาะตรงชื่อจะเสียงเบาเป็นพิเศษ จะดังปกติอีกทีก็ตอนคำลงท้าย อีกสามคนที่เหลือก็ขำท่าทีเคอะเขินก็เขา

ว้ายๆ เขินกับเขาด้วยยยยย

“อื้ม ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนนะ” ยูตะยิ้มให้เหล่ารุ่นน้อง ทำให้สองสาวก็อดชื่นชมไม่ได้

“ดูดีนะ” โนบาระ

“หล่อดี” โยโกะ

“อะแฮ่ม!” โกโจกระแอมไอเรียกความสนใจ “ไหนๆ นักเรียนของผมก็เพิ่งกลับมาทั้งที่ ผมจึงมีไอเดียสุดเจ๋งมาให้ทุกคนสนุกกัน”

“เจ้าบ้าจะทำอะไรพิเรนท์อีกน่ะ” มากิ

“นั่นสิน้า ไม่สงสารคนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเลย” แพนด้า

“ชาเกะ!” อินุมากิ

นักเรียนปี 2 ตั้งใจนินทาเสียงดังต่อหน้าให้โกโจได้ยิน

“นักเรียน เดี๋ยวผมก็น้อยใจซะหรอก” เขากล่าวก่อนที่จะปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้ร่าเริงดังเดิมอีกครั้ง

“วันนี้เราจะมาเล่นซ่อนแอบกัน!”

เขากล่าว แต่มันเงียบ ไร้ปฏิกิริยาของนักเรียน ไม่มีใครสักคน

“ผู้ที่ชนะเป็นคนสุดท้าย ซ่อนตัวได้นานที่สุด ผมจะเลี้ยงข้าวให้ มื้อนั้นจะแพงแค่ไหนผมจ่ายให้หมด!”

ปฏิกิริยาของนักเรียนกลับมาเฮฮาอีกครั้ง

“ฉันจะชนะให้ดู! ฉันจะไปกินซูชิ!” โนบาระตั้งเป้าไว้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกม

“ผมอยากกินเสต็ก!” อิตาโดริเอ่ยบ้าง นั่นทำให้โนบาระหันมามองแรงใส่ “นายอย่ามาแย่งฉัน ไอ้ตูดหมึก!”

“เธอต่างหากล่ะ!!” แล้วทั้งคู่ก็โต้เถียงกันไม่ยอมใคร

“ฉันอยากไปกินอาหารไทย! ฉันต้องชนะให้ได้! ฟุชิงุโระ นายก็ลงเล่นด้วยนะ” โยโกะหันมามองฟุชิงุโระและชักชวนเขา “น่า เถอะนะ”

เขาดูลังเลง แต่ก็ตอบรับคำชวนโดยดี “อืม…”

“ดีล่ะ” โยโกะยิ้มกว้าง โดยที่เธอไม่รู้ว่า กำลังมีใครบางคนยืนมองไม่ละสายตาอยู่

เขาชอบรอยยิ้มของเธอคนนั้นแล้วสิ…

“สิบสอง สิบเอ็ด สิบ เก้า แปด…”

เสียงของโกโจกำลังนับเลขถอยหลังดังขึ้น เหล่านักเรียนก็วิ่งไปตามทางเพื่อหาที่หลบซ่อนตัว สถานที่ที่ละเล่นซ่อนหาในคราวนี้คืออาคารเรียนดังเดิม เพราะการซ่อนตัวในป่านั้นอาจใช้เวลาทั้งวัน เพื่อต้องการให้ระยะในเกมมันกระชับ ก็เลือกสถานที่ที่มันสามารถใช้งานได้ง่าย

แต่คนอื่นคงลืมไปว่าโกโจนั้นมีพลังเกี่ยวกับการมองเห็นที่ล้ำลึก ต่อให้เขาปิดตาเดินหาก็ยังมองเห็นอยู่ดี นักเรียน 7 คนถูกโกโจหาตัวพบเป็นที่เรียบร้อย เหลือเว้นแค่เพียงยูตะกับโยโกะที่ยังคงเป็นปริศนาหาตัวไม่เจอ

“โยโกะ~ ยูตะ~ อยู่ที่ไหน~” โกโจลากเสียงเรียกหา ในขณะที่เขาเดินผ่านห้องเก็บของห้องหนึ่ง โกโจพยายามเปิดประตูเข้าไป แต่มันก็เข้าไปไม่ได้เพราะมันล็อคจากด้านใน โกโจจึงตัดสินใจเดินตามหาที่อื่นพร้อมกับเรียกเสียงลากยานนั่นต่อ

“ขะ เขาเดินไปแล้วล่ะค่ะ”

“เหรอ…”

สถานการณ์แบบนี้นี่มันคืออะไรกัน?

