[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 16 : โยโกะกับอาณาเขตในมือมาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    1 มี.ค. 64

 

 

 “เอ้า~ จะรีบวิ่งหนีไปไหนล่ะ?”

มาฮิโตะวิ่งไล่ตามทั้งสามคนด้วยความสนุกสนาน

แต่แรงเหวี่ยงที่ฟาดฟันกลับแตกต่างจากน้ำเสียงอย่างสิ้นเชิง

แส้ใบมีดสามเส้นใหญ่ถูกเหวี่ยงเฉี่ยวหัววัยรุ่นทั้งสามคนไปนิดเดียว พลาดไปเหวี่ยงโดนตัดเข้าผนังอาคารจนเกิดเป็นรอย เสียงดังกึกก้องแสบหู ความตายคืบคลานเข้าใกล้พวกเขา

“ไอ้เวรเอ้ย! โรคจิตจริง!” โยโกะตะโกนด่า อาศัยจังหวะหันหลังกลับมาและเป่าไสยเวททรายทองออกมาจากปากอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้พลังดาราพันดวงอีกหน ร่างแฝด 10 คนของโยโกะที่มีอาวุธต่างๆ ในมือต่างกระโจนพุ่งโจมตีมาฮิโตะโดยไม่กลัวแส้มีดที่เหวี่ยงผ่าลม

อาจจะสู้ไม่ได้มาก แต่ขอให้ซื้อเวลาจนกว่านานามิจะมาเถอะ

“โอ้~ มีโยโกะหลายคนเลย~” มาฮิโตะมองด้วยแววตาที่ประหลาดใจ ก่อนที่จะเหวี่ยงแส้มีดทั้งสามเส้นตัดเข้าร่างแฝดโยโกะขาดเป็นท่อนเล็กท่อนน้อยจนสลายกลายเป็นทรายสีทองไป 5 ร่าง เหลือโยโกะร่างแฝดอีก 5 คนที่กำลังยืนล้อมเขาอยู่

“เป็นพลังไสยเวทที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย น่าชื่นชมนะเนี่ย”

มาฮิโตะกล่าวชม แต่การกระทำของเขาสวนทาง มาฮิโตะเหวี่ยงแส้ใบมีดรอบตัวเป็นวงกลม ตัดเฉือนร่างแฝดของหญิงสาวเหมือนใบพัด อาวุธที่อยู่ในมือของพวกเธอก็ถูกตัดทำลายสลายไปเช่นกัน

“โอ๊ะ หนีลงไปข้างล่างแล้วเหรอ?”

มาฮิโตะเดินมาที่จุดหน้าต่างแตกเป็นรูกว้าง ข้างล่างสนามเป็นร่างของวัยรุ่นทั้งสามคนกำลังวิ่งหนีออกไปจากบริเวณโรงเรียน

“นั่นน่ะ! ออกไปไม่ได้หรอกนะ!” มาฮิโตะกล่าวตะโกนออกไป พร้อมกับกระโดดลงมาจากทางหน้าต่างเดียวกัน สองเท้ากระโดดลงพื้นด้วยท่าทีที่ไร้อ่อนกำลัง มองเหล่าวัยรุ่นตรงหน้าด้วยสายตาที่เหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อ

“คนนอกเข้ามาได้ แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็จะออกไปไม่ได้ ผลของม่านเป็นแบบนี้” เขาอธิบายหลักการทำงานของม่านแบบสั้นๆ ดูไม่รีบร้อนที่จะลงมือฆ่าในทันที

ค่อยๆ ทรมานให้ถึงที่สุดดูจะเป็นวิธีที่มาฮิโตะชอบเสียมากกว่า

“ไอ้สารเลว…” โยโกะกัดฟันด่า มองคำสาปตรงหน้าด้วยสายตาที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อ ในหัวพยายามหาวิธีต่อกร แต่ไม่ เธอคิดไม่ออกเลย คิดจนหัวแทบจะระเบิด มันก็ไม่มีทางออกให้เธอเลย

“ระ… เราจะทำยังไงกันดี?” จุนเปถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัว มาฮิโตะในตอนนี้น่ากลัวเอามากๆ ไม่เหลือคนเดิมที่เคยสอนเขาให้ใช้พลังไสยเวท โชคดีที่โยโกะมาช่วยเขาทันเวลา ไม่รู้ว่าหากมาฮิโตะได้จับไหล่ของเขาไปแล้วนั้น มาฮิโตะจะเปลี่ยนเขาให้ไปเป็นรูปแบบไหน

แต่ตอนนี้เขากลัว กลัวที่จะต่อสู้แล้ว อยากจะหนี หนีไปให้ไกล

“ฉันมีวิธี” อิตาโดริพูดขึ้นมากลางคัน “เพียงแต่พวกเธอต้องหนีไปให้ไกล”

“วิธีอะไรของนายอีก!? อย่ามาใช้ลูกเล่นนั่นเหมือนกับสถานพินิจอีกนะ! ฉันจะฆ่านายให้ตายแน่!”

โยโกะเอ่ยด้วยความเดือดดาด เอาอีกแล้ว เขาคิดจะทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นอีกแล้ว ไม่เคยคิดที่จะเรียนรู้เลยรึไงกัน!

“ฉันไม่ให้นายทำเด็ดขาด!”

