[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 21 : โยโกะกับเด็กชายคนนั้น + Special part : His request for his birthday

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    14 มี.ค. 64

 

 

The Ophelia - Sir John Everett Millais

 

 

 

 

 

เสียงสั่นสะเทือนของอาคารดังครึกโครม เหล่ารากไม้แทงทะลุพื้นทุกตาราง คอยไล่ตามนักเรียนไสยเวททั้ง 4 คนที่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับรุ่นพี่?” ในระหว่างที่วิ่งหนีเอาตัวรอด ฟุชิงุโระก็ยังคงห่วงใยความปลอดภัยของคนอื่น อินุมากิดื่มยาแก้ไอลงคอและตอบกลับ

“แซลมอน”

“มาแล้ว!”

คาโมะหยุดวิ่งและประจัญหน้ากับวิญญาณคำสาป คำสาปดวงตากิ่งไม้สั่งให้ลูกตะกร้อสานไม้ลอยตัวขึ้นและพุ่งโจมตีใส่ทั้ง 4 คน

จ ง ห ยุ ด

อินุมากิใช้พลังวาจาสิทธิ์อีกครั้ง พลังเวทของเขายังคงสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของวิญญาณคำสาปได้

“ร้อยรวบ!”

คาโมะแนบฝ่ามือทั้งสองของตัวเองเข้าหากันและชี้ปลายนิ้วที่สิบไปที่จุดหมายที่ต้องการโจมตี โลหิตแทรกซึมออกมาตามร่องนิ้วของคาโม ก่อนที่จะเขาจะใส่ใช้พลังเวทควบคุมเลือดให้กลายเป็นกระสุน ยิงแสกหน้าของคำสาปดวงตากิ่งไม้ บริเวณหน้าผากมีรอยแตก

ฟุชิงุโระสังเกตได้ถึงการต่อของคาโมะกับวิญญาณคำสาปตัวนี้ ในรอบแรกนั้นคำสาปตัวนี้ไม่ได้เอาจริงหรอกเหรอ!?

“รีบวิ่งเร็วเข้า ยังไงเสียเดี๋ยวมันก็หาย”

คำพูดของคาโมะเตือนสติให้กับทั้ง 3 คนได้วิ่งต่อไป จนเมื่อกลุ่มนักเรียนวิ่งมาถึงระเบียงข้างนอก ต่างก็เลือกที่กระโดดข้ามระเบียงจับมายืนลี้ภัยบนหลังคาใกล้ จับตามองก้าวต่อไปที่วิญญาณคำสาป

“รุ่นพี่อินุมากิจะทำให้เจ้านั่นหยุดการเคลื่อนไหว ไม่ต้องกลัว ไปเลย!” ฟุชิงุโระพูดและสั่งให้นุเอะที่เขาเรียกอัญเชิญมาก่อนหน้าบินเข้าโจมตีวิญญาณคำสาป โยโกะกำลังจะใช้ดาราพันดวงเพื่อจะให้กำลังเสริม แต่ฟุชิงุโระจับข้อมือเธอไว้แน่นเสียก่อน

“เธอควรอยู่นิ่งๆ โยโกะ ทางที่ดีอย่าทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมาย”

ตลอดทางที่วิ่งหนีมา เขาสังเกตเห็นว่ามักจะมีรากไม้รากหนึ่งที่คอยเทียวไล่เทียวจับโยโกะ แต่ก็มาไม่ถึง

เขาไม่ต้องการให้ใครคนใดคนหนึ่งหายไป จะถูกลักพาตัวหรือตาย ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น

ฉึก!

เสียงเลือดสาดกระเซ็น นุเอะโดนวิญญาณคำสาปต่อยทะลุหน้าอกของมัน พร้อมกับที่อินุมากิกระอักเลือดของเขาออกมา

อินุมากิถึงขีดจำกัดแล้วเหรอ!?

คาโมะเหลียวมองด้วยความตกใจ โยโกะที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากด้านหลังก็ตะโกนร้องสุดเสียง

“ระวัง!!!”

โครม!!

ร่างของคาโมะถูกคำสาปดวงตากิ่งไม้ต่อยเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง ร่างของเขาลอยกระเด็นและมีลูกตะกร้อรากไม้ 3 ลูกลอยตามมา ฟุชิงุโระรีบวิ่งไปรับร่างเขาได้ทันเวลา และหลบหลีกจากรากไม้แหลมที่แทงทะลุหลังคาจากลูกตะกร้อไม้นั่นได้

“ยังมีชีวิตอยู่ไหมครับ!? คุณคาโมะ!”

