[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 15 : โยโกะกับการพบเจอครั้งแรกของมาฮิโตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

 

 

“พวกเราจะไป นานามิ” 

[ ไม่ได้ครับ บอกเหตุผลไปแล้วเมื่อตอนเช้า ในเมื่อมีม่านกางลงมา ก็มีความเป็นไปได้ว่าเจ้านั่นยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้ก็อยู่ที่โรงเรียนซาโต้ซากุระ

ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้ ทั้งสองคนช่วยแสตนบายรออยู่ที่เดิมด้วยครับ ]

เสียงของนานามิดังออกมาจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมืออิตาโดริ เขาไม่ตอบกลับปลายสายแต่เลือกที่จะกดปุ่มจบการสนทนาแทน

แน่นอนว่าเขาไม่ทำตามที่นานามิสั่งหรอก เธอก็ด้วย

อิตาโดริกับโยโกะมองสายตาสื่อความตรงกัน และหันมาเดินหน้าไปทำตามความต้องการของตนเอง

แต่มีอีกหนึ่งคนที่ไม่เห็นด้วยกับความต้องการของพวกเขา

“ถอยไปครับ คุณอิจิจิ”

เป็นอิจิจิที่ยืนขวางทางทั้งสองคน

“งานของผมคือช่วยชีวิตผู้คน รวมถึงนักเรียนอย่างพวกเธอด้วย ผมจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำสอง”

เขากล่าว ในขณะที่ภาพของวันนั้นผุดขึ้นมาภายในสมองและสายตา ยังคงจำได้ทุกอย่าง หากวันนั้นเขากล้าต่อรองกับเบื้องบนมากพอ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น อิตาโดริคงไม่ต้องตาย แล้วถ้าหากในครั้งนั้นอิตาโดริไม่ฟื้นขึ้นมาแทนล่ะ? มันคงจะเป็นตราบาปในใจของอิจิจิไปตลอดกาล

ในครั้งนี้ เขาขอปกป้องนักเรียนอย่างพวกเขาให้ถึงที่สุดเถอะ ถึงจะรู้ว่ามันอาจจะปล่อยให้คนที่เป็นเพื่อนพวกเขาต้องจากไปอีกคนก็ตาม

“ไปไม่ได้ครับ อิตาโดริคุง โยโกะจัง”

เขากล่าวคำห้าม แต่ก็ไม่อาจกักขังทั้งคู่ให้อยู่กับที่ได้

นักเรียนทั้งสองคนวิ่งผ่านร่างอิจิจิไปคนละทาง ปลายเสื้อของชายหนุ่ม ปลายเส้นผมสีดำของหญิงสาว เขาเห็นทุกอย่างวิ่งผ่านตัวเขาไปภายใต้กรอบแว่น แต่ก็ไม่อาจเอื้อมมือห้ามไว้ได้อยู่ดี

ขอโทษนะครับ คุณอิจิจิ…

ขอโทษนะคะ…

คงได้แต่เพียงภาวนาให้ทั้งสองคนปลอดภัย

 

 

 

 

 

“นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!? จุนเป!”

โยโกะตะโกนดังลั่น สายตามองเพื่อนของเธอด้วยความไม่เข้าใจในขณะที่สองมือพยายามดันโล่กลมสีทองที่ป้องกันร่างของเธอจากหางแหลมเหมือนลูกธนูอาบยาพิษ ปลายแหลมคมของมันพยายามเจาะใจกลางโล่สีทอง มันกดย้ำส่งน้ำหนักมามากล้น ต้านแรงเธอจนแผ่นหลังของเธอนาบกับผนังของตึกเรียน

“หยุดนะ!!” อิตาโดริปล่อยหมัดพลังไสยเวทมาโดยตรงที่รยางค์วุ้นสีขาวที่เป็นส่วนเชื่อมต่อของปลายคม มันขาดสะบั้นออกอย่างง่ายดาย ตรงกับจังหวะกับที่โล่กลมสีทองของเธอแตกออกพอดี เสียงปลายแหลมนั่นตกกระทบลงพื้นเหมือนเหล็ก โยโกะรีบดึงสติและเตรียมตัวรับมืออีกครั้ง