“จะเรียกสุคุนะออกมาเหรอ?” มาฮิโตะขัดบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ “เรียกมาสิ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”

“หุบปากของแกไปซะ!” โยโกะเสกหอกสีทองขึ้นมาบนมือและจับซัดใส่มาฮิโตะเต็มแรง แต่เขาก็สามารถหลบหลีกได้อย่างว่องไว

“อารมณ์ร้อนจริงๆ เลยน้า”

อิตาโดริมองฉากปะทะของโยโกะและมาฮิโตะ กับจุนเปที่ยืนสั่นหวาดกลัว เขาเองก็ไม่อยากทำ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกแล้ว วิธีที่จะช่วยทุกคนให้รอดได้ก็คงมีแต่วิธีนี้ แม้มันจะเคยมีบทเรียนเมื่อครั้งก่อนก็ตามที

“สุคุนะ!”

ทั้งหมดต่างหันมามองอิตาโดริเป็นตาเดียว

“มีอะไร?” ข้างแก้มด้านซ้ายของเขาขึ้นปรากฏเป็นปากและดวงตาสีแดงหนึ่งดวงเล็กๆ สิ่งนั้นสามารถเรียกความสนใจจากทุกคนจนไม่อาจจะละสายตาไปได้เลย

“ฉันจะทำทุกอย่างตามที่แกอยากให้ทำ! เพราะงั้นช่วยปกป้องทุกคนที!” เขากล่าวกับสุคุนะที่อยู่ข้างแก้มเขา “ช่วยปกป้องจุนเปกับโยโกะที!”

“ข้าขอปฏิเสธ”

ต่างคนต่างชะงักไปกับประโยคคำพูดของราชาคำสาป

โดยเฉพาะมาฮิโตะ ที่ดูเหมือนจะประหลาดใจเสียมากกว่า

ปฏิเสธข้อผูกมัด…

“แกนะแก!?”

“มีความสุขเสียจริงๆ! ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีและทุกอย่างเพื่ออนาคต ยอมยกทุกอย่างเพื่ออ้อนวอนข้า แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง

ข้าจะไม่ยื่นมือช่วยเจ้า ไอ้เด็กโง่เขลา” ปากและดวงตาข้างแก้มซ้ายหายไป แต่กลับมาโผล่ที่แก้มข้างขวาของอิตาโดริ เป็นฝั่งเดียวกันกับที่อยู่ใกล้โยโกะ ดวงตาสีแดงจ้องมองหญิงสาว โยโกะมองด้านข้างแก้มพูดได้ของชายหนุ่มโดยไร้คำพูดใดๆ เอ่ยออกมา

“ข้าอยากให้พวกเจ้าซาบซึ้งถึงการไม่ได้รับความช่วยเหลือใดๆ และถูกปล่อยให้ตายไปอย่างอนาถา”

ดวงตาสีแดงของราชาคำสาปจ้องลึกเข้าไปที่ดวงตาสีอำพันของโยโกะ เธอเบิกตากว้างด้วยความสับสน ความไม่เข้าใจ ทำไมราชาคำสาปถึงกล่าวแบบนั้นและมองเจาะจงมาที่เธอกัน

สองวิญญาณคำสาปต่างร่วมใจระเบิดหัวเราะพร้อมกันเมื่อมองเห็นความสิ้นหวังของมนุษย์ทั้งสามคน หัวเราะให้กับความหวังลมๆ แล้งๆ ที่ไร้ค่า

ช่างไม่เรียนรู้อะไรเลยหนา มนุษย์ผู้โง่เขลาเอ๋ย

ไม่มีสิ่งใดจะเป็นไปตามใจที่เจ้าปรารถนา

ไม่เช่นนั้น มนุษย์จะสวดมนต์อ้อนวอนขอให้มันเกิดขึ้นดั่งใจหวังไปทำไม

ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างกำหมัดแน่นเข้าหากัน ขอบดวงตาของเธอร้อนผ่าวคล้ายจะร้องไห้ แต่โยโกะยังคงกลั้นมันไว้ได้ดีอยู่ เธอรู้สึกโกรธเสียมากกว่า แต่ก็อยากจะร้องไห้ในเวลาเดียวกัน แค้นจนสุมแน่นในอก พวกมันเล่นตลกกับจิตใจของมนุษย์เสียเหลือเกิน

โดยเฉพาะกับราชาคำสาป เขาดูเหมือนโกรธเกลียดเธอมาแต่ชาติปางก่อน

ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดจะบอกว่าเพราะอะไร…

ไม่ต้องบอกก็ได้

แต่อย่ามาทำเป็นโกรธเกลียดโดยที่เราไม่เคยรู้จักกัน…

และนั่นมันก็ทำให้โยโกะพลั้งมือใส่เขา

เพี๊ยะ!

ใบหน้าด้านขวาของอิตาโดริหันไปตามแรงตบของโยโกะ ดวงตากับปากเล็กนั่นหายไปจากแก้มของชายหนุ่มแล้ว เหลือไว้แต่เพียงรอยแดงจากฝ่ามือเล็กของเธอ

“เธอตบฉันทำไม…?” อิตาโดริเอามือกุมแก้มขวาที่ถูกตบ มองเธอด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ

“ฉันตบไอ้แก่พันปีที่พล่ามมากต่างหาก” โยโกะตอบกลับ “ฉันไม่ได้จะตบนาย”

ยังดีที่ตอนตบ เธอสัมผัสได้ถึงดวงตากับปากเล็กนั่น แค่เพียงสัมผัสน้อยนิดก็ยังดี แรงตบจะได้สั่นสะเทือนไปถึงสมองกลวงพันปีของไอ้เฒ่ากู่ไม่กลับนั่นบ้าง

มือไม่พายแต่เอาเท้าราน้ำ!

