[END] GOT7; BNior/BNyoung PRE CLINIC

ตอนที่ 26 : ` preclinic ♡ ::: 20 (End) (rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    1 ก.ค. 61


20












ผ่านมาห้าวันแล้วหลังจากที่เรื่องร้ายๆ ผ่านไป คังชียอนและพรรคพวกถูกดำเนินคดีตามกฎหมายและคงต้องไปชดใช้กรรมในคุกอีกเป็นเวลานานเพราะแต่ละคดีที่พวกเขาทำไว้นั้นเป็นคดีใหญ่และมีโทษร้ายแรง



อิมแจบอมที่แขนหักได้รับอนุญาตให้หยุดเรียนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ตามที่ใบรับรองแพทย์กำหนด เขาใช้เวลาว่างจากการเรียนในการเลี้ยงยูคยอมแทนการอ่านหนังสืออย่างที่เคยทำ ส่วนจินยองยังมีเรียนบ้างในบางวันแต่ก็ไม่ได้หนักอะไรมากสำหรับเขา และในพรุ่งนี้จินยองก็จะโดดวิชาวรรณกรรมที่ไม่มีควิซหรือเช็คชื่อเพื่อพายูคยอมไปสวนสนุก เนื่องจากสัญญากับเด็กน้อยไว้ตั้งแต่ก่อนออกค่ายอาสา



จริงๆ ก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด พวกเขาก็ยังดำเนินชีวิตตามปกติเหมือนก่อนหน้านี้ ที่เปลี่ยนก็มีแค่สองอย่าง หนึ่ง อิมแจบอมกลับมาแต่งตัวแบบคนปกติ เรื่องนี้สร้างความแตกตื่นให้กับคณะแพทยศาสตร์ยิ่งกว่าตอนนิทรรศการภาพของจินยองเสียอีก สอง พัคจินยองแทบจะเป็นง่อยอยู่แล้วเพราะคุณนักศึกษาแพทย์ชั้นพรีคลินิกปีสุดท้าย อยู่ๆ ก็มาดูแลเขาออกนอกหน้า ทำตัวเป็นสารถีรับส่งเขาทุกวันทั้งๆ ที่แขนเดี้ยงไปข้างหนึ่ง วันนี้ก็เช่นกัน



รอนานหรือเปล่า วันนี้รถติด” แจบอมเอ่ยขึ้นเมื่อจินยองขึ้นมานั่งที่ที่นั่งข้างคนขับ วันนี้คุณน้าจุนซูที่เพิ่งกลับจากฝรั่งเศสมารับยูคยอมที่หยุดเรียนไปอยู่ด้วยตั้งแต่เช้า จินยองเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้แม่ของเขาฟัง ยกเว้นเรื่องยูคยอมเป็นใคร ท่านเลยให้ยูคยอมหยุดเรียนเพราะเด็กเล็กๆ แบบนี้ควรจะได้พักฟื้นฟูสภาพจิตใจหลังจากเจอเรื่องร้ายๆ แบบนั้นมา



เพิ่งเลิก วันนี้อาจารย์ปล่อยช้า



หิวหรือเปล่า



นิดหน่อย ว่าแต่นายไม่เจ็บแผลหรือไงขับรถรับส่งฉันทุกวันเนี่ย” จินยองบ่นขึ้น เขาก็บ่นแบบนี้ทุกวัน แต่คุณสารถีหน้าหล่อกลับดูไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด



ผมขับได้น่า ผมถนัดซ้าย ไม่ได้ใช้แขนขวาสักหน่อย” แจบอมตอบด้วยท่าทีสบายๆ จินยองได้แต่กลอกตาแล้วตะโกนในใจดังๆ ว่าตอนเปลี่ยนเกียร์นายไม่ใช้มือขวาหรือไงวะ



เอาที่นายสบายใจเถอะ



อยากกินอะไรล่ะ จะได้แวะก่อนกลับคอนโด” วันนี้มาแปลก ปกตินึกอยากกินอะไรก็กิน ไม่เคยถามความเห็นจินยองสักคำ ในเมื่อแจบอมคิดจะทำตัวแปลกๆ จินยองก็จะทำตัวให้แปลกยิ่งกว่า อิอิ



ไม่เอาอะ อยากให้นายทำให้กิน



อ..อะไรของคุณ ผมทำเป็นที่ไหน



เหรอ แล้วตอนที่ฉันเพิ่งทำโปรเจคเสร็จใครทำกับข้าวทิ้งไว้แล้วบอกว่าซื้อมานะ ใครกันไหนๆ แบมแบมก็หลุดปากมาแล้ว ขอใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อยเถอะ ไม่ได้อยากกินกับข้าวฝีมือหมอนี่อีกเลยจริงๆ ไม่เลยสักนิด



เฮ้ย...



ยอมรับมาซะเถอะคุณนักศึกษาแพทย์ แบมแบมหลุดมาหมดแล้ว ฮ่าๆ” หน้าอิมแจบอมตอนนี้นี่มันตลกจริงๆ ถ่ายรูปเก็บไว้แบล็คเมล์ดีกว่า



เวรกรรม



ทำให้จินยองกินหน่อยน้าพี่แจบอมจินยองว่าก่อนจะเอาหัวไปไถที่ต้นแขนของคนที่กำลังขับรถอยู่ บอกแล้วไงว่าถ้าอิมแจบอมทำตัวแปลก เขาก็จะทำตัวแปลกยิ่งกว่าน่ะ



เฮ้ย เล่นอะไรของคุณเนี่ย บอกดีๆ ก็ทำให้กินน่า เดี๋ยวรถคว่ำตายพอดี



แชะ!



หน้านายโคตรตลกเลยอิมแจบอม ลงรูปนี้ไปในอินสตาแกรมเรตติ้งต้องดีแน่นอน” จินยองก็ยังคงเป็นจินยอง ยอมรับกับตัวเองได้ แต่จะบอกให้แจบอมรู้ไม่ได้!



จะบอกอะไรให้นะว่าที่เซลฟี่ตัวเองกับคุณสารถีไปลงเนี่ยเพราะหมอนี่ชักจะมีคนกรี๊ดเยอะไปแล้ว แค่เอาใบรับรองแพทย์ไปยื่นที่คณะวันเดียว สาวๆ กรี๊ดจนคนเอารูปไปลงเพจคิ้วบอยของมหาลัย เพราะฉะนั้นลงรูปให้พวกนางอิจฉาเล่นดีกว่า อยากจะลงแคปชั่นพวกเธอน่ะทำไม่ได้แบบฉันหรอกแต่ก็ไม่ได้ เดี๋ยวอิมแจบอมจะรู้ตัว ไม่ได้ๆ เดี๋ยวไม่คูล



นี่คุณ” หลังจากที่รถเงียบไปพักหนึ่งแจบอมก็เอ่ยขึ้น



ว่า?”



ไม่รู้ว่าคุณรู้ตัวหรือเปล่า แต่นี่จีบอยู่นะ



อะไรเล่า! ขับรถไปเลย!!” อยู่ๆ ก็มาพูดตรงๆ แบบนี้ ไม่คิดว่าจะเขินบ้างหรือไงเล่า โอ๊ย ทำไมวันนี้แอร์รถไม่ค่อยเย็น อิมแจบอมลืมเช็คน้ำยาแอร์แน่ๆ ว่าไหม?











