[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 11 : การปะทะที่น่ารำคาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

 

 

หลังจากจบทริปศาลเจ้าอิเสะ ณัฐวัฒน์ก็ได้เริ่มต้นฝึกสอนโยโกะนอกสถานที่แบบจริงจังเป็นเวลา 6 วัน เขาพาเธอไปปัดเป่าคำสาปและปราบวิญญาณสัมภเวสีตามสถานที่รกร้างในเขตโตเกียว

 แม้มันจะเหนื่อยมากสำหรับเธอ แต่โยโกะเองก็ได้ประโยชน์ในการฝึกควบคุมพลังที่กำเนิดขึ้นมาใหม่ ณัฐวัฒน์เองก็ได้สอนให้โยโกะสามารถใช้พลังนี้ได้ดีมาก เธอตั้งชื่อให้กับพลังกำเนิดใหม่ของเธอว่า

ดาราพันดวง [ 千の星 Sen no hoshi ]

เหตุผลก็เพราะว่าเธอสามารถเรียกร่างเหมือนของเธอได้หลายร่างเลยยังไงล่ะ ก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าที่มีมากทวีคูณนั่นไง

“ชื่อลิเกฉิบหาย”

คนไม่มีเซนส์ในการตั้งชื่อก็งี้แหละ ಠಗಠ

ขั้นตอนแรกโยโกะเพียงแค่ยกฝ่ามือขึ้นและปล่อยพลังเวททรายสีทองออกมาจากมือ ให้มันลอยละล่องไปด้านหน้าพร้อมกับตั้งจิตสั่งให้เกิดผลในเวลาเดียวกัน ผลการทดลองสำเร็จ ร่างแฝดของโยโกะยืนอยู่ตรงหน้าเธอ การแต่งกาย หน้าตาผิวพรรณเหมือนร่างต้นทุกอย่าง แถมยังตอบโต้กลับได้อีกด้วย!

ฝึกไปหลายวันเข้า โยโกะก็สามารถใช้พลังดาราพันดวงได้สะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น แค่เพียงเธอกำพลังเวทไว้เต็มฝ่ามือ จากนั้นก็โปรยทรายสีทองออกมายังที่บริเวณที่ต้องการพร้อมกับดีดนิ้วดังเปาะเพียงครั้งเดียว ร่างเสมือนของโยโกะจะปรากฏขึ้นเป็น 10 ร่างยืนอยู่ด้านหน้า

พลังของเธอเป็นประโยชน์ต่อการปัดเป่าคำสาปและอยู่เหนือในการหลอกล่อศัตรูเป็นอย่างมาก

ร่างฉายาของโยโกะสามารถทำตามคำสั่งจากเธอได้ พละกำลังวังชาก็ได้รับมาจากร่างต้นเป๊ะ แต่ถ้าหากร่างเสมือนนั้นถูกจับได้หรือถูกกำจัดด้วยแรงต่อยและอาวุธทำลายขึ้นมา มันก็สลายเป็นอากาศธาตุ ไม่ส่งผลกระทบต่อร่างหลัก

เข้าสู่วันสุดท้าย โยโกะก็ได้กลับไปเรียนตามระบบเดิมที่โรงเรียนไสยเวท ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อเตรียมพร้อมในการแข่งขันวันประลองสองโรงเรียนพี่น้องไสยเวท

“ช่วยเพิ่มตู้กดน้ำให้มากกว่านี้อีกนิดจะได้มั้ยนะ” คุกิซากิย่อตัวลงเพื่อเอากระป๋องน้ำที่กลิ้งตกลงมาในช่องรับของ “มีน้อยชะมัดเลย”

“ไม่ได้หรอก ผู้ค้าที่เข้ามาได้ก็มีจำกัดด้วย” ฟุชิงุโระอธิบาย

“ว่าไปนั่นเถอะ นี่ใกล้จะเริ่มแข่งกับฝั่งเกียวโตแล้วสินะ” โยโกะเอ่ย “อยากจะรู้แล้วสิว่าฝั่งนั้นจะเป็นยังไง”

“ก็คงจะไม่เท่าไหร่ล่ะมั้ง—” คุกิซากิกำลังจะตอบกลับ แต่ประโยคพูดถูกตัดฉับพลัน เพราะตรงหน้าพวกเขาทั้งสามคน มีบุคคลอื่นเข้ามาปรากฏตัว ณ ที่นี่

ดูเหมือนว่าจะมาแบบไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเท่าไหร่

“ทำไมมาอยู่โตเกียวครับรุ่นพี่เซ็นอิง” ฟุชิงุโระกล่าวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนกับมากิ เพียงแต่เธอคนนี้ตัดผมสั้นและไม่ใส่แว่น

เอ๊ะ แฝดเหรอเนี่ย?