“รุ่นพี่ยูตะ…”

“หืม?”

เขากอดตัวเธอจากด้านหลัง โยโกะได้ยินเสียงหัวใจเต้นของยูตะได้ชัดเจน ไหนจะเสียงหายใจรดหัวเธอเพราะความสูงของเขาอีก บอกเลย ว่ามันอันตรายต่อหัวใจมาก

“คือ ปล่อยหนู…”

“ขอโทษครับ!” ยูจะยอมยกแขนออกแต่โดยดี และขอโทษขอโพยต่อโยโกะ “ผมลืมตัวไปน่ะ ขอโทษจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าไม่ได้รุ่นพี่ยูตะช่วยไว้ คงโดนอาจารย์โกโจจับได้แน่”

โยโกะใช้วิธีย้ายหนีไปเรื่อยๆ ในการเล่น เธอไม่เลือกที่จะซ่อนตัวอยู่กับที่เดิม

ก่อนหน้าเป็นโนบาระที่ซ่อนพลาดโดนอาจารย์โกโจพบเจอ โยโกะจึงย้ายหนีไปที่อื่น

เสียงฝีเท้าของโกโจใกล้เข้ามา แต่โยโกะยังหาที่ซ่อนไม่ได้ เธอทำใจไว้แล้วว่าต้องโดนหาตัวเจอแน่ แต่จู่ๆ ก็มีมือของใครคนหนึ่งดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในห้องนี้

รุ่นพี่ยูตะนี่เอง

“รุ่นพี่ก็อยากชนะด้วยเหรอคะ?”

“ผมแค่อยากเล่นให้สนุกเฉยๆ น่ะ แต่พอดีสนุกไปหน่อย อาจารย์โกโจยังหาผมไม่เจอเลย” ยูตะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อากิฮิโระจังก็อยากชนะใช่มั้ยล่ะ?”

“เรียกโยโกะก็ได้ค่ะ ส่วนรางวัลนั่น ใช่ค่ะ ฉันอยากชนะ เพราะฉันอยากไปกินอาหารไทยอร่อยๆ แบบฟรีๆ!” โยโกะพูดถึงจุดประสงค์ของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา “อร่อยด้วย แถมอิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ!”

ยูตะหัวเราะให้กับประโยคฮาๆ ของโยโกะ เสียงหัวเราะของเขาสดใสแต่ก็นุ่มนวล นั่นให้เธอรู้สึกขวยเขินเล็กน้อย

“ระ เราไปซ่อนที่อื่นดีมั้ยคะ น่าจะหมดเวลาแล้วล่ะมั้ง” ในการละเล่นครั้งนี้ตั้งเวลาไว้ 30 นาที ซ่อนตัวอยู่ในนี้ก็คงจะผ่านไป 10 นาทีแล้ว แถมห้องที่ทั้งคู่ซ่อนอยู่ก็ค่อนข้างมืดนิดหน่อย

โยโกะหันและจับลูกบิดประตู แต่ลูกบิดเจ้ากรรมเปิดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออก เธอออกแรงมากขึ้นมันก็ไม่ยอมขยับเขยื้อน

“มีอะไรเหรอโยโกะ?”

