[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 19 : โยโกะกับงานเชื่อมสัมพันธ์อันดุเดือด + Special part : My only toy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    7 มี.ค. 64

 

 

“เอ่อคือนี่… ในบางแง่ก็เป็นการกลั่นแกล้งที่แรงมาก”

อิตาโดริกล่าวเสียงอ่อย ในขณะที่เขาถูกบังคับให้ถือป้ายกรอบรูปงานศพอยู่บนพื้น ให้กรอบรูปครอบส่วนหน้าของเขาพอดีเป๊ะ โนบาระเป็นคนบังคับ

“เงียบไปเลย อยู่แบบนั้นไปสักพักเถอะย่ะ” โนบาระยังคงยืนยันคำเดิม เธอยังโกรธเขาไม่หาย

โยโกะแอบหัวเราะป้องปาก มองด้วยความขำขัน อิตาโดริหันมองมองขอความช่วยเหลือด้วยสายตาลูกหมาอ้อน แต่เธอเลือกที่จะเมินและเยาะเย้ยด้วยการแลบลิ้นใส่

เคยรู้สึกไม่ต่างจากโนบาระเท่าไหร่หรอก เพียงแค่ไม่ได้ทำกับเขาแบบนี้เท่านั้น รับกรรมไปเถอะ

“เอาน่าๆ เขาก็อธิบายเหตุผลไปแล้วนี่ ยกโทษให้เขาเถอะ” แพนด้าเอ่ยพูด นั่นก็เรียกความสนใจให้กับอิตาโดริ

“พูดแล้ว!”

“แซลมอน แซลมอน” อินุมากิเอ่ยคำ ทำให้อิตาโดริไม่เข้าใจความหมาย “ว่าไงนะ?”

“รุ่นพี่อินุมากิเป็นผู้ใช้วาจาคำสาป เพราะเป็นไสยเวทที่บังคับเพิ่มพลังของวาจาสิทธิ์ เลยจำกัดคำพูดเพื่อความปลอดภัย” ฟุชิงุโระอธิบายเพื่อคลายสงสัย

“ก็คือถ้าพูดว่า ตายซะ ก็จะตายเหรอ?”

“ไม่ใช่ของสะดวกแบบนั้นหรอก แล้วแต่กรณีความต่างของความสามารถ ถ้าใช้คำพูดรุนแรง ผลสะท้อนก็จะรุนแรงไปด้วย อย่างแย่ที่สุดก็จะสะท้อนกลับเข้ามาหาตัวเอง ที่จำกัดคำพูดก็เพื่อปกป้องตัวโทเกะเองด้วยน่ะ” แพนด้าผู้รอบรู้อธิบายให้เด็กมาใหม่ฟังละเอียดถ้วนถี่

“แล้วทำไมรุ่นพี่ถึงพูดได้ล่ะ?” อิตาโดริเอ่ยถามอีกครั้ง แพนด้าจึงเริ่มต้นอธิบายอีกหน

“เล่นบอกไสยเวทของคนอื่น…” โนบาระดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับการที่บอกข้อมูลเกี่ยวกับพลังไสยเวทของผู้อื่น

“ไม่เป็นไรหรอก เพราะพลังไสยเวทของโทเกะอยู่คนละมิติกัน” มากิเอ่ยแก้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปตรงหน้าอิตาโดริ ยื่นมือไปหาเขา

“ก่อนอื่น คืนโทสะมาให้ฉันก่อน”

อิตาโดริทำหน้างง ในหัวนึกถึงเหตุการณ์ที่รปปงหงิ เขาได้รับมีดสวมปลอกมาจากโกโจ

เขาทำมันพัง

แล้วเจ้าของก็มาทวงคืน

“อยู่ที่…อาจารย์โกโจน่ะ”

“ชิ! เจ้าบ้าผ้าปิดตานั่น”

ฟุชิงุโระสังเกตเห็นท่าทีเลิ่กลั่กของอิตาโดริ

“แล้วจะเอายังไง รูปแบบการแข่งกลุ่มก็เป็นไปตามคาดล่ะนะ แต่คนเพิ่มขึ้นซะแล้ว จะเปลี่ยนแผนเหรอ? ไม่มีเวลาแล้วนะ”

“ปลาตากแห้ง” อินุมากิเห็นด้วยกับคำพูดของมากิ เมื่อมีคนเพิ่มมา แผนการรับมือก็ต้องเปลี่ยน แต่ในเวลาอันจำกัดนี้อาจจะหาทางอื่นได้ยาก

“นั่นน่ะขึ้นอยู่กับยูจิใช่มั้ยล่ะ ทำอะไรได้บ้าง?” แพนด้าเสนอและเอ่ยถามอิตาโดริ

“เตะกับต่อย”

“นั่นน่ะเรามีอยู่แล้ว” แพนด้าตอบกลับและชี้นิ้วไปทางโยโกะ

“อย่าแย่งตำแหน่งพี่นะไอ้น้อง” โยโกะยักคิ้วข้างหนึ่งให้กับเขา หรี่ตามองมาดกวน

“ไม่จริงน่า~!”