“ถ้าสุคุนะไม่คิดจะช่วยอะไรสักอย่าง ก็ไม่ต้องไปเรียกอีก ปล่อยให้เน่าตายในนั้นไปเลย” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชิงชัง “ไม่ต้องไปหวังพึ่งพาอะไรทั้งนั้น ข้อผูกมัดสัญญาก็ไม่ต้องไปทำ นายก็เห็นนี่ ว่าไอ้ราชาคำสาปตัวนี้มันกลับกลอกปลิ้นปล้อนมากแค่ไหน”

น้ำเสียงของเธอแสดงถึงความเหยียดหยามและรังเกียจเต็มทน ไม่สนว่าคนที่อยู่ข้างในจะได้ยินแล้วออกมาอาละวาดหรือไม่

“เราเป็นผู้ใช้คุณไสยนะอิตาโดริ หน้าที่ของเราคือปัดเป่าคำสาป” โยโกะกล่าว ในขณะที่เธอหันมามองมาฮิโตะที่มองเธอด้วยสายตาสนุกสนานแสนอำมหิต

“จุนเป” คำเรียกของหญิงสาวทำให้จุนเปรู้สึกตัว

“เรามาสู้ด้วยกันเถอะ”

โยโกะไม่ได้หันมามองเขา แต่จุนเปก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งจากแผ่นหลังเล็กที่สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวนั่น เธอในตอนนี้กล้าหาญยิ่งกว่าตัวเขาเองไม่รู้กี่พันเท่า

“ฉันจะสู้” จุนเปตอบกลับ ความกลัวของเขาเริ่มหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขาหันไปมองอิตาโดริ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันและเริ่มตั้งเป้าหมายไปที่คำสาปหน้ารอยเย็บปะ

“โห~ เริ่มเอาจริงขึ้นมาแล้วเหรอเนี่ย~” มาฮิโตะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับผู้ชมรายการแสดงมายากล การที่สุคุนะไม่ยอมออกมาช่วยทำให้เขาผิดคาดไปเยอะมาก แต่นั่นก็ไม่เป็นไร เพราะทั้งสามคนตรงหน้านี่ก็น่าจะทำให้เขาสนุกกับการต่อสู้ได้มากพอ

“เรามาเริ่มกันเลยมั้ยล่ะ?” มาฮิโตะตั้งท่ารับมือและยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย

คู่ต่อสู้สามต่อหนึ่งพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็ว จุนเปอัญเชิญภูติแมงกระพรุนของเขาและสั่งให้แขนรยางค์ปลายแหลมคมพุ่งเข้าใส่ร่างมาฮิโตะ โยโกะเรียกพลังไสยเวทเป็นง้าวสีทองขึ้นมา กวัดแกว่งหมุนเหวี่ยงใส่คำสาปผมสีเทา อิตาโดริกำหมัดพลังไสยเวทซัดใส่มาฮิโตะ นักไสยเวททั้งสามคนต่างรุมชำแหละวิญญาณคำสาปมาฮิโตะให้ถึงตาย แต่เขาก็สามารถรับมือได้ดี มีจังหวะหนึ่งที่มาฮิโตะหลบด้านคมของง้าวสีทองได้ และขยับตัวรวดเร็วไปที่จุนเปที่ยืนอยู่ไกลจากทั้งสอง ฝ่ามือของมาฮิโตะกางออกและกำลังจะทาบลงบนอกของเขา!

“ระวัง!!” อิตาโดริและโยโกะตะโกนบอกพร้อมกัน แต่ไม่มีเวลามากพอให้จุนเปได้หลบทัน

ภูติแมงกระพรุนเรียนรู้ได้ไวทีเดียว ผิวอันยืดหยุ่นครอบคลุมร่างกายของจุนเปไว้ภายใน ฝ่ามือมาฮิโตะถูกผิวของภูติแมงกะพรุนป้องกันไว้ได้ แม้ภายนอกจะดูบอบบาง แต่หากได้ต่อต้านมันจะแข็งดังเพชร

รยางค์ปลายแหลมทั้งสองข้างออกมาจากตัวของภูติแมงกระพรุน พร้อมกับยืดยาวโจมตีไปที่ร่างของมาฮิโตะ มาฮิโตะหลบทุกการโจมตีและตัดแขนรยางค์ของภูติแมงกระพรุนขาดสะบั้น

มาฮิโตะพุ่งเข้าหาจุนเปอีกครั้ง คราวนี้เขาเปลี่ยนมือข้างซ้ายของตัวเองให้เป็นหัวสว่าน เพื่อที่จะเจาะผิวหุ้มน้ำนั่นให้กลวง อิตาโดริและโยโกะซุ่มโจมตีมาจากด้านหลัง มือสว่าของมาฮิโตะกำลังจะเข้าใกล้ผิวหนังของภูติแม้กระพรุน ทุกอย่างจะเกิดภายในวินาทีต่อจากนี้

ปัง!

ร่างของมาฮิโตะกระเด็นลอยไปไกล ตรงจุดที่เขาเคยอยู่มีควันจากพื้นสนามขึ้นขโมง ก่อนที่จะจางลงและเห็นว่ามีใครบางคนมายืนแทนที่ตรงนั้น

เน็คไท

ชุดสูท

เส้นผมสีบลอนด์

แว่นตาทรงที่ไม่เหมือนใคร

“นานามิน! / คุณนานามิ!”

