[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 20 : โยโกะกับศึกสังเวียนของผู้หญิง + Special part : The Penalties for naughty girl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    8 มี.ค. 64

 

ไมยิงลูกกระสุนไปแล้ว 6 นัด แต่เธอยังมีลูกกระสุนเหลือสำรองไว้อยู่

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ค่อยเอื้ออำนวยนัก

ไมหลบอยู่หลังต้นไม้พร้อมกับถือปืนในมือ หายใจเข้าออกด้วยความตื่นเต้นและกดดัน เหมือนกำลังอยู่ในหนังสยองขวัญไม่มีผิด หนีอีกฝ่ายที่ตามไล่ล่าอยู่ในป่า แต่ทว่ามันเป็นเวลากลางวัน

ปัง!

ไมยิงกระสุนเจาะทะลุหัวโยโกะได้พอดิบพอดี ร่างโยโกะที่ยื่นหัวออกมาจากกิ่งไม้สูงร่วงหล่นตกลงสู่พื้น แต่ในขณะนั้นร่างที่ร่วงหล่นก็ค่อยสลายเป็นทรายสีทองไปตามอากาศ

อีกแล้ว?

กี่ครั้งแล้วที่ยิงผิดตัว!

ไมเสียลูกกระสุนไปอย่างสิ้นเปลืองหลายครั้ง เพราะยิงใส่ตัวปลอมไม่รู้ตั้งกี่หน จะไม่ยิงก็ไม่ได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวที่ปรากฏต่อหน้าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม และทั้งตัวจริงตัวปลอมก็ซัดอาวุธใส่เธออยู่ตลอดในเวลาที่เผลอ

กดดันแทบบ้า!

“เลิกซ่อนตัวซะทีนังบ้า ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ไมเหลืออด ตะโกนด่าเสียงก้องลั่นป่า แต่เสียงที่ตอบกลับมาคือเสียงลมพัดผ่าน

บางอย่างผ่าลมพุ่งทะลุ ก่อนที่ปลายแหลมของมันจะปักเข้าเสียบลำต้นไม้ ใกล้กับใบหน้าของไมเพียงนิดเดียว

ไมโกรธจัด ยกปืนขึ้นและยิงไปทางที่ลูกศรสีทองที่ปล่อยมา เธอยิงกระสุนไป 3 นัด เสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

ปากกระบอกปืนลูกโม่ขึ้นควัน ภายในป่านั้นก็ยังคงเงียบเชียบเหมือนเดิม ไม่มีสัญญาณใดๆ เลยว่าเธอสามารถยิงกระสุนถูกตัวโยโกะ

ไมเปิดลูกโม่และเติมใส่กระสุนอีกครั้ง เธอผลักลูกโม่เข้าที่เดิมพร้อมกับตั้งท่าจับตาดูบริเวณรอบๆ ตัวเอง ทุกอย่างเงียบสงบ ไม่มีการเคลื่อนไหว แม้แต่ลมพัดผ่านก็ไม่มีให้สัมผัส

จนกระทั่งมีบางอย่างขยับตามพุ่มไม้และเสียงวิ่งแสกหญ้าดังมาจากในป่า ร่างแฝดของโยโกะ 2 ร่างวิ่งออกมาหาเธอด้วยความเร็วพร้อมอาวุธในมือ ร่างโยโกะที่ถือดาบวิ่งเข้ามาหาไมเร็วที่สุดก็ยกดาบขึ้นสูง เตรียมที่ฟันลงแสกหน้าไม ไมยกปากปืนลูกโม่เล็งไปที่หน้าผาก ยิงในระยะประชิด ลูกกระสุนสีทองพุ่งทะลุหน้าผาก ร่างแฝดที่ถือดาบก็สลายลงไปสู่พื้น ไมหันมาหาร่างโยโกะที่ถือง้าว เธอหลบหลีกง้าวคมที่ฟาดฟันลงมาและเอี้ยวตัวไปอยู่ด้านหลังร่างแฝดโยโกะด้วยความรวดเร็ว ถือปืนลูกโม่ด้วยแขนที่เหยียดตรง ลูกกระสุนเจาะหัวไปอีกร่าง

