[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 2 : เที่ยงคืนที่โรงเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    18 ม.ค. 64

 

เสียงระเบิดราวเสียงสายฟ้าผ่าดังไปทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมปลายสึงิคาวะ

โยโกะดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดผ่านหน้าต่างห้องนอนของตน เพราะบ้านของเธออยู่ใกล้โรงเรียนมากจึงสามารถมองดูเหตุการณ์จากตรงนี้ได้ ที่เห็น ณ ตอนนี้คืออาคารเรียนมีรูโบ๋ขนาดใหญ่และควันลอยขึ้นอากาศ กับผู้ชายสองคนที่อยู่บนชั้นระเบียงส่วนตึกที่ยื่นออกมา

โยโกะหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาและส่องดูให้แน่ชัดว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่น เมื่อมองผ่านเลนส์ดีๆ ก็เห็นว่าผู้ชายที่ชื่ออิตาโดริยืนอยู่บนนั้น

แต่ดูเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไป

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” เสียงหัวเราะดังกึกก้องใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ทุกอย่างหยุดนิ่งเพราะราวกับการปรากฎตัวของใครบางคนทำให้เวลาหยุดลง

“อา! ว่าแล้ว! แสงสว่างนี่ต้องรับรู้ด้วยร่างเนื้อเท่านั้น!” อิตาโดริเปลี่ยนไป เสียงพูดของเขาช่างแตกต่างกับน้ำเสียงเดิมลิบลับ เสื้อผ้าของเขาถูกฉีกขาดออกจากกายจนหมด เผยให้เห็นรอยสักตามลำตัว แขน แม้แต่ใบหน้าก็ยังมี!

“เนื้อของวิญญาณคำสาปมันน่าเบื่อ! คนล่ะ! ผู้หญิงอยู่ที่ไหน!?” เขาก้าวเดินเข้าใกล้ริมตึกและมองบริเวณด้านล่าง โยโกะกลัวว่าอิตาโดริที่กลายร่างไปแล้วนั้นจะเห็นเธอเข้า เด็กสาวจึงก้มตัวลงซ่อนอยู่หลังผนังห้อง

หัวใจเธอเต้นรัว แค่มองจากที่ไกลก็ทำให้รู้สึกกลัวจนอยากหนี…

นี่สิ ปีศาจของจริง ปีศาจแห่งความชั่วร้ายจริงๆ

“ทั้งผู้หญิงกับเด็กเดินกันให้ยั้วเยี้ย ต้องฆ่าให้เกลี้ยง!” ต่อให้ไม่ต้องแอบดูที่หน้าต่าง โยโกะก็พอเดาได้ว่าปีศาจตนนั้นทำหน้ารื่นเริงอย่างไร โยโกะขอบคุณตัวเองที่ไม่วิ่งแจ้นออกไปดูที่โรงเรียน ไม่งั้นคงได้กลายเป็นเหยื่อคนแรกของมัน

เจ้าปีศาจนั่นเงียบเสียงไปแล้ว โยโกะจึงหันกลับมาส่องดูอีกครั้ง เมื่อเธอยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมอง ก็เห็นว่ามือขวาของอิตาโดริกำลังจับเข้าไปที่คอของตน

อะไรล่ะนั่น?

โยโกะไม่ได้ยินว่าอิตาโดริกำลังพูดอะไรอยู่ เขาไม่ได้พูดกับผู้ชายหัวแหลมที่นั่งหัวแตกอยู่ตรงนั้น แต่ดูเหมือนเขากำลังพูดคนเดียว ไม่สิ

เหมือนกำลังพูดกับอีกคนที่อยู่ในร่างเขา

โธ่เว้ย! ไม่ได้ยินอะไรเลย!

ตอนแรกก็ขอบคุณตัวเองที่ไม่ออกไป แต่ตอนนี้เธอชักจะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะกลับคำดีหรือไม่

โยโกะเองก็พอมีวิชาอยู่บ้าง เธอรู้วิธีป้องกันตัวเอง

แต่ถ้ามันเห็นเธอล่ะ?