ฟุชิงุโระเอ่ยถามในขณะที่ตายังคงจับจ้องภาพตรงหน้า คำตอบที่ได้จากคาโมะคือความเงียบ เขาสลบไปแล้ว

การที่อินุมากิไม่ได้ใช้พลังวาจาสิทธิ์แต่สามารถทำให้เขาต้องกระอักเลือดออกมาได้ ในตอนนี้มีแต่สถานการณ์ที่ลำบากใจเอามาก

โยโกะทำอะไรไม่ถูก จึงคิดจะทำในสิ่งที่ฟุชิงุโระห้ามไว้แต่แรกคือการเรียกพลังดาราพันดวง เธอกำลังจากเป่าทรายสีทองออกมาจากปาก แต่ไหล่ข้างซ้ายของเธอถูกอินุมากิจับเอาไว้

“รุ่นพี่…”

อินุมากิไม่ได้พูดภาษาของเขาแต่ใช้สายตาในการสื่อสาร จากนั้นเขาก็เดินไปที่ฟุชิงุโระและทำแบบเดียวกัน ต่อมาเขาก็เดินไปหาวิญญาณคำสาปด้านหน้าด้วยตัวคนเดียว

“รุ่นพี่อินุมากิ! มากกว่านี้คงไม่…!”

“รุ่นพี่โทเกะ! อย่าฝืนตัวเองสิคะ!”

บิ น ไ ป ซ ะ

ตู้ม!

ร่างของคำสาปดวงตากิ่งไม้ก็กระเด็นลอยไปไกลถึงยอดหลังคาตามวาจาสิทธิ์ของอินุมากิ เขาล้มตัวลงพร้อมเลือดที่กระอักพ่นออกมา

“โยโกะ! รีบไปตามคนอื่นมาช่วยซะ! ใครก็ได้! แล้วหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ให้มากที่สุด!”

“แต่ว่า!”

ฟุชิงุโระออกคำสั่งกับเธอและไม่ฟังคำพูดของโยโกะ เขามุ่งหน้าไปที่ร่างคำสาปที่ยังคงอยู่บนนั้น โดยมีมากิกำลังฟันดาบกลางหัวของมัน

รุ่นพี่มากิมาช่วยแล้ว ถ้าเธอไม่อยู่ก็คงจะไม่เป็นไร

โยโกะตัดสินใจทำตามที่สั่งแต่โดยดี เธอวิ่งไปตามหลังคาที่อยู่ระดับต่ำกว่าไล่เลี่ยกันและลงสู่พื้นล่างด้วยความปลอดภัย สาวเท้าวิ่งเร็วไวไปยังทิศที่ที่เธอคิดว่าทั้งสองคนจะต้องกอบกู้สถานการณ์นี้ได้

อิตาโดริ โทโด พวกนายอยู่ที่ไหน!?

โยโกะวิ่งมาถึงลำธาร เธอจึงเลือกที่จะข้ามผ่านไม่กลัวเปียก เมื่อเธออยู่ตรงกลางของสายน้ำ เสียงปะทะดังกึกก้องจนโยโกะต้องเอาแขนป้องตัวเองเพื่อกันก้อนหินเล็กพุ่งชน เมื่อทุกอย่างจบลง โยโกะก็ตกใจตาแทบถลน คำสาปดวงตากิ่งไม้มาโผล่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ!

มันหันมามองและทำท่าว่าจะวิ่งมาหาโยโกะ!

แต่ทว่า เงาอัญเชิญของฟุชิงุโระได้ปรากฏตัวขึ้น รูปลักษณ์คล้ายหมาป่าแต่มีแขนขายาวมาก เป็นเงาอัญเชิญที่มีไสยเวทส่วนผสมจากอสรพิษและสุนัข กลายเป็นเงาอัญเชิญใหม่ที่คือว่า คง (ผสาน) ได้พุ่งโจมตีใส่อย่างรวดเร็ว มากิมาได้ทันเวลาพร้อมกับฟาดดาบสีดำใส่คำสาป

 โยโกะมองทุกอย่างด้วยความตะลึง พร้อมกับคิดว่าเธอมัวยืนรออะไรอยู่

โยโกะยกนิ้วขึ้นมาและเป่าทรายสีทองจากปากของเธอผ่านรูนิ้ววงกลม ร่างแฝดแบกอาวุธทั้ง 5 ต่างยืนเรียงแถว วิ่งเข้าหาคำสาปดวงตากิ่งไม้พร้อมๆ กัน รวมถึงร่างต้นอย่างโยโกะตัวจริงเองด้วย