“หึ อ่อนด้อยเสียจริง” ไมกล่าวสบประมาท สิ้นเปลืองลูกกระสุนไปหลายนัด แต่เธอก็ยิงแสกหน้าไปหลายร่างแล้ว ส่วนตัวจริงไม่รู้จะออกมาเมื่อไหร่ คงปล่อยร่างแฝดออกมาเพื่อหลอกให้ยิงจนไม่เหลือกระสุนแน่ เธอรู้ทันหรอก

ในระหว่างที่ไมกำลังคาดการณ์แผนการของโยโกะ เพราะกำลังจดจ่อใช้ความคิด เธอจึงไม่รู้ตัวเลยว่า เหนือหัวสูงขึ้นไปจากด้านหลังของเธอ ร่างของโยโกะตัวจริงกำลังกระโดดตัวลงมา พร้อมกับกวาดขากลางอากาศ เตะฟาดเข้าไปที่หลังคอของไมเต็มแรง

ร่างของไมกลิ้งไปหลายตลบ เธอกระอักไอรุนแรง เหลือกมองโยโกะที่ยืนอีกฝั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว

“แก!”

“ก็เรียกหาฉันนี่ มาแล้วนี่ไง” โยโกะยิ้มเหยียด สายตาเหยียดหยามสื่อไปหาไมโดยตรง “เป็นไง บริการนวดคอด้วยหน้าแข้ง หายปวดคอเลยใช่มั้ย”

“ตายซะ!” ไมลุกขึ้นยืนทำท่าจะยกปืนยิงใส่ แต่ก็รู้สึกตัวได้ว่าปืนลูกโม่ของเธอหล่นหายไปข้างทาง

“อะไรน่ะ เป็นบ้าเหรอ? จะยิงฉันด้วยมือตัวเองเนี่ยนะ” โยโกะหัวเราะในความเด๋อด๋าของไม “ฉันคงฟาดเธอแรงไปจนสมองกระทบกระเทือน”

“นังบ้า! หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ที่มาหาเรื่องพวกฉันวันนั้น ฉันยังแค้นเธอไม่หายเลยนะ” กล่าวจบโยโกะก็พุ่งเข้าหาไมและซัดหมัดใส่เธออย่างหนักหน่วง ไมตั้งการ์ดป้องกันไว้ได้แต่ก็รู้สึกเจ็บที่โดนกระแทกจากหมัดไม่ใช่น้อย และด้วยความที่ไมคิดแต่จะป้องกัน นั่นจึงเป็นช่องว่างให้โยโกะเอี้ยวตัวและต่อยเข้าไปที่ข้างเอวของไม

“อั่ก!” ไมกระอัก การ์ดแขนของเธอเปิดออก โยโกะประสานมือคล้องคอไม ยกเข่าขวาแทงอัดไปที่หน้าท้องของไมเต็มแรง

ร่างของไมกำลังจะร่วงสู่พื้น โยโกะตามไปซ้ำอัดหน้าเธอ จนไมล้มอัดกระแทกพื้นอย่างแรง

โยโกะยืนค้ำหัวบังเงา ยิ้มร้ายแสยะให้กับความพ่ายแพ้ของไม

“เป็นไง ลุกขึ้นไหวไหม?”

“นังโรคจิต!”

“แค่ฉันยิ้มให้ไม่ได้แปลว่าฉันโรคจิตหรอกนะ” แต่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มสวนทางกับคำพูดของตัวโยโกะ มือขวาของเธอถือครองพลังเวทสีทองเอาไว้อยู่

“นอนนิ่งเข้าไว้ล่ะ ฉันจะจบเกมแล้วนะ”

ไมพยายามขยับตัวหนี แต่โยโกะก็ใช้เท้าตัวเองเหยียบขาซ้ายของไม พลังเวทสีทองในมือเธอก็เปลี่ยนรูปลักษณ์กลายเป็นค้อนหัวหงอนสีทองขนาดใหญ่ที่เป็นแบบเดียวกับของโนบาระ ด้ามจับยาวเหมาะมือ โยโกะจับทั้งสองมือ ง้างหัวค้อนขึ้นสูง

“นี่แกจะฆ่าฉันเหรอ!?”

“เตรียมตัวรับกรรมไว้นะ” กล่าวจบ โยโกะก็ฟาดหัวค้อนลงมาที่ใบหน้าของไมทันที ไมยกแขนป้องกันหน้าตัวเอง หลับตาแน่นรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง

ตึง!