จินยองเข้าไปเก็บสัมภาระในห้องตัวเอง จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆ (ในความคิดของตัวเอง) ก่อนจะไปนั่งรอแจบอมทำกับข้าวให้กินอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ที่จริงก็อยากจะช่วยอยู่หรอก แต่คนโดนสั่งให้พักเบื่อไม่มีอะไรทำเลยอยากทำเองทั้งหมด ไม่ได้เจียมตัวเองเลยว่าแขนเดี้ยงอยู่ พอบ่นก็เถียงว่าแขนที่หักคือข้างขวา ตัวเองถนัดซ้าย จินยองก็เลยยอมแพ้ เอาที่คุณนักศึกษาแพทย์สบายใจ อยากทำอะไรก็ทำ เขาก็ได้แต่จัดเตรียมจาน ช้อนส้อม ตักข้าวแล้วก็รินน้ำใส่แก้ว เหลือแต่งานง่ายๆ ให้ทำ ก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วนี่นะ กับข้าวก็ไม่ต้องทำเอง ชีวิตดี๊ดีย์อ่ะ *ทำเสียงแบบไอซ์ ปรีชญา*



คนที่ไม่มีอะไรทำได้แต่ไถโทรศัพท์ตัวเองไปเรื่อย ไม่ค่อยได้ทำแบบนี้เท่าไหร่หรอกเพราะเขาไม่ใช่คนติดโทรศัพท์ เพื่อนๆ และครอบครัวก็รู้กันดีว่าถ้ามีเรื่องด่วนให้โทรหา แต่เมื่อกดเข้าอินสตาแกรมเพราะแจ้งเตือนมันเยอะเหลือเกินก็พบว่ารูปของเขานั้นมีแต่คอมเม้นต์เต็มไปหมด พอดูรูปแล้วก็อดหน้าร้อนขึ้นมาไม่ได้ อิมแจบอมเล่นพูดมาตรงๆ แบบนั้น มันเขินนะเว้ย



เป็นอะไรทำไมหน้าแดงแจบอมที่ทำกับข้าวเสร็จก็ยกกับข้าวมาวางตรงหน้าคนที่นั่งกดโทรศัพท์ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจินยองหน้าแดง ตาคมเหลือบไปเห็นอินสตาแกรมที่คนหน้าแมวแท็กเขามา



เปล๊า ไม่มีอะไร



แหน่ะ เห็นนะว่าดูรูปที่ตัวเองลงอยู่ เขินอะดิ



อิมแจบอม!!” จินยองได้แต่ครวญครางในใจ อย่ามาสู่รู้ได้ไหมเนี่ย แบบนี้มันยิ่งเขินนะ ฮือ



ไรอะ เมื่อกี้ยังเรียกพี่แจบอมอยู่เลย ไหนเรียกให้ฟังอีกทีสิ๊



ไหนบอกว่าจีบไงวะ นี่มันกวนประสาทชัดๆ” แจบอมได้แต่ยิ้มขำคนที่เขินจนหน้าแดงหูแดงไปหมด เพิ่งรู้ว่าลูกแมวก็ขี้เขินแบบนี้เหมือนกันแฮะ



โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วครับพี่ไม่แกล้งแล้ว



“...” จินยองกำลังจะเถียงว่าแบบนี้มันไม่แกล้งยังไงวะแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะคนตัวสูงตักข้าวมาป้อนให้ถึงปาก อยากจะเล่นตัวอีกหน่อยหรอก แต่ว่ากลิ่นแกงเขียวหวานมันหอมเกินไป เขาบ่นอยากกินมาหลายวันแล้ว แต่แบมแบมก็ไม่ว่างพาไปกินสักที เพราะฉะนั้นนาทีนี้ของกินสำคัญกว่านะทุกคน



อร่อยไหม” อิมแจบอมเอ่ยถาม เขาไม่เคยทำอาหารไทยมาก่อน แต่เห็นเจ้าตัวอยากกินเลยลองทำดู



อื้อ อะอ่อย” จินยองตอบทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก



ไม่เคี้ยวให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดเดี๋ยวก็สำลักแจบอมบ่น



ทำไมไม่กินเล่า นั่งจ้องอยู่ได้



ก็รอจินยองป้อนไง เนี่ยแขนใช้ได้ข้างเดียว เมื่อยจะตายอยู่แล้ว” จินยองได้แต่เบะปาก เขาขอให้ขับรถให้หรือไงกัน จะช่วยก็ไม่ยอมให้ช่วย แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปเพราะจะทำให้เสียน้ำใจกันเปล่าๆ เขาไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นสักหน่อย แต่อย่างที่แบมแบมกับยองแจเคยบอกแหละ ถ้าเขาไม่เห็นว่าใครสำคัญกับตัวเองก็พูดร้ายๆ ใส่แบบไม่ไตรตรองไปแล้วล่ะ



อะไร ไม่ป้อนอะ ถนัดซ้ายไม่ใช่หรือไง แขนซ้ายก็ใช้การได้นี่” แต่จินยองก็ยังเป็นจินยองคนปากแข็งอยู่วันยันค่ำนั่นแหละนะ



นะ” จินยองเห็นสายตาอ้อนๆ ก็ใจอ่อน มือปางตักข้าวพร้อมกับไปจ่อที่ปากของคนตรงหน้า



ยิ้มอะไรเล่า กินเองเลย” จินยองตักข้าวเข้าปากตัวเองแก้เขินแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่สนใจคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะหึๆ ในลำคออีก แค่นี้ก็เขินจะแย่ มองหน้าต่อก็เขินจนไม่เป็นอันทำอะไรต่อพอดีน่ะสิ



Knock! Knock!



เสียงเคาะประตูทำให้คนที่หยอกล้อกันอยู่เมื่อสักครู่ละสายตาจากจานข้าวแล้วหันไปสนใจเสียงนั้นแทน เจ้าของห้องอย่างอิมแจบอมเดินไปส่องจาแมวที่ประตูเพื่อดูว่าใครมาหาเขาในเวลานี้ ก่อนจะพบว่าคนที่มาหาเขาคือท่านอาเชอร์ ผู้ดูแลยูคยอมคนนั้นนั่นเอง



เข้ามาก่อนสิครับเจ้าของห้องผายมือเชิญแขกคนสำคัญให้เข้ามาในห้อง



ขอบคุณครับ เจ้ายูคยอมไปไหนล่ะ



วันนี้แม่ผมมารับไปอยู่ด้วยน่ะครับ ท่านเพิ่งกลับมาจากปารีส” จินยองตอบ



ทานข้าวก่อนไหมครับแจบอมถามขึ้น



ไม่ละครับ ผมมีธุระต่อ



อ่า...ครับ



เหลือเวลาอีกแค่สองวัน พวกคุณรู้ใช่ไหม



ครับ” จินยองตอบเสียงเบา



พรุ่งนี้หลังจากคุณกลับจากสวนสนุก บริวารของผมจะไปที่บ้านแม่ของคุณจินยอง เพื่อให้เรื่องยูคยอมมีคนรู้น้อยที่สุด เขาจะไปในรูปแบบญาติตัวจริงของยูคยอมพร้อมเอกสารยืนยันนะครับ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ช่วยบอกคุณแม่ของคุณแต่เนิ่นๆ ด้วยนะครับ



ครับ



งั้นผมขอตัวก่อน สวัสดีครับคุณแจบอม คุณจินยอง” แจบอมเดินไปส่งอาเชอร์ที่หน้าประตูก่อนจะหันไปมองคนที่ต่อสายหาแม่ตัวเองด้วยความเป็นห่วง



แม่ครับ...