“ผมบอกพวกเธอแล้วใช่มั้ยครับ ว่าให้แสตนบายรอผม”

น้ำเสียงนุ่มและทุ้มลึกอันเป็นเอกลักษณ์ของนานามิดังออกมาจากปากของเขา อาวุธพันผ้าอยู่ในมือของนานามิ แว่นตาทรงกลมอันเล็กอยู่บนใบหน้า แว่นตาที่สามารถวัดจุดที่ 3 ใน 7 ส่วนของสิ่งต่างๆ ได้อย่างดี

เรียกได้ว่า เปิดตัวมาอย่างเท่ระเบิด

“ผมจะเทศนาพวกเธอทั้งสองคนภายหลัง บอกสถานการณ์ตอนนี้มาก่อน”

“ผมช่วยจุนเปมาได้”

ในตอนนี้เขาก็ยังนึกถึงคนอื่น

โยโกะหันไปหาจุนเป แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้เห็น

“ทำไมจุนเป!---”

“เขาแค่สลบเพราะใช้พลังไสยเวทมากเกินไป ไม่ต้องห่วงหรอก ภูติแมงกระพรุนตัวนั้นคงจะคอยปกป้องเขาเอง”

ร่างของจุนเปสลบไสลอยู่ใต้ต้นไม้ข้างสนาม โดยที่ข้างตัวของเขามีแมงกระพรุนขนาดเล็กเท่าลูกฟุตบอลลอยเหนือพื้นอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่างไปไหนแม้แต่นิดเดียว คงเป็นตัวภูติเองที่พาเจ้าของมาหลบใต้ต้นไม้

เห็นแวบแรกก็ใจหาย แม้จะพอใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังมีไอ้ตัวอันตรายยืนอยู่ตรงหน้าเนี่ยสิ

จะประมาทไม่ได้!

“ช่วยบอกสถานการณ์ของตัวเองก่อนครับ” เขาถามอีกครั้ง

“ผมไม่เป็นไร แค่มีรูพรุนอยู่เต็มตัว” การต่อสู้ระหว่างเขากับมาฮิโตะเป็นอะไรที่ดุเดือดและหวาดเสียวมาก เพราะจังหวะหนึ่งที่อิตาโดริเผลอ มาฮิโตะก็จะปล่อยหนามแหลมอันใหญ่หลายอันพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา มือของอิตาโดริก็เป็นรูเพราะหนามนั่น และเกือบจะโดนตัวโยโกะหลายครั้งเช่นกัน “ส่วนคนอื่นก็สลบอยู่ที่โรงยิม”

“มีแผลเล็กน้อย แต่ไม่เป็นอะไรค่ะ” โยโกะก็บอกสถานการณ์ของเธอเช่นกัน

“อะไรกัน สดใสดีนี่ ผู้ใช้คุณไสยเจ็ดส่วนสาม 

พวกเราต่างสบายดีก็เป็นเรื่องดีจริง กอดกันหน่อยมั้ย ฉลองที่ได้พบกันอีกครั้ง”

มาฮิโตะเอ่ยพูด โดยที่ไม่รู้เลยว่าที่จมูกของเขามีเลือดไหลออกมา

นานามิสังเกตุเห็นและถามอิตาโดริ

“อิตาโดริ เลือดที่จมูกหมอนั่น”

“เอ๊ะ ผมต่อยเอง”

“เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่แรก”

“ได้แตะโดนมือเจ้านั่นด้วยรึเปล่าครับ?”

“อืม…”

โยโกะมองทั้งสองคนสนทนาสลับไปมา เลือดออกที่จมูกไอ้เวรตะไลมันทำไมกัน เพราะตอนที่เธอเหวี่ยงดาบโยนขวานตัดแขนกับมือมัน ก็มีเลือดไหลออกอยู่ด้วย

“อากิฮิโระ ตอนที่ต่อสู้กับเจ้านั่น เธอทำมันเลือดออกด้วยมั้ย?”

“ค่ะ… หนูตัดแขนมันกับขวานและดาบ ก็มีเลือดออก”

นานามิเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยต่อ

“การโจมตีของผมไม่ได้ผลกับเจ้านั่น”

“หา!? ทำไมล่ะ?...” ทั้งโยโกะและอิตาโดริสงสัยพร้อมกัน

“เหตุผลไว้ค่อยพูดตอนเทศนา แต่ว่าผมหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้านั่นได้ครับ”

ในตอนนี้ฝั่งของผู้ใช้ไสยเวทได้เปรียบอยู่สองอย่าง เขาคิด เพราะพลังไสยเวทของทั้งคู่ได้ผลกับมาฮิโตะ และดูเหมือนว่ามีเหตุผลที่จะฆ่าอิตาโดริในตอนนี้ไม่ได้

“พวกเราจะช่วยกันสร้างช่องโหว่แล้วหาจังหวะโจมตีครับ” เขากล่าวและตั้งท่าเตรียมต่อสู้ “ต้องปัดเป่าซะตั้งแต่ตรงนี้ให้ได้”

อิตาโดริเช็ดเลือดที่ข้างมุมปากของเขาออก แววตาเปล่งประกายมุ่งมั่น “โอ้!”