“โธ่เว้ย! ไม่รอแล้ว!” โยโกะตัดสินใจที่จะออกไปข้างนอก เธอต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอิตาโดริถึงได้กลายเป็นแบบนั้น ทำไมเขาถึงได้มีพลังที่ชั่วร้ายอยู่ในตัว

และถ้าหากเธอจะพอช่วยอะไรได้ เธอก็จะช่วย

โยโกะก้าวลงมาจากบันไดบ้านสู่ชั้นล่าง โดยที่ในมือเธอถือมีดสั้นใส่ปลอกและมัดด้วยเชือกสีแดงพร้อมอุปกรณ์คู่ใจในการแอบดูอย่างกล้องส่องทางไกล เด็กสาวไม่สนใจแล้วว่าพ่อเธอจะตื่นเพราะได้ยินเสียงเธอเดินลงมา เธอต้องการรู้คำตอบในเรื่องนี้

โยโกะใส่รองเท้าและเปิดประตูบ้านออกจากบ้านไป เด็กสาววิ่งตรงไปที่ประตูด้านหลังของโรงเรียนและใช้วิธีปีนรั้ว ไม่กี่วินาทีโยโกะก็สามารถเข้าไปได้ เมื่อสามารถเข้าไปได้แล้วเด็กสาวก็อาศัยความมืดของกลางคืนในการพรางตัวขณะเดิน และเลือกจุดชัยภูมิเป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากตึกเรียนที่ผู้ชายสองคนนั้นอยู่ โยโกะทำการปีนต้นไม้ขึ้นไปด้วยความชำนาญและนั่งอยู่บนคาคบไม้ โชคดีที่ใบไม้กับกิ่งก้านช่วยบังร่างเธอ สามารถซ่อนจากการถูกจับได้ เด็กสาวยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดูอย่างเร่งรีบ

“อย่าขยับ!” ผู้ชายหัวแหลมคนนั้นมีบทพูดแล้ว “นายไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว”

เขายืนขึ้น ขาสองข้างตั้งมั่นคง มือทั้งสองของเขาเริ่มทำมือเป็นสัญลักษณ์บางอย่าง

“กฎหมายตามวิชาคุณไสย อิตาโดริ ยูจิ ฉันจะปัดเป่านาย ที่เป็นคำสาป

คำสาป?

อิตาโดริ ยูจิกลายเป็นคำสาปไปแล้วเหรอ!?

“เอ่อ ไม่เป็นไรนะ” จู่ๆ อิตาโดริก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น เสียงของเขาเปลี่ยนไป ลายสักตามใบหน้าและลำตัวเริ่มเลือนหาย “ยิ่งกว่านั้นทั้งฉันทั้งฟุชิงุโระก็โทรมไปหมดแล้ว รีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

ใครเป็นใครกันแน่วะ!? โยโกะเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าคนที่พูดอยู่นั่นคือใคร อิตาโดริหรือปีศาจ!?

ผู้ชายที่ชื่อฟุชิงุโระทำหน้าหนักใจไม่ต่างจากโยโกะที่แอบดูอยู่ สับสน งงงวย ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ที่ไม่มีทางออกแบบนี้

“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

.

.

.

ฮะ?

ประโยคที่ว่า ‘ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง’ เป็นประโยคคำถามธรรมดา

ส่วนคนถาม… มันมาจากไหนวะ?

โยโกะมั่นใจว่าเธอจับตาดูอยู่ตลอด ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนสายตาหรือร่างกาย ต่อให้มดกัดตูดก็ไม่เอื้อมมือเกา สายตาของเธอก็ไม่ได้มีปัญหา แถมยังได้กล้องส่องทางไกลมาช่วยดู ไม่รู้เลยว่าผู้ชายผมสีขาวใส่ผ้าปิดตานั่นมาจากไหน!

วาร์ปมาเหรอ? ช่างมันเถอะ

“ไง” เขาทักทายฟุชิงุโระ

“อาจารย์โกโจ ทำไมอยู่ที่นี่!?” ฟุชิงุโระถามด้วยความสงสัยและตกใจ ไม่คิดว่า ‘คนอย่างเขา’ จะมาได้

“ก็ไม่คิดจะมาหรอก แต่วัตถุต้องสาประดับพิเศษหายสาบสูญขึ้นมา พวกเบื้องบนก็พูดมากน่ะ เลยรีบมาแล้วก็เที่ยวไปด้วยเลย” ผู้ชายที่เป็นลูกศิษย์เรียกเขาว่าอาจารย์โกโจมองสภาพมอมแมมของฟุชิงุโระด้วยท่าทีที่สนใจ 

