confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 8 : กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ม.ค. 62






22.23 : “ภูมิ”




22.32 : “ว่า”




22.34 : “พน.กูไม่ว่างอะ ซ้อมทั้งวันเลย แล้ววันอาทิตย์กูมีแข่งบอลตอนเย็น”




22.37 : “อ้าว แล้วเจเจอะ”




22.40 : “ไปดึกๆวันอาทิตย์ได้ปะ”




22.43 : “ถ้าไม่ทันอะ”

            “เดี๋ยวมึงก็เหนื่อยอีก”




22.47 : “นั้นดิ กูก็กลัวจะเป็นงั้น”




เป็นงี้ทุกที เวลาจะนัดกันไปไหนต้องมีอะไรมาทำให้ล่มบ้างละ ทั้งที่ผมกับมันกว่าจะหาเวลาตรงกันได้นี่ยากมาก แล้วนี่ก็นัดกันพรุ่งนี้แล้ว ยังไม่แน่นอนเลย




22.50 : “เสียใจ”

           “กูกับบอลเลือกไร”




ผมแกล้งนอยส์ใส่มัน แล้วก็ถามแบบเอาแต่ใจตัวเองด้วย




22.53 : “เลือกทั้งคู่”




ฮ่าฮ่าฮ่า อย่างน้อยมันก็ยังเลือกผมล่ะวะ









วันอาทิตย์



ผมตื่นมารอไอเหนือตั้งแต่เที่ยง แต่ก็คิดว่าไหนๆก็ว่างแล้ว ก็ไปดูรอดูมันเตะบอลเลยดีกว่า




12.45 : “ไอเหนือ แดกข้าวปะ”

           “เดี๋ยวกูไปดูมึงเตะบอลก็ได้”




12.46 : “กูอยู่หนามบอลแล้วอะ แดกข้าวแล้วด้วย”




12.47 : “งั้นกูไปดูมึงเตะได้ปะ”




12.50 : “แดดมันร้อนนะ เดี๋ยวมึงบ่น”




เออก็จริง แดดร้อนขนาดนี้ ถ้าผมไปนั่งรอมันนานขนาดนั้นผมคงนั่งบ่นมันไม่หยุดแน่




12.52 : “งั้นกูนอนอีกรอบก็ได้ เสร็จแล้วทักมาละกัน”




12.54 : “เค”




ผมอ่านแชทมันเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนต่อ ผมนอนได้ทั้งวันอยู่แล้ว








14.03 : “เสร็จยัง”




ผมทักไปถามเพราะนอนไปตื่นนึงแล้ว




14.07 : “หิวข้าว”



14.09 : “มึงไปกินก่อนเลย”



14.12 : “กูนอนอีกรอบก็ได้ รอมึง”



14.20 : “ไม่แน่กูอาจไม่ไป”

           “ไม่ไหว เมาแดด”



14.22 : “เอ้า เนี่ยไง เราเป็นคนแบบนี้ไง”

           “พอนัดไว้แล้วเป็นแบบนี้ เสียใจวะ”



14.25 : “กูจะตาย”



14.27 : “ตายไปเลยสัส”



14.30 : “มึงไปแดกข้าวก่อนดิ”



14.32 : “ไม่แดก เพื่อนเบี้ยวนัด หงุดหงิด”



14.34 : “555555 เกินไป”



มันคงคิดว่าผมพูดเล่น แต่ผมหงุดหงิดจริง ผมเลยตัดสินใจนอนอีกรอบ








17.45 : “อยู่ไหน”











18.30 : “บ้าน”



18.37 : “กว่าจะตอบ”



18.38 : “ก็พึ่งตื่น”

           “มึงปล่อยให้กูนอนทั้งวัน ใจร้ายสัส”



18.40 : “กูผิดอ่อ”



18.43 : “แดกข้าวยัง”



18.47 : “แดกละ”



...



โห ผมอุตส่านอนรอมันทั้งวัน กะว่ามันเลิกแล้วจะไปกินข้าวด้วยกัน แต่มันหนีไปกินก่อนผมเนี่ยนะ เข้าใจว่าไม่ได้บอกให้รอ แต่.. มันน่าหงุดหงิด




18.49 : “เออแหม่ง”

           “ไม่ต้องไปไหนละ”

           “นอนวนไป”




ผมตอบแบบโมโห




18.50 : “ก็มึงตอบช้าอะ”




18.50 : “ก็นอนรอมึงอะ”




18.53 : “ผิดอีก”




18.53 : “เออมึงแหละผิด”




18.54 : “เออๆ เคเลย”




มันตอบแบบนี้ก็คงโมโหผมเหมือนกัน แทนที่จะรอผมบ้าง แต่ผมไม่สนแล้ว ผมทักหาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่เป็นสายเหล้ายาปลาปิ้งด้วยกันบ่อยๆ




19.00 : “อยู่ไหนวะ”




19.07 : “บ้าน”




19.07 : “กูอยากแดกเหล้า ออกปะ”




19.08 : “เอาดิ ร้านเดิมปะ”



19.08 : “เออ ชวนคนอื่นด้วย”