(ว่าไงลูก ทำไมเสียงอ่อยๆ)



ญาติของยูคยอมติดต่อผมมาครับ เขาต้องการยูคยอมคืน



(…)



เขาตามหายูคยอมมาเป็นปีแล้ว



(ว่าไงนะ! ญาติจริงหรือเปล่า ไม่ใช่พวกขบวนการลักพาตัวเด็กใช่ไหม) คิมจุนซูถามอย่างตกใจ เธอไม่ไว้ใจว่าจะเป็นญาติตัวจริง สมัยนี้ขบวนการค้ามนุษย์มีหลากรูปแบบมาหลอกเรา



เขาติดต่อผมผ่านคุณอาเชอร์ ตำรวจที่ช่วยตามหายูคยอมน่ะครับ



(ใจเย็นๆ นะลูก ค่อยๆ คิด)



พรุ่งนี้เย็นๆ เขาจะเข้ามาที่บ้านเราครับ



(ทำใจให้สบายนะจินยอง พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับยูคยอมให้เต็มที่ เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยว่ากันนะลูก)



ครับแม่



ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ แจบอมเดินมาแตะไหล่แคบของจินยองที่กดวางสายจากแม่ตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆ ราวกับจะปลอบ เขาทำใจเรื่องนี้มาตลอด พอเอาเข้าจริงๆ ก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี แต่ก็ยังดีกว่าตอนแรกที่รู้ว่ายูคยอมต้องกลับไป ไม่รู้ว่าคนอื่นเชื่อไหม แต่เขาเชื่อว่ายูคยอมจะมาเกิดเป็นลูกเขาในอนาคตจริงๆ



พี่ไม่ชอบน้ำตาของจินยองเลยแจบอมจับตัวคนเป็นน้องให้หันมาหาก่อนจะส่งมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ ทั้งๆ ที่ตาคมก็มีน้ำตาคลออยู่เหมือนกัน จินยองกอดคนเป็นพี่แน่น ใบหน้าหวานซบกับหน้าท้องของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่เป็นเหมือนที่พึ่งของเขามาตลอดตั้งแต่ยูคยอมถูกจับตัวไป แม้ว่าจะเข้มแข็งแค่ไหนแต่น้ำตาของแจบอมไหลออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว



พี่แจบอม...จินยองก็ไม่ชอบน้ำตาของพี่เหมือนกันจินยองผละออกจากอ้อมกอดแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คนตรงหน้า



อย่าคิดมากเลยนะแจบอมรั้งคนตัวเล็กกว่าเข้าสู่อ้อมกอดจนจมอก



อื้อ จะพยายาม



ดีมากไอ้ตัวดื้อ



ไม่ดื้อสักหน่อย นายนั่นแหละดื้อ!” เจ็บแขนแล้วก็ยังฝืนใช้อยู่นั่นแหละ คิดว่าเขาไม่รู้หรือไงว่าเจ็บน่ะ จินยองได้แต่วนมาบ่นเรื่องเดิมในใจ



เด็กดื้อต้องโดนทำโทษ



อะไรของน...” ยังพูดไม่ทันจบคนตัวสูงก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากสีเชอรี่ของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา



แจบอมกดจูบซ้ำๆ จนจินยองยอมเผยอปากให้ลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานภายในก่อนจะเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กของอีกคนอย่างชำนาญ จินยองไม่ค่อยอยากยอมรับตัวเองเท่าไหร่หรอกว่าที่ไม่ปฏิเสธจูบของคนตรงหน้าเหมือนครั้งแรกเพราะเขารักผู้ชายคนนี้เขาแล้ว



อือ...” จินยองกระตุกชายเสื้อของอีกคนเพื่อบอกว่าเขาเริ่มขาดอากาศหายใจ



แจบอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่ก็ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่างแก้มนิ่มและซอกคอขาวของอีกคน จะว่าเขาฉวยโอกาสก็ได้ แต่เขาเชื่อว่าวิธีนี้คือวิธีเดียวสามารถทำให้จินยองเลิกนึกถึงเรื่องยูคยอมกำลังจะจากไปได้ดีที่สุด



ไม่จีบแล้วได้ไหม คบกันเลยเหอะ



ย่าห์!! อิมแจบอม











เย้ สวนสนุกๆ” เด็กชายยูคยอมเอ่ยอย่างร่าเริงแม้ว่าในใจของเขาจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เขารู้ดีอยู่แล้วว่ากำลังจะต้องกลับในไม่กี่วัน เยรินและท่านอาเชอร์สื่อสารกับเขาทางจิตตลอดหลังจากที่กลับมาจากโกดังร้านวันนั้น



ใจเย็นๆ ลูกหมี วันนี้แดดร้อนใส่หมวกก่อนครับ” แจบอมย่อตัวลงก่อนจะสวมหมวกแก๊ปให้ยูคยอมที่ดูตื่นเต้นกับเครื่องเล่นหลากหลายที่อยู่ด้านหลังประตูสวนสนุกที่มีลักษณะคล้ายปราสาทนั่น



ก็คยอมตื่นเต้นนี่ฮะอัปป้า~”เด็กน้อยตอบอย่างอารมณ์ดี



น้อยๆ หน่อยเจ้าเปี๊ยก อยู่ตรงนี้กับอัปป้าก่อนนะ เดี๋ยวออมม่าไปซื้อตั๋วก่อน



ฮับ



ดูลูกด้วยนะพี่แจบอมแม้จะเขินๆ แต่ก็เลือกที่จะพูดออกไปแบบนั้น นี่เป็นการไปเที่ยวด้วยกันแค่สามคนครั้งแรก และคงจะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ยูคยอมจะกลับไปยังที่ของเขา จินยองกับแจบอมเลยตกลงกันว่าวันนี้จะทำให้ยูคยอมรู้สึกว่านี่คือครอบครัวที่แท้จริงของเขามากที่สุด



รีบไปซื้อเถอะ ตอนนี้คนยังไม่เยอะ เดี๋ยวพี่ดูลูกเอง



เพียงไม่นานจินยองก็กลับมาพร้อมกับตั๋วสำหรับผู้ใหญ่สองใบและตั๋วสำหรับเด็กหนึ่งใบ อาจเพราะตอนนี้สวนสนุกเพิ่งเปิดคนเลยไม่เยอะมากจนต้องต่อคิวนานๆ เพื่อซื้อบัตร จินยองและแจบอมจับมือเล็กของเจ้าลูกหมียูคยอมคนละข้างก่อนจะเดินเข้าไปภายในสวนสนุก



อยากไปตรงไหนก่อนครับแจบอมหันไปถามเด็กน้อยที่ร้องให้พามาเที่ยวสวนสนุก



อยากเล่นม้าหมุนฮะ



โอเค งั้นไปกันเลย



เย้











เวลาล่วงเลยผ่านไปจนคล้อยบ่าย สามพ่อแม่ลูกเล่นเครื่องเล่นไปหลายอย่างจนเหนื่อยเลยตัดสินใจแวะพักใต้ร่มไม้ในโซนสวนยุโรป ก่อนหน้านี้ไม่นานพวกเขาเพิ่งกินมื้อเที่ยงไป แต่กลับรู้สึกหิวราวกับอดข้าวมาทั้งวัน โดยเฉพาะเจ้าลูกหมียูคยอมที่ร้องจะกินนู่นกินนี่เกือบตลอดเวลา