“ผมไม่รู้ว่าช่วงที่เขาไปตายมา อิตาโดริไปทำอะไรมาบ้าง แต่ถ้าหากทั้งสองฝ่ายสู้กันโดยไม่ใช้พลังเวทล่ะก็” ฟุชิงุโระนำเสนอความคิดเห็นของตัวเอง “อิตาโดริจะเป็นฝ่ายชนะครับ”

“หืม น่าสนุกดีนี่” มาก็ยกยิ้มพึงพอใจ ฟุชิงุโระที่เคยต่อสู้กับโทโดเป็นคนพูดเองก็น่าเชื่อถือ โยโกะไม่ขัดอะไรเลยก็ช่วยยกเหตุผลให้ฟังขึ้นมากได้

“โทโดต้องมาขยี้พวกเราแน่นอน” มากิเริ่มคิดวิเคราะห์ “โทโดเป็นสัตว์ประหลาด รูปแบบที่เลวร้ายที่สุดคือทุกคนช่วยกันสู้แล้วแพ้หมด” มากิได้คำตอบและหันไปบอกอิตาโดริ

“ฉันตัดสินใจแล้ว อิตาโดริ นายไปสกัดกั้นโทโดซะ”

คำสั่งของมากิทำให้โยโกะโต้แย้งขึ้นมาทันที

“เอ๋! รุ่นพี่มากิ! นั่นมันหน้าที่ฉันไม่ใช่เหรอคะ!?”

มากิมองหน้าโยโกะก่อนที่จะตอบ “สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะโยโกะ ฉันรู้ว่าเธอเก่งเตะต่อย แต่ตอนนั้นเธอก็เกือบพลาดโดนโทโดทุ่มหมัดใส่หน้านี่”

“หา? เธอเกือบโดนต่อยเหรอโยโกะ! ผู้ชายตัวสูงใหญ่คนนั้นน่ะนะ?” อิตาโดริเอ่ยถาม “มันเกิดอะไรขึ้นตอนที่ฉันไม่อยู่กัน?”

“รุ่นพี่โทโดกันรุ่นพี่ไมมาหาเรื่องพวกเราตอนที่อยู่หน้าตู้กดน้ำ ก็เกือบจะไม่รอดกัน แต่ดีที่รุ่นพี่ปีสองมาช่วยพวกเราไว้ทัน”

“รู้ไหมอิตาโดริ ว่านังผู้หญิงที่ชื่อไมมันร้ายกาจแค่ไหน ฉันไม่ชอบเธอเลย!” โนบาระพูดเสริม “ตอนที่ร่างแยกของโยโกะอัดยัยนั่นน่ะ ฉันสะใจมากเลยล่ะ”

“โยโกะตัวจริงวิ่งเข้ามาช่วยฉัน และต่อสู้กับรุ่นพี่โทโด ฝีมือสูสี แต่เสียหลักจนเกือบโดนต่อย”

“นั่นฉันแค่หลบไม่ทันหรอกน่า! รอบนี้ไม่เป็นแบบนั้นหรอก!” โยโกะแย้งหน้าเสีย แค่เกือบโดนต่อย ไม่ได้โดนต่อยจริงๆ โว้ย

“ไม่ต้องชนะก็ได้นะอิตาโดริ แค่ตื๊อถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุดก็พอ” มากิ

“พูดตามตรงแล้ว นายเป็นกำลังรบนอกแผน ถึงจะออกจากการแข่งขันกลางคันก็ไม่เป็นไร” แพนด้า

“ใจร้าย” อิตาโดริโอดครวญ

“ถ่วงเวลาอะไรกันคะรุ่นพี่ พวกเราจะชนะโทโดแน่นอนค่ะ!” โยโกะพูดขึ้นมาและยกนิ้วโป้ง ขยิบตาข้างหนึ่งไปที่อิตาโดริ “ต้องชนะเท่านั้นนะ อย่าขัดขาฉันเด็ดขาด”

“โอ๊ส!” อิตาโดริรับคำด้วยท่าทีที่เริงร่า

“โทษทีนะเมงุมิ นายคงอยากสู้กับโทโดใช่ไหม?” มากิหันมาพูดกับฟุชิงุโระ แต่เขาไม่ถือสา

“ไม่ครับ ผมยังไงก็ได้”

“เฉยชาสุดๆ” แพนด้า

“รุ่นพี่ ในเมื่อผมจะสู้แล้ว” อิตาโดริกล่าวด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “ผมจะเอาชนะให้ได้

 

 

 

เสียงพลุดังขึ้นกลางอากาศ การแข่งขันประลองกลุ่มระหว่างสองโรงเรียนพี่น้องโตเกียว – เกียวโตได้เริ่มขึ้นแล้ว เสียงประกาศจากโกโจดังออกมาจากโทรโข่ง พูดคุยเล็กน้อยก่อนการเริ่มแข่งขัน 

[ ก่อนเริ่ม 1 นาทีคร้าบ~ เรามาพูดคุยก่อนการแข่งขันกัน งั้นก็มาขอคำพูดให้กำลังใจจากอาจารย์อุตะฮิเมะกัน ]

[ ห้ะ? เอ๊ะ? ] 

เสียงอุทานตกใจของอุตะฮิเมะดังลอดโทรโข่ง ก่อนที่ไมค์จะเปลี่ยนผู้พูดไปยังอุตะฮิเมะ 

[ อ่า… อาจบาดเจ็บบ้างครั้งก็ช่วยไม่ได้ แต่บางครั้งก็ช่วยเหลือกัน--- ]