“ไม่เอาน่าฟุชิงุโระคุง แบบนั้นก็แยกฉันกับมากิไม่ออกนะ เรียกฉันว่าไมสิ” ไม เซ็นอิง เอ่ยแนะนำตัวออกมา

ทำไมรู้สึกหมั่นไส้ยัยนี่แปลกๆ นะ? ไม่เข้าใจ…

“เจ้าพวกนี้น่ะเหรอ? ที่มาแทนอคคตสึกับปีสาม” โทโด อาโออิ ชายร่างสูงล่ำที่ยืนอยู่ข้างไมพูดขึ้นมา มองท่าทางของปีหนึ่งทั้งสามคนด้วยสายตาที่เหมืิิอนกำลังประเมินอยู่

โอเคล่ะ เธอเริ่มอยากต่อยหน้าซักหมัดสองหมัดใส่ไอ้พวกนี้แล้วสิ

“พวกคุณต้องการอะไรเหรอคะ? หลงทางเหรอ?” โยโกะเอ่ยถามจากที่ยืนด้านหลังเพื่อนของเธอทั้งสองคน

“เปล่าหรอก เราแค่เป็นห่วงพวกเธอตามครูใหญ่มาน่ะ” ไมตอบกลับ “เพื่อนร่วมชั้นตายทั้งคนนี่ เศร้าใช่มั้ยล่ะ? หรือไม่ถึงขั้นนั้น?”

“รุ่นพี่อยากจะพูดอะไรกันแน่ครับ?” แม้น้ำเสียงของฟุชิงุโระจะราบเรียบ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความสงสัยและตะหงิดใจในน้ำเสียงนั่น

“ไม่เป็นไรหรอก มันก็มีเรื่องลำบากที่จะพูดด้วยสินะ เดี๋ยวฉันจะพูดให้เอง” ไมเริ่มต้นเอ่ยประโยคที่ยากจะให้อภัย

ภาชนะ อะไรนั่น ถึงจะฟังดูดีก็เถอะ แต่สรุปแล้ว มันก็คือสัตว์ประหลาดที่ครึ่งหนึ่งเป็นคำสาปใช่มั้ยล่ะ?”

ทั้งโยโกะ ฟุชิงุโระ และคุกิซากิเริ่มมีความไม่พอใจก่อตัวขึ้น คิ้วบนใบหน้าเริ่มขมวดเข้าหากัน

“พวกอมนุษย์โสโครกแบบนั้นมาอยู่ข้างๆ แล้วอ้างตัวเป็นว่า ผู้ใช้คุณไสย แบบนั้นมันน่าขยะแขยงเนอะ” หญิงสาวกล่าวจบก็ยิ้มมุมปากไปหนึ่งที

เอาล่ะ ฉันไม่ชอบอีเ_รนี่

“ขอโทษนะคะ” โยโกะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นมาหน่อย “นั่นปากหรือส้วมกันคะ? แต่ละคำที่พูดออกมาน่ะ สกปรกโสโครกยิ่งกว่าอุจจาระมูลฝอยหรือคำสาปตัวไหนๆ เสียอีก กลับบ้านไปก็อย่าลืมกรอกน้ำยาล้างโถส้วมบ้วนปากด้วยนะคะ เดี๋ยวปากเหม็นเน่าน่าขยะแขยงยิ่งกว่าคำสาปเอาไดั”

โยโกะเอ่ยคำด่าเจ็บแสบที่สุดเท่าที่เธอจะนึกออก ปากมีไว้กินข้าวดีๆ อยู่แล้วดันไม่ชอบ สะเออะมาพูดอะไรหยาบคายเกี่ยวกับเพื่อนของเธอให้ได้ยิน คราวนี้มีตบกันตายไปข้างหนึ่งแน่ๆ

สวดมนต์ยากไป สวดศพเลยก็แล้วกัน!

“นี่เธอ!” ไมแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวเมื่อโดนเด็กปีหนึ่งตอกกลับหน้าหงาย

“พอแล้ว อย่าต่อความยาวสาวความยืด” โทโดเอ่ยปรามหญิงสาวข้างตัวเขา ก่อนที่จะหันมามองฟุชิงุโระและถามคำถามบางอย่าง

เป็นคำถามที่โคตรไม่น่าจะถามและไม่ควรถามในตอนนี้

“นายชอบผู้หญิงแบบไหน?”

What The Xuck

เด็กปีหนึ่งทั้งสามคนเอียงคอสงสัย ไม่เข้าใจว่าสเป็คผู้หญิงที่ชอบมาเกี่ยวอะไรกับสถานการณ์ในตอนนี้ ประหลาดคน

“ขึ้นอยู่กับคำตอบ ฉันจะทำให้ปางตายตรงนี้” โทโดกล่าวในขณะที่ฉีกเสื้อยืดท่อนบนออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนออกกำลังกายอย่างหนัก “พร้อมกับลากตัวอคคตสึ หรืออย่างน้อยก็ปีสามมาร่วมงานเชื่อมสัมพันธ์”

เธออยู่ที่ไหนวะเนี่ย ไอ้คนฉีกเสื้อกับนังผู้หญิงปากมอมนี่มันอะร๊ายยย!