ออมม่า อยากกินไอติมง่า



เมื่อกี้เราเพิ่งกินน้ำแข็งไสไปนะยูคยอม อัปป้ายังอิ่มอยู่เลย” แจบอมเอ่ยท้วง



อยากกินง่า



พอก่อนเจ้าหมี ออมม่าก็อิ่ม ไม่ไหวแล้วครับ



ง่า



สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับสู่โซน Europe Adventure ค่า เนื่องจากวันนี้เรามีกิจกรรม Photo Hut นะคะ ขอเชิญน้องๆ หนูๆ หรือครอบครัวมาแข่งกันถ่ายรูปโพลารอยด์ตามโจทย์ที่ทางเรากำหนดให้ได้มากที่สุดภายในเวลาครึ่งชั่วโมง ผู้ชนะจะได้ของรางวัลเป็นบัตรทานไอศกรีมฟรีไม่อั้นจากร้านของสวนสนุกค่า” พนักงานของสวนสนุกประกาศออกไมค์หลังจากที่จัดซุ้มเสร็จ เรียกความสนใจให้ผู้คนได้ไม่น้อย



ว้าว” ยูคยอมตาลุกวาวทันทีเมื่อได้ยินว่ามีของรางวัลเป็นไอศกรีมไม่อั้น



นอกจากนี้เรายังมีรางวัลพิเศษด้วยนะคะ รูปไหนที่ได้รางวัลป็อปปูลาร์โหวตจะได้ไอศกรีมฟรีสามสกูปค่า



ไง สนไหมเจ้าหมี” จินยองถามเด็กน้อยที่เพิ่งงอแงอยากกินไอศกรีมเมื่อสักครู่ เขามั่นใจว่ายังไงยูคยอมก็จะตอบตกลงแน่นอน เรื่องของกินน่ะเจ้าเด็กนี่สู้ไม่ถอยอยู่แล้ว



สนฮะ!!



งั้นเอาเลย ถ้าชนะจะกินเท่าไหร่ก็ได้ เอาที่สบายใจเลย



พี่สาวคนสวยค้าบ ผมอยากเล่นฮะ” จินยองเริ่มสงสัยนิดหน่อยว่าไอ้ท่าทางเจ้าชู้ประตูดินนี่ได้จากใครมา เพราะเขาก็ไม่เคยทำแบบนั้น แจบอมเองก็ไม่ค่อยสนใจโลกเท่าไหร่ ต้องเป็นไอ้พี่แจ็คสันแน่ๆ เลย



สวัสดีจ้าหนุ่มน้อย ชื่ออะไรเอ่ย



ชื่อยูคยอมฮะนี่อัปป้ากับออมม่า



โอเคค่ะ ตอนนี้เรามีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดเจ็ดครอบครัวนะคะ นี่คือโจทย์ที่ทั้งเจ็ดทีมจะต้องทำนะคะ พร้อมหรือยังคะ



พร้อมค้าบ/ค่าเด็กๆ เอ่ยเจื้อยแจ้ว เป็นภาพที่น่าเอ็นดูไม่น้อย



ถ้าพร้อมก็เริ่มได้เลยค่ะ











เวลาผ่านไปจนครบครึ่งชั่วโมงตามที่ทางสวนสนุกกำหนด ตอนนี้พวกเขาหมดหวังไปแล้วว่าจะชนะเพราะว่าไม่สามารถถ่ายรูปได้ครบตามโจทย์ที่ได้รับมา เนื่องจากแจบอมที่แขนหักไม่สามารถทำบางท่าได้ แต่พวกเขาก็ถ่ายรูปไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วรูปหนึ่งใบถูกเลือกสำหรับนำไปใช้โหวตรูปที่ถูกใจนักท่องเที่ยวมากที่สุดแล้วด้วย เจ้าลูกหมีเป็นคนเลือกเองเลยล่ะ อย่างน้อยพวกเขาก็สามารถลุ้นรางวัลป็อปปูลาร์โหวตได้น่ะนะ



เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ผลโหวตและผลการตัดสินใจจากกรรมการอยู่ในมือของดิฉันแล้วค่ะ เราจะเริ่มจากทีมที่ถ่ายรูปได้มากที่สุดเป็นอันดับสามก่อนนะคะ และทีมที่ได้อันกับสามก็คือ...ครอบครัวของน้องโซฮเยค่า



เย้” เด็กผู้หญิงตัวเล็กกระโดดอย่างดีใจ เพราะถึงแม้จะไม่ได้ที่หนึ่งแต่ก็ได้รางวัล



ทีมที่ได้อันดับสองได้แก่...ครอบครัวของน้องจองกุกค่า



“...เย้” เด็กน้อยหน้ากระต่ายทำหน้างงไปสักพักก่อนจะทำท่าดีใจออกมา เหมือนเจ้าตัวประมวลผลช้าไปสักหน่อย เรียกเรียงหัวเราะและสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูได้ไม่น้อย



เด็กๆ นี่น่ารักจังเลย ฉันอยากมีลูกขึ้นมาเลยค่ะ แต่อันดับแรกคงต้องหาสามีก่อน



ฮ่าๆ” ทุกคนหัวเราะกับมุขตลกของพิธีกรสาว



ในที่สุดก็มาถึงรางวัลที่ทุกคนรอคอยค่ะ ผู้ชนะของเราในวันนี้ได้แก่...



“…”



ได้แก่...ครอบครัวน้องแทฮยองค่า รับไปเลยวอยเชอร์จากร้านไอศกรีม



เย้ น้องวีทำได้แล้ว~”เด็กน้อยหน้าตาน่ารักเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระโดดไปมาด้วยความดีใจ ส่วนเจ้าลูกหมียูคยอมก็ยิ้มยินดีให้กับทุกคนโดยไม่แสดงอาการเสียใจหรืออิจฉาแม้แต่น้อย



สำหรับทีมที่แพ้ก็ไม่เป็นไรนะคะ เรายังเหลือรางวัลป็อปปูลาร์โหวตได้แก่...



“…”



ครอบครัวน้องยูคยอมค่าเจ้าลูกหมียูคยอมยิ้มแป้นก่อนจะวิ่งเข้าไปหาพิธีกรสาว รูปที่ยูคยอมเลือกไปก็คือรูปที่เจ้าตัวกำลังยิ้มจนตาหยีอยู่ตรงกลางและมีจินยองกับแจบอมหอมแก้มยุ้ยคนละฝั่ง



ขอเชิญครอบครัวน้องยูคยอมถ่ายรูปในท่าเดิมอีกครั้งนะคะ เป็นที่ระลึกค่า” จินยองและแจบอมนั่งลงข้างเจ้าลูกหมีที่ยืมยิ้มแป้นอยู่ด้วยความเขินอายเล็กน้อยก่อนจะฝั่งจมูกลงที่แก้มยุ้ย



สาม



สอง



หนึ่ง



แชะ!