[ ได้เวลาแล้วคร้าบ ]

[ หา!? โกโจ! นายนี่นะ! ] 

อะไรกันคู่นี้? เวลานี้ยังทะเลาะกันได้ =_=

[ งานเชื่อมสัมพันธ์โรงเรียนพี่น้อง สตาร์ท! ] 

[ หัดเคารพรุ่นพี่ซะบ้าง!!--- ] 

นักเรียนเริ่มออกตัวเข้าสู้ป่าสนามการแข่งขัน เวทีประชันฝีมือได้เริ่มขึ้นแล้ว ณ บัดนี้ 

“ตัวบอสวิญญาณคำสาปอยู่แถวไหนนะ?” อิตาโดริกวาดตามองในขณะที่กำลังวิ่งไปตามเส้นทาง 

“น่าจะถูกปล่อยตรงระหว่างจุดกึ่งกลางของโรงเรียน แต่ก็คงไม่อยู่เฉยๆ หรอก” แพนด้าให้ข้อมูลการแข่งขัน 

“แยกเป็นกลุ่มแพนด้ากับกลุ่มเมงุมิที่ค้นหาศัตรูเก่งในจังหวะที่พูดไว้ ที่เหลือก็ฝากพวกเธอทั้งสองคนด้วยนะ โยโกะ อิตาโดริ” 

“ค่ะ! / โอ๊ส!” ทั้งคู่รับทราบพร้อมกัน 

สุนัขอัญเชิญของฟุชิงุโระเห่าส่งเสียง เมื่อจับการมองเห็นได้ว่ามีคำสาปรูปลักษณ์แมงมุมกำลังห้อยลงมาจากกิ่งไม้ 

คำสาปตัวแรกมาถึงแล้ว

“ระดับ 3 สินะ” มากิเอ่ย เตรียมปัดเป่าให้สิ้นซาก

“รุ่นพี่! หยุดก่อน!” ฟุชิงุโระตะโกนห้ามทันควัน เพราะสายตามองเห็นร่างสูงใหญ่กำลังพุ่งมาที่พวกเขากำลังยืนอยู่

ตู้ม! 

ควันจากดินขึ้นโขมง แต่ร่างของโทโดยังคงยืนตระหง่าน ณ ตรงนั้น ตัวคำสาปที่นักเรียนฝั่งโตเกียวกำลังจะปัดเป่าก็ถูกโทโดตัดหน้าไปเสียแล้ว 

“เยี่ยมมาก! อยู่หมดกันทุกคน! เข้ามาให้หมดพร้อมกันเลย!!” 

โยโกะรีบวิ่งพุ่งไปที่โทโด กระโดดถีบตัวสูงและประทับฝ่าเท้าที่กลางหน้าโทโดเต็มแรง 

“ทุกคน! กระจาย!” 

มากิให้สัญญาณ ทุกคนที่เหลือยกเว้นโยโกะกับอิตาโดริก็วิ่งแยกไปคนละทิศคนละทางทันที 

“โทโดคนเดียวจริงๆ สินะครับ คิดถูกจริงๆ ที่ให้อิตาโดริมาอยู่ช่วยกับโยโกะ” ฟุชิงุโระกล่าวกับมากิ 

“ถึงจะอยู่รู้แล้วก็เถอะ แต่สัตว์ประหลาจริงๆ” โนบาระพูดด้วยท่าทีที่หวาดหวั่น ในขณะที่กำลังวิ่งไปจากที่จุดปะทะระหว่างโทโดกับโยโกะ และอิตาโดริ 

“เพราะแบบนั้นไงถึงได้เมินน่ะ” แพนด้าพูด การยกคนทั้งหมดทุ่มใส่โทโดมันไม่คุ้มค่า ใช้คนที่อึด ถึก ทนดีกว่าในการสกัดกั้น ถึงจะเป็นฝ่ายแพ้ แต่ยังดีที่ไม่เสียคนไปทั้งหมด 

“ความเร็วดีนี่” โทโดถุยน้ำลายปนเลือดลงพื้น เขายังคงยืนได้ดีอยู่

บ้าน่ะ โดนถีบอัดหน้าแบบนั้นยังยืนได้อีกเหรอ!? 

“เอาคืนไปเจ้าปี 1 ป้องกันตัวให้ดีๆ ล่ะ!” โทโดกำหมัดที่มีเส้นเลือดขึ้นนูน เตรียมตัวตอบโต้กลับใส่ทั้งสองคน 

“อยู่~ หนายยยยย~” คำสาปแมงมุมว่อนผ่านขวางหน้าโทโดพอดี มันจึงกลายเป็นกระสอบทรายรองรับหมัดของโทโด ร่างคำสาปขาดกระเด็นไม่เหลือซาก 

โยโกะเอามือป้องกันตัวเป็นรูปไขว้เพราะโทโดกำลังจะวิ่งพุ่งมาทางเธอ แต่ก็ถูกผลักออกโดยอิตาโดริ

โทโดต่อยเข้าไปที่ร่างอิตาโดริ ตัวเขาลอยกระแทกไปไปไกลจนต้นไม้หลายต้นที่อยู่ด้านหลังเขาหักโค่น 

“อิตาโดริ!!” โยโกะตะโกนเรียกด้วยความตกใจ ประกอบกับโทโดวิ่งตามเข้าไปด้วยความว่องไว ทำให้โยโกะต้องรีบดึงตัวเองให้ลุกขึ้น เธอต้องรีบไปช่วยอิตาโดริ