“คือประตูมัน—”

โยโกะหันหน้าไปบอก แต่ด้วยองศาที่เหมาะเจาะ เขาเข้ามายืนด้านหลังของโยโกะโดยที่ใกล้เธอมาก จนใบหน้าของเขาและเธอแทบจะจูบกันได้ โยโกะมองเขา ยูตะก็มองเธอ

ทั้งคู่ไม่มีแม้แต่คำที่จะเอื้อนเอ่ย ยูตะเอื้อมมือเกลี่ยผมที่ติดบนใบหน้าของโยโกะออก ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขาและเธอลดลงขึ้นเรื่อยๆ โยโกะก็ไม่หลีกหน้าหนี ปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น ริมฝีปากระหว่างทั้งคู่ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

ปัง!

“เจอตัวแล้ว!”

แสงสว่างส่องเข้ามาในห้อง ประตูที่โยโกะเปิดไม่ออกก็ถูกเปิดออกโดยโกโจ ในมือของเขาถือลูกบิดที่ถูกกระชากออกมา ที่ประตูก็มีรูโบ๋เช่นกัน

แต่ถึงอย่างนั้น อะไรก็ไม่สำคัญเท่าที่พวกเขาทั้งสองคน กำลังยืนใกล้ชิดกันมาก!

โยโกะและยูตะรีบผละห่างออกจากกันทันที แต่ใบหน้าของทั้งคู่ก็ขึ้นสีแดงเด่นชัดเจน

“หวา ผมมาขัดจังหวะอะไรเหรอเนี่ย?”

“เปล่าหรอกค่ะ / ไม่ครับ” ทั้งคู่ที่เอ่ยตอบพร้อมกัน นั่นยิ่งทำให้ทำตัวไม่ถูกไปมากกว่าเดิม

“ถ้างั้นเราไปรวมตัวกับคนอื่นกันเถอะ”

โกโจเดินหันหลังจะเดินนำหน้า แต่ยูตะกลับบอกบางอย่างแก่เขา

“อาจารย์โกโจ ผมทำกระเป๋าเงินหาย น่าจะตกอยู่ในห้องนี้น่ะครับ” เขาล้วงในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แต่ก็ไร้วี่แววของกระเป๋าเงินของตัวเอง เขาก็ไม่ได้ซ่อนตัวที่ไหนไกล คงจะอยู่ในห้องเก็บของห้องนี้

“อาจารย์คะ คือหนู ก็กระเป๋าหาย… เหมือนกัน”

โยโกะกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

“อ้าว งั้นเหรอ ไม่เป็นไร! พวกเธอหาไปก่อน เดี๋ยวผมกลับไปบอกทุกคนเองว่าผมเป็นคนชนะ ฮ่า ฮ่า”

โกโจหัวเราะด้วยท่าทีผู้ชนะและเดินจากไป ทิ้งไว้แต่สองนักเรียนที่ยืนมองด้วยความเหนื่อยใจ คนอะไร๊ สนุกได้ทุกเรื่อง

โยโกะเข้าไปในห้องอีกครั้งและเริ่มหากระเป๋าเงินของตัวเอง มันหายจริงจัง หายไปโดยไม่มีร่องรอย

“อยู่ไหนนะ?...” โยโกะก้มๆ เงยๆ แต่ก็ยังหาไม่เจอ กระเป๋าของเธอสีเหลืองอ๋อยโดดเด่นจะตาย จะหาไม่เจอได้ยังไง

“โยโกะ”

โยโกะยืนหันหลังให้ยูตะจึงไม่รู้ตัว ต้นแขนบางถูกกระชากให้โยโกะหันหน้ามาหาเขา มือชายหนุ่มสอดรัดเอวบาง มืออีกข้างก็จับท้ายทอยหญิงสาว ริมฝีปากของเขาแนบชิดริมฝีปากของโยโกะ

โยโกะตะลึงงุนงง ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ยอมอ่อนข้อโดยดีเพราะจุมพิตที่แสนหวาน เธอแทบจะละลายตรงนั้น แต่ด้วยอ้อมกอดของเขาทำให้เธอยืนอยู่ได้ จูบนั้นเนิ่นนานอยู่เป็นนาที จูบที่หนักแน่นสลับกับความอ่อนโยนที่เขามอบมาให้ จนในที่สุด ยูตะจึงยอมถอนริมฝีปากออก

“กระเป๋าเงินของเธอน่ะ อยู่นี่นะ” เขากล่าวและชูขึ้นมาตรงหน้าให้โยโกะมองเห็น “ส่วนที่จูบเมื่อกี้น่ะ ก็ถือว่าเป็นรางวัลที่ผมได้รับ”