“ส่วนฉันชอบผู้หญิงตัวสูงกับก้นใหญ่!” คนถามก็ไม่ลืมที่จะตอบของตัวเอง

“ทำไมต้องบอกสเป็คผู้หญิงที่ชอบให้กับคนที่เพิ่งเจอหน้าด้วยครับ” ฟูชิงุโระถามคำถามที่ตรงใจโยโกะ เออ ทำไมต้องบอก ไม่ได้สนิทชิดเชื้อแต่ทำไมต้องถามกัน

“ใช่แล้วล่ะ มันยากเกินไปสำหรับพวกแอบลามกนะ” คุกิซากิก็เอ่ยประโยคที่ไม่ควรพูดขึ้นมาเช่นกัน

“เธอน่ะเงียบไปเลย แค่นี้ก็เป็นอะไรไม่รู้อยู่แล้ว เดี๋ยวจะยิ่งยุ่งเสียเปล่าๆ” ฟุชิงุโระเอ็ดเพื่อนของเขา

“ปี 3 เกียวโต โทโด อาโออิ แนะนำตัวเสร็จแล้ว เท่านี้ก็เป็นเพื่อนแล้วนะ รีบตอบมาซะ จะเป็นผู้ชายก็ได้” โทโดแนะนำตัวฉบับรวบรัด “รสนิยมทางเพศจะสะท้อนทุกอย่างของคนคนนั้น รสนิยมผู้หญิงน่าเบื่อก็เป็นคนน่าเบื่อเช่นกัน ฉันเกลียดผู้ชายน่าเบื่อที่สุด” โทโดอธิบายถึงเหตุผลของคำถามถึงความชอบนั่น

“งานเชื่อมสัมพันธ์เป็นเวทีแสดงถึงจิตวิญญาณของฉัน ฉันดีใจจนเนื้ิอเต้นที่ฉันจะได้แสดงพลังอย่างที่ใจคิด ถ้าเกิดงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายถูกทำให้น่าเบื่อขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรลงไปบ้าง เป็นความอ่อนโยนในแบบของฉัน ถ้าแค่ตอนนี้ก็อาจจะปางตาย”

อ่อนโยนโพ่ง! ถ้าเกือบปางตายเขาไม่เรียกว่าอ่อนโยนแล้วโว้ย! นั่นเรียกว่าจงใจฆ่า!

นักเรียนเกียวโตอะไรกันเนี่ย!

“ตอบมาฟุชิงุโระ นายชอบผู้หญิงแบบไหน?”

ฟุขิงุโระเสมองคุกิซากิและโยโกะ คุกิซากิไม่ได้พกอาวุธมา ส่วนโยโกะ… เธอมีพลังเวทที่สามารถป้องกันตัวได้ แต่ก็ไม่น่าไว้ใจที่สถานการณ์ตอนนี้อยู่ดี

ฟุชิงุโระนึกคำตอบของเขาออกได้ใน ณ ตอนนั้น

“ขอแค่มีนิสัยที่มั่นคง ผมไม่ขออะไรไปมากกว่านี้แล้ว”

“เป็นคำตอบที่ไม่เลวนะ แต่ถ้าบอกว่าชอบแบบอึ๋มๆ ล่ะก็ จะซัดให้เละ” คุกิซากิเอ่ยชม

“เงียบไปเลยเธอน่ะ” ฟุชิงุโระเอ็ดเพื่อนสาวรอบที่สอง

ช่างเป็นคำตอบที่น่าประทับใจ

แต่โทโดกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น

เสียงจมูกสูดลมดังมาทางโทโด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ว่าแล้ว นายเป็นผู้ชายที่น่าเบื่อนะ ฟุชิงุโระ”

โยโกะ คุกิซากิ และฟุชิงุโระต่างเบิกตากว้างในวินาทีนี้ ร่างสูงใหญ่ของโทโดกำลังพุ่งเข้าหาฟุชิงุโระอย่างรวดเร็ว ถึงแม้เขาจะเอาแขนป้องตัวแล้วก็ตามที ร่างของฟุชิงุโระถูกซัดกระเด็นไปไกลด้วยท่อนแขนของโทโด

“ฟุชิงุโระ!!” สองสาวประสานเสียงเรียกพร้อมกันด้วยความตกใจ โยโกะกำลังจะวิ่งไปหาเพื่อนชายของเธอ แต่ทว่า คุกิซากิกลับถูกจับตัวโดยไม มีปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ข้างเอวเธอ

“ว้า~ ฟุชิงุโระน่าสงสารจัง”

“แก…” โยโกะกัดฟันมองหน้าไมด้วยความโกรธ และกำลังจะเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีที่พร้อมต่อสู้

“อัจฉะริยะที่เข้ามาเรียนในฐานะผู้ใข้คุณไสยระดับสอง แต่พอเจอรุ่นพี่โทโดที่เป็นระดับหนึ่งเข้า ยังไงก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่งอยู่ดีล่ะนะ เอาไว้ค่อยปลอบเขาทีหลังก็แล้วกัน” ไมกล่าวกับคุกิซากิจบจึงหันมามองโยโกะ “ส่วนเธอ กล้ามากที่เทียบฉันกับอะไรแบบนั้น อยากให้ฉันสั่งสอนมารยาทสักทีดีไหม?”