เมื่อเธอไปถึง ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้ทำให้เธอโกรธเลือดขึ้นหน้า เมื่อโทโดยกเท้าของตัวเองขึ้นมา และถีบลงไปที่ใบหน้าของอิตาโดริ ยกถีบซ้ำๆ ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเลือด 

โยโกะไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอวิ่งไปหาโทโดที่ยืนหันหลังให้เธอด้วยความเร็ว มือขวาเรียกพลังเวทและแปรเปลี่ยนให้เป็นตะบองสีทองขนาดใหญ่ หญิงสาวจับด้ามไว้แน่นหนา กระโดดขึ้นสูงและฟาดตะบองลงอย่างแรงไปที่หัวของโทโด 

“ตายซะ ไอ้เวร” 

“จะใช้อาวุธฉันก็ไม่ว่า! เข้ามาเลย!” โทโดยิ้มกว้างด้วยความชอบใจพร้อมกับรับหมัดมือท่าต่อสู้ที่โยโกะมอบให้เขา ท่ามวยไทยในครั้งนี้เธอไม่ได้ใช้ท่าทั่วไปที่ใช้ในการแข่งขันกีฬา แต่เธอใช้ท่ามวยไทยโบราณที่ใช้ในสนามรบ ท่าที่ใช้ฆ่าคนด้วยมือของตัวเอง จังหวะหนึ่งที่โยโกะใช้ศอกของตัวเอง เธอใช้ศอกกระแทกแทงเข้าไปที่ลิ้นปี่ของโทโด และซัดหมัดเสยคางเป็นท่าหนุมานหวายแหวน แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อยคือการยกข้อนิ้วกลางให้สูงกว่านิ้วอื่น เป็นวิธีที่ใช้กดเส้นเลือดของคู่ต่อสู้ให้บอบช้ำ เป็นวิธีที่อันตรายมาก เธอไม่อยากใช้วิธีกับใครนัก

ถ้าไอ้ยักษ์ปักหลั่นตรงหน้านี่คือข้อยกเว้น 

โทโดเหลือกตาขาว หัวเอนไปด้านหลัง โยโกะเห็นเป็นจังหวะ จึงใช้ท่าฟาดหางจระเข้ ฟาดด้านข้างเข้าไปที่หัวของโทโด 

“ฮ่า!” โทโดดึงสติกลับมาอีกครั้งพร้อมกับย่อตัวต่ำลง กวาดเท้าของเขาไปเตะขาของโยโกะที่กำลังยืนอยู่ให้เสียหลักลง 

“ชิท!” เธอเสียหลักลงอย่างรุนแรง หัวของเธอกำลังจะฟาดพื้น แต่ด้วยวรยุทธ์ที่เธอฝึกมาก่อนหน้า โยโกะใช้แขนข้างหนึ่งเป็นตัวค้ำร่างกายให้กับเธอ เท้าขวาก็ฟาดเข้าใบหน้าด้านข้างซ้ายของโทโดอีกครั้ง 

“คิดว่าจะเตะหน้าฉันได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” โยโกะพลาด เพราะโทโดจับข้อเท้าเธอไว้ได้ 

“เตรียมตัวซะ!” กล่าวจบโทโดยกข้อเท้าเธอขึ้นสูง จับโยโกะเหวี่ยงหมุนรอบตัวเองหนึ่งครั้งและโยนเธอไปไกล

“โยโกะ!!” อิตาโดริรับร่างที่ลอยละลิ่วของโยโกะได้ทันเวลา หากช้าไปกว่านี้ ตอไม้หักโค่นที่มีเสี้ยนแหลมคมมากนั้นจะเสียบทะลุร่างกายของเธอไป อิตาโดริมองโยโกะในอ้อมกอด เธอยังคงมีสติอยู่ มีเลือดออกไหลเล็กน้อยที่หน้าผาก 

“ปล่อยฉันลง ฉันจะจัดการมัน” 

“ไม่ได้ เธอโดนเหวี่ยงมานะโยโกะ!” 

“ไอ้คนที่โดนถีบอัดหน้าไม่ต้องมาพูดเลย ปล่อยฉันลง!” โยโกะดิ้นอยู่ในอ้อมแขน จนอิตาโดริต้องยอมปล่อยเธอลง 

“ตรงนี้ฉันจะจัดการเอง เธอไปหาคนอื่นซะ” อิตาโดริพูดคำสั่ง นั่นทำให้โยโกะหันมามองด้วยความไม่เข้าใจ

“อะไร! ไม่! นายไม่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันนะ! ตรงนี้คือหน้าที่ของฉัน!” โยโกะเถียงกลับ 

“ทำไมดื้อแบบนี้นะ! เธอ—“ 

“จะใครก็ได้ ฉันไม่เกี่ยงหรอก เข้ามาให้หมดเลย” โทโดเข้าขัดจังหวะสนทนาของทั้งคู่ ดูมีความสุขกับการต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ 

“ถ้าเธอจะไปที่อื่น โยโกะ ฉันขอคำถามกับเธอหน่อย”

“อะไร!” 