โยโกะเรียกพลังไสยเวทขึ้นมา แปรเปลี่ยนพลังให้เป็นกระบี่จีนคู่สีทอง และใช้พลังดาราพันดวงเพิ่มร่างแฝดของเธอขึ้นมาเป็น 5 คน แต่ละคนถือดาบ ค้อนศึก ตรีศูล ง้าว และตะบอง

มาฮิโตะเปลี่ยนแขนซ้ายให้เป็นดาบคม ตรงกลางของฝ่ามือขวามีดวงตาดวงหนึ่งปรากฏ

ต้องระวังอิตาโดริ ยูจิ

และจับตัวอากิฮิโระ โยโกะให้ได้

ก่อนอื่นกำจัดผู้ใช้วิชานานามิ

เมื่อมาฮิโตะวางแผนในหัวของเขาเสร็จ เขาจึงเริ่มต้นวิ่งไปรอบๆ และพุ่งกระโจนใส่นานามิ ฟันดาบเข้าหา นานามิหลบไว้ได้และฟาดอาวุธตอบกลับ โยโกะกับร่างแฝดของเธอโจมตีมาฮิโตะไม่เว้นจังหวะ มาฮิโตะก็ใช้แขนที่เป็นดาบของเขาฟันตัดหัวร่างแฝดที่ถือดาบกับตะบองไปได้ 2 คน ยังคงเหลืออีก 3 ร่าง

จู่ๆ ก็กระโดดม้วนตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนรูปร่างให้เป็นก้อนกลมที่มีหนามแหลมขนาดใหญ่เหมือนกับเม่นทะเล ปลายแหลมพุ่งทะลุมาสู่พื้นสนาม ทั้งสามคนรวมถึงร่างแฝดสามารถหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด และทำการทำลายหนามแหลมนั่นอย่างรวดเร็ว

นึกว่าจะเป็นท่าที่ใช้ได้ดีซะอีก

หลบได้เฉยเลย

มาฮิโตะยื่นออกมาแค่เพียงหัว มองลงไปที่หนามแหลมของเขาที่กำลังถูกทำลายโดผู้ใช้ไสยเวททั้งสามคน รวมถึงร่างแฝดของโยโกะอีกสาม

หลังจากที่หลบได้แล้ว ก็ตัดหนามจากจุดที่ค่อนข้างอ่อน ไว้ใช้สำหรับพวกกระจอกนี่นะ

ช่างเถอะ

มาฮิโตะคืนกลับร่างเดิมอีกครั้ง แต่ไม่ทันจะได้ยืนบนพื้นดี นานามิ อิตาโดริ โยโกะกับร่างแฝดของเธอก็พุ่งเข้าใส่มาฮิโตะทันที!

เสียงโจมตีดังสนั่น ควันขึ้นขโมง มาฮิโตะสามารถลอดหนีออกมาได้ แต่ร่างกายของเขามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ร่างนั้นเล็กลงขนาดเท่ากับเด็ก

นานามิ อิตาโดริ และโยโกะออกมาจากจุดเดิม พร้อมกับมองวิญญาณคำสาปที่กลายร่างเป็นเด็ก (เปรต) กำลังวิ่งหนีไป

“ก่อนที่จะเจ้านั่นจะเปลี่ยนรูปร่าง” นานามิเอ่ยพูด

 “จะมีการสะสมพลังไสยเวท” อิตาโดริต่อประโยค

“ดีมาก”

“พวกเธอ! ตามมันไป!” โยโกะสั่งคำสั่งแก่ร่างแฝดทั้งสามคน พวกเธอก็ปฏิบัติตามทันที

ร่างของมาฮิโตะเติบโตขึ้นดังเดิมแล้ว และเขาก็เริ่มคายบางอย่างออกมาจากปาก มือที่รองรับก้อนเนื้อนั้นมีลักษณะเป็นก้อนเล็กๆ 5 ก้อน

มนุษย์ดัดแปลง

เขาโยนลงพื้น ก้อนเนื้อเล็กแห้งก็แปรเปลี่ยนรูปร่าง ขยับตัวเคลื่อนไหวได้

“ฆ่าเจ้าคนผมสั้นซะ” มาฮิโตะเอ่ยคำสั่ง ก่อนที่จะเปลี่ยนแขนขวาให้เป็นดาบที่มีขนาดยาวมาก ตัดกลางลำตัวของร่างแฝดโยโกะแบ่งเป็นสองท่อน ร่างแฝดเหล่านั้นก็สลายเป็นทรายสีทองตามอากาศ

มนุษย์ดัดแปลงแบ่งเป็นสองฝ่ายและพุ่งเข้าหาอิตาโดริกับโยโกะ อิตาโดริวิ่งหนีไปทางอาคารโดยที่มีมนุษย์ดัดแปลง 3 ตัววิ่งตามหลัง โยโกะถูกมนุษย์ดัดแปลง 2 ตัวคอยรังควานตัวเธอ อยู่ไกลจากทิศที่นานามิยืนอยู่ไม่มาก

“โอ๊ย! อย่ามาดึงผมฉันนะ!” ตัวเดียวกับที่ขวางทางลงบันไดเลย ฝีมือไอ้คำสาปนั่นแน่ เวรเอ๊ย! มันจิกหัว!

โยโกะใช้กระบี่จีนคู่สีทองตัดเข้าที่หัวของมนุษย์ดัดแปลงทั้ง 2 ตัวขาดกระเด็น เลือดกระฉูดเปรอะเปื้อนกระโปรงและชายเสื้อเชิ้ตนิดๆ

โธ่เว้ย! เลอะจนได้!