โยโกะยกมือขึ้นมาและทำรูปมือเหมือนกับที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กอามิโกะ นิ้วกลางแตะนิ้วหัวแม่มือ นำส่วนวงกลมระหว่างนิ้วมาป้องปากและเป่าทรายสีทองออกมา บังเกิดเป็นร่างแฝดของโยโกะจำนวนสามร่าง แต่ละร่างถือดาบ หอก ตะบอง พร้อมกับวิ่งพุ่งเข้าไปหาจุนเปที่ยืนอยู่บนเวที

“อย่า!”

โยโกะเอามือขวางอกของที่อิตาโดริที่จะวิ่งเข้าไปสมทบกับร่างแฝดของโยโกะ

“ทำไม!?”

“เราต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าพลังไสยเวทของเขาเป็นแบบไหน” เธอกล่าว ในขณะที่จับจ้องการต่อสู้ตรงหน้าทุกฝีก้าว ร่างแรกที่ถือดาบถูกปลายแขนรยางค์ข้างหนึ่งตัดขาดครึ่งท่อน สลายเป็นทรายสีทองดังเดิมแล้ว ร่างที่สองที่ถือหอกถูกปลายแขนรยางค์แทงทะลุท้องและชูขึ้นสูง สลายร่างเป็นทรายสีทองเช่นกัน

ร่างสุดท้ายที่ถือตะบอง เธอจู่โจมมาทางด้านหลังและกำลังที่ฟาดอาวุธลงมาที่หัวของจุนเป เขาหันมามองทันควันและใช้ปลายแหลมคมตัดหัวของร่างแฝดถือตะบองขาดกระเด็น แต่ทว่าร่างกายท่อนล่างจากลำคอลงไปกลายเป็นสีม่วงเกือบดำและแข็งตัว เมื่อมันตกลงพื้น ก็แตกละเอียดเป็นก้อนๆ

มันเป็นภาพสยดสยองโดยไร้เลือด แต่ก็ทำให้เห็นพลังไสยเวทที่แท้จริง ภูติแมงกระพรุนขนาดยักษ์อยู่ด้านหลังของจุนเป แขนรยางค์ขยับอยู่ตลอดเวลา ปลายแหลมดำตัดกับผิวนิ่มเหมือนห่อน้ำ

หากโดนสะกิดปลายไปเพียงนิด แค่นั้นก็น่าจะทำให้อัมพาตไปจนตายเลยก็ได้

จุนเปมองทั้งคู่ด้วยสายตาที่หนักใจ ก่อนเขาจะวิ่งลงบันไดข้างเวทีและออกไปทางประตูฝั่งด้านข้าง

“จุนเป!” อิตาโดริตะโกนเรียกเขาและวิ่งตามไปด้วยความเร็ว โยโกะไม่รอช้าเช่นกัน ระยะห่างทั้งสามคนลดลงเรื่อยๆ จนมาถึงทางเดินของอาคาร

อิตาโดริอยู่ในองศาที่เหมาะเจาะ จึงเรียกพลังไสยเวทมาอยู่ในกำหมัด พร้อมเหวี่ยงกำปั้นไปที่จุนเป

“จันทร์ตะกอน!!”

ร่างภูติแมงกระพรุนมาบังร่างของจุนเปได้ทันเวลา ดูเหมือนว่าผิวที่นุ่มนิ่มเหมือนน้ำนั้นไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย เพียงแค่ทำให้จุนเปถอยหลังไปไกลเท่านั้น แม้ลูกศรสีทองของโยโกะจะยิงตามหลังมาด้วยความเร็วผ่าอากาศ ผิวบางอมน้ำของภูติแมงกระพรุนตัวนี้ก็ดูดกลืนลูกศรสีทองจนหายไป