“สเป็คของเธอคือผู้ชายไทป์ไหน!?” โทโดยังคงถามคำถามวัดใจของเขาเหมือนเดิม หากตอบไม่ถูกใจเขา แน่นอนว่าต้องโดนอัด “ฉันไม่เคยถามผู้หญิงที่ไหนมาก่อน ตอบดีๆ ล่ะ!”

“ถามบ้าอะไรน่ะ?” อิตาโดริไม่เข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เพราะเขาไม่เคยเจอโทโดมาก่อน โยโกะหลับตากัดฟันกรอด ก่อนที่จะตอบเสียงดังกลับไปว่า 

“สเป็คของฉันคือเฮนรี่ เควิลล์กับคริส อีแวนส์ ผู้ชายตัวสูงใหญ่มาดฮีโร่ พอใจนายรึยังวะโทโด!!”

“ถ้าแบบนั้นฉันก็เป็นผู้ชายในอุดมคติของเธอได้เลยโยโกะ!!” 

“ตูไม่เอาโว้ย!” คนเดียวที่จะเอาก็คือคนที่อยู่ข้างๆ นี่! 

โยโกะก็อยากจะพูดความในใจที่เหลือ แต่สถานการณ์มันไม่ให้เธอจึงเก็บเงียบไว้ก่อน 

“โยโกะ พอเถอะ ทำตามที่ฉันขอทีนะ” อิตาโดริจับแขนโยโกะและมองหน้าเธอใกล้ๆ “เถอะนะ…”

เวรเอ๊ย…

ใช้วิธีลูกหมาอ้อนแบบนี้…

ขี้โกงชัดๆ…

“ก็ได้” ในที่สุดโยโกะก็ยอมอ่อนลง “แต่นายจะไม่ได้สู้คนเดียวหรอกนะ” 

กล่าวจบ โยโกะก็เอานิ้วกลางแตะนิ้วหัวแม่มือ นำวงกลมระหว่างนิ้วมาป้องปาก เป่าทรายสีทองออกมาและสั่งพลังเวทให้กลายเป็นโยโกะร่างแฝดจำนวน 6 คน

“ปกป้องอิตาโดริซะ หากใครคิดจะทำร้ายเขาก็อัดมัน อย่าให้รอดกลับไปได้!” ร่างแฝดของโยโกะปฏิบัติตามคำสั่ง ยืนขวางหน้าโทโดทันที 

“นี่สินะพลังของเธอ เจ๋งดีนี่” โทโดยิ้มร้าย ความรู้สึกสนุกในการต่อสู้เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ 

“ต้องชนะกลับมาเท่านั้น ถ้าหากแพ้ ฉันจะกระทืบนายให้จมดินเลย” โยโกะดึงคอเสื้อของเขา ใบหน้าอิตาโดริอยู่ใกล้ใบหน้าเธอชนิดที่ว่าเกือบจะจูบกันได้ 

“ถ้าหากฉันชนะก็อย่าลืมให้รางวัลด้วยล่ะ” 

“ฉันให้แน่” โยโกะยิ้มมุมปาก ผละมือจากคอเสื้อของเขา มองหน้าอิตาโดริอีกครั้ง ก่อนที่จะวิ่งจากไป ณ ตรงนั้น เหลือไว้แต่เพียงสองหนุ่ม กับร่างแฝดโยโกะทั้ง 6 ร่าง

“ฉันจะต้องรอดกลับไปให้ได้!” อิตาโดริกล่าวด้วยความมุ่งมั่น โดยที่ร่างแฝดของโยโกะยืนด้านข้างเขา ในมือแต่ละร่างก็ถืออาวุธต่างๆ 

“ฉันไม่ปล่อยให้นายรอดออกไปหรอก!”

 

 

 

 

“เหนื่อยเป็นบ้า…” เธอวิ่งมาไกลจนปอดแทบทะลุอก อยากนั่งพักบนพื้นแต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะมาเจอเข้า โยโกะจึงเลือกที่จะนั่งบนกิ่งไม้สูงเพื่อพักผ่อนเอาแรง 

โยโกะเสกเชือกสีทองขึ้นมาในมือ โยนเหวี่ยงให้เกี่ยวรัดกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาคู่หนึ่ง เมื่อรัดดีแล้วจึงเดินไต่ขึ้นเดินบนลำต้น ใช้เวลาไม่นานก็ได้นั่งบนกิ่งไม้ใหญ่เป็นที่สำเร็จ เงาใบไม้ช่วยบดบังร่างเธอเป็นอย่างดี 

โยโกะนั่งกอดเข่าซุกหน้าที่เขินแดงของตัวเอง ถ้าชนะแล้วให้รางวัลอะไรนั่น เหมือนสุนัขที่ได้เนื้อก้อนใหญ่สูตรพรีเมี่ยมจากเจ้านายเลย ให้ตายสิ 

ให้แค่จุ๊บที่แก้มก็พอมั้ง เขาคงไม่โลภเกินไปหรอกนะ…

อ๋า ทำไมแก้มเธอร้อนแปลกมากขึ้นกว่าเดิมละเนี่ย ⁄(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄

โยโกะเงยหน้าเพื่อระบายความเห่อร้อนที่แก้มของเธอ ยิ่งคิดยิ่งเขิน พอทีเถอะน่า! 