“สั่งสอนตัวเองก่อนเถอะอีบ้า” โยโกะไม่ไว้หน้าหรือให้เกียรติผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ต่อให้หน้าเหมือนรุ่นพี่มากิที่เธอเคารพมากแค่ไหนก็ตาม เธอก็พร้อมจะซัดให้หน้าแหกได้เช่นกัน

“เคยคิดนะว่าคล้ายกัน แต่ไม่ใช่เลย” คุกิซากิพูดขึ้นกลางคัน “รุ่นพี่มากิสวยกว่าร้อยเท่า เธอนอนไม่พอเหรอ รูขุมขนใหญ่เชียว”

“วิธีการพูดจาน่ะ ฉันจะสั่งสอนให้ใหม่ ทั้งคู่เลย” ไมพูดโดยที่กดปลายปืนให้แนบเอวคุกิซากิยิ่งขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองโยโกะอย่างคาดโทษ

“โยโกะ เธอไปช่วยฟุชิงุโระซะ ยัยนี่ฉันจัดการเอง” คุกิซากิกล่าวโดยที่ไม่กลัวว่าไมจะลั่นไกใส่เอวเธอได้ตลอด

“เธอจะบ้าเหรอโนบาระ ฉันไม่ทิ้งเพื่อนไปไหนหรอกนะ” โยโกะกล่าว ก่อนที่จะเริ่มต้นกระทำบางอย่าง “เพราะฉันจะไปช่วยเพื่อนทุกคน”

โยโกะควบคุมพลังเวทใหัมาอยู่ในกำมือ เธอยื่นมือมาข้างหน้าและโปรยทรายสีทองตกลงสู่พื้น พลังเวทจากรูปลักษณ์ทรายละเอียดก็แปรเปลี่ยนเป็นโยโกะอีกคน

“อัดนังผู้หญิงชุดสีดำนั่นให้น่วม และปกป้องโนบาระซะ” โยโกะจับไหล่และสั่งคำสั่งร่างแฝดของตน ก่อนที่จะหันหลังและวิ่งไปทางทิศที่ฟุชิงุโระกำลังต่อสู้อยู่

คุกิซากิยิ้มด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะเหยียบเท้าซ้ายของไมเต็มแรง เธอร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ผละกอดออกจากคุกิซากิไปชั่วขณะ คุกิซากิรีบย้ายฝั่งมาอยู่ข้างร่างแฝดของโยะโกะโดยไว

“เรามาอัดนังนี่ให้หมอบไปเลยเถอะ”

“ได้เลย!”

 

 

 

 

เมื่อเธอไปถึง ฟุชิงุโระก็โดนโทโดจับทุ่มหงายหลังเป็นท่าเยอรมันซูเพล็กซ์เสียแล้ว เสียงดังสนั่นไปทั่วพื้นที่สนาม

ใบหน้าของฟุชิงุโระมีเลือดไหลออกมาเยอะมาก ถ้าไม่ประคองสติตัวเองให้ดีก็อาจจะสลบตรงนั้น

ฟุชิงุโระสามารถดึงตัวเองออกมาจากอ้อมแขนที่รัดแน่นของโทโดได้ แต่เขาไม่ทันได้ยืนดี โทโดก็พุ่งเข้าหาฟุชิงุโระด้วยความเร็วอีกครั้ง!

“หยุดนะ!” โยโกะตะโกนลั่น เธอวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับเสกบ่วงเชือกสีทองขึ้นมา โยโกะเหวี่ยงเชือกให้บ่วงหมุนและโยนบ่วงเชือกให้รัดร่างฟุชิงุโระพอดิบพอดี โยโกะรีบดึงร่างเขาออกมาจากที่นั่นก่อนที่โทโดจะจับตัวฟุชิงุโระไว้ได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที

“หือ?” โทโดยืนมองบุคคลที่สามที่เข้ามาขัดในการต่อสู้ “กล้าดียังไงถึงมาขัดขวางกัน”

“ฉันต้องถามนายต่างหาก กล้าดียังไงถึงมาทำร้ายเพื่อนฉัน” เธอกล่าวด้วยท่าทีที่ไม่หวั่นเกรง “ฉันต้องสั่งสอนสักทีไหมว่าคนมีมารยาทต่อกัน เขาไม่ถามถึงเรื่องรสนิยมทางเพศกับคนเพิ่งรู้จักนะ”

“ฉันแค่ถามเพื่อความมั่นใจเท่านั่น ว่าหมอนั่นจะไม่ทำให้งานเชื่อมสัมพันธ์มันน่าเบื่อ” โทโดตอบกลับหญิงสาว “แต่ก็ผิดเองที่เขามีรสนิยมที่น่าเบื่อ”

ฟุชิงุโระนั่งมองทั้งคู่ตอบโต้กัน ในระหว่างนั้นเขาก็เริ่มทำบางอย่างไม่ให้ใครเห็น โดยที่มือของเขาประสานกันเป็นสัญลักษณ์อีกครั้ง

“จะน่าเบื่อหรือไม่ ก็ไม่ใช่หน้าที่นายที่ต้องมาตัดสิน!”