ทันทีที่ตากล้องกำลังจะกดถ่าย เจ้าลูกหมียูคยอมก็เลื่อนหน้าออกมายืนยิ้มแป้นอยู่ด้านหลังของจินยองกับแจบอมเล็กน้อย ทำให้ริมฝีปากของทั้งสองคนแตะกันในวินาทีที่ช่างภาพกดถ่ายรูปพอดิบพอดี จากที่เขินอายอยู่แล้วก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่



ร้ายนักนะเจ้าหมีจินยองกระซิบอย่างคาดโทษก่อนจะฟัดแก้มยุ้ยทั้งสองข้าง



น่ารักจริงๆ เลยค่า มารับวอยเชอร์ไปเลย ทานให้อร่อยนะคะแจบอมรับวอยเชอร์จากพิธีกรมาก่อนจะพาสองแม่ลูกไปร้านไอศกรีมของสวนสนุก











และแล้วช่วงเวลาที่จินยองและแจบอมไม่อยากให้มาถึงก็มาจนได้ คุณอาเชอร์เดินนำผู้ชายคนหนึ่งที่ดูภูมิฐานเข้ามาภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลปาร์ค ที่มีจุนซู จินยอง แจบอม และยูคยอมนั่งอยู่ก่อนแล้ว



สวัสดีครับ นี่คุณเจฮยองครับ



สวัสดีครับ



อาเจฮยอง!!” เจ้าหนูยูคยอมเอ่ยอย่างตื่นเต้นก่อนจะปีนไปนั่งตักของคนที่ถูกเรียกว่าอา คิมจุนซูถึงกับพูดไม่ออก หลานของเธอถึงกับปืนไปบนตักของอีกฝ่ายด้วยความสนิทสนมขนาดนี้ ไม่ต้องมีเอกสารใดๆ มายืนยันก็รู้ว่าเขาคือญาติของยูคยอมจริงๆ



อาขอโทษครับ ขอโทษที่มารับช้าแบบนี้



คิดถึงจังฮะ” เจ้าตัวเล็กเบะปาก



นี่เป็นเอกสารยืนยันครับว่าผมเป็นน้องชายของพ่อยูคยอมจริงๆ ส่วนนี่ใบแจ้งความคนหายเมื่อปีก่อน ปีที่แล้วผมพายูคยอมกลับมาจากอเมริกาเพื่อจัดการเรื่องพาสปอร์ต ขากลับสนามบินคนเยอะมากทำให้พลัดหลงกันน่ะครับ” เจฮยองยื่นหลักฐานทั้งหมดให้จินยองและอธิบายทุกอย่างให้ฟัง ซึ่งเจ้าตัวก็รับมาแล้วพลิกอ่านคร่าวๆ เพราะรู้แก่ใจดีกว่าความจริงแล้วเป็นอย่างไร



คงเป็นกังวลมากเลยใช่ไหมครับจินยองถาม เขาได้แต่ห้ามไม่ให้เสียงตัวเองสั่น



ครับ แต่ผมโล่งใจมากเมื่อรู้ว่าคุณรับแกมาเลี้ยง ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้วุ่นวายครับ ผมตามหาที่สถานสงเคราะห์หลายแห่งทั่วเกาหลีมาตลอดแต่ไม่พบ จนมาเจอที่เขตจุงว่าพวกคุณรับเขามาเลี้ยง ขอบคุณนะครับ



ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราเองก็รักแกเหมือนลูก แล้วหลังจากนี้คุณจะพายูคยอมกลับอเมริกาเลยเหรอครับแจบอมที่เห็นอีกคนทำท่าเหมือนจะร้องไห้เลยเป็นคนถามเสียเอง



ก็คงต้องแบบนั้นครับ ครอบครัวของผมอยู่ที่นู่น ตั้งแต่พี่ชายกับพี่สะใภ้ผมจากไป เราก็ย้ายไปอยู่ที่นู่นกันหมด



ต้องคิดถึงมากแน่ๆ เลยจินยองเอ่ยเสียงเบา



ถ้าพอมีเวลาผมจะพาแกมาเยี่ยมพวกคุณครับ



ขอบคุณมากนะครับจินยองได้แต่เอ่ยขอบคุณแม้จะรู้ว่ายูคยอมจะไม่กลับมาอีกแล้วจนกว่าจะถึงแปดปีข้างหน้า



พวกคุณคงลำบากใจ ไม่ได้เตรียมใจอะไรเลย พรุ่งนี้เย็นๆ ผมจะมารับยูคยอมแล้วกันนะครับ



“...”



คงดีกว่าถ้าคุณจะได้ใช้เวลากับเขาอีกสักวัน



ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริงๆ” จุนซูเอ่ยพลางมองลูกชายตัวเองด้วยความสงสาร จินยองพยายามแล้วที่จะกลั้นน้ำตา แต่มันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แจบอมก็เช่นกัน











วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ยูคยอมจะอยู่ที่นี่ในฐานะมนุษย์ วันนี้และท่านอาเชอร์ท่านเทพที่ลงมายังโลกมนุษย์ด้วยตัวเองในฐานะอาเจฮยองเพื่อมารับยูคยอมและเยรินกลับสวรรค์หลังจากที่ปล่อยให้เทวดาและนางฟ้าทั้งสองตนอยู่บนโลกมนุษย์มาตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา



วันนี้คุณอาจะมารับที่นี่ตอนหกโมงเย็นนะยูคยอม อยากไปไหนหรือเปล่า” หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ จินยองก็เอ่ยถามราวกับจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนี้ เขาต้องทำเป็นเหมือนไม่เป็นอะไรเพื่อให้คนที่กำลังจะจากไปรู้สึกสบายใจมากขึ้น



ไม่ฮะ อยากอยู่กับออมม่าอัปป้าทั้งวันเลย อัปป้าจะมากี่โมงฮะ



อีกสักพักก็คงมาแล้วล่ะเมื่อวานหลังจากที่อาเชอร์พาอาของยูคยอมกลับไปไม่นาน แจบอมก็ขอตัวกลับบ้านบ้าง เพราะเจ้าตัวไม่ได้กลับบ้านนานแล้วเหมือนกัน



แล้วไม่อยากอยู่กับน้าแบมบ้างเหรอครับแบมแบมที่เดินเข้ามาในบ้านโดยมีมาร์คเดินตามหลังมาเอ่ยถามเด็กน้อยอย่างแง่งอน เพราะว่าไปอเมริกากับมาร์คนานเกินสองสัปดาห์เลยไม่มีโอกาสได้เจอเจ้าเด็กหมียูคยอม กลับมาก็เกิดเรื่องอีก ไม่รู้ว่าลืมหน้าเขาไปหรือยัง



อยากสิฮะ คิดถึงน้าแบมกับลุงมาร์คที่สุดเลยฮะ



ไหนมาให้กอดหน่อยเร็วมาร์คอ้าแขนข้างหนึ่งรอให้เจ้าเด็กน้อยวิ่งมากอดตนซึ่งยูคยอมก็ไม่ขัดขืน ส่วนอีกข้างก็ดึงแบมแบมที่พยายามขืนตัวเองไว้เข้าไปกอดด้วย แม้ว่าปกติมาร์คจะเป็นคนเงียบๆ แต่ก็ไม่เคยรำคาญเด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย ตอนที่เขารู้ว่ายูคยอมถูกจับตัวไปก็ตกใจและเป็นห่วงไม่น้อย



มากอดบ้างสิครับ ลุงแจ็คสันก็คิดถึงยูคยอมน้าแจ็คสันที่เดินเข้ามาพร้อมยองแจเอ่ยขึ้น



