[ Jujutsu kaisen ] The Little Sunshine 🌞🌻

ตอนที่ 1 : โยโกะ มือปราบสัมภเวสี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    17 ม.ค. 64

 

“เธอคืออากิฮิโระ โยโกะ นักกำจัดผีใช่มั้ย?”

หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เธอมองคนที่อยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ความสงสัยก็ยังไม่หายไปไหน “เธอมาทำแทนคนที่ชื่ออากิฮิโระรึเปล่า”

“หนูนี่แหละค่ะ อากิฮิโระ โยโกะ” เด็กสาวผมสีดำยาวตรงเอ่ยขึ้น “ตัวจริงเสียงจริง” และเธอก็หยิบเยลลี่รสเลมอนจากซองเยลลี่ที่ถือด้วยมือข้างหนึ่งโยนเข้าปาก เสียงเคี้ยวดังในสถานการณ์ที่ไม่ควรเคี้ยวเสียงดัง

“เธอดูเด็กเกินไปนะ จะกำจัดผีที่อยู่ในบ้านฉันได้เหรอ?”

“ก็หนูเก่งอะค่ะ แต่ผู้ใหญ่ชอบมองว่าเด็กก็เงี้ย ¯\_(ツ)_/¯” เด็กสาวยักไหล่ยิ้มมุมปาก กิริยาอากัปนั่นก็ยิ่งทำให้หญิงวัยกลางคนหมั่นไส้เด็กสาวอย่างมาก

“เหรอ? แต่ฉันคิดว่าคนอย่างเธอน่ะนะ แค่เห็นผีก็วิ่งหนีป่าราบไปแล้ว ทำเป็นอวดเก่ง แต่ใจเสาะเปราะง่าย” มนุษย์ป้ากอดอกเชิดคางและมองเหยียด หน๊อยยยย เด็กอะไรมารยาทก็ไม่มี!

“อ้าววว คุณป้า มาว่าอย่างนี้ได้ยังไงกันคะ ทำตัวไม่น่าเคารพเลย” โยโกะเอามือเท้าเอวเอียงคอมองมนุษย์ป้าขี้เหยียด

“ไม่ทันได้ลองงานป้าก็สบประมาทหนูซะแล้ว แบบนี้ใช้ไม่ได้เลยนะคะ”โยโกะส่ายหัวด้วยความระอา ทำสีหน้าเศร้าเพื่อดึงดราม่าให้ดูว่าเป็นเรื่องที่แย่มาก “ถ้าป้าพูดแบบนี้กับหนูแล้วป้าจะจ้างหนูมาทำไม เสียเวลาทำมาหากิน”

“ก็ฉันจะไปรู้มั้ยล่ะว่าคนที่ประกาศว่ากำจัดผีได้เป็นแค่เด็กวัยรุ่น!” มนุษย์ป้าเถียงกลับ ข้างขมับขึ้นเส้นเลือดนูน “แถมเป็นเด็กวัยรุ่นนิสัยเสียอีก หึ!”

“เอาอย่างนี้มั้ยคะป้า” โยโกะยื่นข้อเสนอแนะเพื่อสงบศึก “เรามาพนันกัน หนูจะเข้าไปกำจัดผีในบ้านให้ ถ้าหนูกำจัดไม่ได้หรือวิ่งหนีออกมาจากบ้าน หนูยอมโขกหัวขอโทษป้าต่อหน้าทุกคนเลย ประจานตัวเองว่าเป็นนักต้มตุ๋นด้วยเลยเอ้า! แต่ถ้าหนูกำจัดได้ไม่เหลือแม้แต่คราบ ป้าต้องจ่ายให้หนูมากกว่าเดิมสามเท่า”

ทำงานกำจัดผีมากี่หน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่โยโกะถึงกับต้องตั้งข้อพนันกับลูกค้า ครั้งแรกเลยที่ได้ทำอะไรบ้าๆ บอๆ แบบนี้ ก็นะ ลูกค้าของเธอแต่ละคนก็ไม่ได้ประสาทกลับเหมือนป้าคนนี้

นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนดี เดี๋ยวแม่ปล่อยผีเข้าบ้านซะให้เข็ด! ಠ益ಠ

“หึ! ฉันพนันว่าเธอต้องวิ่งหนีป่าราบออกมาแน่ ผีในบ้านนี้น่ากลัวจะตาย ไม่มีใครทนอยู่ได้หรอก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยภูมิใจให้กับความน่ากลัวของตัวบ้าน

“อ้าว! ถ้าป้าคิดว่าหนูกำจัดมันไม่ได้ แล้วทำไมป้าไม่ทำเองแต่แรกล่ะคะ?”