“จะทำอะไรน่ะ? โยโกะ”

ไมลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย ภาพแรกที่เธอเห็น หัวค้อนถูกเท้าของใครบางคนเหยียบให้ตกไปทางซ้ายที่ใกล้จุดที่เท้าของโยโกะกำลังเหยียบขาของเธอ เมื่อมองไล่จากเท้านั้นก็ได้พบคนที่มาช่วยได้หวุดหวิด มากิที่ถือดาบคาตานะยืนทางด้านขวาของโยโกะ สายตาคมภายใต้กรอบแว่นกำลังจ้องประสานตากับเธอ

“กฏเดียวของการแข่งขันก็คือห้ามฆ่า เธอลืมไปแล้วเหรอ?”

“อ๊ะ! รุ่นพี่มากิ! หนูขอโทษ!” โยโกะเพิ่งจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป จึงรีบของโทษขอโพย และเปลี่ยนอาวุธค้อนให้คืนกลับสู่รูปลักษณ์พลังเวทดังเดิม

“เจ้าบ้า ถ้าฉันมาห้ามไม่ทันนะ เธอคงโดนพักการเรียนเพราะแหกกฎในการแข่งขันแน่” มากิดีดหน้าผากมนของโยโกะด้วยความหมั่นไส้ เพราะเธอเล่นต่อสู้เกินกฎไปมาก

“ไปหาโทเกะซะ ไปอยู่ช่วยเขา”

“เอ๋! รุ่นพี่! อิตาโดริก็ไล่หนูมารอบหนึ่งแล้วน้า~"

“อีกสักรอบจะเป็นอะไรไป รีบไปได้แล้ว ตรงนี้ฉันจัดการเอง” ตรงนี้ที่ว่ามากิได้ก้มมองคนที่โดนเหยียบขาอยู่ด้านล่าง

“ยกเท้าแกออกจากขาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ไมตะคอกดัง โยโกะยอมยกเท้าออกให้แต่ก็จะพุ่งตัวลงไปอัดไมอีกครั้ง แต่มากิก็ยกแขนขวางอกโยโกะ ห้ามมวยเป็นครั้งที่สอง

“โยโกะ ไปซะ”

โยโกะมองด้านข้างมากิสลับกับมองไมด้วยสายตาอาฆาตอีกครั้ง ก่อนที่จะทำตามคำสั่งของมากิโดยดี เธอก้าวถอยหลังออกมาและออกตัววิ่งเข้าป่าไป โยโกะวิ่งไปจากจุดเดิมได้สักพัก เสียงปืนลูกโม่ก็ดังขึ้นอีกหน

 

 

 

 

 

 

 

“รุ่นพี่โทเกะ!” ในที่สุดโยโกะก็วิ่งตามหาอินุมากิจนเจอ เขากำลังถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ด้านข้างของเขาก็มีสุนัขอัญเชิญตัวสีดำของฟุชิงุโระนั่งกระดิกหางอยู่ข้างๆ 

อินุมากิยกมือห้ามโยโกะไม่ให้วิ่งเข้ามา เธอฉงนแต่ก็ยืนหยุดอยู่ตรงนั้นแต่โดยดี อินุมากินั่งย่อตัวลงระดับเดียวกับสุนัขอัญเชิญ เขากล่าวกระซิบบางอย่าง 

ก ลั บ ไ ป” 

ร่างของสุนัขอัญเชิญก็สลายลงสู่พื้น กลับไปหาเจ้าของดังเดิม 

อินุมากิหันมาและกวักมือเรียกโยโกะ 

“ฉันถูกไล่ให้มาอยู่ช่วยรุ่นพี่น่ะค่ะ คงได้สินะคะ?”

“ทูน่าๆ” อินุมากิตอบกลับและยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาประกอบคำพูด

“แล้วเจอคำสาปบ้างรึยังคะ?” 