"โห สภาพดูไม่ได้เลยนี่ ถ่ายไปให้พวกปีสองดูดีกว่า~"้ ก่อนที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาและถ่ายภาพเขาพรอมแสงแฟลชรัว

โยโกะรู้สึกไม่เข้าใจผู้ชายผ้าปิดตานั่น นักเรียนจะตายแหล่ไม่ตายแหล่กลับมาถ่ายรูปเป็นนายแบบไปได้ บ้าจริงๆ

“แล้ว…เจอมั้ย?” คำถามของเขาทำให้เด็กวัยรุ่นชายทั้งสองคนเงียบไปขณะหนึ่ง

“เอ่อผม…” อิตาโดริเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ลังเล “กินเข้าไปแล้วครับ” 

ไอ้หน้าเด๋อด๋านั่นมันคืออะไร! ರ_ರ

“จริงดิ” โกโจถามย้ำ

“จริง” ทั้งสองคนประสานเสียงยืนยัน

“อืม” โกโจเดินเข้าไปใกล้อิตาโดริจนใบหน้าแทบจะแนบกัน “ฮะ ฮะ ปะปนกันจริงๆ ด้วยนะ ร่างกายมีอะไรผิดปกติมั้ย?”

อิตาโดริยกแขนทดสอบกำลังตน “ไม่มี”

“เปลี่ยนตัวกับสุคุนะได้มั้ย?”

“สุคุนะ?”

สุคุนะ? ชื่อของปีศาจตัวนั้นน่ะเหรอ?

โยโกะรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน…

“คำสาปที่เธอกินเข้าไปน่ะ” โกโจอธิบายพอสังเขป

“อ๋อ อืม คงได้มั้ง” อิตาโดริตอบด้วยท่าทีที่ไม่แน่ใจนักแต่เขาก็ขานรับไว้ก่อน

“งั้นสิบวิ” โกโจทำท่าวอร์มอัพร่างกายยืดเส้นยืดสาย “ถ้าผ่านไปสิบวิแล้วก็กลับมา”

อะไรคือสิบวิ? เธอรู้น่าว่าสิบวินาทีคือะไร ไม่ได้เรียนตกเลข แต่การที่บอกคนอื่นว่าผ่านไปสิบวินาทีแล้วกลับมาคือยังไง? วิ่งกลับไปกลับมาภายในเวลาสิบวิเหรอ? งง

“แต่ว่า---” อิตาโดริคล้ายที่จะปฏิเสธ แต่โกโจกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทีที่มั่นใจ

“ไม่เป็นไร” เขายิ้ม “เพราะผมเก่งสุดๆ”

โกโจหันไปหาฟุชิงุโระที่นั่งอยู่ “เมงุมิ ถือนี่ที” พร้อมโยนถุงสีขาวให้ฟุชิงุโระถือ

“นี่คือ?”

“คิคุฟุคุ” โกโจโดยที่ฟุชิงุโระไม่ต้องถามมากแต่อย่างใด

ใช่คิคุซุยอัน คิคุฟุคุรึเปล่า? ที่บ้านเธอก็มีกล่องหนึ่งนี่

แต่ดูจากถุงยังเรียบใหม่แบบนี้ ผู้ชายคนนี้ต้องเพิ่งไปซื้อเมื่อตะกี้มาแน่ๆ !

โอ๊ยตาย นักเรียนนั่งหัวแตกแต่อาจารย์ไปซื้อขนมกินอยู่

“ไม่ใช่ของฝาก ผมจะกินตอนนั่งชินคันเซ็นขากลับ” แน่ะ มีการหวงของด้วย

“ข้างหลัง!” ฟุชิงุโระตะโกนสุดเสียง

!!

เพียงเสี้ยววินาทีในระหว่างที่สองศิษย์กับอาจารย์กำลังสนทนา ร่างของอิตาโดริที่มีลายสักพุ่งเข้ามาด้วยกรงเล็บที่แหลมคม สีตาของอิตาโดริเป็นแดงโลหิต รอยยิ้มแสยะฉาบบนใบหน้า

คำสาปสุคุนะกลับมาอีกครั้ง

“พอดีอยู่ต่อหน้านักเรียน จะขอทำเท่หน่อยแล้วกัน” โกโจเปลี่ยนตำแหน่งมายืนอยู่ด้านหลังสุคุนะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ อิตาโดริในคราบสุคุนะรีบสวนกลับตอบโต้ทันที แค่ด้วยความเร็วที่มากกว่าของโกโจ เขาก็ซัดหมัดไปที่ใบหน้าอิตาโดริอย่างรวดเร็วจนร่างเขากระเด็นไปไกล