“จะพูดพร่ำทำเพลงไปถึงเมื่อไหร่กัน ถอยออกไปซะ คู่ต่อสู้ของฉันคือฟุชิงุโระ” โทโดเดินเข้าไปใกล้ทั้งคู่ แต่เขาก็ต้องถอยกลับออกมาจนเกือบเสียหลัก เพราะปลายรองเท้าคอนเวิร์สสีเหลืองเฉียดโดนจมูกเขาไปนิดเดียว

“ถ้ากล้าแตะเขา แกตาย” โยโกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นกว่าปกติ

“ฉันไม่สู้กับผู้หญิงหรอกนะ”

“ทำไมล่ะ ปอดแหกเหรอ ตัวตั้งใหญ่แต่ใจปลาซิว ไม่สมที่โม้ไว้เลยว่าเป็นระดับหนึ่ง” โยโกะกล่าวสบประมาท “กาก

โทโดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะมีรอยยิ้มแสยะฉายขึ้น

“ดี! ดีมาก! มันต้องอย่างนี้!” โทโดหัวเราะดังลั่น “ถ้าเธอต้องการแบบนั้นฉันก็จะจัดให้ เธอจะต่อสู้แบบไหนล่ะ นายก็เข้าร่วมได้นะฟุชิงุโระ”

“ฉันได้ทั้งมวยไทย เทควันโด และก็ *กาโปเอย์รา” โยโกะกล่าวพร้อมกับนวดนิ้วมือดังกรอบทั้งสิบนิ้ว พลังเวทไหลเวียนในกายทำให้ความรู้สึกอยากต่อสู้ของเธอพลุ่งพล่าน

“นายไหวมั้ย ฟุชิงุโระ” โยโกะหันไปมองชายหนุ่ม ซึ่งตอนนี้หน้าผากของเขามีเลือดแดงเกราะกรังอยู่

“ไหว” เขาตอบกลับ และเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ไปพร้อมเธอเช่นกัน

โยโกะเป็นฝ่ายบุกเข้าหาโทโด เธอซัดหมัดใส่โทโดอย่างรุนแรงมากกว่าปกติ เป็นเพราะเธอควบคุมพลังเวทให้อยู่ที่หมัดของเธอด้วย ท่าต่อสู้มวยไทยถูกนำมาใช้ในหนแรก ทั้งชวาซัดหอก หลบหมัดตรงออกทางวงนอกและตอบโต้ด้วยศอก โทโดรัวหมัดใส่โยโกะ แต่เธอก็ใช้ท่าสลับฟันปลา ใช้ป้องกัน รับและหลบหลีกหมัดของคู่ต่อสู้ โดยหลบออกวงนอกลำแขนของคู่ต่อสู้ ทำให้หมัดตรงของผู้ชกเลยหน้าไป เป็นการป้องกันก่อนที่จะหาโอกาสตอบโต้ในจังหวะที่เหมาะสม

ฟุชิงุโระอัญเชิญกามะเซเทชิราสุ สัตว์อัญเชิญรูปร่างกบมีปีกขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือโยโกะอีกแรงและเป็นการสกัดกั้นคู่ต่อสู้ ลิ้นยาวยืดพันแข้งพันขาของโทโด ตรึงเขาไว้กับที่ โยโกะเห็นโอกาสจึงรีบวิ่งเข้าหา เธอกระโดดขึ้นสูง หมุนตัวกลางอากาศก่อนที่จะยืดขายาวเป็นท่าเตะตวัดหลังของเทควันโด ฝ่าเท้าทาบเข้าที่ใบหน้าโทโดเต็มแรง ใบหน้าสะบัดไปตามแรงฟาด

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ดี! งานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป!” โทโดหัวเราะด้วยความชอบใจ ก่อนที่จะใช้แรงกระชากจากแขนขาทั้งสองข้างดึงลิ้นยาวของกามะเซเทชิราสุขาดสะบั้น

โทโดพุ่งเข้าหาโยโกะอีกครั้งด้วยความเร็วเดียวกับที่ทำกับฟุชิงุโระ โยโกะไม่ทันตั้งตัวรับจึงไม่อาจจะสวนหมัดกลับไปได้ เงาของโทโดพาดทับร่างหญิงสาว เธอเงยหน้ามองและเบิกตากว้าง กำหมัดของโทโดกำลังจะพุ่งเข้ามาที่หน้าเธอ

“โยโกะ!” ฟุชิงุโระตะโกนเรียกเธอ

“อ ย่ า ข ยั บ” คำพูดจากปากวาจาสิทธิ์ถูกเอ่ยออกมาจากอินุมากิ ผลของพลังทำให้ร่างกายของโทโดหยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ

“ทำ! อะ! ไร! น่ะ!” เสียงของแพนด้าดังลอยมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างเขาจะตกลงมาจากฟ้าพร้อมกับต่อยเข้าไปที่ใบหน้าโทโดจนร่างเขาเซถลาถอยหลังไปไกล

หมีแพนด้าบินได้ว่ะ เจ๋ง

“เซฟหวุดหวิด”

“ปลาตากแห้ง!” อินุมากิกลับมาพูดภาษาเดิมของเขาแล้ว

“ไม่เจอกันตั้งนานนะแพนด้า” โทโดหันมามองและพูดกับแพนด้าด้วยน้ำเสียงที่ปกติ

“ทำไมถึงทนจนถึงงานเชื่อมสัมพันธ์ไม่ได้นะ” แพนด้าเอ่ยด้วยความเหนื่อยใจ “กลับไปๆ เดี๋ยวส่งเสียงดังหรอก แบบม่ายนะ”

“ไม่บอกก็จะกลับอยู่แล้ว” เขาดูเหมือนมองหาเสื้อนอกแต่ก็เหมือนหาไม่เจอ สุดท้ายสายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่โยโกะและฟุชิงุโระ