“หลบอยู่ข้างในแมงกระพรุนนั่นเหรอ!?” โยโกะพูด เพราะเธอเห็นว่ารอบตัวเขามีเป็นแผ่นบางๆ ห่อหุ้มร่างกายไว้ ไม่ได้มายืนบังหน้า แสดงว่าภูติแมงกะพรุนตัวนี้เป็นทั้งตัวจู่โจมและป้องกันได้ดี

งานช้างแล้วล่ะสิ

“ขอบอกอีกครั้ง ถอยไปซะ ผู้ใช้คุณไสย นี่มันไม่เกี่ยวกับนาย”

จุนเปยืนขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น ผิดแผกกับที่เขาได้พูดคุยเมื่อวาน วันนั้นทั้งสามคนต่างหัวเราะให้กับเรื่องตลกด้วยความสนุกสนาน

อะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กัน?

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่มีสิทธ์จะมาตัดสิน!”

อิตาโดริตอบกลับและเรียกพลังไสยเวทขึ้นมาอีกครั้ง โยโกะคอยดูท่าทีจากด้านหลัง ดูเหมือนว่าจุนเปจะไม่ฟังใครหน้าไหนพูดอีกแล้ว

“การช่วยเหลือผู้คนตามอำเภอใจมีความหมายอะไร? คุณค่าชีวิตของคน! อย่ามาทึกทักผิดไปเอง!”

จุนเปตะคอก และปล่อยพลังให้ภูติแมงกระพรุนยืดแขนรยางค์พุ่งเข้าหาทั้งสองคน

“จุนเ---”

ร่างของอิตาโดริและโยโกะถูกห่อหุ้มด้วยเยื่อบางของภูติแมงกระพรุน แต่มันก็หนามากและมีหลายชั้นจนมันห่อหุ้มร่างมนุษย์ทั้งสองคนไว้แน่นหนา จุนเปเดินเข้าไปใกล้และมองผลงานของตน เริ่มพูดถึงคำสั่งสอนที่ถูกรับมากับความรู้สึกที่อัดอั้นภายใน

“มนุษย์วางท่าว่าตัวเองเป็นสัตว์ประเสริฐ สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึก จิตใจ ทั้งหมดเป็นเพียงแค่การแทนที่ของวิญญาณที่เป็นของปลอม อย่าเอากฏเกณฑ์ที่เป็นของปลอมมาผูกมัดผม

ช่วงชิงชีวิตที่ช่วงชิงได้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ห้ามทั้งนั้น! นอนอยู่ในนั้นไปเถอะ ผมมีเรื่องต้องกลับไปสะสาง”

เมื่อจุนเปกล่าวจบตามความต้องการของตัวเอง เขาจึงเลือกที่จะเดินหันหลังจากไป

ถึงแบบนั้น เขาก็ไม่อยากทำร้ายเพื่อนทั้งสองคนนี้

แต่ทว่า หลังคอเสื้อของจุนเปถูกรั้งไว้ด้วยมือหนึ่ง เสียงต่อมาจึงทำให้รู้ว่ามือที่สามารถทะลุออกมาจากกับดักของภูติแมงกระพรุนได้คือใคร

“นายกำลังหาข้อแก้ตัวให้ใครกัน?”

เป็นอิตาโดริ ยูจิ

วินาทีต่อมา กับดักของภูติแมงกระพรุนถูกตัดขาดสะบั้นเป็นรอบวง เคียวยมทูตสีทองเหวี่ยงเป็นรอบวงอยู่เหนือหัวหญิงสาวด้วยสองมือของเธอ ทั้งสองคนหลุดจากพันธนาการที่จุนเปได้ห่อหุ้มพวกเขาไว้

“จุนเป!”

โยโกะเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและเชือดเฉือน

จุนเปรีบวิ่งหนีสุดชีวิต โยโกะกับอิตาโดริวิ่งไล่จับเขาอย่างไม่ลดละกำลัง

แต่เพราะมีภูติแมงกะพรุนคอยขวางทาง อิตาโดริกับโยโกะจึงต้องกำจัดมันให้พ้นทางเสียก่อน

อิตาโดริทั้งเตะและต่อย โยโกะพยายามเหวี่ยงเคียวยมทูตให้ตัดเข้าร่างวุ้นนั่น แต่มันก็ไร้ผล จนมาถึงจุดที่อิตาโดริถอยกลับมาตั้งหลักและใส่หมัดเหวี่ยงกำปั้นไปที่ภูติแมงกระพรุนอีกครั้ง และมันก็คงแรงมากพอ จึงทำให้จุนเปลอยกระแทกออกนอกหน้าต่าง ร่างของเขากำลังร่วงลงสู่พื้นข้างนอก

และด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำไมพิษของจันทร์ตะกอนถึงใช้ไม่ได้ผล!?

ทำไมต้องมาขวาง…

ทำไม!

ร่างของจุนเปตกลงบนหลังคาห้องเก็บของพอดิบพอดี จึงทำให้เขาไม่ตายจากการตกที่สูง เขาสั่งให้ตัวเองลุกขึ้น ความโกรธเกรี้ยวเขามีมากเกินกว่าที่จะอดทน อิตาโดริกระโดดตามลงมา

จุนเปเห็นเป็นจังหวะจึงปล่อยพลังให้ภูติแมงกระพรุนยืดแขนรยางค์ไปจับตัวเขา อิตาโดริหลบกลางอากาศได้และกระโดดตัวลงมาพร้อมกับสามารถปัดปลายแหลมของจันทร์ตะกอนที่พุ่งเข้าหาทั้งสองข้างให้ออกห่างจากตัวได้

อิตาโดริยืนฝั่งตรงข้ามที่อยู่บนหลังคาเดียวกันกับเขา โยโกะได้แต่ยืนมองจากชั้นบนเพราะอิตาโดริสั่งคำขาดว่าห้ามตามลงมา

“จุนเป ที่นายพูดมาทั้งหมด ฉันไม่เข้าใจสักประโยคเดียว!”

คำพูดของอิตาโดริทำให้จุนเปตกตะลึง

“ถึงที่นายพูดมาเหมือนจะมีหลักการก็เถอะ แต่ว่า นายก็แค่…”

อิตาโดริวิ่งพุ่งเข้าไปพร้อมกับยื่นกำปั้นไสยเวทไปที่ใบหน้าของจุนเป

“นายก็แค่หวังว่าความคิดของนายน่ะถูกต้องแล้ว!”

จุนเปถูกต่อยเสยจนพุ่งขึ้นเข้าหน้าต่างชั้นสอง กลิ้งไปตามแรงจนหยุดอยู่ที่ปลายบันได อิตาโดริกระโดดตามเข้าไปไม่รีรอ โยโกะดูเหตุการณ์ผ่านหน้าต่าง เห็นดังนั้นจึงวิ่งไปที่บันไดทางลงที่ใกล้ที่สุด

เคราะซ้ำกรรมซัด บันไดที่ใกล้ที่สุดดันมีตู้ไม้ โต๊ะเรียน ตู้ล็อคเกอร์สามถึงสี่ตู้มาตั้งขวางเรียงรายไว้ เหมือนมีใครจงใจกระทำเช่นนี้

“แม่ง!” โยโกะสบถ และวิ่งไปอีกฝั่งของบันไดอาคารที่อยู่ไกลกว่า แต่โชคชะตาก็ไม่ให้เธอผ่านไปได้โดยง่าย บันไดฝั่งนี้ก็มีสิ่งกีดขวางเหมือนฝั่งนู้น แต่ทว่ามีจำนวนคำสาปเยอะกว่ามาก

โยโกะเสกขวานใบใหญ่แหลมคมและด้ามยาวสีทองทั้งด้ามและใบมีดขึ้นมา สีหน้ากับสายตามีแต่ความโกรธราวกับจะกินเลือดกินเนื้อพวกคำสาปตรงหน้าให้หมดสิ้น ในใจก็สาปแช่งอ้ายอีตัวไหนที่มันเอาของมาขวางทางไปได้