การต่อสู้ที่ดุเดือดำได้เริ่มต้น มากิ ฟุชิงุโระ โยโกะต่างรุมกระหน่ำใส่วิญญาณคำสาป จนเมื่อมาถึงการฟาดฟันอีกครั้ง มากิได้โยนสลับอาวุธไสยเวทกับฟุชิงุโระ ทั้งคู่พุ่งเข้าหาและทำลายดวงตากิ่งไม้บนใบหน้า จุดที่ฟุชิงุโระคาดเดาได้ว่าเป็นจุดอ่อนแอของคำสาปตัวนี้

เมื่อทั้งคู่เสร็จสิ้นการทำลายดวงตา โยโกะทั้ง 6 คนได้วิ่งเข้าหาคำสาปทั้ง 6 ทิศ พร้อมกับทำลายส่วนข้อต่อต่างๆ ของร่างกายอย่างรุนแรง ตราบใดที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์อยู่บ้าง ก็ย่อมมีข้อต่อให้ทำลายแน่นอน

“อย่าให้ผมใช้กระบองสามท่อนนั่นอีกนะครับ! ใช้ยากมาก!”

“เอาน่า! ถ้าชินแล้วจะใช้สะดวกเอง… เมงุมิ!!”

ทั้งมากิที่ยืนด้านข้างกับโยโกะที่ยืนดูอยู่ไกลกว่าต่างตกใจพร้อมกัน เมื่อที่กลางหน้าท้องของฟุชิงุโระ มีบางอย่างคล้ายปรสิตพืชมีปากมีฟันเติบโตแตกหน่อตรงนั้น

รากไม้อีกสองรากได้เลื้อยเข้าหาหญิงสาวทั้งสองคนที่เหลือ มากิใช้ต้นแขนรับจึงไม่โดนแทงทะลุเข้าหัวใจ แต่โยโกะกลับโดนรากไม้พันแน่นรอบคอไว้หนา ตรงลำตัวไปถึงข้อมือกับข้อเท้าขวาอีกที่หนึ่ง เธอพยายามดิ้นสุดชีวิตให้รากไม้ที่พันคอพันตัวออกไปแต่ก็ไร้ผล

“หะ หายใจ…ไม่ออก…” เสียงของเธอเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ

“รุ่นพี่!! โยโกะ!!” ฟุชิงุโระตะโกนด้วยความโกรธและตกตะลึง เขาโกรธที่ไม่สามารถช่วยใครได้เลยในตอนนี้ เงาอัญเชิญผสมไสยเวทของเขาก็สลายไปแล้ว ปรสิตพืชบนตัวของเขาก็สร้างความเจ็บปวดไม่ใช่น้อย

มากิที่ปลดตัวเองออกมาจากรากไม้นั่นได้ก็หยิบอาวุธพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง มันตั้งท่ารับได้อย่างดี ก่อนที่ใช้มือปัดอาวุธของมากิ ต่อยหมัดไปที่เธออย่างแรงและใช้รากไม้พันไว้รอบคอของเธอ แต่มากิใช้ข้อมือขวางจึงไม่รัดรอบนัก

ฟุชิงุโระฝืนสังขารที่จะช่วยทุกคน แม้มันจะเจ็บเจียนตาย แต่เขาก็จะไม่ยอมเสียใครไปได้เด็ดขาด มือของเขากำลังจะประสานเรียกไสยเวทอัญเชิญอีกครั้ง หากแต่มากิได้ห้ามไว้เสียก่อน

“หยุดนะ! เมงุมิ!”

“…”

“งานของพวกเราจบลงแล้ว

เปลี่ยนตัวนักกีฬา”

ตู้ม!

ร่างของอิตาโดริและโทโดปรากฏตัวขึ้นและกระโจนลงมาใจกลางระหว่างคำสาปกับร่างของมากิที่กำลังถูกรัด รากไม้ขาดสะบั้น มากิอยู่ในอ้อมแขนของโทโด คงเหลือแต่โยโกะที่ยังคงถูกรากไม้พันรอบตัวไว้ วิญญาณคำสาปถอยร่นออกมาและคว้าร่างของโยโกะมาพาดบ่า ซึ่งในตอนนี้เธอได้สลบไปเสียแล้ว

“ปล่อยเธอซะ!!”