คยอมคิดถึงลุงแจ็คกับน้ายองแจเหมือนกันฮ้าบ



ไม่ หยุดเลยไอ้พี่สั้น ให้ผมกอดยูคยอมก่อน ลูกหมีของน้า คิดถึงจังเลย ช่วงนี้ออมม่าเลี้ยงดีใช่ไหมครับแก้มถึงกลมแบบนี้” ยองแจเอ่ยแซวก่อนจะอุ้มยูคยอมที่วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาตนขึ้นมาและหอมแก้มเจ้าตัวเล็กไม่หยุดจนเจ้าตัวหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความจั๊กจี้ ส่วนแจ็คสันก็ยังเป็นแจ็คสัน ใช้จังหวะตอนที่อีกคนกำลังเพลิดเพลินกับการฟัดเจ้าตัวเล็กทำเนียนดึงทั้งน้าทั้งหลานเข้ามากอด



ย่าห์! ปล่อยเลยยองแจคนขี้โวยวายก็ยังเป็นคนขี้โวยวายละนะ เท่านั้นไม่พอยังตีคนเนียนดังป้าบ



อัปป้ามาแล้ว!เจ้าลูกหมีว่าจบก็ดิ้นจะลงจากอ้อมแขนของคนเป็นน้า พอถูกปล่อยให้เป็นอิสระยูคยอมก็วิ่งไปหาคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทันที แจบอมยิ้มขำให้เด็กตัวเล็กก่อนจะอุ้มเจ้าตัวขึ้นมาด้วยแขนที่ยังใช้การได้



คราวหลังค่อยๆ วิ่งก็ได้นะเจ้าหมี เดี๋ยวก็หกล้ม” จินยองที่นั่งมองอยู่นานเอ่ยขึ้น วิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ตลอดจนเขาปวดหัวแทนคนบนสวรรค์ อยู่บนนั้นจะซนแค่ไหนกันนะ



ฮี่ๆ ก็คิดถึงอัปป้าด้วยนี่



น้อยๆ หน่อยยูคยอม เจออัปป้าอยู่ทุกวันยังจะมาคิดถึงอะไรอีก” จินยองเอ่ยอย่างหมั่นไส้



ยูคยอมลูก มาหายายหน่อยเร็ว” คิมจุนซูเดินมาเรียกหลานชายสุดที่รักให้มาหาตน เนื่องจากตัวเขาและสามีก็อยากใช้เวลาอยู่กับหลานด้วย เดี๋ยวเย็นๆ ทั้งคู่ก็ต้องบินไปญี่ปุ่นเพื่อทำงานด่วนที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงกว่า ขอใช้เวลากับหลานสักหน่อยแล้วกัน



ฮะ



พี่ยองแจ เดี๋ยวนี้เขาแทนตัวกันว่าอัปป้า ออมม่าด้วยว่ะ” หลังจากที่แม่ของจินยองและเจ้าหนูยูคยอมพากันออกไปจากห้องนั่งเล่น แบมแบมก็เอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องของตนทันที



นั่นดิ โลกงี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูแล้วเนี่ย วันก่อนลงรูปคู่ในอินสตาแกรมด้วยอะ” ยองแจผสมโรง



เงียบไปเลยพวกนายน่ะ ทีตัวเองไปกับเขาถึงแอลเอกับฮ่องกงฉันยังไม่พูดอะไรสักคำ” ไม่พูด แต่แซะด้วยสายตาตลอดเวลา แค่นั้นเอง



ยังไงอะพี่แจบอม จริงจังกับพี่ชายผมแค่ไหน



จริงๆ พี่ก็ขอจินยองเป็นแฟนแล้วนะ แต่ไม่ยอมตกลงสักทีอะ



ร้ายนี่หว่าเพื่อน ไม่จีบหน่อยเหรอ” แจ็คสันเอ่ยแซวบ้าง



การกระทำขนาดนี้กูว่าไม่ต้องจีบแล้วไอ้แจ็ค ข้ามไปแต่งงานเลยยังได้ ฮ่าๆ” มาร์คที่ปกติไม่ค่อยพูดเอ่ยแซวบ้าง จินยองอายจนแทบอยากจะมุดดินหนีแล้วตอนนี้



ทำไมไม่ตอบตกลงอะ เล่นตัวอยู่ได้” ยองแจตีไหล่เพื่อนตัวเองก่อนจะยิ้มล้อๆ



ย่าห์! ชเวยองแจ มันเจ็บนะ



เขินแล้วโมโหกลบเกลื่อนอีกแล้วอะจินยองแจบอมเอ่ยก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างกวนๆ คนตัวขาวได้แต่ฟึดฟัดอย่างขัดใจก่อนจะจ้ำอ้าวออกไปจากห้องนั่งเล่น เรียกเสียงหัวเราะให้คนที่เหลือไม่น้อย



ตามไปง้อเถอะพี่แจบอม” แบมแบมเอ่ยแม้จะยกตลกกับพี่ชายตัวเองไม่หาย











จินยอง แจบอม และหนูน้อยยูคยอมนอนเล่นกันอยู่ในห้องนอนของจินยอง หลังจากที่เจ้าลูกหมีวิ่งเล่นกับลุงๆ น้าๆ จนเหนื่อยก็ขอนอนพัก พ่อและแม่ของจินยองเดินทางไปสนามบินเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนแรกจินยองตั้งใจจะพายูคยอมไปส่งท่านทั้งสองที่สนามบินด้วย แต่เพราะแม่ของเขากลัวทำใจไม่ได้เลยขอไปกันเองสองคนดีกว่า แบมแบมขอกลับไปต่อโมเดลให้เสร็จ ส่วนยองแจเองก็ถูกโทรตามให้ไปช่วยงานที่ร้าน แบมแบม ยองแจ มาร์ค และแจ็คสันเลยต้องจำใจลาเจ้าหนูยูคยอมตั้งแต่ตอนนี้เพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเอง



ยูคยอม ออมม่ากับอัปป้ามีอะไรจะให้” จินยองเรียกให้เด็กน้อยที่นอนแผ่อยู่กลางเตียงลุกขึ้นมาหาตนกับแจบอมที่นั่งดูหนังอยู่ที่โซฟาในห้องนอน



ค้าบ~”



นี่อัลบั้มรูปของเรานะ อัปป้าไปอัดมาให้



พวกเรารู้นะว่านายคงมองจากบนนั้นได้ แต่อยากให้เก็บไว้” จินยองเอ่ยพลางอุ้มยูคยอมขึ้นมานั่งบนตัก



ฮะ จะเก็บไว้อย่างดีเลย



อย่าไปซนอีกล่ะ คราวหน้าไม่รู้ท่านเทพจะส่งเราไปที่ไหนแล้วนะเจ้าหมี” แจบอมเอ่ยก่อนจะลูบหัวทุยเบาๆ



ไม่ซนแล้วล่ะฮะ



คิดถึงออมม่ากับอัปป้าด้วยนะ ถ้ามันคือเรื่องจริงอีกแปดปีเจอกัน



เดี๋ยวๆ แปดปีอะไรแจบอมเอ่ยอย่างงงๆ



ยูคยอมบอกฉันตั้งแต่วันแรกที่เจอกันว่าอีกแปดปีข้างหน้า เขาจะมาเกิดเป็นลูกของเรา” จินยองหันไปตอบคน



ลูกของผมกับคุณ?”