แข็งแกร่งสมตามที่เขาพูดไว้จริงๆ…

“ให้ตายสิ ไม่ว่ายุคไหนก็เป็นตัวยุ่งยากอยู่เรื่อย” สุคุนะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่เสียงของเขา “ผู้ใช้คุณไสยเนี่ย”

สุคุนะปล่อยพลังตรงไปที่โกโจยืนอยู่สุดแรง พื้นหินแตกกระจายเป็นรู ควันลอยฟุ้งบดบังภาพตรงหน้าจนไม่อาจบอกได้ว่าร่างของโกโจนั้นยังคงยืนอยู่ตรงนั้นรึเปล่า

“แต่ก็ไม่มีปัญหา” สุคุนะกล่าวด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

โยโกะตกตะลึงกับพลังของอิตาโดริที่ตอนนี้เปํนสุคุนะ มันมีอานุภาพทำลายล้างสูงมาก ขนาดฟุชิงุโระที่อยู่นอกเขตรัศมีแล้วก็ยังโดนสะเก็ดหินและแรงปะทะ

“เก้า” แต่ทว่า โกโจยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ไปไหน และไม่มีท่าทีที่ว่าจะได้รับบาดเจ็บอันใดอีกด้วย

“ใกล้ได้เวลาแล้วมั้ง”

จู่ๆ ร่างของอิตาโดริก็หยุดชะงัก เปลือกตาเริ่มหย่อนลง ลวดลายบนใบหน้าและตามตัวก็เลือนหายไปอีกครั้ง เขาก้มหน้าหลับทั้งยืน และลืมตาตื่นในไม่กี่วินาทีต่อมา

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรใข่มั้ย?” น้ำเสียงและท่าทางของอิตาโดริคนเดิมกลับมาแล้ว

โยโกะที่ส่องกลัองยืนดูอยู่ถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอ ไม่คิดว่าชีวิตจะได้เจอใครที่มีวิชาอาคมแกร่งกล้ามาก พอเคยเจออยู่บ้าง แต่คนที่เป็นอาจารย์ชื่อว่าโกโจนั้นพิเศษ และยากที่จะต่อกรด้วย

ส่วนอิตาโดริ ยูจิ เขามีพละกำลังเหนือมนุษย์อยู่แล้วแถมยังกินคำสาปและได้พลังทำลายล้างมาอีก แบบนี้ถ้าสู้ด้วยกันนานกว่านี้ โลกนี้คงได้แตกเป็นเสี่ยงๆ แน่

ประสบการณ์ที่เคยได้อยู่ในวงการคุณไสยมา โยโกะบอกได้เลยว่ามันจะต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาแน่นอน

แต่แรกเด็กสาวกะจะมาช่วย แต่พอเห็นสังเวียนที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอเอามีดฝักไปปลอกเปลือกมะม่วงดีกว่า รู้สึกไร้ประโยชน์ยังไม่รู้ ಥ‿ಥ

ทั้งสองสนทนาเพียงสั้นๆ อิตาโดริ ยูจิก็ถูกโกโจทำให้หลับโดยการแตะหน้าผากเพียงสองนิ้ว เขารับร่างเด็กหนุ่มด้วยแขนของเขา

“ทำอะไรน่ะครับ?”

“ผมทำให้เขาหลับ” โกโจตอบกลับ “เพียงเท่านี้ถ้าตอนตื่นขึ้นมาเขาไม่โดนสุคุนะยึดร่างไป เขาก็มีโอกาสเป็นภาชนะ”

โยโกะที่ได้ฟังแล้วรู้สึกขนลุกซู่

การที่ต้องมาเป็นภาชนะให้ปีศาจยึดร่างไปใช้ มันก็เป็นอะไรที่ทรมาณมาก

“เอาล่ะคำถาม เราควรจะทำยังไงกับเขา”

“สมมติว่าเป็นภาชนะ แต่ถ้ายึดตามกฎแล้ว อิตาโดริต้องโทษประหารครับ” ฟุชิงุโระพูดถึงกฎบางอย่างด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิด

ประหาร!?