หญิงวัยกลางแยกเขี้ยวกำลังจะด่าโยโกะทันทีที่ได้ยิน แต่ที่เด็กสาวพูดมันก็ถูกต้องและเป็นความจริงจนเธอต้องหุบปากเงียบ มันจุกอกจนหน้าแดง

“รีบเข้าไปสิ” เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากรีบไล่เด็กสาวให้เข้าไปในบ้าน

เด็กสาวเทเยลลี่ทั้งซองใส่ปากก่อนที่จะขยำซองใส่กระเป๋ากระโปรงนักเรียน เธอดูสบายใจเฉิบไม่กลัวอะไร ทั้งที่จะเข้าไปในบ้านที่ขึ้นชื่อว่าผีเฮี้ยนผีดุ

“จะเข้าไปแล้วนะค้า~” โยโกะแกล้งตะโกนขออนุญาตเข้าไปและยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ เล่นกับใครไม่เล่นนะป้า!

ข้างในตัวบ้านไม่มีใครอยู่ แต่เฟอร์นิเจอร์ข้าวของต่างๆ ยังคงอยู่ครบ แต่ด้วยความที่ไม่มีคนเข้ามาในนี้นานมากจึงทำให้มีฝุ่นจับไปทั่ว ณ ตอนนี้คือเวลาบ่ายโมงครึ่ง แต่บรรยากาศภายในบ้านมันช่างมืดหม่นราวกับอยู่ในเวลาใกล้พลบค่ำ

และกลิ่นไอของสัมภเวสีก็ลอยละล่องอยู่ทั่วบริเวณ เรียกว่าครอบคลุมทั้งบ้านเลยดีกว่า

โยโกะได้รับข้อมูลคร่าวๆ มาจากลูกค้า ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านให้เช่าโดยมีมนุษย์ป้าคนนั้นเป็นเจ้าของ เธอทำกิจการให้เช่าบ้านหลังนี้มาหลายปีจนมาเกิดเรื่องเมื่อสองปีก่อน เกิดเหตุฆาตกรรมภรรยาที่ตั้งครรภ์ ผู้ก่อเหตุคือสามีของผู้เสียชีวิต สาเหตุมาจากอาการคลุ้มคลั่งเมายาเสพติด ปัจจุบันคนร้ายก็ได้เสียชีวิตไปแล้วในเรือนจำ ส่วนป้าคนนั้นที่จ้างเธอมาเพราะต้องการยกบ้านหลังนี้ให้ลูกชายกับภรรยาของเขา แต่ทว่า ยังมีคนคอยพูดต่อๆ กันว่ายังคงเห็นผู้ชายคนนั้นวนเวียนอยู่บ้านไม่ยอมไปไหน วันดีคืนดีก็มายืนตากลมบนหลังคาบ้าน สร้างความหวาดกลัวให้กับผู้คนที่พบเจอ ชาวบ้านต่างกดดันให้ป้าแกต้องจัดการให้เรียบร้อย

มิน่า ความเศร้าโศกกับเสียงร้องไห้ถึงมีทั่วบ้าน

เอ๊ะ? เสียงร้องไห้?

เสียงร้องไห้ปริศนาดังเข้ามาให้โสตประสาทของเด็กสาว มันเป็นเสียงร้องของผู้ชาย ร้องไห้โหยหวนด้วยความทรมาณและปวดร้าว โยโกะตามรอยเสียงด้วยฝีเท้าย่องเบา เธอเดินตามไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าห้องน้ำที่มีประตูเปิดค้าง

ร่างดำทะมึนนั่งกอดเข่าหันหลังในอ่างอาบน้ำ เมื่อยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้ดังมากขึ้น ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกทุกขเวทนา

จู่ๆ ร่างวิญญาณสีดำนั่นก็เงียบเสียง หยุดความเคลื่อนไหว

เพียงเสี้ยววินาที ร่างดำทะมึนลุกขึ้นยืนและหันหน้ามาหาเธอ ทันใดนั้นมันก็พุ่งกระโจนเข้าหาพร้อมด้วยมีดเปื้อนเลือด มันอ้าปากคำรามและเหวี่ยงมีดลงมาหมายจะปักลงบนใบหน้าของโยโกะ!