ใช่แล้วฮะ



งั้นเรียนจบแต่งงานเลยไหมจินยองแจบอมถามด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม



อะไรของนาย ให้ฉันตกลงคบกับนายก่อนเถอะ



ยูคยอม ช่วยอัปป้าหน่อยสิลูก



อีกไม่นานหรอกฮะเด็กน้อยยิ้มตาหยี ยูคยอมเข้าใจว่าออมม่าของเขาชอบเล่นตัว แต่อีกเดี๋ยวก็เลิกวางฟอร์มแล้วล่ะ



มากอดหน่อยสิเจ้าหมียูคยอมถูกจินยองกอดแน่น



อัปป้ากอดด้วยซี่เมื่อลูกพูดแบบนี้ก็เข้าทาง แจบอมที่ตั้งใจจะรวบตัวสองแม่ลูกมากอดอยู่แล้วก็วาดแขนกอดทั้งสองคนแน่น



ต้องคิดถึงแน่ๆ เลยจินยองเอ่ยทั้งๆ ที่หน้ายังซบอยู่กับไหล่กว้างของแจบอมที่กอดเขาอยู่



อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองดีๆ นะฮะ อัปป้า ออมม่า คยอมจะคอยมองอยู่บนนู้น



ไม่ต้องห่วงนะ อัปป้าจะดูแลออมม่าอย่างดีเลย



ออมม่าก็จะดูแลอัปป้าอย่างดีใช่ไหมฮะ



แน่นอนอยู่แล้ว” จินยองตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง











เวลาอันแสนมีความสุขนั้นช่างแสนสั้น สุดท้ายเวลาคุณเจฮยองก็มารับยูคยอมกลับสวรรค์ จินยองพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ให้ยูคยอมเห็น



ขอบคุณที่ดูแลเขามาตลอดนะครับ



ไม่เป็นไรครับ พวกเรายินดี” จินยองเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่สดใสเหมือนทุกที



คงถึงเวลาที่พวกเราต้องไปแล้ว



ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ” แจบอมเอ่ยและประสานมือตัวเองเข้ากับมือของอีกคน ซึ่งจินยองก็รับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของอีกคน



แปดปีไม่นานหรอกครับเจฮยองเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะหายวับไปพร้อมกับเด็กชายผู้เป็นที่รัก



ฮึก...” จินยองที่ถูกรวบตัวมากอดปล่อยโฮออกมาทันที ใบหน้าสวยซบลงกับไหล่กว้างของเจ้าของอ้อมกอด แจบอมเองก็หลับตาลงและซบหน้ากับกลุ่มผมนิ่มอย่างแผ่วเบา นักศึกษาแพทย์กลั้นน้ำตาตัวเองไว้เพื่อเป็นที่พึ่งให้อีกคน แม้ว่าเขาจะอยากร้องไห้มากแค่ไหนก็ตาม



พี่แจบอม...” เมื่อน้ำตาหยุดไหล จินยองก็ผละออกจากอ้อมกอดและเงยหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้า



หืม ว่าไงครับ



ถ้าผมตอบตกลง ดูแลผมให้ดีนะ



ที่ผ่านมาก็ดูแลอย่างดีไม่ใช่หรือไง



ผมรู้ตัวว่านิสัยตัวเองไม่น่ารักหรอก อย่าเบื่อผมนะ



นี่ จะบอกอะไรให้นะ นอกจากพี่น่ะ ไม่มีใครทนนายได้หรอก” แจบอมเอ่ยล้อๆ



อิมแจบอม!!” คนอุตส่าห์พยายามซึ้ง เขาสัญญากับเจ้าลูกหมีว่าจะตอบตกลงเป็นแฟนกับแจบอมเมื่อเจ้าตัวกลับไป



ล้อเล่นน่า



หงึ” ริมฝีปากอิ่มเบะเมื่อโดนขัดใจ



เป็นแฟนกันนะจินยองอ่า



อื้อ ตกลง” แจบอมก้มหน้าประทับจูบที่ริมฝีปากสีสด



แล้วสรรพเสียงก็เงียบหายไป











ปีต่อมา



ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วที่การผ่าคลอดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี จินยองยังคงหลับไหลเพราะฤทธิ์ของยาสลบ แต่อีกสักเดี๋ยวก็คงจะตื่น ส่วนเจ้าลูกหมียูคยอมยังน่ารักน่าชังเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน



อือ...น้ำหน่อยครับ” อิมแจบอมได้ยินดังนั้นจึงลุกไปรินน้ำมาให้ภรรยา ก่อนจะกดออดเรียกพยาบาลเพื่อแจ้งว่าภรรยาของเขาฟื้นแล้ว



ร่างกายปกติดีนะครับ ไม่มีอาการแทรกซ้อน พักสักคืนก็กลับบ้านได้แล้วครับ เอาเลขที่บัญชีมาด้วยนะไอ้น้อง เดี๋ยวโอนเงินรับขวัญหลานไปให้” แพทย์หนุ่มเอ่ยก่อนจะหันไปบอกกับแจบอมอย่างอารมณ์ดี แม้ว่าทั้งรุ่นน้องและภรรยาจะบอกว่าแค่เขาทำคลอดมาปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกก็เพียงพอแล้วก็ตาม ทำคลอดน่ะมันหน้าที่ของหมอ แต่รับขวัญหลานน่ะมันความต้องการของลุง



นี่ค่ะคุณแม่ น้องอารมณ์ดีมากเลยค่ะ”



พยาบาลสาวส่งเด็กน้อยในแปลเด็กให้กับจินยอง ตอนแรกเจ้าหนูยูคยอมกำลังหลับสบายเชียวล่ะ แต่พอได้ยินเธอกับเพื่อนพยาบาลคุยกันว่าจะย้ายยูคยอมไปห้องพิเศษเพราะคนเป็นแม่ฟื้นแล้วเท่านั้นแหละ ลืมตาแป๋ว หัวเราะอ้อแอ้มาตลอดทาง



“ไงครับยูคยอม~” จินยองรับเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมอกด้วยแขนเดียว น่ารักเหมือนเดิมเลยน้าเจ้าหมี คงความหมีไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเลย



แอ้~” มือน้อยทั้งสองยกขึ้นกลางอากาศเหมือนพยายามจะคว้าอะไรสักอย่าง แจบอมเลยส่งมือตัวเองไปจับมือข้างหนึ่งของลูกไว้ ซึ่งเจ้าตัวก็หัวเราะชอบใจ แต่ก็ยังคงใช้มืออีกข้างหนึ่งคว้าอากาศจนคนเป็นแม่ทำหน้าฉงน



ลองเอามือให้ลูกจับสิ” จินยองทำตามที่สามีแนะนำ



คิก~” เด็กน้อยหัวเราะร่าก่อนจะดึงมีน้อยของตัวเองเข้าหากันทำให้มือของพ่อและแม่ถูกดึงเข้าหากันไปด้วย



น่าชังจริงๆ เจ้าลูกหมีของอัปป้า” อิมแจบอมเอ่ยก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มยุ้ยๆ ฟอดใหญ่โดยที่ไม่ลืมหันมาหอมแก้มอิ่มของภรรยา



ไหน ยูคยอมหลานยาย โอ้โฮ น่าเกลียดน่าชังจริงลูก” คิมจุนซูที่บินตรงมาจากปูซานเป็นคนแรกที่มาเยี่ยมเจ้าหนูยูคยอมและคุณแม่ตัวขาว