โยโกะหันมามองที่นานามิ ก็เบิกตากว้างตกใจ เพราะนานามิถูกมือใหญ่ของมาฮิโตะตรึงร่างไว้บนผนัง อีกมือหนึ่งก็มีพลังไสยเวทสีม่วงปรากฏขึ้นมา

“คุณนานามิ!!”

โยโกะร้องเรียกด้วยความตกใจและวิ่งไปหาเขา มาฮิโตะหันมามองด้วยรอยยิ้มวิปลาสและเหวี่ยงมือที่ถือครองพลังใส่โยโกะที่กำลังจะวิ่งเข้ามาใกล้

“ระวัง!”

ปัง!

โยโกะรับเสกโล่กลมสีทองขึ้นมาบังร่างกายของตัวเองได้ทันเวลา สองเท้าเหยียบพื้นดันตัวเองไว้ไม่ให้ไถลไปตามแรงกระแทก

ทั้งเธอและเขาต่างผลักดันต่อกัน สายตาทั้งคู่ต่างจ้องมองไม่วางตา มาฮิโตะมองเธอด้วยความชอบใจ โยโกะมองเขาด้วยความโกรธเกลียด

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ” จู่ๆ นานามิก็เอ่ยขึ้นมา “ตอนนี้เขากำลังหาจุดลงตัวอยู่ครับ”

จะพูดอะไรกัน!? คุณนานามิ!

“ถ้าจะให้พูด คุณต่างหากที่โง่เขลา”

เสียงหน้าต่างแตกดังขึ้น ร่างของอิตาโดริกระโดดออกมาจากอาคาร และทิ้งตัวลงมาบนแขนใหญ่ที่ตรึงร่างของนานามิ ทำให้ปลดปล่อยนานามิออกมาได้ แรงที่ต้านโยโกะไว้นั้นก็อ่อนกำลังลง หญิงสาวได้โอกาสจึงใช้ท่าจระเข้ฟาดหาง ฟาดส้นเท้าเข้าไปที่กลางลำคอของมาฮิโตะ

นานามิโผล่มาที่ด้านหลังของมาฮิโตะและเหวี่ยงอาวุธใส่เขาเป็นซ้ำสอง

แล้วทุกคนก็ต่างรุมกระทืบมาฮิโตะโดนไม่มีการเว้นจังหวะ

มาฮิโตะโดนลูกเตะ ต่อย และอาวุธของนานามิฟาดจากแต่ละท่าทุกทิศทุกทาง ดวงตาของเขาเหลือกขาว ปากอ้าออก น้ำลายสาดกระเซ็น

ไม่มีช่องว่างให้สร้างตัวแทนเลย…

อา สดใหม่

ช่างเป็นแรงบันดาลใจที่สดใหม่อะไรขนาดนี้

นี่น่ะเหรอ?

ความตาย

ความรู้สึกใหม่ที่ได้สัมผัส

คงมีแค่ตอนนี้ที่ทำได้

ในจังหวะเสี้ยววินาทีที่ทั้งสามคนจะรุมกระทืบมาฮิโตะพร้อมกัน ปากของมาฮิโตะก็อ้าออก มีมือเล็กภายในปากอยู่สี่มือที่กำลังทำนิ้วเป็นรูปสัญลักษณ์

กางอาณาเขต

มือสีดำขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาจากพื้นล่าง อิตาโดริ โยโกะ และนานามิต่างหลบหลีกออกจากพื้นที่ด้วยความทุลักทุเล ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว

มือและแขนต่างจับกันและล้อมรอบผู้ติดกับอยู่ข้างในราวกับกรงขัง อิสรภาพถูกปิดกั้นด้วยมือมาร

นิพพานปิดตน

นานามินั่งประคองร่างของโยโกะที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้น

“บัดซบ”

ทันทีที่เธอถูกขังอยู่ภายในอาณาเขตของมาฮิโตะ กระแสพลังมืดของวิญญาณคำสาปก็เริ่มส่งผลกระทบต่อเธอทันที ไอพลังชั่วร้ายภายในอาณาเขตของมันก็มีมากล้นจน จนพลังไสยเวทของเธอไม่อาจต้านไหว

โยโกะหายใจเข้าออกด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้ามีเหงื่อไหล ดวงตาปรือมองภาพตรงหน้าจนเกือบจะหลับตา คิ้วขมวดเข้าหากัน บ่งบอกถึงความไม่สบายในร่างกายของเธอ

“ตอนนี้ฉัน” มาฮิโตะผู้เป็นเจ้าของอาณาเขตเอ่ย “แค่อยากจะขอบคุณนาย”

 

 

 

 

“อย่ามาล้อเล่นนะ!!” อิตาโดริพยายามต่อยผนังสีดำตรงหน้าให้แตกออก แต่มันก็ไร้ผล อาณาเขตของมาฮิโตะที่กางไว้มันแข็งแกร่งและทนทานมาก ในตอนนี้เขาก็ไม่มีอาวุธที่จะนำมาพังอาณาเขตนี้ได้

ทำไมมีแค่โยโกะกับนานามิที่ถูกขังอยู่ข้างในกัน!?

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป!