“รุ่นพี่…”

“ไปกันเถอะ” กล่าวจบ ยูตะก็จับมือและพาโยโกะที่หน้าแดงสติลอยเดินตามกันไป

จริงๆ แล้ว กระเป๋าเงินของโยโกะก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก

เขาเป็นคนเอาไปเอง

และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ต้องการ ก็แค่นั้น :) 

ส่วนเธอคนนี้ เขาก็ถูกใจเป็นพิเศษล่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#คิดถึงคนอ่านจังเล้ยยยยยยย 

#ใกล้สอบมหาปะลัยแล้ว ไม่อยากสอบเลยแง เหนื่อยยย 

#ขอเสียงคนจบม.6 ปีนี้หน่อยค่ะ เวรกรรมอะไรไม่รู้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจังเลยอ่า ಥ‿ಥ 

#ก็อยากให้เลื่อนสอบนะคะ อีกใจหนึ่งก็แบบ สอบๆ ให้จบๆ เหอะ ตูอยากพ้นหมดกรรมแล้ว

#ยูตะฮีแกร้าย พระปลอมก็บอกเองว่าฮีแกเป็นเสือผู้หญิง!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #190 Marius Yo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 23:16
    จบปีนี้เหมือนกันค่ะ (;-; //นอนอืดตาย
    #190
    2
    • #190-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 23:24
      ปัญหาเยอะแยะเหมือนกันนะคะ ทำไมเขาไม่สงสารเด็ก 64 บ้างเลย ;--;
      #190-1
    • #190-2 Marius Yo(จากตอนที่ 22)
      18 มีนาคม 2564 / 03:29
      จริงค่ะ เจ็บใจมากเลย(;-;
      #190-2
  2. #189 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 17:42
    น้อนต้องใจสลายแน่ๆเรย เป็นกำลังใจให้กะการสอบ สู้ๆนะกั๊บ พยายามเข้านะ!!
    #189
    1
    • #189-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 18:42
      ขอบคุณค่า ♥️♥️♥️♥️
      #189-1
  3. #188 minxxix (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 16:57
    ทั้งเศร้าทั้งเขิน ความรู้สึกนี้มันคืออะไร!!!
    #188
    1
    • #188-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 17:35
      จัดการความรู้สึกตัวเองไม่ถูกกกกก แง 😭
      #188-1
  4. #187 ♤ Sumire ♣ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 14:02
    omg ฮือออออขนาดเรายังช็อคเเล้วโยโกะจะใจสลายขนาดเนี้ยฮือออออสงสารน้องแล้วเเบบก่อนหน้านี้ยังมีความสุขกันอยู่เลยเเงงงงงงง เเล้วเราก็เปลี่ยนอารมณ์มาเขินกับตอนพิเศษฮือออออชอบมากๆเลยค่ะพี่ยูตะกับน้องน่ารักมาก✨
    ปล.เราก็จบม.6 ปีนี้เหมือนกันค่ะเรามาสู้ๆกันนะคะไรท์ 😭
    #187
    1
    • #187-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 14:06
      เข้าใจความรู้สึกค่ะ เศร้าอยู่ดีๆ มาเขินเฉยเลย 5555555
      มาผ่าพิภพจบม.6 กันค่ะ 5555555
      #187-1
  5. #186 KIRINE01 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 13:04
    ช็อตที่พ่อของโยโกะตายนี่ special หรือเนื้อเรื่องหลักคะ?
    #186
    1
    • #186-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 13:05
      เนื้อเรื่องหลักเลยค่า
      #186-1
  6. #185 ห มึ ก ห ม ด แ ร ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 12:35

    จบม.6ปีนี้เหมือนกันค่าาา สู้ๆกับการสอบนะคะเป็นกำลังใจให้ สอบแป๊บเดียวเดี๋ยวก็จบแล้ว สู้ๆค่ะ

    #185
    1
    • #185-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 22)
      17 มีนาคม 2564 / 13:03
      ขอบคุณค่า ♥️♥️
      #185-1