“หยุดนะ อิตาโดริ เจ้านั่นลำพังแค่พวกเราก็ไม่… อั่ก!” ฟุชิงุโระพยายามจะเอ่ยห้าม แต่บาดแผลบนหน้าท้องทำให้เขาเจ็บปวดเกินกว่าที่จะฝืน

อิตาโดริตะโกนใส่ เขาอยากจะพุ่งไปชกหน้าวิญญาณคำสาปและเอาตัวโยโกะกลับมา แต่เขาต้องประเมินสถานการณ์ในตอนนี้กับพลังของมันเสียก่อน เพราะขนาดมากิที่เก่งกาจ กับฟุชิงุโระที่มีความสามารถพอๆ กัน ก็ยังถูกโจมตีสาหัส

“แพนด้า” โทโดเดินอุ้มร่างไปที่แพนด้าที่กำลังยืนอยู่

“มาแล้ว” แพนด้าขานรับพร้อมกับรับร่างมากิมาพาดไว้บนบ่า โทโดสั่งการกับแพนด้า

“พาพวกเขาออกไปนอกม่าน ตามที่มิชิมิยะบอก ม่านนี้มีผลต่อโกโจ ซาโตรุโดยเฉพาะ พาพวกเขาออกไปตรงๆ ได้เลย”

“เดี๋ยวก่อน ต่อให้เป็นนายก็…” ฟุชิงุโระพยายามจะคัดค้าน แต่อิตาโดริได้แทรกเข้ามาเสียก่อน

“ฟุชิงุโระ”

“…”

“ไม่เป็นไร”

ขอร้องล่ะ

เหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด…

“ดูเหมือนว่านายจะสัมผัสได้แล้วสินะ” โทโดกล่าว “ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องคนที่กำลังลอกคราบ ซึ่งอิตาโดริกำลังอยู่ในสภาพนั้น”

ฟุชิงุโระกัดฟันก่อนที่จะพูด “ช่วยโยโกะออกมาให้ได้ แล้วถ้านายตายอีกรอบ ฉันจะฆ่านาย!”

“เอาล่ะๆ ไปกันได้แล้ว” แพนด้าพูดและยกร่างฟุชิงุโระขึ้นพาดบ่าอีกข้างพร้อมกับจากไป ณ ตรงนั้น

“งั้นฉันก็คงตายไม่ได้ซะแล้วสินะ” อิตาโดริหมุนไหล่และจ้องมองวิญญาณคำสาปที่กำลังอุ้มร่างหญิงสาวพาดบ่า เธอสลบไสลไม่ได้สติ ดวงตาหลับพริ้มบ่งบอกถึงไม่ได้รับรู้อันตรายที่กำลังจะเกิด แต่ตามเนื้อตัวแขนขาก็มีบาดแผลฟกช้ำกับรอยรัดแน่นหนา บ่งบอกได้ว่าเธอเจอการต่อสู้ที่รุนแรงมาก่อนหน้า

“ฉันจะไม่ช่วยนาย อิตาโดริ” โทโดกล่าวแบบนั้นและขึ้นไปอยู่บนฝั่ง “จนกว่านายจะใช้ประกายทมิฬได้สำเร็จ ถ้าหากนายไม่สามารถใช้ประกายทมิฬได้ ต่อให้ถูกอัดจนน่วม ฉันก็จะไม่เข้าไปช่วย”

โทโดกล่าวคำขาดของเขา

“โอ้!”

คำสาปดวงตากิ่งไม้ใช้ความสามารถของตัวเองสั่งให้รากไม้ผุดขึ้นมาจากพื้นดินใต้น้ำ รากไม้พันรอบเอวของโยโกะ ร่างของเธอถูกดึงลงมาและมีเถาวัลย์ห่อหุ้มร่างของโยโกะทั้งตัว ทันใดนั้น ก้อนเถาวัลย์ที่ห่อหุ้มร่างของหญิงสาวก็ถูกดูดจมหายไปในลำธาร

“แกพูดได้สินะ” อิตาโดริพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “ฉันมีเรื่องอยากจะถาม”

“ในบรรดาพรรคพวกของแก มีวิญญาณคำสาปที่มีรูปร่างเป็นมนุษย์ ใบหน้าเป็นรอยเย็บปะอยู่รึเปล่า?”

มี ถ้าข้าตอบแบบนี้ล่ะ

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ อิตาโดริก็เริ่มเข้าโจมตี สายน้ำสาดกระเซ็นและขึ้นสูง การต่อสู้ของวิญญาณคำสาปกับภาชนะของสุคุนะได้เริ่มต้นขึ้น โทโดผู้เป็นพยานก็ยืนเฝ้ามองพัฒนาการของอิตาโดริอยู่บนฝั่ง โยโกะหลับไหลโดยเธอถูกซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เด็กคนนี้ถูกพบอยู่กลางป่า บาดเจ็บสาหัสมาก จะทำอย่างไรดีเพคะ?”