รู้ใจนักนะ

อย่าให้เจอหน้า จะสับขวานให้ไม่เหลือซาก

แล้วเธอก็เริ่มต้นจามขวานไปที่ตู้ไม้ขนาดใหญ่ โต๊ะเรียน เก้าอี้ที่ตั้งขวางกระจาย ตู้ล็อคเกอร์ที่นอนขวางบันได คำสาประดับต่ำกับสัตว์ประหลาดตัวเล็กตัวน้อยน่ารำคาญ เธอจามขวานทำลายมันไม่เหลือชิ้นดี

อีกฝั่งหนึ่งก็คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

 

 

“ฉันไม่รู้ว่าเหตุจูงใจของจุนเปคืออะไร แต่ก็มีเหตุผลใช่มั้ยล่ะ?”

เขายืนถามและมองคนที่นั่งอยู่บนพื้น แม้เขาจะเพิ่งซัดหมัดใส่หน้าไป แต่อิตาโดริก็พร้อมที่จะรับฟังอีกฝ่ายพูดเสมอ ให้โอกาสที่เขาจะพูดเหตุผล

“แต่ว่า นั่นมันคุ้มกับที่นายจะละทิ้งชีวิตแบบนั้นไปแล้วเหรอ!?

จิตใจมนุษย์เป็นของปลอม นายกล้าพูดแบบนั้นกับคนคนนั้นได้ลงคอเหรอ!?”

อิตาโดริตะโกนถาม เขานึกถึงกับคนเดียวกันที่จุนเปนึกถึง จุนเปเริ่มสะอื้นร้องไห้ออกมา

“มนุษย์ไม่มีจิตใจ…”

“นายยัง!...”

“ไม่มี!!!”

“…”

“ไม่อย่างนั้น…” น้ำตาของจุนเปตกลงบนพื้นอย่างห้ามไม่ได้ การมองเห็นของเขาเริ่มพร่ามัวเพราะรอยน้ำตา

“ไม่อย่างนั้น… แม่กับผมจะถูกจิตใจมนุษย์สาปแช่งงั้นเหรอ!?”

เขาตะโกนถามด้วยใจที่แตกสลาย เกินกว่าที่จะยอมรับมัน เขาเจ็บปวดมานานมาก แผลเป็นบนหน้าผากตอกย้ำความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี แม้จะเอาผมมาปิดให้นานสักเท่าไหร่ก็ไม่มีวันจางหาย คำพูดของแม่เขายังจำได้ดี โรงเรียนมันก็แค่บ่อน้ำ มีทะเลอื่นๆ ให้เลือกอีกมากมาย ไม่จำเป็นที่จะต้องจมปลักตัวตนอยู่ที่เดียว

แต่อดีตและคำสาปแช่งจากบ่อน้ำเน่านั้นยังตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก มันลามมาถึงแม่ ทั้งที่เธอนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย

จิตใจมนุษย์มันช่างโสมม

“แบบนั้นมันเกินไปนะ ผมไม่รู้อีกแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง อะไรคือสิ่งที่ผิด”

เขากล่าวในขณะที่ลุกขึ้นยืนเต็มตัว และกวาดมือข้างหนึ่งขึ้นอากาศ ภูติแมงกะพรุนปรากฏตัวจากด้านหลังของเขาอีกครั้ง รยางค์ที่มีปลายแหลมสองข้างยืดยาวไปที่ร่างของอิตาโดริ

แต่อิตาโดริก็ไม่ได้หลบหลีกหรือปัดออกแต่อย่างใด เขายืนอยู่ที่เดิม ยอมให้ปลายคู่แหลมแทงเอาไปที่ตัวของเขา

“ทำ… ทำไมไม่หลบ…”

อิตาโดริมีสีหน้าที่เจ็บปวด แต่เขากลับกัดฟันอดทน ยอมรับมันโดยดี

ภูติแมงกะพรุนของจุนเปสลายหายไป เขามองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

“ขอโทษ ที่พูดจาใส่ใหญ่โต โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย…” อิตาโดริกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนเกือบจะกระซิบ สองขาก้าวเดินไปหาจุนเปที่นั่งอยู่ แม้จะมีเลือดไหลทะลักออกมาทุกก้าวเดินของเขา อิตาโดริไม่แม้แต่จะแสดงความเจ็บปวด แต่กลับนั่งลงในระดับเดียวกับจุนเป และพูดว่า