“ทูน่าๆ” อินุมากิโบกส่ายมือไปมาเชิงปฏิเสธ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปด้วยคุยไปด้วยกับภาษาที่ดูเหมือนจะสื่อสารความหมายกันไม่ได้เลย แต่โยโกะสามารถเข้าใจความหมายได้ดี เพราะอะไรนั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน 

เดินไปเรื่อยๆ ทั้งคู่ก็หยุดกับที่ตรงบริเวณป่าแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนสามารถสัมผัสได้ถึงคำสาปที่วนเวียนใกล้พวกเขา 

“สาหร่าย…”

“นั่น!” โยโกะชี้นิ้วไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา คำสาปหน้าตาอัปลักษณ์ยื่นหัวของมันออกมา

ทั้งอินุมากิและโยโกะเตรียมตัวปัดเป่า แต่ก็ต้องหยุดการกระทำทุกอย่างลงเพราะหัวคำสาปตัวนั้น… ถูกโยนกลิ้งออกมา 

พร้อมกับการปรากฏตัวที่ไม่คาดคิดของคำสาป ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน 

รูปร่างสูงใหญ่เหมือนมนุษย์เพศชาย ผิวเปลือกสีหินอ่อน ตรงที่ควรจะเป็นดวงตา มันกลับเป็นกิ่งไม้ที่หักงอชี้ขึ้นฟ้า แขนซ้ายของมันถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขาว ดูเหมือนว่าการที่เก็บแขนซ้ายไว้แบบนั้นมันก็ไม่เป็นอุปสรรคอะไรกับคำสาปตัวนี้เสียเท่าไหร่ 

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคน เสียงผู้หญิง!? คำสาปตัวนี้เป็นผู้หญิง!? ผิดกับรูปลักษณ์มาก แถมที่สื่อสารกันมาก็ไม่อาจจะเข้าใจความหมายได้เลย

อินุมากิรูดซิปดึงส่วนคอเสื้อปิดปากออก เผยให้เห็นรอยสัญลักษณ์ข้างมุมปากทั้งสองข้างของอินุมากิ 

“ไข่ปลาแซลมอน เมนไทโกะ” 

อินุมากิเริ่มฮึกเหิมและเตรียมตัวที่จะต่อสู้ โยโกะเรียกพลังและเสกง้าวจีนขึ้นมา กวัดแกว่งเหวี่ยงหวัดรอบตัว ก่อนที่จะชี้ปลายง้าวไปที่คำสาปดวงตากิ่งไม้ 

ช่างเบาปัญญาเหลือเกิน มนุษย์เอ๋ย 

อ่า ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่ามันกำลังพูดอะไรอยู่ 

“ต้องการอะไร!?” 

ข้าแค่ต้องการทวงความยุติธรรมให้กับธรรมชาติผู้บริสุทธิ์ มนุษย์เป็นภัยในการทำลายล้างโลกใบนี้ 

“ก็เลยคิดจะทำลายมนุษย์น่ะเหรอ?”

ใช่ ข้าคิดว่ามนุษย์สมควรจะหายไป แต่ก่อนไซร้ พวกนักคุณไสยจะต้องถูกกำจัดให้พ้นทางไปเสียก่อน 

คำสาประดับพิเศษแน่นอน ดูทรงแล้วระดับ 2 อย่างโยโกะและว่าที่ระดับ 1 อย่างอินุมากิอาจจะรับมือได้ยาก ต่อกรปะมือกันได้แต่อาจจะได้รับบาดเจ็บเกินทนไหว ทางที่ดีจึงควรรีบไปบอกอาจารย์ที่กำลังรวมตัวอยู่ที่อาคารหลัก 

“รุ่นพีี่ เราควรรีบไปบอกอาจารย์โกโจ---” โยโกะหันมาและบอกกล่าวกับอินุมากิ

อ ย่ า ข ยั บ !! ” 

ถูกอย่างถูกหยุดการเคลื่อนไหวไปโดยฉับพลัน รวมถึงรากไม้ขนาดใหญ่ที่กำลังจะเกี่ยวพันรอบตัวโยโกะ 

โยโกะฟันง้าวใส่รากไม้จนขาดสะบั้น รีบก้าวถอยหลังออกมาให้ห่างจากจุดอันตราย อินุมากิไม่ยืนรอคอยสิ่งใดอีกต่อไป เขาวิ่งออกไปจากตรงนั้นและโยโกะก็วิ่งตามไปพร้อมกัน 

“เราต้องรีบวิ่งไปหาอาจารย์โกโจ!!”

“ชาเกะ!”