“ดูท่า งานเชื่อมสัมพันธ์มันก็ไม่ได้น่าเบื่อไปตลอด”

“หึ!” โยโกะกอดอดสะบัดหน้าหันไปมองทางอื่น ฟุชิงุโระจ้องมองโทโดไม่วางตา

“ไปบอกอคคตสึด้วย ว่าให้เข้าร่วมซะ” และเขาก็ไม่ลืมที่จะฝากสั่งไปถึงคนที่เขาอยากพบหน้ากับแพนด้าและอินุมากิ

“ฉันเป็นแพนด้า ไม่เข้าใจภาษาคน!” แพนด้าพูดประโยคที่ย้อนแย้งกับภาษาที่เขากำลังพูดอยู่ โทโดไม่สนใจที่แพนด้าพูดจึงเดินจากไป ณ ที่ตรงนั้น

 

 

 

 

 

“ไหนล่ะนังตัวดี ไม่เก่งเหมือนปากแล้วเหรอ?” ร่างแฝดของโยโกะพูดด้วยท่าทีที่ยียวนกวนตีน โยโกะร่างแฝดยังคงมีสภาพร่างกายที่เหมือนเดิมทุกอย่าง คุกิซากิก็เช่นกัน ยกเว้นเพียงแต่ไมที่มีสภาพสะบักสะบอม ใบหน้ามีรอยแดงจากการถูกต่อย

ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นเขตโรงเรียน ไมคงยิงหัวโยโกะให้ทะลุเป็นรูไปแล้ว!

“แก…” ไมเอามือกุมท้องที่ถูกต่อย ถึงแม้ว่าจะเป็นร่างแยกมาจากเจ้าของ แต่พละกำลังไม่ได้ลดด้อยลงเลย ไมโดนร่างแฝดโยโกะอัดด้วยมวยไทย เทควันโด และกาโปเอย์รา บางครั้งก็ทำเล่นบ้าบิ่น หลีกทางให้คุกิซากิเป็นคนอัดไมแทน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นร่างแฝดของโยโกะที่จัดการ

“กลับบ้านไปนอนร้องไห้แล้วกินนมแม่ก่อนนะ แล้วค่อยมาเจอกับฉัน”

ร่างแฝดก็ปากจัดเหมือนร่างต้นไม่มีผิด

“กลับบ้านไปกินลูกกระสุนของฉันเถอะย่ะ!” ไมยกปืนเล็งใบหน้าร่างแฝดของโยโกะ เธอฟิวส์ขาดเพราะคำพูดนั่น และเธอจะไม่ทนอีกต่อไป

“คิดจะทำอะไรกับเบ๊ของฉันกัน? ไม” มากิปรากฏตัวพร้อมกับเอาไม้พลองคั่นกลางตรงหน้าไม

“อ้าว ระดับต่ำเกินไปจนไม่ทันสังเกตเลย มากิ”

“ก็ระดับต่ำเหมือนกันไม่ใช่รึไง” มากิตอบกลับ “เธอเองก็ได้แต่อัดพลังเวทใส่สิ่งของ ไม่เห็นจะมีไสยเวทเลยนี่”

“ยังดีกว่าไม่มีพลังไสยเวทนี่แหละ” ไมก็ไม่ยอมอยู่ฝ่ายเดียว “ถ้าเอาแต่มองบนเดี๋ยวปวดคอนะ นานทีๆ ก็มองลงข้างล่างดูบ้าง”

“เฮ้อ พอๆ ระดับล่างพอกัน ดูไม่ได้เลย” มากิก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ที่น้องสาวฝาแฝดของเธอไม่น่ารักเอาเสียเลย

จังหวะที่มากิและไมคุยกัน คุกิซากิก็แอบใช้จังหวะเผลอของไมล็อคคอเธอไว้แน่น ขาสองข้างไขว้เอวจากด้านหลัง ร่างทั้งคู่ล้มลงบนพื้นโดยที่คุกิซากิล็อคตัวอยู่ข้างหลัง ไมนิ่วหน้าเพราะหายไจไม่ออก

“กล้ามากนะที่มาหาเรื่องฉัน แถมยังพูดจาปากเสียถึงเพื่อนฉันอีก ถอดชุดนั่นมาให้ฉันซะ” คุกิซากิข่มขู่แกมบังคับพร้อมกับเพิ่มกำลังล็อคตัวให้มากขึ้น

“ขายาวแค่นี้ก็ใส่ไม่ได้หรอกนะ! ปล่อยฉันยัยบ้า!” ไมปฏิเสธ

“งั้นก็ร่วงซะ” เส้นเลือดปูดนูนขึ้นที่ข้างขมับของคุกิซากิ แรงรัดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“กลับกันเถอะไม” โทโดเดินเข้ามาที่วงสาวๆ คุกิซากิเผลอปล่อยร่างไมเพราะตกใจที่ไม่เห็นฟุชิงุโระกับโยโกะ (ร่างต้น)

“ฟุชิงุโระล่ะ! โยโกะ!”