 

 

กางอาณาเขต

ภายในอาณาเขตตามกำเนิดที่ใชัพลังไสยเวทสร้างขึ้น อาคมที่ถึงแก่ชีวิตจะถูกเพิ่มระดับเป็น ‘ถูกเป้าแน่นอน’

เป็นสุดยอดวิชาคุณไสยที่ตัวของนานามิไม่สามารถไปถึง

พลังของมาฮิโตะคือการสัมผัสร่างต้นเพื่อแทรกแทรงวิญญาณ ยิ่งอยู่ในอาณาเขตที่สร้างขึ้นแล้ว ก็ถือว่าตกอยู่ในกำมือโดยสมบูรณ์

ที่น่าเป็นห่วงคือเธอคนนี้ อากิฮิโระ โยโกะ ดูท่าเธอจะไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์ตอนนี้ได้เลย

ผู้ใช้ไสยเวทมันเฮงซวยจริงๆ

“ธรรมชาติแปรผัน ขอบคุณนะ”

ขอบคุณหรือ?

“ไม่จำเป็นครับ”

พอแล้ว…

“ผมได้รับคำขอบคุณมามากพอแล้ว” แว่นตาของเขาถูกดึงออก มุมปากมีรอยยกยิ้ม

“ผมไม่เสียใจอะไรแล้วครับ เพียงแค่ขอให้เธอคนนี้ปลอดภัย” นานามิกล่าว ในขณะที่มือของเขาปาดเหงื่อบนหน้าผากใสของโยโกะ

แค่เพียงเธอรอดออกไป ก็จะไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น

คำขอบคุณของเธอคนนั้น ที่ร้านเบเกอรี่

ก็เพียงพอแล้ว


 

เสียงที่เหมือนแก้วแตกละเอียดดังขึ้นเหนือหัวของพวกเขา เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเป็นมือหนึ่งทะลุเข้ามาข้างใน

แสงสว่างส่องเข้ามา ก่อนที่ร่างของอิตาโดริจะกระโดดลงมาในอาณาเขตของมาฮิโตะ

ทำไมถึงเข้ามาได้…

มาฮิโตะฉงนใจ แต่นานามิกลับได้คำตอบเรื่องนี้

ยิ่งเสริมความแข็งแกร่งจากภายใน

การป้องกันจากภายนอกก็จะยิ่งลดลง

อาณาเขตเป็นดินแดนที่เน้นการกักขัง แต่กลับบุกรุกเข้ามาได้ง่ายดาย เพราะไม่มีข้อดีต่อผู้บุกรุก

โดยเฉพาะอย่าง ‘พรมแดนไร้เขต’ และ ‘นิพพานปิดตน’ ที่ถ้าหากลากอีกฝ่ายเข้ามาภายในอาณาเขตได้ก็ถือว่าชนะ

แต่ว่า ภายในอิตาโดริ ยูจิ มีสิ่งที่ไม่สามารถแตะต้องได้

 

“ข้าพูดไปแล้วนี่”

มาฮิโตะถูกลากเข้าไปในอาณาเขตของสุคุนะ

“ไม่มีครั้งหน้า”

ราชาคำสาปวาดนิ้วกลางอากาศ เพียงแค่นั้นก็ทำให้บริเวณหน้าอกฝั่งซ้ายใกล้ไหปลาร้าของมาฮิโตะเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดพุ่งกระฉูดไม่อาจห้ามได้


 

หลงตัวเองว่าประเสริฐสุดในปฐพี

ทำอะไรตามความพึงพอใจของตัวเอง

 

ไม่ว่าแกจะตาย หรือแกตาย ก็ไม่สน

เว้นแต่เพียง ‘เจ้านั่น’ และ ‘ผู้หญิงคนนั้น’

คนอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง

 

อาณาเขตของมาฮิโตะถูกทำลาย โยโกะก็ได้เรี่ยวแรงกลับมาอีกครั้ง เธอประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

แม้เธอจะขยับไม่ได้ แต่สองหูได้ยินทุกอย่าง ยังจำสายตานั่นที่มองมาได้ดี

เหมือนถูกหมายหัวเอาไว้เลย

ที่เธอเห็นตรงหน้าตอนนี้คือมาฮิโตะที่กำลังเลือดไหลทะลัก ราชาคำสาปสร้างบาดแผลได้น่ากลัวเอามาก ทำให้ผู้ถูกกระทำประจักษ์เลยว่าเขานั้นมีพลังมากมายแค่ไหน

อิตาโดริรีบวิ่งไปหามาฮิโตะที่นั่งกุมแผลอยู่บนพื้นไม่รีรอ เขาเห็นแต่โอกาสที่จะส่งไอ้คำสาปตัวนี้ไปลงนรก

ไปตายซะ

มาฮิโตะก็ซาบซึ้งถึงพลังของราชาคำสาป และการสิ้นเปลืองของพลังไสยเวทในการสร้างอาณาเขต

ถึงว่า ทำไมถึงได้เรียกว่าไพ่ตายใบสุดท้าย

แต่จุดตัดสินตอนนี้ คือการเค้นพลังไสยเวยเฮือกสุดท้าย

มาฮิโตะลุกขึ้นยืน และเริ่มใช้พลังไสยเวทขยายร่างของเขาให้ใหญ่โตอย่างรวดเร็ว

อิตาโดริเลือกที่จะไม่ใช้เทคนิคอะไรทั้งนั้น เขาต้องทำให้มันจบ เป้าหมายตรงหน้านั้นตัวใหญ่ การเค้นพลังและอัดใส่คือวิธีเดียวที่จะทำให้จบได้

“เคเทเคน!”