19.09 : “ได้ เจอกัน”




เมื่อผมนัดกับเพื่อนเสร็จก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะออกจากบ้าน ไม่รู้ทำไมว่าผมโกรธมันแล้วถึงอยากกินเหล้า แต่อารมณ์ตอนนั้นผมโมโหมันมากจริงๆ





ผมแต่งตัวเสร็จกำลังจะออกจากบ้าน




19.34 : “จะไปมั้ย”

           “มารอหน้าบ้านเลย”




ไอเหนือส่งข้อความมา ผมไม่รู้ว่ามันจะง้อหรืออะไร แต่ผมนัดเพื่อนไว้แล้ว



19.35 : “กูกำลังจะออก”



ผมตอบตามความจริง ไม่ได้จะออกไปรอมัน แต่จะไปตามนัดเพื่อน




19.36 : “เออๆ เดี๋ยวไป”




19.37 : “กูจะไปxxxxx” (ชื่อร้านเหล้าแห่งหนึ่ง)




19.38 : “แต่กูมีแข่งเกมส์ตอน 2 ทุ่มอะ”




โอ้ให้ตายเหอะ นี่มึงอยากมาหากูจริงๆป่าววะ ถ้ามึงจะติดนู้นนี่ก็ไม่ต้องทำท่าเหมือนจะมาแบบนี้




19.39 : “แล้วแต่มึง”

           “ก็อยู่แข่งไป กูไปคนเดียวได้”




ผมพิมพ์ประชดเพราะไม่อยากบังคับใจใคร




19.40 : “มึงโกดกูหรอ”




19.42 : “ไม่หรอก555”




ผมพิมพ์ไปแบบนั้น เพราะไม่อยากให้มันรู้ เอาจริงถ้าผมบอกว่าโกรธ แล้วมันจะเลือกมาหาผมหรอ มันเต็มใจหรอ มันก็คงจะคิดว่าผมงี่เง่ากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมไม่อยากให้มันมองผมแบบนั้น และผมก็จะทำให้มันเห็นว่าผมก็แข็งแรงพอ อีกอย่าง มีสิทธิอะไรจะไปโกรธเขาวะ




19.43 : “เดี๋ยวกูต้องไปนู้นนี่กับมึงอีก”

           “เดี๋ยวก็เจอกันเนอะ”




19.44 : “เค”




แค่นี้หรอวะเหนือ ยิ่งอ่านยิ่งโกรธ ผมตอบเพื่อให้มันจบบทสนทนาไปสักที หลายอย่างเหลือเกินวันนี้










ร้านเหล้า


ผมกับเพื่อนนั่งด้านบนที่เป็นชั้นเปิด บรรยากาศดีมาก ด้านในเป็นดนตรีสด ด้านข้างเป็นร้านเหล้าอีกหลายล้านเรียงยาวกันไป ทุกคนที่นี้กำลังเพลิดเพลินกับแอลกอฮอร์และเสียงเพลง




20.58 : “อยู่ไหนอะ”




ไอเหนือทักมาอีกแล้ว




20.59 : “ร้านเหล้า”




20.59 : “กับใคร”




21.00 : “เพื่อนกู”




ผมเริ่มเมาแล้ว แล้วก็ยังโกรธมันอยู่




21.03 : “มึงโกรธกูหรอ”




21.10 : “หะ”




21.11 : “โกรธกูหรอ มึงถึงกินเหล้าเนี่ย”




21.13 : “ป่าว อยากแดก”




21.14 : “ตอนกูชวนไม่เห็นอยาก”

          “มึงเป็นอะไร”




21.19 : ภูมิ อ่านแล้ว





อย่าพึ่งคุยกันตอนนี้เลยเหนือ กูกลัวกูจะหลุดพูดอะไรไป มันอาจเป็นคำด่า หรือเป็นความในใจ มันอาจแย่ไปกว่านี้ กูว่าเรื่องทั้งหมดกูผิดเอง กูไม่ควรโกรธมึงด้วยซ้ำ เพราะกูควรจะรู้ว่ากูกับมึงเป็นแค่เพื่อนกัน ผิดเองที่กูหวังกับมึงมากกว่านั้น ตอนนี้กูขอเวลาให้กูได้คิดทบทวน ว่ากูควรจะทำยังไง กูควรจะอยู่ตรงไหน หรือจริงๆแล้วกูไม่ได้คิดอะไรกับมึงเลย แต่มึงแค่เข้ามาตอนพอดีตอนที่กูกำลังต้องการใครสักคน มันเลยทำให้กูติดมึงแบบนี้ กูว่ากูควรพอได้แล้ว








23.49



ตอนนี้ผมเมาได้ที่แล้ว เพื่อนผมมันเลยเอาโทรศัพท์ผมไปถ่ายสตอรี่ สภาพผมเมาเละกำลังถูกท่ายทอดไปให้เพื่อนๆและรุ่นน้องในไอจีได้ชม