เด็กสาวที่สัมผัสถึงสัญญาณอันตรายได้อยู่ก่อนแล้วจึงก้าวถอยออกมาตั้งหลัก เธอไม่รีรอดูท่าทีอะไรอีก เด็กสาวยกมือขวาตั้งฉาก นิ้วโป้ง นิวชี้และนิ้วกลางเหยียดตรง ส่วนอีกสองนิ้วที่เหลือม้วนเข้าใน โยโกะตั้งท่าในรูปแบบยิงปืน

เล็งระยะที่สามารถยิงนัดเดียวแล้วจอด…ด้วยมือของเธอเอง

ร่างผีร้ายที่ล้มชนผนังอยู่ก่อนหน้าก็ลุกขึ้นทั้งที่มือยังถือมีดอยู่ แม้แต่ตอนตายเป็นผีแล้วก็ยังถือมีดที่ฆ่าเมียตัวเองไว้แน่น มันมองเธอด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายและก้าวย่างสามขุมใกล้เธอขึ้นเรื่อย และเพิ่มความเร็วด้วยการกระโจนใส่เด็กสาวอีกครั้ง

โยโกะยกนิ้วขึ้นตามองศาที่เหมาะเจาะ ก่อนที่จะร่ายเวทและรวบรวมพลังส่งไปที่ปลายนิ้ว เมื่อปลายนิ้วอยู่ตรงกลางหน้าผากของมัน พลังเวทจึงสำแดงฤทธิ์

ปัง!!

ลูกกระสุนสีทองพุ่งออกมาจากปลายนิ้วโยโกะ มันพุ่งผ่านอากาศและฝังทะลุเข้าไปในหัวของผีร้าย เลือดดำสาดกระเซ็น หัวกะโหลกเปิดออกเพราะแรงกระแทกมหาศาลในระยะประชิด

ร่างผีร้ายนอนแน่นอยู่บนพื้น มีดที่มันเคยถืออยู่ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ว่ามันกระเด็นหายไปไหนแล้ว โยโกะไม่สนใจ ที่เธอกำลังจดจ่อในตอนนี้คือการเก็บกวาดให้เสร็จ

มือที่เคยยิงกระสุนพลังเวทไปผายออก กลางฝ่ามือเธอปรากฏเป็นลูกบอลขนาดพอดีมือลอยอยู่บนฝ่ามือเธอ มันทำมาจากผงทรายที่เปล่งประกายระยิบระยับ โยโกะจับลูกบอลทรายนั้นทั้งด้านล่างกับด้านบนด้วยสองมือและเปิดออก กลายเป็นครึ่งวงกลมที่สามารถประกบปิดกันได้ โยโกะกำลังจะทำการกักเก็บด้วยวิญญาณใส่ในลูกบอลผงทราย แต่ทว่า เธอเห็นดวงวิญญาณอีกดวงที่อยู่ในบ้านหลังนี้

ดวงวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์.

ผู้หญิงผมยาวในชุดสีขาวมองเด็กสาวจากมุมบันไดของบ้าน เธอคนนั้นมีหน้าตาที่ดูเป็นคนอ่อนโยน ใจดี มีเมตตาต่อทุกคน

หญิงสาวชุดขาวค่อยๆ เดินมายังร่างของผีตัวดำที่นอนบนพื้น เธอนั่งลงและยกหัวผีตัวนั้นวางบนตัก ถึงแม้ว่าเลือดดำของมันจะเปรอะเปื้อนชุดสีขาวสะอาดตานั่น แต่หญิงสาวชุดขาวคนนั้นก็ไม่มีท่าทีรังเกียจแต่อย่างใด

“เธอรักเขาเหรอ” โยโกะเอ่ยถาม

หญิงสาวชุดขาวยิ้มและพยักหน้าเป็นการตอบ

“ทั้งๆ ที่มันเป็นคนฆ่าเธอนะ!” เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรักผู้ชายที่ฆ่าเธอได้ลงคอ แม้แต่ตอนตายก็ยังคงอยู่เคียงข้างไม่ไปไหน มันมีดีอะไรถึงได้ยึดติดไม่ยอมไปเกิด