เด็กชายนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ตามใบหน้าของเขามีแต่เลือดและแผลฉกรรจ์ ดูท่าทีแล้ว เด็กคนนี้ก็พร้อมจะจากไปได้ตลอดเวลา

“รักษาบาดแผลให้เด็กคนนี้เสีย ให้พักอาศัยที่นี่จนกว่าเขาจะหายดี”

หญิงสาวผู้สูงศักดิ์กล่าวด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ดวงตาสีดวงตะวัน เรือนผมสีดำยาวประดับบนกายที่สวมใส่กิโมโนเนื้อผ้าดี เธอนั่งบนเบาะรองด้วยท่าทีกิริยาเรียบร้อยภายใต้แสงเทียนที่ส่องสว่างในห้อง ในเวลานี้มีฝนตกหนักอยู่ข้างนอก แต่ภายในห้องกลับเงียบสงบไร้เสียงรบกวน

 เด็กชายปรือตามองด้วยสติที่เลือนลางเต็มที แต่เขายังคงจำได้ดี ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขานั้นช่างงดงามเหมือนนางฟ้ามากแค่ไหน จนเผลอคิดไปแล้วว่าเขาตายและวิญญาณก็ขึ้นมาบนสวรรค์เสียแล้ว

จนเมื่อมือบางผิวนวลสัมผัสบนใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเด็กชาย นั่นจึงทำให้เขารู้ว่าตัวเขายังคงอยู่บนโลกมนุษย์

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี”

เขาหลับไปพร้อมกับดวงตาบุษราคัมที่มองมาด้วยความอ่อนโยน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โยโกะนอนสลบอยู่ที่ต้นลำธาร ร่างบางเปียกชื้น ณ ตรงกลางของสายน้ำที่ไหลเอื่อย ร่างของเธอถูกรากไม้รัดตรึงไว้กับที่ตรงคอ เอว ข้อเท้าทั้งสองข้าง และแขนที่มีเพียงแค่มือชูเหนือน้ำ เหมือนกับหญิงสาวในลำธารของจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล

แม้เธอจะไม่ได้ครองสติของตัวเอง แต่ภายในสมองก็ฉายความทรงจำภาพหนึ่งให้ดวงวิญญาณของโยโกะได้รับรู้

ว่าใครคนหนึ่งกำลังรอคอยอยู่

 

 

 

 

สุคุนะมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างผ่านสายตาของอิตาโดริ

เขาสัมผัสได้ถึงม่านที่ถูกกางก่อนหน้า รู้ได้ว่ากำลังมีวิญญาณคำสาปอยู่ในเขตบริเวณโรงเรียน

แต่เขาไม่สนใจ

อยากจะทำอะไรก็เชิญ

จนกระทั่งมนุษย์สองคนที่เขาหมายหัวและหมายปองเอาไว้ถูกทำร้าย

โดยเฉพาะนาง ตอนที่เขาเห็นร่างของนางพาดอยู่บนบ่าของวิญญาณคำสาป และนางก็ถูกเถาวัลย์ห่อหุ้มพาหายตัวไป สุคุนะแทบจะออกมาสลับตัวกับอิตาโดริในทันที ใช้พลังของเขาสับวิญญาณคำสาปตัวนี้ให้ไม่เหลือชิ้นดีเสีย

บังอาจมากที่มาแตะต้อง…

แต่ด้วยภายในตัวของอิตาโดริที่แสนแปลกประหลาด สุคุนะถูกต่อต้านการสลับตัว อิตาโดริกำลังใช้พลังไสยเวทเต็มที่ ราชาคำสาปจึงไม่สามารถออกมาได้ จึงทำได้เพียงแค่นั่งมองอยู่บนบัลลังก์กองกระดูก แอบหวังอยู่ลึกๆ ว่านางจะปลอดภัย ไอ้เด็กหนุ่มที่เป็นภาชนะของเขาจะสามารถช่วยเธอออกมาได้

แต่ครั้งนี้เท่านั้นที่เขาจะเข้าข้าง

แต่ครั้งต่อไป ใครหน้าไหนที่ยื่นมือยื่นเท้าเข้ามาแส่กับคนของเขา

มันจะไม่มีแม้แต่หัวบนบ่า

 

 

 

 

 

 

 

“แม่น้ำ!...”

อิตาโดริถูกสลับตัวจากจุดต่อสู้มาที่ลำธาร เป็นเพราะผลพลังไสยเวทของโทโด

เขาหันซ้ายหันขวาไปมา ก่อนที่สายตาจะมองเห็นร่างหนึ่งนอนอยู่ที่ต้นลำธาร

“โยโกะ!!”