อินุมากิกล่าวคำเห็นด้วย และทั้งคู่ต้องเพิ่มความเร็วมากยิ่งขึ้น เมื่อด้านหลังของพวกเขามีกลุ่มรากไม้กำลังผุดขึ้นลงบนพื้นดิน คอยเลื้อยขยับไล่ล่าพวกเขา 

ในที่สุดทั้งคู่ก็หนีขึ้นมาบนหลังคาสูงมาได้ แต่ยังคงต้องวิ่งต่อไปเพราะกิ่งไม้ขยับได้เหล่านั้นได้ขยายใหญ่สูงเสียดฟ้าจนน่ากลัว 

“โยโกะ! รุ่นพี่อินุมากิ!”

ฟุชิงุโระตะโกนเรียกชื่อด้วยความตกใจ ที่เห็นสิ่งแปลกประหลาดปรากฏเหนือหลังคาและคนที่เขารู้จักกำลังวิ่งอยู่บนนั้น อินุมากิหันมามองพร้อมกับตะโกนว่า 

ห นี ไ ป ซ ะ ! ” 

ฟุชิงุโระ คาโมะ และโยโกะต่างถูกพลังวาจาสิทธิ์ของอินุมากิชักจูงพร้อมกัน สองชายหนุ่มที่พื้นล่างก็ก้าวเท้าวิ่งหนีออกจากพื้นที่ โยโกะก็กระโดดลงข้างล่างได้อย่างปลอดภัยพร้อมกับวิ่งไปสมทบกับทั้งสองคน 

“มันเกิดอะไรขึ้น! โยโกะ!”

“ฉันก็ไม่รู้! รู้เพียงแค่ว่าฉันกับรุ่นพี่อินุมากิโดนคำสาประดับพิเศษไล่ล่ามาในป่า!” โยโกะตอบกลับ ในขณะที่จับสังเกตได้บนท้องฟ้า 

“ใครกางม่านน่ะ!” 

ทั้งสามคนวิ่งหนีมาเรื่อยๆ จนมาถึงจุดที่อินุมากิยืนอยู่ข้างล่างแล้ว ตรงด้านหน้าประตูทางเข้าของอาคารหลังหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยรากไม้และเถาวัลย์ คำสาปดวงตากิ่งไม้ก็ยืนอยู่บนนั้น 

“ทำไมถึงมีวิญญาณคำสาปอยู่ในโรงเรียน แล้ว ‘ม่าน’ เป็นของใคร” คาโมะเอ่ยถาม แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้นอกจากการคาดเดา

“คงเป็นนักสาปแช่งที่จับมือร่วมกับวิญญาณคำสาปตัวนั้นครับ” ฟุชิงุโระตอบคำถามตามข้อมูลที่ได้รับมา

“แล้วรู้ได้ยังไง?”

 “คิดว่าเป็นวิญญาณคำสาประดับพิเศษที่เคยจู่โจมเขามาก่อนน่ะครับ ลักษณะก็ใกล้เคียงกับที่รายงานด้วย” ถึงรูปวาดของโกโจมันจะดูหน่อมแน้มผิดกับรูปลักษณ์ที่เห็นตอนนี้อยู่เถอะ

“ดูเหมือนว่าคำสาปตัวนี้จะพูดได้ด้วยนะ ฉันได้ยินในหัว รุ่นพี่อินุมากิก็ได้ยินเหมือนกัน” โยโกะกล่าวถึงสิ่งที่ตนได้พบเจอมา อินุมากิก็ยืนยันเป็นพยานเช่นกัน 

“ชาเกะ” และเขาก็ยกมือทำรูปเป็นโทรศัพท์ให้ฟุชิงุโระเห็น 

“ทูน่าๆ” 

“นั่นสินะครับ ผมจะติดต่ออาจารย์โกโจ”

“เดี๋ยวสิ เข้าใจได้ยังไงน่ะ? เธอรู้เหรอว่าเขาพูดอะไร?” คาโมะถามด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรถามเรื่องอื่นก็ตามที 

“ตอนนี้สำคัญด้วยเหรอครับ อีกฝ่ายอาจจะใช้อาณาเขต ต้องไปรีบถอยไปที่อาจารย์โกโจอยู่—” 