“ทำไมเธอยังคงยึดติดล่ะ?” โยโกะถามเธอด้วยคาดหวังไว้ว่าจะมีคำตอบกลับมา

แต่ไม่ หญิงสาวชุดขาวไม่ตอบสิ่งใด เธอก้มหน้าลงและมองหน้าของผีที่หนุนหัวนอนตัก หญิงสาวชุดขาวยิ้มให้สามีผู้เป็นที่รักทั้งที่น้ำตาก็ไหลอาบแก้มเช่นกัน

โยโกะจนปัญญาที่จะเกลี้ยกล่อมให้ผู้หญิงคนนี้ปล่อยวาง เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม ผู้หญิงคนนี้ก็คงจะรักสามีของเธอตราบจนชั่วฟ้าดินสลาย

“เธอจะไม่บอกฉันจริงๆ เหรอว่าทำไม?” โยโกะถามดวงวิญญาณบริสุทธิ์เป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ได้คำตอบกลับมาเป็นแค่รอยยิ้มอ่อนที่เด็กสาวไม่รู้ความหมายของมันเลย

โยโกะนั่งลงอยู่ในระดับเดียวกันกับหญิงสาวชุดขาว สองมือยังคงถือครึ่งวงกลม สองตาของเธอหลับลงราวกับตั้งสมาธิ เพียงไม่นานทั้งร่างผีผู้ที่เป็นสามีกับวิญญาณของภรรยาก็เข้าไปอยู่ในครึ่งวงกลมด้วยถูกการเปลี่ยนสภาพเป็นทรายสีดำกับสีขาว

โยโกะนำอีกครึ่งมาเป็นและกลายเป็นลูกบอกทรายทองดังเดิม เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น โยโกะจึงพ่นปากเป่าลมไปที่ลูกบอล ลมเพียงน้อยนิดแต่กลับพัดพาให้ลูกบอลทรายทองปลิวหายไปกลางอากาศจนไม่เหลือสิ่งใดอยู่บนมือของเธอ

จางสลายไปพร้อมกับบรรยากาศแสนเศร้าที่อึมครึม ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

ถือว่าภารกิจครั้งนี้ทำเอาเธอไปไม่ถูก

คนเราจะรักใครสักคนถึงขั้นที่ว่า ตายไปแล้วก็ยังรักอยู่เหรอ?

โยโกะเลิกคิดและหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินออกจากบ้าน แต่ทว่าสายตาของเธอเหลือบเห็นบางอย่างตั้งอยู่บนพื้น

มันเป็นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของเมื่อสองปีที่แล้ว มันจั่วหัวข่าวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมภรรยาของสามีผู้บ้าคลั่ง

โยโกะเปิดอ่านต่อในหน้าถัดไป เนื้อหาข่าวยาวพอประมาณแต่เธอก็ยืนอ่านจนจบ สรุปจับใจความได้ว่า

ผู้เป็นสามีได้กระทำการฆาตกรรมภรรยาที่ตั้งครรภ์ของตนด้วยความโกรธแค้น เพราะเขาเพิ่งมารู้ทีหลังว่า เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา

และอาการติดยาเสพติด มันก็เป็นแผนการที่ภรรยาแอบใส่ในอาหารทุกมื้อ เพื่อที่จะทำให้สามีคลั่งจนเขาไม่สามารถดูแลเธอได้ เพราะเธอจะได้ไปอยู่กับผู้ชายอีกคนที่เธอรัก

ภรรยาวางยาสามีมาโดยตลอดจนใกล้จะคลอด แต่ยิ่งทำยิ่งรู้สึกผิดต่อสามีมาขึ้นเรื่อยๆ เขาป่วยหนักอาการทรุดลงทุกวันเพราะผลของยา ในวันที่เธอรู้สึกผิดและอยากจะเลิกทำ ภรรยากลับเพิ่มปริมาณยาเสพติดจนหมดขวดโดยไม่รู้ตัว คงจะจำสลับกับเครื่องปรุงรส และเมื่อสามีทานอาหารมื้อนั้น นั่นจึงเป็นวันสุดท้ายที่ทั้งคู่มีชีวิตอยู่ เหตุด้วยคนรักอีกคนของภรรยามาที่บ้านและบอกความจริงเรื่องความสัมพันธ์ลับให้ผู้ก่อเหตุฟัง

ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์เราจะทำเรื่องโหดร้ายกันได้ลงคอ

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเขาเพราะรัก แต่อยู่เพราะความรู้สึกผิด

โยโกะวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าทีวีในห้องนั่งเล่น และเดินออกมาด้วยสภาพที่ซึม หน้าเคร่งเครียดเพราะเรื่องที่อ่านเมื่อครู่ทำเธอรู้สึกจุกอยู่ในอก

“เป็นไง กำจัดได้แล้วยัง?” มนุษย์ป้าคนเดิมกลับมาอีกครั้ง นั่นพอทำให้อารมณ์ของเธอกลับมาเป็นปกติ

“ก็งานง่ายค่ะ ไม่ต้องทำอะไรมากเลย เสร็จไว” ต่อให้เจอเรื่องหนักหน่วงแค่ไหน แต่เรื่องเชิดต้องมั่นไว้ก่อน จะได้ประกาศชัยชนะได้อย่างเต็มปาก “เราตกลงไว้ว่าไงคะนะคุณป้า?”

หญิงวัยกลางคนทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อคนอายุน้อยกว่าสองรอบพูดถึงข้อตกลงที่พูดกันไว้

“หนูก็ไม่รู้นะคะว่าบ้านหลังนี้จะกันผีได้นานเท่าไหร่” โยโกะแสร้งพูดให้คนฟังรู้สึกเครียด “หนูก็เป็นประเภทที่ทำครั้งเดียวแล้วจบ ไม่รับกำจัดผีที่เดิมด้วยสิ”

“เอาไป เงินค่าจ้าง” ในที่สุดมนุษย์ป้าก็ยอมจ่ายเงินให้เด็กสาวแต่โดยดี โยโกะรับมาและนับจำนวนเงินว่าเพิ่มเป็นสามเท่าตามที่สัญญาไว้หรือไม่

“ขอบคุณค่ะที่ใช้บริการหนู ขอให้อยู่บ้านหลังนี้ด้วยความร่มรื่นนะคะ ลาก่อนค่ะ” โยโกะโน้มหัวเป็นการบอกลาผู้ใหญ่ตามมารยาทและเดินออกไปด้วยความดีใจ เงินค่าขนมเพิ่มแล้ว! เย้!!!

เด็กสาวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อดูเวลา ตอนนี้เวลาบ่ายสามครึ่งแล้ว อุตส่าห์โดดมาตอนบ่ายโมงจนถึงตอนนี้ ให้กลับไปโรงเรียนก็ไม่มีประโยชน์อะไร กลับบ้านเลยน่าจะดีกว่า

โยโกะกลับจากที่ทำงานถึงบ้านด้วยรถไฟฟ้าใต้ดิน เพียงครึ่งชั่วโมงก็ถึงเขตที่บ้านของเธออาศัยอยู่

โยโกะเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมปลายสึงิซาวะไดซัง อยู่ชั้นปี 1 บ้านของเด็กสาวอยู่ด้านหลังโรงเรียนนี่เอง จึงไม่ต้องห่วงว่าเวลาไปโรงเรียนแต่จะเข้าสาย แต่เพราะความประมาทว่าบ้านอยู่ใกล้โรงเรียน โยโกะจึงตื่นสายเข้าโรงเรียนไม่ทันบ่อยๆ จนโดนครูฝ่ายปกครองคาดโทษไว้ว่าถ้าหากมาสายอีกก็จะให้ไปล้างห้องน้ำทุกห้อง! ทุกอาคาร!

โยโกะจึงไม่มาโรงเรียนสายเลยนับตั้งแต่นั้นมา

แต่ก็ไม่ได้ห้ามโดดเรียนนี่หว่า (. ❛ ᴗ ❛.)

ถ้าอยากกลับบ้าน ก็ต้องดูก่อนว่าเสืออยู่บ้านหรือเปล่า

โยโกะหลบหลังพุ่มไม้เพื่อดูว่าพ่อของเธอกลับมาที่บ้านหรือยัง เมื่อสอดส่องเรดาห์ ก็พบว่ามีรถยนต์คันหนึ่งจอดตรงโรงจอดรถข้างบ้านไว้แล้ว

แผนพัง! พ่อกลับมาแล้ว!