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้นไม่ไกลทำให้โยโกะตื่นตกใจแต่ก็ไม่เสียหลัก โยโกะหันไปมองตามทิศที่เกิดเสียงจึงรู้เรื่องราว โนบาระกำลังสู้อยู่กับโมโมะ ผู้หญิงที่ขี่ไม้กวาด แม้จะค่อนข้างไกล แต่เธอยังเห็นร่างโนบาระกำลังวิ่งไล่ตามคู่ต่อสู้ที่นั่งไม้กวาดลอยได้อยู่ 

โยโกะใช้พลังดาราพันดวงอีกครั้ง แบ่งแยกแซกแทรงไปตามต้นไม้และพื้นล่าง โดยสั่งการว่าให้จับตาดูศัตรูกับโนบาระอยู่ห่างๆ หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ให้วิ่งเข้าไปรับแทนเธอทันที 

ที่โยโกะทำแบบนั้น เพราะเธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เหมือนมีอะไรจะเกิดขึ้น 

แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ 

ปัง! 

เสียงกระสุนปืนดังมาจากด้านหลังที่อยู่ไกลจากที่ที่โยโกะซ่อนตัวอยู่ โยโกะตัวจริงไม่รู้ว่าลูกกระสุนถูกยิงไปที่ทิศทางไหน แต่ที่เธอเห็นตอนนี้ คือโยโกะร่างแฝดวิ่งเข้าไปรับลูกกระสุนแทนโนบาระที่กำลังอัดโมโมะบนพื้นล่าง ร่างแฝดโยโกะสลายกลายเป็นทรายสีทองอีกครั้ง 

โยโกะตัวจริงลุกขึ้นยืนและมองหารอบทิศ ในที่สุดก็เจอตัวการ ไมกำลังนั่งถือปืนจ่อมาที่ที่โยโกะยืนอยู่ ไกลกันพอประมาณ 

“แกเองสินะ” ไมเอ่ย 

“หน้าด้านมาก” เส้นเลือดขึ้นที่ข้างขมับโยโกะ ก่อนที่จะเสกโล่กลมสีทองขึ้นมาป้องกันตัวจากลูกกระสุนของไมไว้ได้ 

“พูดอะไรไม่เพราะจริงเลยนะ” 

“เหรอ” เธอลดโล่กำบังลง และเล็งปากกระบอกปืนยาวสีทองไปที่ร่างของไม “แกก็มารยาทแย่ไม่ต่างกัน” 

ปัง! 

ไมหลบหัวทันควัน ลูกกระสุนสีทองจากปืนยาวของโยโกะเฉียดหัวไปนิดเดียว ควันขึ้นลอยเป็นรูที่ลำต้นข้างหัวไม 

“ไปหัดเรียนมารยาทใหม่ซะไป นังบ้า!” โยโกะกระโจนกระโดดเข้าหาไม โดยที่ปืนยาวสีทองในมือก็แปรเปลี่ยนเป็นตรีศูลด้ามยาวอีกครั้ง ระหว่างที่กระโดดลอยตัว เธอจับด้ามไว้มั่นและซัดใส่ไมอย่างรวดเร็ว! 

ศึกศักดิ์ศรีแห่งลูกผู้หญิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mahito x Yoko 

Be my only gorgeous toy and I'll keep you forever

 

 

 

 

“เราเจอกันอีกแล้วนะ โยโกะ”

ตอนนี้ที่เธออยากทำ คือซัดหน้าไอ้วิญญาณคำสาปตัวนี้ให้เละ

แต่โดนมัดมือไขว้หลังอยู่เนี่ยสิ แล้วไหนโดนยืนคร่อมร่างระหว่างตัวเธออีก

น่ารำคาญฉิบหาย

“ไปตายซะ ไอ้เวร”

“หวา ผู้หญิงที่เป็นผู้ใช้คุณไสยเขาดุกันอย่างนี้ทุกคนเหรอ?”

มาฮิโตะเอียงคอสงสัย พลางมองหญิงสาวที่ทำหน้าขู่ฟ่อเหมือนแมวโกรธ เขาเห็นเธอเป็นแบบนั้นในสายตาของเขาน่ะนะ

“ที่ฉันดุเพราะฉันเกลียดขี้หน้าแกต่างหาก มาฮิโตะ”

“น่ากลัวจังเลยนะเนี่ย” น้ำเสียงสวนทางกับประโยคที่พูด นั่นก็ทำให้โยโกะที่ถูกมัดนอนอยู่บนพื้นล่างโมโห

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะปัดเป่าแกให้สิ้นซาก! เวรเอ๊ย! เฮงซวย!”

“อะไรกัน กว่าจะจับเธอมาได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ จะให้ปล่อยแล้วหนีไปได้ยังไงกัน โง่น่ะ ฉันไม่ทำหรอก” มาฮิโตะยักไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนที่จะก้าวเดินออกมาจากยืนคร่อมร่างของโยโกะ ด้วยพละกำลังที่มีมากอยู่แล้ว เขาจึงยกร่างโยโกะขึ้นพาดบ่า แม้เธอจะแดดิ้นอยู่ไม่นิ่งแต่เขาก็ยังยกเธอไว้ได้

“ปล่อย! ปล่อยฉันลง!”

“เงียบน่า เดี๋ยวก็จับทุ่มพื้นซะหรอก”

ตูเป็นผู้หญิงนะโว้ย!