“บอกกับฉันว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วฉันจะไม่สาปแช่งจุนเปเด็ดขาด ดังนั้น บอกมาเถอะ…”

เหมือนแสงสว่างในชีวิต

เขารอคอยคำนี้จากใครสักคนมานานแค่ไหนนะ

ในที่สุดจุนเปเปิดใจและเล่าเรื่องราวทุกอย่าให้อิตาโดริฟัง

ทางด้านอีกฝั่ง

 

 

“แม่งโว้ย! ใคร! เอา! มา! ตั้ง! วะ! อี! เวร! แม่! เx็ด!”

โยโกะสบถหยาบด้วยภาษาไทย กับแรงขวานที่จามลงบนสิ่งกีดขวางตามคำพูดที่ลงน้ำหนักทีละคำ เศษวัตถุกระจายตามบันไดกับเศษคำสาป ชิ้นเนื้อสัตว์ประหลาดเกะกะเพ่นพ่านให้เธอได้เดินเหยียบ ในระหว่างนั้น โยโกะไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกเฝ้ามองจากที่ไกลโดยใครสักคนอยู่

“ฮิๆ เป็นคนอารมณ์ร้อนน่าดูเลยนี่ แต่พูดภาษาอะไรไม่รู้แน่ะ ฟังไม่ออกเลย” มาฮิโตะกล่าวในขณะที่ยืนห้อยหัวโดยเปลี่ยนขาให้เป็นหางงู เกี่ยวหวัดขอบหน้าต่างชั้นบนและแอบดูจากนอกหน้าต่างมุมอับ สังเกตการณ์ทั้งฝั่งหญิงสาวกับฝั่งสองหนุ่มไปพร้อมกันโดยที่ไม่มีใครเห็น

ที่ตั้งขวางบันไดนั่น เป็นมาฮิโตะที่ทำการ เพียงแค่สั่งให้มนุษย์ดัดแปลงไปขนย้ายมาตั้งไว้เท่านั้น ไม่ได้เปลืองแรงอะไรมากมายเลย

สนุกดีที่ได้เห็นคนหัวร้อนที่เดินลงมาไม่ได้

มาฮิโตะหันไปดูอีกฝั่ง เมื่อเห็นว่ามันถึงเวลาแล้ว เขาจึงใช้หางงูดึงตัวเองขึ้น กระโดดเข้าอาคารชั้นบนผ่านหน้าต่างโดยเปลี่ยนเป็นขาปกติ ก้าวเดินลงไปที่บันไดอีกฝั่งที่มีผู้ชายสองคนกำลังนั่งคุยอยู่

อ่า ชักจะเริ่มรอไม่ไหวแล้วสิ

 

 

“เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง คุณแม่…”

อิตาโดริประคองมือที่สั่นเทาของจุนเป ภายในใจต่างรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากจุนเปเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด

“จุนเป มาที่โรงเรียนไสยเวทเถอะ

ที่นั่นมีอาจารย์ที่แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ มีพรรคพวกที่เชื่อถือได้เต็มไปหมด ขอแค่ร่วมมือกัน ต้องหาคนที่สาปแช่งแม่ของจุนเปเจอแน่”

เขากล่าวด้วยใจที่ซื่อสัตย์และสีหน้าที่จริงใจ

 “ต้องให้มันชดใช้! พวกเราต้องสู้ไปด้วยกันนะ!”