ในเมื่อแผนพังไม่เป็นท่า สถานที่เดียวที่จะกลับไปได้ก็คือโรงเรียนที่เธอโดดหนีมาเนี่ยแหละ ถ้าหากจะไปเที่ยวก็คงต้องถ่อขึ้นรถไฟอีก ขี้เกียจจะแย่

โยโกะเดินโต๋เต๋เข้าโรงเรียนโดยเข้าทางประตูด้านหลัง โชคดีที่ไม่มีอาจารย์สังเกตเห็นว่าเธอเดินเข้ามาจากข้างนอกจึงรอดตัวไป โยโกะเดินมาเรื่อยๆ จึงมาถึงสนามกีฬาด้านหลังอาคาร เด็กสาวเห็นฝูงคนยืนมุงดูบางอย่างจึงแทรกเข้าไปดู

“ทาคางิ ชมรมกรีฑากับอิตาโดริ ม.ต้นนิชิจะแข่งกันล่ะ!”

หืม? อาจารย์ทาคางิจะแข่งกับนักเรียนเหรอ?

“ประเภทล่ะ?” เสียงนักเรียนคนหนึ่งถามคำถามที่ตรงใจโยโกะพอดี

“ทุ่มน้ำหนัก”

โด่ ละนึกว่าวิ่งแข่ง

“ดูนั่น!”

ผู้เข้าแข่งขันคนแรกคืออาจารย์ทาคางิ เขาโยนลูกได้ไกลถึง 14 เมตร เสียงฮือฮาดังเกรียวกราวและตั้งคำถามกันว่าผู้ชายที่ชื่ออิตาโดริจะทำได้รึเปล่า?

“โอ้โห ไกลมาก!”

“สุดยอด ทาคางิยังแจ๋วอยู่เลยไม่ใช่เหรอ! จะทำยังไงอิตาโดริ!”

อิตาโดริหยิบลูกทุ่มน้ำหนักขึ้นมาและเอ่ยถาม

“นี่ๆ วิธีโยนไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ โยนไปตามเรื่องได้มั้ย?” โยโกะอยากตบหน้าผากเมื่อได้ยิน โธ่เอ๊ย เมื่อกี้อาจารย์เขาก็โยนให้ดูแล้ว ทำไมไม่จำ!

ถ้าไม่ถามนายก็จะโยนแบบโยนโบว์ลิ่งใช่มั้ย!?

“หือ? เอาเถอะ ตอนนี้ไม่จับฟาวล์ด้วยเรื่องนั้นหรอก” เมื่ออาจารย์พูดดังนั้น อิตาโดริจึงเริ่มตั้งท่าโยนลูกทุ่มน้ำหนักตามแรงที่มี โดยที่อาจารย์ทาคางิทำหน้ายิ้มมุมปากไปล่วงหน้าแล้ว

เสียงลูกทุ่มน้ำหนักกระทบเหล็กดังไปทั่วบริเวณ ทุกคนรวมถึงโยโกะตาค้างเมื่อเห็นจุดที่ลูกทุ่มน้ำหนักไปตกได้ไกลที่สุด

จุดตรงประตูโกลด์ฟุตบอล ระยะห่างจากจุดโยนประมาณ 30 เมตร

อาจารย์ทาคางิตาเบิกกว้างเมื่อเห็นลูกทุ่มน้ำหนักติดอยู่ระหว่างโครงเหล็กประตูโกลด์ฟุตบอล มีควันขึ้นลอยเป็นหลักฐานว่าแรงที่ส่งลูกทุ่มน้ำหนักนั้นมีมากแค่ไหน

“ฉันชนะแล้ว” อิตาโดริประกาศชัยชนะของตน “ไปนะอาจารย์ ผมมีธุระ แต่ก็โยนได้สวย” ชายหนุ่มกล่าวลาอาจารย์และเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนของเขา

อาจารย์ทาคางินิ่งค้างเป็นรูปปั้นไปแล้ว พวกเด็กเกรียนจึงยกกล้องถ่ายรูปและโพสต์ท่ากวนๆ กันสนุกสนาน

โยโกะตัดสินใจกลับบ้านทันที เวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่ก็ห้าโมงเสียแล้ว เธอกลับบ้านตอนนี้พ่อก็คงไม่ว่าอะไร