“แล้วจะพาฉันไปไหนวะ!? แก้มัดฉันเดี๋ยวนี้! ไอ้คำสาปชิงหมาเกิด!” ตลอดทางที่มาฮิโตะพาร่างโยโกะพาดบ่าก้าวเดินก็มีแต่เสียงด่าจากหญิงสาว มาฮิโตะก็รู้สึกรำคาญอยู่ไม่ใช่น้อยที่สาวเจ้าขี้บ่นเป็นหมีกินผึ้ง แต่เขาต้องการครอบครองเธอไว้มาอยู่ใกล้ๆ จึงลงทุนวางแผนลักพาตัวมา โชคดีที่มันประสบผลสำเร็จอย่างสวยงาม เขาได้ตัวโยโกะมาแล้ว และผลตอบแทนก็คือเสียงด่าหูแตกแหกระบำของเจ้าหล่อน

ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็นที่หวงแหนของอิตาโดริ ยูจิและเรียวเมน สุคุนะเสียด้วย นั่นจึงเป็นเป้าหมายที่หอมหวาน เหมาะแก่การทำตามแผนของเขาจริง

เหตุผลที่อยากได้ตัวเธอมาเพราะพลังไสยเวทของเธอ มันสวยงามส่องประกาย เป็นผงทรายสีทอง เขาชอบมัน อยากได้มาอยู่ในบรรดาสิ่งสะสมสำหรับเขา แต่พลังที่ว่านั่นมันก็มีเจ้าของคือเธอคนนี้ อากิฮิโระ โยโกะ

แต่ยอมรับได้อย่างหนึ่ง ตั้งแต่ที่คำสาปอย่างเขาถือกำเนิดมา สัญชาตญาณของเขาคือการทำลายมนุษย์ แน่นอนว่าจึงไม่เคยมองมนุษย์เพศไหนในแง่ดี มีเพียงแต่อยากฆ่าเท่านั้น

กับเธอคนนี้ มันแตกต่างกัน

พลังเวทของเธอน่าสนใจ และเธอสวย

เขาก็เจอมนุษย์เพศหญิงมาหลากหลายหน้าตา แต่เธอคนนี้ มาฮิโตะเองก็รู้สึกสนใจเมื่อได้เห็นครั้งแรก อยากลองเข้าไปทำความรู้จักดู

มาฮิโตะเคยถามเกโทถึงความรู้สึกนี้ เขาบอกว่ามันเป็นช่วงแรกๆ ในการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์ เราจะเริ่มสนใจต่อเพศตรงข้าม

เขาเองก็เกิดมาไม่นาน แต่ก็พอเข้าใจที่เกโทอธิบายมาบ้าง

ในตอนแรกที่เหตุผลว่าสนใจในพลังเวทเคยขึ้นนำ ตอนนี้เขาสนใจเธอเพราะอยากได้เธอมาอยู่ใกล้เสียมากกว่า อยากให้เป็นของเล่นของเขาเพียงชิ้นเดียว

“ฉันอยากให้เธอดูบรรดาของที่ฉันสะสม” มาฮิโตะกล่าว ในขณะที่เขานั่งบนผนังหินปูนต่างระดับ จัดท่านั่งของโยโกะให้นั่งอยู่บนตักฝั่งซ้ายของเขา สองมือของเธอยังคงมัดไพล่หลัง ที่ปากชมพูถูกผ้าผูกปิดไว้ไม่ให้ส่งเสียง โยโกะจึงทำได้แค่ด่าผ่านทางสายตาที่กินเลือดกินเนื้อ

“มนุษย์ดัดแปลงที่ฉันทำให้ตัวเล็กมากที่สุดได้ ดูสิ” มาฮิโตะโอบเอวบางของโยโกะ ใบหน้ายื่นใกล้กับใบหน้าของเธอ ส่วนอีกมือของเขาก็ถือก้อนเนื้อแห้งชิ้นเล็กและยื่นให้เธอดู “เป็นของเล่นที่มีประโยชน์ใช้ได้เลยล่ะ”

ในขณะที่เขาพูด กลิ่นน้ำหอมจากต้นคอหญิงสาวลอยโชยปะจมูก มาฮิโตะเผลอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ทีละนิดและพูดต่อไป “ฉันทำให้มันขยายใหญ่มากที่สุดได้ ดูนะ”

เขาโยนก้อนเนื้อแห้งนั่นไปด้านหน้า เมื่อถ่ายทอดพลังเวทออกไป จากที่มีขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ ก็ขยายใหญ่เป็นขนาดทรงกลม จนส่วนบนติดกับเพดานสูง

โยโกะมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึง ในขณะมาฮิโตะยังคงเชยชมกลิ่นหอมที่ต้นคอของโยโกะ

ดูเหมือนว่าเขาจะสูดกลิ่นคาวของเลือดมาเยอะไปมาก พอได้กลิ่นหอมจากเธอคนนี้นิดหน่อยก็ถอนตัวออกมาแทบไม่ได้เลย

“เธอตัวหอมจังเลย” เขากล่าวเสียงแผ่วข้างหูของโยโกะ นั่นก็ทำให้หญิงสาวเอี้ยวใบหน้าหนี เบี่ยงตัวให้ห่างจากมาฮิโตะ ส่งสายตาไม่ชอบไปให้เขา