ทุกอย่างกำลังไปได้ดี

แต่ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าคู่หนึ่ง

เงาสูงของร่างมนุษย์เพศชายพาดไปตามบันได เรือนผมสีเทาเด่นสะดุด ผิวซีดไร้เลือดดุจซากศพ รอบเย็บปะบนใบหน้า ลำคอ และแขนขาปรากฏอยู่ให้เห็น

“ใครน่ะ!?” อิตาโดริกับจุนเปต่างมองจ้องผู้มาใหม่ เขาอ้าแขนทั้งสองข้างขึ้นและก้าวเดินลงมาตามขั้นบันไดด้วยสีหน้าแสนสุข

“ยินดีที่ได้รู้จัก” มาฮิโตะเอ่ยทักทายด้วยท่าทีสบายๆ “ภาชนะของสุคุนะ”

อิตาโดริรู้สึกไม่ชอบมาพากล ไม่ใช่มนุษย์แน่นอน หลายอย่างที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น

ที่โยโกะพูดเมื่อคืนนั้น เธอก็พูดถูก!

ยังไม่ทันให้อิตาโดริวิเคราะห์อะไรเลย แขนซ้ายของมาฮิโตะก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น มีขนาดใหญ่มากและฝ่ามืออวบนั้นก็พุ่งเข้าไปตรึงร่างอิตาโดริติดหน้าต่างสูง

เขาน่าจะเอะใจให้เร็วกว่านี้!

คำสาปตัวนั้น! ตรงกับที่นานามิบอกทุกอย่าง!

“เดี๋ยวก่อนครับ มาฮิโตะ!”

จุนเปตะโกนร้องดังลั่น เรียกความสนใจของมาฮิโตะ

“หนีไปจุนเป!” อิตาโดริบอกจุนเปแม้เขาจะถูกตรึงร่างไว้ “ฉันไม่รู้ว่านายไปเกี่ยวข้องกับเจ้านั่นยังไง! แต่ว่าตอนนี้! รีบหนีเร็วเข้า!”

“อิตาโดริคุง ใจเย็นก่อน มาฮิโตะไม่ใช่คนเลวนะ…”

จุนเปหันหน้ามาแก้ต่างให้อิตาโดริ หันหลังให้กับจุนเป โดยที่มาฮิโตะเดินเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ

แต่จุนเปก็นึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง

คนดีที่ไหน

จะลักพาตัวมนุษย์มาทำทดลองในท่อระบายน้ำทิ้งของเมืองล่ะ?

ทั้งใหญ่ที่สุด

ทั้งเล็กที่สุด

ไม่หลงเหลือเค้าความเป็นมนุษย์อีกแล้ว

ตอนนั้นเขาไปเห็นดีเห็นงามได้ยังไงกัน?

“จุนเปฉลาดใช้ได้นะ”

มาฮิโตะกล่าว ในขณะที่กำลังจะยกมือแตะบ่าของมาฮิโตะภายในไม่กี่วินาที ห่างกันไม่กี่เซนติเมตร

แล้วเขาจะเริ่มทำตามความต้องการของตน

“แต่ว่า การคิดอะไรที่ละเอียดถี่ถ้วนเกินไปมันก็—”

ฉับ!

เสียงผ่าลมดังมาแต่ไกล ก่อนที่ด้านคมสีทองเงานั้นจะตัดเข้าแขนใหญ่และข้อมือข้างขวาขาดทั้งสองข้าง

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก อิตาโดริหลุดจากการตรึงร่าง เขาร่วงลงบนพื้น และมองบางอย่างที่ติดอยู่บนผนังปูน

ขวานสีทองปักอยู่บนผนัง มีเลือดไหลออกมาเป็นแนว และกระบี่จีนสีทองที่ปลายกระบี่มีข้อมือของมาฮิโตะปักติดผนังเช่นกัน

ทั้งมนุษย์และคำสาปต่างมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้น ใบหน้าของมาฮิโตะก็ถูกพื้นรองเท้าผ้าใบสีเหลืองถีบเข้าข้างแก้มเต็มแรง โดยที่คนถีบอยู่ในท่ากระโดดถีบ (Flying side kick) ของเทควันโด

ร่างมาฮิโตะถูกถีบกระเด็นไปไกล โยโกะกลับมายืนบนพื้นได้ดังเดิมอีกครั้ง

“โยโกะ!”