คำสาปดวงตากิ่งไม้โผล่มาอยู่ด้านข้างฟุชิงุโระด้วยความเร็วที่ไม่อาจจะจับตามองได้ ทุกคนเบิกตากว้างตกในเสี้ยววินาทีนั้น โทรศัพท์ในมือของฟุชิงุโระก็ถูกปัดตกทำลายโดยวิญญาคำสาปตัวนี้ 

อ ย่ า ข ยั บ !” อินุมากิใช้พลังวาจาสิทธิ์อีกครั้ง ส่งผลให้วิญญาณคำสาปหยุดการเคลื่อนไหว ทั้งสามคนที่เหลือที่แยกตัวออกห่างกันไปนั้นก็เริ่มต้นใช้วิชาปัดเป่าคำสาป 

คาโมะใช้วิชาคุมโลหิตของเขา เปลี่ยนเลือดเหลวสีแดงให้เป็นกงจักร ในวิชาที่ชื่อว่าคาริ บาไร (เกี่ยวชำระ) 

โยโกะเป่าทรายสีทองออกมาจากปากอีกครั้ง เธอใช้วิชาดาราพันดวง หรือเซน โนะ โฮชิเพิ่มร่างแยกออกมาเป็นทั้งหม 10 ร่าง แต่ละร่างถืออาวุธครบครัน 

ฟุชิงุโระอัญเชิญนุเอะออกมา มันบินวนอยู่บนฟ้าและเตรียมตัวที่จะทำตามคำสั่งของผู้ใช้พลัง 

กงจักรโลหิตถูดซัดใส่ส่วนหัวของคำสาปดวงตากิ่งไม้อย่างแรงจนขึ้นควัน และเมื่อควันหายไป ก็พบว่ากงจักรโลหิตของคาโมะไม่ได้สร้างบาดแผลให้กับคำสาปผู้บุกรุกตรงหน้าแม้แต่น้อย 

โยโกะสั่งการให้ร่างแฝดของตนบุกโจมตีทันที คำสาปตัวนั้นก็กระโดดหลบขึ้นสูงเมื่อร่างแฝดที่ถือง้าวฟาดปลายคมลงมาที่ร่าง ก่อนที่หัวของร่างแฝดจะถูกกระชากออกด้วยมือเดียว ร่างแฝดอีก 9 ร่างที่เหลือก็ถูกกระชากหัวไปตามๆ กัน 

นุเอะบินเข้ามาใกล้ร่างคำสาปและชนกระแทก เสียงของดาบกระทบดังสนั่น เป็นฟุชิงุโระที่ถือดาบสีดำ เขาฟันเข้าไปที่แขนของคำสาป 

ทั้งสี่คนกำลังจะโจมตีใส่คำสาปตัวนั้นอีกครั้ง แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงพูดเข้ามาแทรกในโสตประสาท 

พอเถิด เด็กน้อยผู้โง่เขลา

ข้าเพียงแค่ อยากปกป้องดวงดาวดวงนี้เท่านั้น 

“อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคำสาป!” คาโมะเอ่ยห้าม 

“ระดับมันต่างกับวิญญาณคำสาประดับต่ำนะครับ!” 

“คิดอยู่แต่แบบนั้นจริงๆ เหรอ!? จะฆ่ามนุษย์ให้หมดเลยรึไงกัน!?” โยโกะตะโกนถาม 

ถ้าหากต้องทำเช่นนั้น ใช่ ข้าจะทำ 

ทั้งสี่คนเงียบให้กับคำตอบของวิญญาณคำสาป ฟังเสียงพร่ำบ่นพรรณนาภายในหัว 

ทั้งป่า ทั้งทะเล ทั้งท้องฟ้า กำลังร่ำไห้ว่าทนไม่ไหวแล้ว ไม่อาจจะอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้อีกต่อไป 

พวกเขาก็รู้ว่ามีมนุษย์ที่อ่อนโยนต่อดวงดาวอยู่ด้วย แต่ความกรุณานั้นจะช่วยได้มากแค่ไหน 

พวกเขาต้องการแค่เวลา 

เวลาที่ดวงดาวดวงนี้จะส่องประกายเป็นสีน้ำเงินอีกครั้ง 

เวลาที่ไม่มีมนุษย์ 

จงตาย แล้วกลายเป็นนักปราชญ์เสียเถิด 

“โลกที่ไม่มีมนุษย์ แต่เต็มไปด้วยคำสาปน่ะเหรอ? เหอะ แบบนั้นโลกดวงนี้ก็ไม่น่าอยู่หรอก” โยโกะแค่นอารมณ์กล่าว “โลกที่เต็มไปด้วยความโสมมจากจิตใจมนุษย์ ความเกลียดชัง ความรู้สึกด้านลบที่กลายร่างเป็นคำสาปเดินได้ อย่างเช่นแกเป็นต้น คิดว่ามันจะน่าอยู่มากเหรอ? หากมนุษย์ไม่สมควรอยู่บนโลกใบนี้ คำสาปอย่างพวกแกก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่เช่นกัน!”