จังหวะที่โยโกะเดินผ่านกลุ่มคน เด็กสาวสัมผัสได้ถึงพลังเวทบางอย่างที่มันแข็งแกร่งมาก จนเธอต้องหันกลับไปมอง

ผู้ชายหัวแหลมๆ คนนี้เหรอ ไม่ใช่คนของโรงเรียนเราแน่…

โยโกะพินิจมองบุคคลที่เรียกความสนใจเธอจากด้านหลัง ก็อยากเห็นหน้าแต่ก็ไม่รู้จะบอกเขาว่ายังไง เขายืนดูอยู่เพียงไม่นานก็ออกจากไป โยโกะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของเขาเท่านั้น

เด็กสาวมองตามไปจนเขาลับสายตาเธอ ที่มองเขาคนนั้น เธอไม่ได้มองแบบรู้สึกพิศวาสอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะพลังเวทที่อยู่ในตัวของเขามันมีเยอะมากจนแค่เดินผ่านก็รู้สึกได้

แต่เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่่อยกับโยโกะอยู่แล้ว บางครั้งเธอจะเดินผ่านคนมีพลังเวทแล้วจะรู้สึกกระตุก เหมือนขั้วพลังของเธอและอีกคนมาชนกัน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บตัวแต่อย่างใด

โยโกะเลิกให้ความสนใจและมุ่งหน้าเดินทางกลับบ้าน กระเป๋านักเรียนเธอเก็บไว้ที่บ้านตอนพ่อไม่อยู่จึงไม่ขึ้นอาคารเรียนไปเอาสิ่งของอะไรอีก

ต่างคนต่างแยกย้ายไปตามทางของตน

เวลาผ่านไปในวันเดียวกัน จนถึงเวลาที่ยามค่ำคืนมาเยือน

มันก็เป็นคืนที่ปกติ โยโกะอยู่ในห้องนอนที่ชั้นสองของบ้าน เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนเด็กสาวจึงกดปิดไฟและเตรียมตัวนอน แต่ว่า

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวบ้านของเธอ

“อะไรน่ะ?” โยโกะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ความสงสัยถ่างตาให้เปิดขึ้น เมื่อเด็กสาวเลิกผ้าม่านออกและดูออกนอกหน้าต่าง ก็เห็นว่าตึกเรียนของโรงเรียนมีควันลอยฟุ้ง และมีสัตว์ประหลาดตัวเท่ายักษ์กำลังไต่ตึกไล่ตามอะไรบางอย่างที่อยู่ในอาคาร!

และเธอก็เห็นผู้ชายคนนั้นที่สนามกีฬา ส่วนอีกคนก็…

อิตาโดริ!?

เขามาทำอะไรที่นี่!?

 

 


 

#ถ้ายาวไปไรท์ขอโทษรีดด้วยนะคะ เราชินแบบนี้ แง 

#บทพูดของตลค.ออฟฟิลเชียลเราจะอิงตามจากมังงะนะคะ อาจจะมีบทพูดไม่ตรงกับในอนิเมะบ้าง


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

212 ความคิดเห็น

  1. #8 pitchypai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 23:57

    ที่นี่มีศาลไหมครับ

    #8
    2
    • #8-1 June_moon(จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2564 / 23:59
      นั่นหมอปลา! 🤣🤣🤣
      #8-1
    • #8-2 pitchypai(จากตอนที่ 1)
      18 มกราคม 2564 / 00:02
      555555😂😂
      #8-2
  2. #6 Beer25462546 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 15:14

    อ่านเพลินมากติดตามครับ
    #6
    1
    • #6-1 June_moon(จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2564 / 15:45

      ขอบคุณค่ะ ♥️♥️♥️
      #6-1
  3. #5 พี่ชายสามตา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 09:53

    ยาวกำลังดีเลย!!
    #5
    1
    • #5-1 June_moon(จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2564 / 12:12
      ดีใจที่ชอบน้า 💞
      #5-1
  4. #4 pinkle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 08:42

    สนุกมากค่ะะะ
    #4
    1
    • #4-1 June_moon(จากตอนที่ 1)
      17 มกราคม 2564 / 12:11
      แงงง ขอบคุณค่ะ! ♥️
      #4-1