มีคนตอบกลับมาในไดเรกผมมากมาย หนึ่งในนั้นคือไอเหนือ



ผมอ่านผ่านหน้าจอที่ล็อคอยู่ด้วยสติอันน้อยนิด แต่มันทำให้ผมสั่นไปทั้งหัวใจ






“กลับบ้าน”







“พวกมึง กลับกันเหอะ พรุ่งนี้กูมีเรียน” ผมชวนพวกผมกลับเพราะแต่ละคนก็เมาได้ที่แล้ว ส่วนผมต้องรีบกลับในตอนที่สติยังมีอยู่ เดี๋ยวไม่ถึงบ้าน



"โห่ ไรวะ กลับแล้วอ่อ กูยังไม่รู้เลยมึงชวนกูออกมาแดกทำไม" ไอปาล์มทำหน้ายู่มาทางผม



"จะมีเรื่องไรวะ นอกจากมันโดนสาวเทอีกแล้ว" ไอต้นพูดแบบเมาๆ



"จริงอ่อวะ อย่างมึงยังมีคนเทอีกอ่อวะ"



"เออ ตามนั้นแหละ"



ผมตอบพวกมันแบบหัวเสีย ก่อนตะโกนเรียกพนักงานมาเก็บเงิน











โรงเรียน


11.30



“แหม ไอ้เชี้ยภูมิ นอนทั้งวันเลยนะมึง”



“ก็คนมันแฮงค์นี่หว่าเก้า” ไออาร์มตอบไอเก้า แต่มันช่วยกันแซวผม



“ถือว่าใจมันได้วะ แดกเหล้าวันอาทิตย์แล้วยังมาเรียนต่ออีก” ไอฟลุ๊คเสริม




ยอมรับว่ามึนหัวครับ ก็กว่าจะถึงบ้านก็เกือบตี 2 ดีที่มาทัน แต่ก็นอนตั้งแต่ในแถวจนถึงตอนนี้ ก็มีไอ 3 ตัวนี่แหละที่แซวผมไปด้วยแบกผมไปด้วย






13.20



“ไง มีพลังแล้วหรอมึง” ไออาร์มถามเมื่อผมตื่นมานั่งมองกระดาน



“ได้ข้าวไปก็ดีขึ้นหน่อย”



ผมตอบมัน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ผมไม่ได้ตอบใครหรืออัพอะไรเพิ่มอีกเลยหลังจากเมื่อคืน ตอนนี้ไอจีผมกล่องไดเรกมันจะแตกอยู่แล้ว




“ติ้ง” เหนือส่งข้อความ




ไอเหนือทักมาเหมือนรู้ว่าผมฟื้นแล้ว ที่จริงผมก็ไม่ได้โกรธอะไรมันแล้วแหละครับ แต่ที่ไปกินเหล้าเมื่อคืนคงเพราะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของมันกับผมมากกว่า แต่หลังจากคิดทบทวนมาแล้ว ผมก็ตั้งใจว่าถ้ามันมองผมเป็นเพื่อน ผมก็จะมองมันเป็นเพื่อนเหมือนกัน จะไม่ให้ความสำคัญกับมันเกินกว่านี้อีก




13.27 : “เมื่อคืนเมาเละปะ”




13.29 : “ไม่เหลือ”




13.29 : “เมาเละเลยอ่อ”




13.32 : “ไม่เละ กลับบ้านได้ถือว่าไม่เละ”




13.32 : “โอเค อันนี้ได้อยู่”




13.34 : “วันนี้มึงไม่มาหรอวะ”




13.34 : “มาสิ กูยังเห็นมึงอยู่เลย”




13.37 : “หรอ กูไม่เห็น”




13.37 : “ไม่ได้ใส่ใจไง”




13.39 : “ไม่อะ”




13.39 : “หรอ”




13.41 : “เออ”




13.41 : “เสียใจ”




13.45 : “เสียใจเป็นคนเดียวรึไง”




13.45 : “555555 อย่าด่า”



ผมตอบมันแบบเย็นชา ให้เหมือนตอบเพื่อนทั่วไป บอกว่าไม่เห็น ทั้งๆที่แอบมองมันตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว



ผมไล่ตอบไดเรกไอจีของแต่ละคน จนมาถึงของไอเหนือ





“กลับบ้าน”




...



“เป็นใครมาสั่ง!”



ผมตอบมันไปแบบไม่พอใจ ทั้งที่เมื่อคืนยังใจสั่นกับข้อความนี้ ไม่นานมันก็มาตอบผม




“ขอโทษ”




นี่เป็นขอโทษครั้งแรกจากมันเลยมั้ง แต่ไม่รู้ว่าขอโทษเรื่องไหน และผมไม่อยากตอบมันแล้ว





หลังจากนั้นมา ผมกับมันก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ไม่ได้นัดกันไปไหนอีก เจอกันบ้างที่โรงเรียน แต่ไม่ได้ทัก เพราะผมเองก็ไม่อยากกลับไปรู้สึกแบบเดิมอีก ห่างกันแบบนี้มันอาจดีขึ้น






--------------------------------------------------------------------

คอมเม้นต์ให้ด้วยน้า ขอบคุณจ้า




0 ความคิดเห็น