หมัดมือไสยเวทถูกต่อเข้าที่ท้องใหญ่โตของมาฮิโตะ และส่งผลกระทบทำให้ร่างนั้นแตกออกเหมือนลูกโป่ง

ทำไม!? รู้สึกว่าต่อยไม่โดนเลย!?

ร่างของนานามิกับโยโกะวิ่งผ่านหลังอิตาโดริไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่กำลังวิ่งไปที่ท่อระบายน้ำ ซึ่งร่างที่แท้จริงของมาฮิโตะกำลังเลื้อยหนีมุดลงท่อ

“บ๊ายบาย วันนี้สนุกมากเลย”

โครม!

เสียงทำลายฝาท่อดังสนั่น นานามิและโยโกะพยายามฆ่ามาฮิโตะตั้งแต่วินาทีนั้น แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง เพราะเขาเอาตัวรอดหนีไปได้

“เวรเอ๊ย!” โยโกะที่ถือค้อนปอนด์สีทองสบถ

นานามิลุกขึ้นยืนและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “อิโนะ เป้าหมายหลีกหนีลงท่อระบายน้ำ รบกวนคุณปูพรมค้นหาจากจุดที่แยกกับผม ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตอนนี้ต่อไปให้เป็นคุณก็ปัดเป่าเจ้านั่นได้ครับ”

โยโกะหันไปมองอิตาโดริ เธอเบิกตากว้างและทิ้งค้อนปอนด์สีทองในมือ วิ่งไปหาเขาทันที

“พวกเราก็ไปตามหาเจ้านั่นเถอะครับ—”

เมื่อนานามิกำลังจะชวนทั้งคู่ไปตามล่ามาฮิโตะต่อ แต่เขาก็ต้องหยุดคำพูดเมื่อเห็นอิตาโดริ ยูจิ สลบหมดสติไป ใบหน้าซบลงที่บ่าไหล่ซ้ายของโยโกะ เธอกำลังประคองร่างของเขาอยู่

“อิตาโดริ!”

“ยูจิ! ลืมตาก่อน! นายอย่าเพิ่งหลับตานะ!”

อิตาโดริพยายามฝืนตัวเองให้ลืมตา แต่ความเหนื่อยล้าที่มากเกินไป สมองจึงสั่งให้ร่างกายของเขาหยุดการเคลื่อนไหวไปโดยอัตโนมัติ

สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าของทั้งสองคน และกลิ่นหอมหวานของน้ำหอมที่ลอยปะจมูก

 

 

 

 

 

 

#18 หน้ารับไปค่ะ จุกๆ 

#นังมาฮิโตะเฮี๊ย รับไม่ได้ ต้องฟาดกับก้านมะยม 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #165 SParnzaza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 21:47
    ชั้จาไปเตะตูดมาฮิโตะ!!!!! //อินี้อินเกิน
    #165
    1
    • #165-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      6 มีนาคม 2564 / 21:48
      เตะตูดมานนนนนนนนน
      #165-1
  2. #131 plubploy panida (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 07:11
    ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลอน้าไอ่เด่กเห้มาฮิโตะ=_=
    #131
    1
    • #131-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      1 มีนาคม 2564 / 12:32
      ดูท่าจะยาก เพราะชั่วโดยสันดา--
      #131-1
  3. #130 cherryzeed2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 06:58
    กำหมัดแล้วนะคะ-----เ-้ย(ม)จริงๆ ยัยหยูมาฮิโตะ!!
    #130
    1
    • #130-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      1 มีนาคม 2564 / 12:31
      กำหมัดแล้วซัดหน้าเลยค่ะ!
      #130-1
  4. #129 minxxix (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 06:51
    สมน้ำหน้าไอต้าวเด็กเฮี๊ยมาฮิโตะ ส่วนสาคูทำอะไรคนสวยฉันไว้ฉันจะจำไว้!!!!
    #129
    1
    • #129-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      1 มีนาคม 2564 / 07:17
      จำไว้ค่ะ! แล้วค่อยไปเตะตูดทีหลัง! ಠ∀ಠ
      #129-1
  5. #128 Marius Yo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 01:19
    กิ๊ดดด ขอบคุณที่ทำให้-ต้าวเปรตมาฮิโตะ โดนตบบ้าง จุนเปลูกแม่ ขอบคุณที่มีชีวิตอยู่(;-;
    #128
    1
    • #128-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      1 มีนาคม 2564 / 01:53
      ด้วยความยินดีอย่างยิ่งค่ะ ✨✨
      #128-1
  6. #127 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 00:10
    หน๊อย เจ้ามาฮิโตะ!!!
    #127
    1
    • #127-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      1 มีนาคม 2564 / 00:31
      -เด็กนิสัยไม่ดี!!
      #127-1
  7. #126 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:49
    สมกับเป็นสาคู ต้าวคนเฬว!
    #126
    1
    • #126-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      28 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:43
      เฬวเจงๆ
      #126-1
  8. #125 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:45
    เจ้าราเม็งนี่ละก็!!
    #125
    1
    • #125-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      28 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:07
      เจ้าราเม็ง สาคูนะ! ಠಗಠ
      #125-1
  9. #124 plubploy panida (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:14
    กำหมัดเเน่นอยากตีปากสุคุนะ
    #124
    1
    • #124-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      28 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:06
      เดี๋ยวได้ตีแน่นอนค่ะ!
      #124-1
  10. #123 minxxix (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:01
    สาคู๊~~~
    #123
    1
    • #123-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 16)
      28 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:06
      สาคูอาบยาพิษ!
      #123-1