เหตุใดจึงพูดแบบนั้น เจ้าก็เป็นลูกหลานของธรรมชาติผู้สูงสุดไม่ใช่หรือ? 

โยโกะชะงัก ไม่เข้าใจที่คำสาปตัวนี้พูดออกมา

“พูดอะไรน่ะ!?”

พลังเวทของเจ้าก็ได้รับประทานพรมาจากธรรมชาติ เหตุใดถึงได้อกตัญญู ปกป้องมนุษย์ผู้ทำลายเช่นนี้ 

โปรดรับโทษทัณฑ์จากข้าเสียเถิด ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนแก่ธรรมชาติผู้เป็นมารดาอย่างสาสม 
 


 


 

Yuji x Yoko ( 18+ )

The penalties for naughty girl is make her not to be naughty anymore , teach her with a can't forget lesson

 

 

 

02 : 00 AM

ความรู้สึกแรกที่เขาลืมตา บางอย่างที่เป็นโลหะเย็นกระทบที่ข้อมือของเขา

อิตาโดริเงยหน้ามอง ข้อมือทั้งสองถูกกุญแจมือล็อคไว้และคล้องกับหัวเตียงเหนือหัว

คนที่นอนอยู่ด้านข้างก็หายไป เมื่อกวาดตามองหา นั่นไง เธอนั่งอยู่ปลายเตียง

“โยโกะ นี่มันอะไรกัน” อิตาโดริมองหน้าโยโกะที่กำลังยิ้มกรุ่มกริ่มมาดเจ้าเล่ห์ เธอสวมใส่เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงกาสั้นสีแดงสด

“บทลงโทษไง” เธอตอบกลับ

อิตาโดริไม่เข้าใจ และเขานึกขึ้นได้ว่าร่างกายของเขาเปลือยเปล่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อลอนกำยำ ด้านล่างลงไปก็เปลือยเปล่าเช่นกัน ไม่มีสิ่งใดปกปิดอยู่เลย มีเพียงผ้าห่มของเตียงปกคลุมไว้ และมันก็จะถูกกระชากออกตอนไหนก็ได้

“บทลงโทษอะไรล่ะ?”

“ก็ฉันอยากนี่… แต่นายชิงหลับไปซะงั้น เจ้าบ้าเอ๊ย!” โยโกะกอดอกโมโหฟึดฟัด อิตาโดริหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เขาเพิ่งกลับมาจากงานปัดเป่าคำสาประดับพิเศษเสร็จ เขาเหนื่อยมาก

โยโกะบอกว่าคืนนี้อยากให้มาใช้เวลาด้วยกันที่เตียงนอน

ปากบอกรับคำ แต่เขาก็ขึ้นไปอาบน้ำก่อน ออกมาก็หลับหนีเธอเฉยเลย นอนทั้งที่ยังนุ่งผ้าขนหนูครึ่งตัวอยู่แบบนั้น

พอตื่นมา ก็ถูกล็อคมือไว้แบบนี้ซะแล้ว…

“ฉันขอโทษ โยโกะ~ ปล่อยฉันเถอะนะ~” อิตาโดริอ้อนวอน “ฉันสัญญาว่าจะไม่ชิงหลับก่อนอีก”

“ไม่! ฉันไม่เชื่อ!” โยโกะปฏิเสธ และขยับตัวขึ้นมานั่งใกล้ๆ ชายหนุ่ม “คืนนี้ฉันไม่ให้นายได้นอนแน่” และมองเขาด้วยสายตาของปีศาจสาวเจ้าเสน่ห์

อิตาโดริกลืนน้ำลายลงคอ เธอช่างร้ายกาจเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าถูกล็อคมือเหนือหัวไว้ ป่านนี้เขาคงจับกดเธอลงเตียงแน่นอน