“แพนด้ากับอินุมากิไปดูให้แล้ว” มากิเอ่ยบอก

“กำลังสนุกอยู่เลยนี่” โทโดมองดูภาพรวมและหันไปเห็นอีกร่างของโยโกะ “มีแฝดด้วยเหรอนั่น” เขาให้ท่าทีที่สนใจ

“ไม่ ฉันจะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ต่างหาก!” ไมลุกขึ้นยืนและยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่ได้ ฉันไม่เหมือนเธอ ฉันยังมีธุระสำคัญอยู่ที่โตเกียวอีกนะ” โทโดขัดความต้องการของไม พร้อมกับบอกความต้องการของตน “ฉันต้องไปงานจับมือของทาคะดาจังไงล่ะ!”

“ ( ಠ_ಠ) ” เซ็นอิง ไม

“ ʕಠ_ಠʔ “ คุกิซากิ โนบาระ

“ (⌐■-■) “ เซ็นอิง มากิ

“ ಠ_ʖಠ “ อากิฮิโระ โยโกะ (ร่างแฝด)

“ถ้าเกิดเปลี่ยนรถไฟพลาดจนไปไม่ถึงงานจัดขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรลงไปบ้าง” เขากล่าวในขณะที่หยิบเสื้อนอกมาถือพาดไหล่ “ตามมาซะ ไม”

“โธ่เว้ย! เอาแต่ใจจริง!” ไมสบถและยอมเดินตามโทโดแต่โดยดี ก่อนจากก็ไม่ลืมหมายมั่นฝากไว้ก่อนกับศัตรู “พวกเธอ ตอนที่งานเชื่อมสัมพันธ์มันจะไม่ใช่แค่นี้หรอกนะ”

“แล้วทำไมทำท่าเหมือนชนะกันยะ! ถอดชุดนั่นให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” คุกิซากิตะโกนไล่หลัง และมากิก็ใช้ไม้พลองตีหัวเบาๆ หนึ่งที “พอได้แล้ว เจ้าบ้า”

“ตอนนี้จะชนะหรือแพ้ก็แย่ทั้งนั้น ไว้ค่อยไปอัดน่วมตอนงานเชื่อมสัมพันธ์เถอะ” มากิกล่าวและเดินเข้าไปที่โยโกะร่างแฝด “ใช่ตัวจริงรึเปล่าเนี่ย?”

ไม่ทันที่โยโกะร่างแฝดจะเอ่ยตอบ ร่างกายของเธอก็ค่อยๆ สลายไปในอากาศ ณ ตรงนั้น ทั้งสองสาวหันไปมอง โยโกะตัวจริงได้เดินกลับมาแล้ว ด้านหลังไม่ไกลก็เป็นอินุมากิ แพนด้า และฟุชิงุโระสภาพเลือดออกกำลังเดินตามมา

“ตัวจริงอยู่ตรงนี้ค่ะ” โยโกะทักทายมากิและเดินไปหาคุกิซากิ “เป็นไงบ้าง ร่างแฝดของฉัน สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ”

“เจ๋งดีนี่โยโกะ เข้าขาได้ดีกับฉันเลยล่ะ นี่เธอได้พลังแบบนี้มาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”

“ตั้งแต่วันฝึกซ้อมนั่นแหละ แต่เธอไปซื้อชุดวอร์มข้างนอกเสียก่อน เลยไม่ทันได้เห็นฉันใช้ดาราพันดวงครั้งแรก”

“ก่อนอื่นเถอะ เราไปหาคุณอิเรริกัน สภาพหมอนั่นดูไม่ได้เลย” คุกิซากิชี้ไปทางฟุชิงุโระ ส่ายหน้าด้วยความรู้สึกที่เจ็บแทนและเป็นห่วง เธอเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับจับมือถือแขนประคองเดิน แม้เขาจะปฏิเสธแต่คุกิซากิยืนยันที่จะทำ ทั้ง 5 คนและ 1 ตัวต่างเดินทางไปปฐมพยาบาลรักษาแผลกับอาจารย์อิเอริ โชโกะ

เฮ้อ! เหนื่อยเป็นบ้า!

 

 

 

 

 

 

Kawasaki , Kanagawa , Japan 

1 เดือนต่อมา

“สอบปลายภาคครั้งสุดท้าย” นั่นคือคำที่ณัฐวัฒน์กล่าวกับเธอ

ง่ะ นึกว่าไม่สอบแล้ว ಠಿ_ಠಿ

“มีเรียนมันก็ต้องมีสอบวิชา เอาล่ะ เราจะเริ่มที่คาเฟ่ร้างที่นี่กัน”

โยโกะและณัฐวัฒน์เงยหน้ามองตึกร้างสูงสามชั้นใจกลางเมืองคาวาซากิ ไม่ต่างกับที่รปปงหงิสักเท่าไหร่ คอนเซ็ปต์เดิมของตึกร้างอาถรรพ์ หน้าต่างแตก ตึกสีดำ คำหยาบกับรูปกราฟฟิกถูกพ่นบนกำแพง เพียงแต่ตึกคาเฟ่ร้างที่นี่มี 3 ชั้น

และแน่นอนที่ขาดไม่ได้ ผีอยู่เยอะเลยจ้าาาาาา

“พี่นี่ก็สรรหาสถานที่ให้หนูเก่งจัง” โยโกะประชดประชัน แน่ล่ะ สอนก็สอนแบบฮาร์ดคอร์ ทดสอบบทเรียนแต่ละทีก็แทบเอาชีวิตไม่รอด