“คิดจะทำไร!? ไอ้คำสาปชิงหมาเกิด” โยโกะในสภาพที่โกรดจัดถามด้วยน้ำเสียงที่ดัง ใบหน้าคิ้วขมวด กระดุมบนคอถูกปลดออก 2 เม็ด เน็คไทถูกดึงปมลงมาเล็กน้อยเพื่อลดความอึดอัด ข้อมือที่แขนเสื้อพันทบขึ้นจนถึงข้อศอก

มาฮิโตะลูบแก้มที่โดนถีบและมองหญิงสาวตรงหน้าแบบตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกลับมาพูดอีกครั้งได้

“อ๋อ~ เธอนี่เอง คนที่ฉันตามหา” เขาหัวเราะชอบใจราวกับที่ลูกถีบเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น

“เราก็ได้เจอกันสักทีนะ โยโกะ”

เป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้าตัวดีนะ

“พลังไสยเวทของเธอ มันสวยงามมากเลยล่ะ”

เขากล่าว ในขณะที่แขนและมือเริ่มกลับมามีรูปลักษณ์ดังเดิมอีกครั้ง

“เธอมาเป็นมนุษย์ของฉันเถอะนะ แล้วฉันจะดูแลรักษาเธออย่างดีเลย”

จากแขนที่เพิ่งจะกลับคืนรูป แต่ว่ามาฮิโตะเปลี่ยนแขนข้างนั้นให้เป็นแส้ใบมีดลากยาวสามเส้นใหญ่ สีหน้ารอยยิ้มแห่งความอำมหิตได้ฉายบนใบหน้าคำสาปรอยเย็บปะ

“เรามาเล่นวิ่งไล่จับกันเถอะ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#รับรูปน้องมาฮิโตะคนหล่อชิงหมาเกิดไป 1 กรุบกันค่ะ หรอยแรง 

 

#รีดเดอร์คอมเมนต์ให้กำลังใจทั้งสามคนหน่อยค่ะ! เร็วเข้าาาาาา

#ไรท์งอกฟิคเรื่องใหม่ล่ะ เรื่อง [ Chainsaw man ] The Charming Lilith งอกไว้ก่อน เดี๋ยวไปหามังงะมาอ่านแล้วเขียนเลย ใครรอติดตามเรื่องนี้อยู่ก็ฝากฟิคไว้ด้วยนะคะ ♥️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

213 ความคิดเห็น

  1. #122 SParnzaza (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:04
    เตะมาฮิโตะอีกสักทีลูกกกก!!!!
    ปล. ความหมั่นไส้ส่วนตัวล้วนๆ5555
    #122
    1
    • #122-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:14
      ท่าต่อไป กระโดดถีบขาคู่!
      #122-1
  2. #121 Yakusoku (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:03
    ฟาดไปเลยค่ะ!!โยจัง!!ฟาดให้ลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นคำสาปชิงหมาเกิด!!
    #121
    1
    • #121-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:14
      อย่างนี้ต้องฟาดด้วยแส้!
      #121-1
  3. #120 Marius Yo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:52
    กิ๊ดดด สู้เขาลูก!!
    #120
    1
    • #120-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:14
      โยโกะสู้เขาาาา ✧◝(⁰▿⁰)◜✧
      #120-1
  4. #119 minxxix (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:28
    ซัด-ต้าวเด็กเฮี๊ยให้หมอบไปเลยลูกก
    #119
    1
    • #119-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:13
      ได้เลยค่ะ! ୧( ಠ Д ಠ )୨
      #119-1
  5. #118 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:50
    จัดการมาฮิโตะเรย!! อย่าไปหยองง55555
    #118
    1
    • #118-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:13
      จัดการมานนนน!
      #118-1
  6. #117 pinkle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:34
    โยโกะจัดการเลยยยย!!!!
    #117
    1
    • #117-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:37
      โอเค! ᕙ(ಠ ਊ ಠ)ᕗ
      #117-1
  7. #116 plubploy panida (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:14
    หมั่นไส้นังมาฮิโตะคร่ะะ จัดการเลอโยโกะจวางงง
    #116
    1
    • #116-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:15
      เดี๋ยวน้องจัดให้เลยค่าาาา
      #116-1