อิตาโดริวิ่งไปหาเธอโดยไม่รีรอ เมื่อมาถึงชายหนุ่มก็จัดการดึงรากไม้ที่พันร่างกายของเธอขาดสะบั้น อุ้มยกร่างโยโกะขึ้นมาเหนือน้ำและพามาวางนอนราบบนฝั่ง

“โยโกะ! ตื่นสิ!”

อิตาโดริตบเบาๆ ตรงแก้มโยโกะเพื่อเรียกสติ แต่เธอก็ไม่ฟื้นขึ้นมา แม้เธอจะหายใจเข้าออกเป็นปกติ ชีพจรหัวใจเต้นดังเดิม แต่เขาก็ยังกระวนกระวายเกี่ยวกับอาการของเธออยู่

“ฉันจะกลับมา ได้โปรด อย่าเป็นอะไรไปนะ”

อิตาโดริประคองหัววางบนพื้นดินอย่างแผ่วเบา ลูบผมที่ลู่น้ำปรกหน้าออกจากใบหน้าของโยโกะ ก่อนที่จะโน้มตัวลงและก้มจูบบนหน้าผากนวล

“ฟื้นขึ้นมานะ โยโกะ”

และอิตาโดริก็ลุกขึ้น พร้อมกับออกตัววิ่งไปจุดที่โทโดกับวิญญาณคำสาปกำลังต่อสู้กัน

“โทโด!!”

“อย่าเข้ามา บราเธอร์! มันเป็นพลังไสยเวทที่แรงส่งมากผิดปกติ!”

โทโดเอ่ยห้ามอิตาโดริที่กำลังจะวิ่งเข้ามา

แต่ถ้ามีไสยเวทของเจ้าก็คงหลบได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นจะทำเช่นไร

แล้วผู้หญิงนั่น ปลดปล่อยนางออกมาแล้วหรือ?

จะช่วยเหลือนางกี่ครั้งก็เชิญ ข้าก็จะเอาตัวนางไปอยู่ดี เพราะข้าต้องการนาง และมาฮิโตะก็ต้องการนางเช่นกัน

“พูดบ้าอะไรของแก!” อิตาโดริตะโกนด้วยความเหลืออด

กางอาณาเขต

คำสาปดวงตากิ่งไม้กำลังจะทำการกางอาณาเขต

แต่ม่านที่ครอบคลุมท้องฟ้ากลับถูกทำลายลงในชั่วพริบตา แสงสว่างของพระอาทิตย์สาดส่องบนพื้นดินอีกครั้ง

และบนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ นั้นมีมนุษย์คนหนึ่งลอยตัวอยู่สูงกลางอากาศ

มนุษย์ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลกไสยเวท

“อาจารย์โกโจ!!”

ร่างของโกโจหายไปในเสี้ยววินาที ที่พื้นล่างตรงจุดที่คำสาปดวงตากิ่งไม้ยืนอยู่มีรากไม้ขึ้นมาจะห่อหุ้มตัวของมัน

ข้าคงต้องไปก่อน ข้าไม่อาจทะนงตัวมากพอที่จะเป็นศัตรูกับโกโจ ซาโตรุ

“อย่าล้อเล่นนะ!! พวกแกอยากทำอะไรกันแน่”

“อิตาโดริ” โทโดขัดขวางการวิ่งเข้าหาวิญญาณคำสาปของชายหนุ่ม

“ทำไมกัน! โทโด!”

“ห้ามเดินมากไปกว่านี้ เดี๋ยวจะโดนลูกหลง”

หลังจากที่โทโดพูดจบ เสียงดังปะทุราวกับแผ่นดินไหวดังขึ้นเรื่อยๆ ฟังแล้วดูเหมือนว่ากำลังจะมาทางที่พวกเขายืนอยู่โทโดจัดการพาอิตาโดริไปยืนตรงจุดอื่นและไกลจากจุดเดิม มองดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้

กลุ่มพลังไสยเวทขนาดใหญ่กลืนกินทุกสิ่งที่อยู่ขวางหน้า พื้นดินเป็นรอยลากขนาดยักษ์ เป็นหลุมลึกลงไปนั้นก็มี มันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและตรงมายังจุดที่คำสาปผู้บุกรุกยืนอยู่อย่างตรงเป้า ร่างของคำสาปถูกกลืนหายไปพร้อมกับผืนดินที่กลายเป็นหลุมลึกเป็นทางยาว

“ยังคงเหนือกฏเกณฑ์เหมือนเดิมเลยนะ”

รูปแบบว่างเปล่า ‘ม่วง’ เป็นพลังไสยเวทแบบผสมที่ถูกปล่อออกมาจากตัวโกโจ ซาโตรุ พลังทำลายล้างสูงจนผืนป่าและพื้นที่รอบข้างเกือบจะราบเตียนไปทั้งหมด

“แบบนี้ก็ไม่รู้สิว่าถูกปัดเป่าไปแล้วหรือยัง”

 

 

 

 

 

 

 

“ฮานามิจะรอดมั้ยนะ?”