“ขอบคุณที่ชม” ณัฐวัฒน์เอ่ยขอบคุณโดยที่ไม่สนว่านักเรียนของตนเองรู้สึกขอบคุณบ้างรึเปล่า “เข้าไปได้แล้ว ชักช้าเดี๋ยวกูไม่เลี้ยงขนมมึง”

“เออๆ รู้แล้วน่า” โยโกะสำรวจตัวเองก่อนเข้าไป เธอใส่ชุดเครื่องแบบของโรงเรียน เช็ก รองเท้าผูกเชือกดีแล้ว เช็ก ผมเผ้าหวีเรียบร้อย เช็ก ไม่ลืมอะไรแล้ว เช็ก

โยโกะเงยหน้ามองตึกคาเฟ่ร้างอีกครั้ง ชั้นที่สามมีคำสาปตัวหนึ่งโผล่หัวมา ไม่รู้จะมีอีกรึเปล่า แต่ก็ต้องขอดูก่อน

หางตาของเธอเหลือบเห็นบางอย่าง ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน โยโกะหันหน้าไปทางซ้าย ก็เห็นผ้าที่มีลักษณะที่เป็นหมวกฮู้ดสีแดง เสื้อสีดำ ที่เด่นกว่านั่นคือทรงผมอันเดอร์คัทสีชมพู กำลังเดินอยู่ที่หัวมุมทางสามแพร่ง

โยโกะหันมามองด้วยความตกใจและขยี้ตาอีกครั้ง เมื่อเธอมองดูอีกที ภาพนั้นก็หายไปเสียแล้ว

อะไร! อะไรวะนั่น!

“มองอะไรของมึงโยโกะ?” ณัฐวัฒน์เอี้ยวตัวมองไปทางทิศเดียวที่เธอก็หันหน้า แต่ก็ไม่พบสิ่งใด “มองอะไรวะ?”

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ ตาฝาดน่ะ” เธอบอกปัด ปรับสติให้อยู่กับตัว สูดหายใจเข้าลึกๆ และก้าวเดินเข้าไปในตึกคาเฟ่ร้างคนเดียว โดยที่ณัฐวัฒน์ยืนรออยู่ข้างนอก

โยโกะยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงของตึกคาเฟ่เก่า ก่อนที่จะเรียกรวมพลังเวท ใช้ดาราพันดวงในการเพิ่มกองทัพตัวเอง ส่งคนไปกำจัดภูติผีปีศาจและคำสาปตามทุกที่ที่มีอยู่ เหลือแต่ร่างต้นกำเนิดที่ยังคงไม่ไปไหน

เมื่อกี้ เธอเห็นอิตาโดริใช่ไหม? เธอไม่ได้ตาฝาดไปรึเปล่า?

ถ้าใช่ เธอจะไม่ปล่อยให้เขาหายไปอีกเป็นครั้งที่สอง!

อิตาโดริ ยูจิ นายหายไปไหนมา!

 

 

 

 

 

 

*กาโปเอย์รา เป็นศิลปะป้องกันตัวแขนงหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากประเทศบราซิล เกิดจากการผสมผสานระหว่างการต่อสู้ การเต้น ดนตรี กายกรรม ปรัชญา กาโปเอย์ราเกิดโดยทาสชาวแอฟริกาในบราซิล เริ่มในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งมีข้อถกเถียงกันว่า กาโปเอย์รานั้นอาจเกิดขึ้นครั้งแรกในแอฟริกา

 

 

 

 

 

#มาต่อแล้ววววววว คิดถึงคนอ่านมากกกก 

#ไม่อยากทำการบ้านเลยหนีมาเขียนฟิค แฮ่ 

#เมนต์หน่อยน้า คิดถึงคนอ่านที่ซู๊ดดดดดด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #205 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:24
    งื้อออ เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกมาก
    #205
    1
    • #205-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 11)
      10 เมษายน 2564 / 17:31
      ดีใจที่รีดเดอร์สนุกกับฟิคเรื่องนี้นะคะ 🥰
      #205-1
  2. #91 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:27

    คิดถึงคูมไรท์เหมียนกันนนน
    #91
    1
    • #91-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 11)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:36
      แง คิดถึงคนอ่าน U_U
      #91-1
  3. #90 lGiannA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:45

    สนุกมากค่ะไรท์!!! \0^0/ ชอบความหาอิโมจิมาใส่ด้วย55555 รอติดตามตอนต่อไปนะคะะะ
    #90
    1
    • #90-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 11)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:23
      ขอบคุณค่ะ รีดเดอร์น่ารักจังเลยยยยย ♥️♥️♥️
      #90-1
  4. #89 minxxix (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:55
    ยะ อย่าบอกนะว่ายูจิกำลังจะโป๊ะแตก//แต่อีกไม่นานจารย์ก็พามาเจอคนอื่นๆแล้วนี่หว่า
    #89
    1
    • #89-1 Charming_Syntheir(จากตอนที่ 11)
      14 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:58
      เดี๋ยวน้องโยกับยูจิจะได้ผจญภัยด้วยกันค่ะ สปอยล์นิดหน่อย 🤣
      #89-1