ก่อนอื่น ก็ง้อแม่ขี้งอนแก้มป่องให้หายโกรธเสียก่อน

“ฉันต้องทำยังไงให้เธอหายงอนได้ล่ะ โยโกะ?” อิตาโดริเอ่ยถาม

“ก่อนอื่น…” 

 

 

 

 

To be continued in Raw (Read a write application)


 


 

#ด้านนิสัยเสียของโยโกะก็งี้แหละค่ะ เวลานางแค้นอะไรก็แค้นฝังลึก จนบางทีก็ทำเกินตัวไปเหมือนกัน 

#ไปอ่านตัวเต็มที่ RAW ได้นะคะคุณผู้ชม หรอยแรง (. ❛ ᴗ ❛.)

#อ่านเสร็จค่อยมาคอมเม้นต์ที่เด็กดีหรือคอมเม้นต์ที่ RAW ได้เลย ไรท์ไม่ว่า ขอแค่ให้ไรท์ได้รู้ว่ารีดเดอร์อ่านแล้วก็พอ 5555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #210 ltjayyyyy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 13:14

    ม่ายไหวเล้ยยยยยยย
    #210
    0
  2. #208 Illicit illicit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 21:33
    เขินไม่ไหวแล้ววว พ่อหมาน้อยกลายเป็นเสือร้ายยย
    #208
    0
  3. #177 SParnzaza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 11:37

    เขิลมากกกกกก
    #177
    1
    • #177-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      10 มีนาคม 2564 / 13:07
      ขอบคุณที่เขินนะคะ ♥️🤣
      #177-1
  4. #175 lingyue (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 21:21
    อัพทุกวันไหนบ้างอ่า รออยู่นะคะ
    #175
    2
    • #175-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      9 มีนาคม 2564 / 21:39
      อันทุกวันที่ไรท์เขียนเสร็จค่ะ แบบอัพปุ๊ปลงปั๊ป 🤣 แง ไรท์ขอโทษน้าที่อัพตามเวลาแน่นอนไม่ได้ ด้วยภาระที่มีอยู่ตอนนี้ เวลานอนยังไม่พอเลย แต่ไรท์ก็สัญญากับตัวเองว่าจะพยายามอัพเดทให้บ่อย ไม่ทิ้งเวลานาน
      แต่ถ้าวันที่แน่ๆ จริงๆ วันเสาร์ - อาทิตย์ หรือช่วงดึกของวันธรรมดา ประมาณนี้น่ะค่ะ
      ไรท์ขอบคุณรีดเดอร์ที่ชื่นชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณค่า ♥️
      #175-1
    • #175-2 lingyue(จากตอนที่ 20)
      9 มีนาคม 2564 / 21:58
      ร้ากกกกก💗💗💗✨🥺
      #175-2
  5. #174 minxxix (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 08:01
    เขินๆๆๆๆๆ
    #174
    1
    • #174-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 19:08
      เขินจนตัวบิดดดดด
      #174-1
  6. #173 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 05:36
    หงึ เปงเขินนน
    #173
    2
    • #173-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 06:56
      เขินแก้มแดง ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄
      #173-1
  7. #172 ninmim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 02:33
    ชื่อเรื่องใน RAW คือไรเหรอคะ
    #172
    2
    • #172-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 02:34
      เหมือนกับในเด็กดีเลยค่ะ [ Jujutsu kaisen ] the little sunshine เหมือนกัน
      #172-1
    • #172-2 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 02:34
      ในแอป Read a write ค่า
      #172-2
  8. #171 ดอลลา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 01:03
    เขินแล้ว1
    #171
    3
    • #171-2 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 01:04
      มันเขินมาก ไรท์เขียนเองไรท์ยังเขิน 🤣
      #171-2
    • #171-3 ดอลลา(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 01:05
      ฮือออออ
      #171-3
  9. #170 CatherinecatJan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 00:57
    raw ?? งง หมดแล้ว
    ท่านไรต์ช่วยบอกข้าทีเถอะ
    #170
    2
    • #170-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 00:57
      แอป Read a write ค่า
      #170-1
    • #170-2 CatherinecatJan(จากตอนที่ 20)
      8 มีนาคม 2564 / 00:58
      เข้าใจแล้วค่ะ
      #170-2