เขากินเข้าไปเพียงนิ้วเดียว ถึงทำต้องฆ่าอิตาโดริ ยูจิเลยเหรอ!?

โยโกะอยากจะกระโดดออกไปคัดค้านต่อหน้าทั้งสองคน แต่ก็คิดว่าได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีที่จะออกไป สู้แอบดูอยู่ตรงนี้เสียดีกว่า

“แต่ผมไม่อยากให้เขาตาย”

ฟุชิงุโระพูดความต้องการของตนโดยไร้ความลังเลและมั่นคง

“อารมณ์ส่วนตัว?” โกโจถามลองเชิง

“อารมณ์ส่วนตัวครับ ช่วยทำอะไรสักอย่างด้วยครับ” ฟุชิงุโระตอบตรงไปตรงมา ไม่มีคำพูดที่กำกวมหรือพลิกแพลงแต่อย่าใด

“ลูกศิษย์ที่น่ารักขอร้องทั้งที ให้ผมจัดการเอง” โกโจยิ้มกว้างและยกนิ้วโป้งให้เป็นการรับประกัน

สองลูกศิษย์อาจารย์พาร่างอิตาโดริที่หมดสติออกไปจากโรงเรียนมัธยมปลายสึงิคาวะแล้ว โยโกะรอดูให้ทั้งสามคนไปไกลจนลับสายตา เด็กสาวจึงตัดสินใจกระโดดลงมาจากต้นไม้ด้วยท่าทีที่คล่องแคล่ว

โยโกะเกาก้นที่โดนมดกัด ขาของเธอก็เหน็บชาเพราะอยู่ในท่าเดิมเวลานาน ตามเนื้อตัวเสื้อผ้าหน้าผมก็มีใบไม้ใบเล็กติดอยู่ เรียกได้ว่าเป็นการมาแอบดูที่ลำบากมาก

โยโกะเดินทางกลับบ้านด้วยวิธีเดียวกับขาเข้าคือปีนรั้ว เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจบอกได้ ดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ สายลมอ่อนพัดเส้นผมของเด็กสาว ความรู้สึกที่หลากหลายก่อตัวในใจเธอ

โยโกะยกมือของตนขึ้นมาและมองพลังเวทที่ลอยอยู่บนมือเธอ มันสว่างเป็นสีเหลืองทองและเปล่งประกายดั่งเพชร

โยโกะเก็บมือของตนและเดินทางกลับบ้านก่อนที่พ่อของเธอจะตื่นและรู้ว่าลูกสาวหายไปตอนดึกดื่น เธอไม่อยากให้ตอนนี้เกิดเรื่องอีกหรอก

แต่ก็พอทำนายได้ว่าพรุ่งนี้โรงเรียนได้หยุดทำการแน่ รูโบ๋กลางอาคารซะแบบนั้น

โยโกะแอบหวังลึกๆ ขออย่าให้เธอได้เจอกับอิตาโดริ ยูจิเลย

คนที่มีคำสาปอยู่ข้างในแบบนั้น อยู่ใกล้ไปมีหวังได้ซี้แหงแก๋แน่

 

 

10.00 AM Sendai , Japan

ที่โรงเรียน ณ ตอนนี้มีแต่พวกตำรวจ อาจารย์ยืนคุยกันอยู่หน้าตึกที่มีรูใหญ่

ทางโรงเรียนได้ประกาศผ่านอีเมล์ที่ส่งให้นักเรียนว่าต้องทำการหยุดการเรียนการสอน 3 วัน เหตุเพราะได้เกิดเหตุระเบิดจนทำให้อาคารเรียนได้รับความเสียหาย

โยโกะลองเนียนไปถามตำรวจที่มาตรวจสอบว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร ได้คำตอบกลับมาว่าเป็นเพราะไฟฟ้า…

ไฟฟ้าเกิดลัดวงจรเลยทำให้เกิดระเบิดในสายไฟ ส่งผลกระทบทำให้ผนังแตกออก

เอาเถอะ ถึงมันฟังดูไม่ขึ้นแต่มันก็ยังดีกว่ามารู้ว่ามันเป็นผลงานของคนนั้น

พ่อของโยโกะออกไปทำงานตั้งแต่เช้า จึงเหลือแต่เพียงเด็กสาวอยู่ในบ้านเพียงลำพัง โยโกะกำลังนอนแผ่อยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือรีโมทกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย

น่าเบื่อ

ไม่มีอะไรทำเลย

โยโกะกดรีโมทปิดทีวีและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแทน เธอเข้าแอพลิเคชั่นต่างๆ ฆ่าเวลา แต่เล่นได้ไม่นานก็วางโทรศัพท์ลงข้างตัว

เอาแต่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ได้…

ถึงแม้ว่าเธอจะขอว่าไม่อยากเจอเขาอีกเลยก็เถอะ แต่อิตาโดริ ยูจิต้องถูกประหารเพราะเผลอกินคำสาปเข้าไปมันก็…

“จะนึกถึงไปทำไมเล่ายัยโยโกะ!” เด็กสาวทึ้งหัวตัวเองที่คิดอะไรแปลกๆ

เธอกับเขารู้จักกันหรือ? ก็ไม่ เป็นเธอมากกว่าที่รู้จักเขาฝ่ายเดียว เป็นเพราะว่าในโรงเรียนเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดังในเรื่องพละกำลังเกินมนุษย์ เขาวิ่งได้ไกล 50 เมตรในระยะเวลาแค่ 3 วินาทีแน่ะ นักเรียนในโรงเรียนก็เลยมองว่าแปลกประหลาดเกินคน

ถามว่าหล่อไหม ก็พอใช้ได้

กล้ามแขนก็แน่น…

“เอ๊ะ?” โยโกะเพิ่งจะรู้ตัวว่าต้วเองเผลอไผลไปนึกถึงหน้าท้องและกล้ามแขนของอิตาโดริ ยูจิ เด็กสาวเพิ่งจะกระจ่างว่าเขาซ่อนรูปแค่ไหน

“ไม่ใช่! เธอนึกอะไรของเธอออออ! ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄” ใบหน้าของโยโกะแดงด้วยความเขินอาย ใจบอกไม่อยากเจอเขาแต่ดันไปคิดถึงรูปร่างของเขาซะงั้น

ออกไปเดินเล่นดีกว่า

เพื่อกำจัดจิตใจที่อกุศล โยโกะจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นนอกบ้าน เด็กสาวเด้งตัวลุกขึ้นยืนจากโซฟา เธอหยิบกระเป๋าเป้สีเหลืองคู่ใจขึ้นมา หยิบโทรศัพท์ กระเป๋าเงินและของสำคัญใส่กระเป๋าพร้อมรูดซิปใส่สะพายไหล่ พร้อมออกผจญภัยไปข้างนอก!

ตอนแรกก็จะไปเดินเล่นแถวบ้าน แต่พอดีโยโกะเห็นโพสต์เชิญชวนท่องเที่ยวที่ถนนคลิสโรด โยโกะจึงเลือกที่จะไปเพราะที่นั่นมีเสื้อผ้าที่เธออยากได้อยู่ด้วย

ใช้เวลาเพียงชั่วโมงครึ่งก็ถึงถนนคลิสโรด ผู้คนหลากหลายต่างเดินทางกันมาที่นี่ ถนนคลิสโรดเป็นสถานที่ช็อปปิ้งขนาดใหญ่ของเมืองเซ็นได ห้างสรรพสินค้าและแบรนด์ชั้นนำต่างก็อยู่ที่ถนนคลิสโรด ที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยความเจริญและทันสมัย

โยโกะเดินเที่ยวข้างในด้วยอารมณ์ดี ยกโทรศัพท์ถ่ายรูปทิวทัศน์และลงอินสตาแกรมตามประสาวัยรุ่น ลิ้มรสของอร่อยและจับจ่ายซื้อของที่ต้องการ

ปั๊ก!

ระหว่างที่เดินเล่นอยู่นั้น โยโกะไม่ทันสังเกตว่ามีร่างของผู้ชายร่างอ้วนก้าวถอยหลังจนเผลอชนเธอ แต่ด้วยถูกชนกระทันหันจึงทำให้เด็กสาวโอนเอนหงายหลัง

ล้มไปมีหวังได้ก้นช้ำแน่!

วินาทีนั้นไม่มีใครรับเธอได้ทัน โยโกะหลับตาเตรียมตัวรับความเจ็บที่มันจะเกิดขึ้น

ตุ๊บ!

หืม? ทำไมไม่เจ็บ?