มาฮิโตะโอบเอวรอบวงแขนและกอดรัดให้เธอเข้าใกล้เขามากกว่าเดิม จนปลายจมูกชนกัน โยโกะเบิกตากว้างด้วยความตกใจและพยายามขยับตัวออก แต่เมื่อเธอยิ่งขยับตัวออก ร่างกายทั้งสองก็สัมผัสแนบแน่นกันมาก มีเพียงผืนผ้าบางๆ ที่กั้นขวางเอาไว้

“ร่างกายเธอนุ่มนิ่มดีจัง” เขากล่าว ในขณะที่สองมือบีบจับลูบไล้ไปตามท่อนแขน เอว ต้นขา บริเวณใกล้ส่วนอกและเหนือสะโพก

โยโกะมองเขาด้วยสายตานางมาร ฟันขาวกัดผ้าจนมันชุ่มเปียก เธอพยายามดิ้นและมือปลาหมึกที่จับนั่นจับนี่บนตัวมันรัดตรึงไว้อยู่

อย่าให้หลุดออกไปได้นะ!

“ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับมนุษย์คนไหนมาก่อน” มาฮิโตะมองโยโกะด้วยสายตาที่พึงพอใจ “ตัวเธอหอมมาก ร่างกายก็นุ่มนิ่มตัวเล็ก ฉันเข้าใจแล้วสิว่าทำไมเจ้าพวกนั้นถึงได้หวงเธอเป็นหมาป่าเฝ้าเนื้อกระต่ายกันนัก”

โยโกะมองเขาด้วยแววตาที่เหลือเชื่อ มือสีซีดนั่นเริ่มย้ายมาบริเวณที่อันตรายกว่าเดิม จากหน้าท้อง ก็ลากนิ้วชี้จนมาถึงบริเวณปมเน็คไท

“ฉันอยากจะลองทำแบบที่มนุษย์ทำกันดูบ้าง” เน็คไทของเธอถูกปลดออก กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดลงมา 3 เม็ด มาฮิโตะใช้นิ้วสัมผัสบริเวณส่วนคอจนมาถึงไหปลาร้า นั่นทำให้โยโกะรู้สึกจั๊กจี้ แต่เธอก็พยายามเก็บอาการไว้ แม้มันจะยากมากก็ตามที

“เป็นของเล่นของฉันคนเดียวนะ โยโกะ ฉันจะเก็บรักษาเธอไว้อย่างดีตลอดไปเลย”

เชือกที่มัดตัวเธอถูกดึงออกกระดุมเสื้อเชิ้ตของโยโกะถูกปลดจนหมด กระโปรงทรงเอผ่าข้างสีดำก็ถูกรูดซิปลง ปล่อยให้ตกลงบนเท้าของหญิงสาว เสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายของโยโกะค่อยๆ ถูกปลดออกทีละชิ้นจนเธอเปลือยเปล่า 

 

 

 

 

 

 

#ดุเดือดเลือดพล่าน สู้เขานะโยโกะ!!

#รู้สึกขัดๆ เขินๆ กับบทมาฮิโตะจังเลยค่ะ ถ้าอ่านแล้วไม่พอใจก็ขอโทษด้วยนะคะ แง 

#บทพิเศษบทต่อไปใครจะเป็นพระเอกนั้น โปรดติดตาม! 

#ก็แอบคิดนะคะว่าโทโดก็เข้าข่ายเสป็คของน้องโยโกะอยู่หรอก แต่เฮียแกบ้าพลัง น้องไม่ชอบ 5555555
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #169 พืชบก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 17:27
    รสนิยมดีนี่โยโกะ
    #169
    1
    • #169-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      7 มีนาคม 2564 / 17:28
      ขอบคุณคำชมของน้องโยโกะค่ะ 5555555 🤣
      #169-1
  2. #168 MaisieMaisie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 00:32

    อึก . . . !
    #168
    1
    • #168-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      7 มีนาคม 2564 / 00:49

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่า
      #168-1
  3. #164 minxxix (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 17:52
    มันเป็นความรู้สึกที่จะเขินก็เขินไม่สุดแบบว่าตอนท้ายก็คืออรุ่ม~~~
    #164
    1
    • #164-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      6 มีนาคม 2564 / 21:48
      มันก็จะแบบ อรุ่มๆ หน่อย
      ตอนต่อไปแซ่บแน่ค่ะ รออ่านได้เลย!
      #164-1
  4. #163 岭飞 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 17:45

    คือ.. คือว่ามาฮิโตะมีต่อมั้ยคะ
    #163
    1
    • #163-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      6 มีนาคม 2564 / 17:46
      จบแบบปลายเปิดค่ะ ให้คนอ่านไปจินตนาการเอาเอง 555555555555555555
      *วิ่ง*
      #163-1
  5. #162 DylanK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 16:56
    อห แส่บ💅💅
    #162
    1
    • #162-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      6 มีนาคม 2564 / 17:47
      พริกยกสวน 🌶️🌶️🌶️🌶️
      #162-1
  6. #161 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 16:20

    ดุเดือดด เลือดพล่าน!!
    #161
    2
    • #161-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 19)
      6 มีนาคม 2564 / 16:20
      เลือดพุ่งกระฉูดดดดด
      #161-1
    • #161-2 พี่ชายสามตา(จากตอนที่ 19)
      6 มีนาคม 2564 / 16:21
      หงึ คูมไรท์ตอบกลับไวมั่กๆเลย
      #161-2