มาฮิโตะก้าวเดินออกมาจากทางเข้าและหยุดยืนอยู่ตรงกลาง ที่ด้านข้างทั้งฝั่งของเขามีร่างของผู้คุ้มกันถูกเปลี่ยนวิญญาณและรูปลักษณ์ให้บิดเบี้ยวไม่เหลือเค้าดังเดิม ไม่เหลือชีวิตอยู่ในกายนั้น

“หวังว่าจะพาตัวเธอคนนั้นมาได้นะเนี่ย แต่ก็ภารกิเสร็จสิ้น” มาฮิโตะถือนิ้วของราชาคำสาปขึ้นมาดูและมองมันด้วยความพึงพอใจ ที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ

 

 

 

 

 

“โย—”

“โยโก---”

“โยโกะ!”

เปลือกตาของโยโกะเปิดขึ้น แสงแดดที่ส่องมาทำให้หญิงสาวต้องหรี่ตาตัวเอง พอเริ่มปรับการมองเห็นได้ เธอก็มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน สติกลับมาเต็มร้อย

“ยูจิ…”

“ฉันเอง! ฟื้นสักทีสินะโยโกะ”

โยโกะก้มมองสำรวจตัวเอง เธออยู่ในอ้อมแขนของอิตาโดริซึ่งตอนนี้เขากำลังอุ้มเธอทั้งสองมือ และกำลังเดินมุ่งหน้าไปที่เหล่าอาจารย์อยู่รวมตัวกัน

“ให้ฉันเดินเองก็ได้ นายคงเมื่อยแขนแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันยังอุ้มเธอได้สบาย” เขากล่าวด้วยท่าทีที่มั่นใจ “แล้วเธอล่ะ เจ็บตรงไหนมั้ย?”

“ก็ทั้งตัว… ไอ้วิญญาณคำสาปนั่นมันมัดฉันแน่นมาก เหมือนโดนงูรัดเลยล่ะ”

“ฮึ่ม! พูดแล้วก็น่าโมโห แต่ดีที่อาจารย์โกโจมาช่วยไว้ได้ทัน ตอนแรกฉันกลัวว่าเธอจะโดนลูกหลงพลังไสยเวทของอาจารย์โกโจเข้า แต่โชคดีที่ฉันไปหาเธอ เธอยังอยู่เหมือนเดิมเป็นปกติ”

โยโกะเอียงคอมองสงสัย “ลูกหลง… พลังไสยเวท?”

“เดี๋ยวไปถึงแล้วก็มีคนอธิบายให้ฟังนะ ตอนนี้คงต้องรีบพาเธอไปรักษาก่อน”

อิตาโดริกำลังจะก้าวขาวิ่งไปข้างหน้า แต่เสียงของโทโดดังแทรกขึ้นมาให้ทั้งคู่ได้ยินเสียก่อน

“เป็นคู่รักที่น่ารักดีนะ”

เอ๊ะ ⊙.☉

“ห๊ะ? คือ…”

“พูดอะไรของนายน่ะโทโด ฉันกับโยโกะ—”

“ฉันเข้าใจนะอิตาโดริ วัยหนุ่มสาวก็เป็นธรรมดาที่จะมีความรัก เหมือนความรักของฉันกับทาคาดะจังไงล่ะ” โทโดกล่าวด้วยท่าทีที่มั่นใจและภูมิใจแบบแปลกๆ ในเวลาเดียวกัน

“บราเธอร์ของฉัน! โตขึ้นมาเลยสินะ มาสิ มาให้บราเธอร์คนนี้กอดหน่อย!” โทโดพูดแและทำตามที่เขาพูด เขาอ้าแขนกว้างและวิ่งเข้าหาอิตาโดริที่กำลังเดินอุ้มโยโกะอยู่ข้างหน้า

“เดี๋ยวก่อนโทโด! ฉันอุ้มโยโกะอยู่นะ! อย่าเข้ามาาาา!”