“เป็นอะไรมั้ยครับ?” เสียงของผู้ชายดังขึ้นอยู่เหนือหัวเธอ

โยโกะลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าใครที่เป็นคนรับร่างเธอไว้ เมื่อเห็นก็ตกใจตาถลน

โลกมันกลมหรือเซ็นไดมันแคบเกินไป

ผู้ชายหัวขาวที่ใส่ผ้าปิดตา มีคนเดียวแน่นอน!

“โก—” โยโกะเกือบเผลอหลุดปากเรียกชื่อ ไม่ได้ๆ ถ้าเผลอเรียกไปคงได้โดนลากคอไปคุยยาวแน่!

จะให้เขาสงสัยเธอไม่ได้ (・o・;) 

“อื้ม!” โยโกะกระแอมไอก่อนที่จะเอ่ย “ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เจ็บตัวอะไร”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะครับ” เขายิ้มพร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม

“ผมขอโทษนะครับที่เดินชนคุณ” ชายร่างอ้วนกล่าวขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” เด็กสาวไม่ถือโทษโกรธอันใด

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอตัวก่อนนะครับ” ชายร่างอ้วนคนนั้นก็กล่าวลาจากเธอไป

“เอ่อคือ คุณคะ” โยโกะสะกิดเรียกคนข้างๆ “ไม่ต้องประคองฉันก็ได้ค่ะ ฉันพอยืนได้” เพราะมือของเขายังคงประคองหลังเธออยู่

“โอ๊ะ! ขอโทษที่ล่วงเกินคุณนะครับ” โกโจยกมือตัวเองออกแต่โดยดี

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน”

“ไม่เป็นไรครับผม” โกโจยิ้มกว้างตามประสาหนุ่มขี้เล่น

โยโกะเพิ่งจะประจักษ์ได้ว่าผู้ชายที่ชื่อโกโจคนนี้สูงมาก ราวๆ 190 ซม.น่าจะได้ ความสูงของเขานั้นว่าเด่นในฝูงชนแล้ว เรือนผมสีขาวกับผ้าปิดตาสีดำที่คาดอยู่บนใบหน้ายิ่งทำให้เขาดูแปลกแยกจากคนอื่นเท่าตัว

โยโกะนึกขึ้นได้ว่าเผลอเสียมารยาทมองหน้าอีกฝ่ายนานเกินไปจึงกล่าวลา “ฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ”

“เธอน่ะ” โกโจรั้งโยโกะและบอกบางอย่างกับเธอ ได้รับจดหมายหรือยัง?”

“จดหมายอะไรคะ?” โยโกะเลิกคิ้วถาม จดหมายอะไรล่ะ ทวงค่าไฟรึไง 

“ฉันไม่มีเวลาแล้ว ขอตัวก่อนค่ะ” โยโกะรีบสาวเท้าก้าวเดินไปจากตรงนั้นให้ไวที่สุด

ให้ตายสิ ผู้ชายคนนั้น ภายใต้ผ้าปิดตานั่น เธอเดาอะไรไม่ได้เลย

โยโกะรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างว่ามันจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นในอีกไม่นาน

ความปรารถนาของเธอจะไม่เป็นความจริง!

 

 

 

 

 

 

 

 

#ตอนที่สองมาแล้ววววว

#ไม่พลิกเนื้อเรื่องจากเรื่องหลักอะไรมาก นางเอกโดนมดกัดตูดอยู่บนต้นไม้ 5555555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #10 0612491811s (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 22:34

    จนหมายทวงค่าไฟว่าซ่านนน55

    #10
    2
    • #10-1 June_moon(จากตอนที่ 2)
      18 มกราคม 2564 / 23:30
      ว่าซ่านนนนนน 55555
      #10-1
    • #10-2 June_moon(จากตอนที่ 2)
      19 มกราคม 2564 / 00:08
      ว่าซ่านนนนนน
      #10-2
  2. #9 pitchypai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 00:05

    จดหมายทวงหนี้

    #9
    1
    • #9-1 June_moon(จากตอนที่ 2)
      18 มกราคม 2564 / 00:17
      อุ๊ปส์ 👀 (⑉⊙ȏ⊙)
      #9-1
  3. #7 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 23:39

    จดหมายอะไรน้า!
    #7
    1
    • #7-1 June_moon(จากตอนที่ 2)
      17 มกราคม 2564 / 23:44
      จดหมายรั-- แค่ก (´⊙ω⊙`)!
      #7-1