คนอื่นๆ ล่ะจ๊ะ



พ่อผมกำลังมาครับ ส่วนแจ็คสันกับมาร์คจะมาพรุ่งนี้ครับ รุ่นพี่ยูมีจะมาหลังจากผ่าตัดเสร็จครับแจบอมเป็นคนตอบ



หมอมาตรวจหรือยังจ๊ะ



เรียบร้อยแล้วครับ



มาถ่ายรูปกันหน่อยเร็ว ทั้งสามคนเลย



แจบอมปรับเตียงให้คุณแม่นั่งสบายขึ้น ก่อนจะลดเหล็กกั้นข้างเตียงลงและขึ้นไปนั่งพื้นที่ว่างข้างๆ คุณแม่มือใหม่ ทั้งสามคนยิ้มให้กล้องจนตาปิด คุณพ่อคุณแม่มือใหม่รู้สึกเหมือนกำลังจะสำลักความสุขตาย



ให้ตายสิ ตั้งแต่เกิดมาวันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดเลย











#พี่บีพคน
รีไรท์แล้วนะคะ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

1,024 ความคิดเห็น

  1. #1021 GPAPP1362 (@GPAPP1362) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:11

    คครอบครัวอบอุ่น น้ารักมากเลยยย

    #1021
    0
  2. #1010 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20
    น้องงมาแล้ว
    #1010
    0
  3. #991 tiktaka (@tiktaka) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 17:32

    ครอบครัวอบอุ่น

    #991
    0
  4. #953 dear1093 (@dear1093) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 14:19

    เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ค่อนข้างถูกใจสุดๆฉากมาม่าก็ไม่รุนแรงเกินไปแถมจินยองก็ไม่ใช่ตัวถ่วงอีกด้วย ชอบค่ะ
    #953
    1
    • #953-1 nxmecha (@Jun_Owon) (จากตอนที่ 26)
      18 ตุลาคม 2561 / 17:54
      ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ 💗💗 ดีใจที่ชอบนะคะ เรื่องนี้คาแรกเตอร์จินยองเป็นคนไม่ยอมคน ทำอะไรได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว เราตั้งใจวางคาแรกเตอร์แบบนี้ ถ้าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จะแปลกมากเลยค่ะ 😂 ส่วนเรื่องดราม่า ตอนแรกก็คิดว่าจะให้ทะเลาะกันแรงๆ ดีมั้ย แต่คิดอีกทีแค่พระนายทะเลาะกันก็ค่อนเรื่องแล้วค่ะ ส่วนตัวคิดว่าการจากลาของตัวละครเศร้ากว่าดราม่าแบบทะเลาะกันอีก ;-;
      #953-1
  5. #938 aboutkluay0206 (@aboutkluay0206) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 03:41
    น้องกลับมาแล้ววว นึกว่าต้องรออน้องนานเลย
    #938
    0
  6. #908 dbsgsjg7 (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:39
    อบอุ่นหัวใจอ่ะ จะร้องแล้วววววว
    #908
    0
  7. #873 KAMEWz (@kamewz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 23:45
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆ เลยค่ะ เเต่ก็ทำให้น้ำตาซึมได้ ตอนเจ้าลูกหมีต้องกลับบ้านไป
    #873
    0
  8. #864 pa rang (@prangkii) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 17:07
    น่ารักจังเลย ฮืออออ
    #864
    0
  9. #802 TulliyaChulsuwan (@TulliyaChulsuwan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:57
    คิดถึงมากเลยยย ชอบตอนจบนะคะ
    #802
    0
  10. #801 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 14:10
    ลูกหมีมาแล้วววววว
    #801
    0
  11. #800 NizzNene (@singlenene) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 11:03
    คิดถึงจัง ใจหายเลยอ่าา
    #800
    0
  12. #799 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 08:06
    หมีคยอมมมม
    #799
    0
  13. #798 Yerinsan (@Ayaseyue) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 08:01
    คิดถึงเจ้าหมีแน่ๆ ยังไงก็ได้เจอกันนะ
    #798
    0
  14. #797 fafa_ro (@fafa_ro) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 03:23
    เป็นฟิคเรื่องนึงในใจเลยยน่าาไรต์ ขอบคุณไรต์มากๆๆเลยยที่แต่งเล่าเรื่องราวที่ดีๆๆแบบนี้ สู้ๆๆต่ออไปปน่าาค่า
    #797
    0
  15. #796 krikri888 (@krikri888) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:39
    น่ารักกกกจังงเลยค่ะ 
    ในที่สุดยูคยอมก็ได้กลับมาอยู่กับ
    อัปป้ากะอมม่าอีกครั้งงง 

    ขอบคุณไรท์มากนะคะที่เขียนฟิคน่ารักๆมาให้พวกเราอ่าน ขอบคุณมากกค่ะ
    #796
    0
  16. #795 ibezem (@swnpss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:31
    เเละเเล้วก็อยู่ด้วยกันเเบบมีความสุขขขขข -////- ความเเฟมิลี่ 
    #795
    0
  17. #794 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:00
    น่ารักกกก ดีต่อใจ สุดท้ายแล้วก็เป็นจริง ^^ ยูคกลับมาเจออมม่าอัปป้าอีกครั้ง
    #794
    0
  18. #793 _babyMARK_ (@Flipple_pond) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:27
    จบแล้วววว อบอุ่นหัวใจมากเลย ยิ้มตามเลยยย
    #793
    0
  19. #792 Littlenerdgirl (@Littlenerdgirl) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 20:19
    แง้งง จบแล้ว ชอบมากๆเลยค่า ยูคยอมคลอดแล้ววว ดีใจจ สู้ๆนะคะไรท์ รอสเปอยู่น้า
    #792
    0
  20. #791 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 17:03
    เจ้าลูกหมีกลับมาแล้ววววว ฮืออออออออ ดีใจจางงงงง
    #791
    0
  21. #790 piggy bank (@na--) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:56
    กรี๊ดดดดดดดดด ได้ผลโหวตตามที่เราหวังไว้เล้ยยยยยย น่าเสียดายจัง จบซะล้าาาาา แต่ไม่เป็นไร เรารอสเปเชี่ยลอิอิ ชอบมากเลยค่ะชอบทุกตัวอักษรทุกตัวตั้งแต่อ่านมา ส่วนเรื่องใหม่เราตามอ่านแน่นอนค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการเขียนงานเขียนเรื่องนี้และเรื่องต่อๆไปค่ะ ไฟว์ติ้ง!! (ง*-*)ง
    #790
    0
  22. #789 เดร (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:33
    งื้ออออออ แฮปปี้แล้วน้าาาาา

    เจ้าหมีกลับมาแล้ว ^___^
    #789
    0
  23. #788 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:15
    งืออออ แปดปีแปปเดียวจริงๆๆ เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ววว
    #788
    1
    • #788-1 nxmecha (@Jun_Owon) (จากตอนที่ 26)
      23 เมษายน 2560 / 16:21
      อัพครบแล้วนะคะ อ่านใหม่หน่อยน้า เมื่อกี้กดเซฟผิดค่ะ5555
      #788-1
  24. #786 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:32
    8 ปีมันแป๊บเดียวอย่าร้องไปเลยนะ จินยอง มีความสุขและยิ้มเยอะๆ แล้วลูกจะกลับมาหาอีกครั้ง
    #786
    0
  25. #785 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 12:30
    โอ้ยยน อยากวาร์ปไปอีกแปดปีเลยค่ะ ฮืออออออ T-T
    #785
    0