อิตาโดริก้าววิ่งหนีด้วยความเร็วสุดขีด โยโกะกอดรอบคออิตาโดริไว้แน่น ลุ้นระทึกว่าจะหนีรอดจากหมียักษ์ปักหลั่นนี้ได้หรือไม่ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามไม่หยุด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรก๊านนนนนน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nanami x Yoko

His voice , his eyes and his smile

Make me feel embarrassed

And his request make me want him to take me now

( Her age is same as Nanami ' s age)

 

 

 

“ไหวรึเปล่า? โยโกะ?”

บรรยากาศของภัตตาคารสุดหรูที่มีเสียงดนตรีคลาสสิคบรรเลงร่วม โต๊ะทานอาหารที่มีเทียนไขตั้งส่องสว่าง เผยให้เห็นชายหนุ่มผมสีบลอนด์ในชุดทักซิโด้สีดำ นั่งตรงข้ามกับหญิงสาวคนหนึ่ง

ใบหน้าของเธอมีสีแดงระเรื่อ ไหล่ไหวสั่นเล็กน้อย คิ้วขมวดขึ้น แต่เธอก็พยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติในตอนนี้

“คุณมันบ้า นานามิ”

โยโกะกัดปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดของตัวเอง ตรงช่วงล่างมันปั่นป่วนแทบจะทนไม่ไหว เรียวขาภายใต้เดรสผ้ากำมะหยี่ผ่าข้างสีแดงแนบชิดติดกัน หัวเข่าของเธอเองถูไถไปมา มือที่วางอยู่บนโต๊ะของโยโกะก็เลื่อนลงไปที่ท้องน้อย

“ลืมกติกาของผมแล้วเหรอ?”

กล่าวจบ นานามิก็กด ‘เพิ่มระดับ’ ให้สั่นมากยิ่งขึ้น

To be continued in RAW (Read a write application)

 

 

 

 

 

 

#หลุดคาร์นานามิมากไปรึเปล่าคะ? ไรท์อยากลองเขียนแบบแด๊ดดี้ขี้แกล้งไรงี้ 

#ไรท์จะให้โยโกะในตอนพิเศษของนานามิอายุ 27 เหมือนกันนะคะ เราไม่อยากให้เป็นแนว Teacher's pet 

#เรื่องราวส่วนที่สองมาแล้ว มาเป็นโคนันกันเถอะค่ะรีดเดอร์!

#ที่ไรท์ไม่เรียกว่าฮานามิตรงๆ เพราะไรท์เขียนในมุมมองของฝั่งนักไสยเวท ถ้าหากงงหรืออ่านแล้วขัดใจก็ขอโทษด้วยนะค้า 

#ฟิคในตอนนี้ เนื้อเรื่องใกล้เคียงกับเมะที่ออกมาแล้ว มาเดากันค่ะว่าไรท์จะเขียนให้ไปเปลี่ยนไปอีกฉากหรือเขียนเทียบเคียงเหมือนกัน โปรดติดตาม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #182 MaisieMaisie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 14:35

    ฮานามินี่ใช่คำสาปที่ช่วยคำสาปที่โดนโกโจอัดยับฝ่ายเดียวจนเหลือแต่หัวรึเปล่าคะ /อ่านแต่นิยายไม่ค่อยดูจริงๆจังๆ
    #182
    1
    • #182-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 21)
      13 มีนาคม 2564 / 14:36
      ใช่ค่า ตัวเดียวกับที่ไปช่วยโจโกะค่ะ ที่หัวภูเขาไฟนั่นแหละ
      #182-1
  2. #181 lingyue (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 10:57

    เกินปายย
    #181
    1
    • #181-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 21)
      13 มีนาคม 2564 / 13:27
      เขินเกินไปแล้วววว
      #181-1
  3. #180 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 10:21

    นานามิน!!!
    #180
    1
    • #180-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 21)
      13 มีนาคม 2564 / 13:27
      นานามินโซฮอท!!!
      #180-1
  4. #179 ต็อกบ็อกกี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 10:07

    ม่ายรับรู้ววอารายทั้งนั้นนน55555
    #179
    1
    • #179-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 21)
      13 มีนาคม 2564 / 13:26
      เขินจนไม่อยากไม่รับรู้อะไร 5555555
      #179-1
  5. #178 Paew_0660 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 09:18
    มาอัพต่อ~//นานามิทำอะไรน่ะ~
    #178
    1
    • #178-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 21)
      13 มีนาคม 2564 / 09:36
      นานามิทำอะไรน่ะเหรอ 👀
      ใน raw มีคำตอบค่ะ 5555555
      #178-1