confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 7 : จะหอมแก้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ม.ค. 62






10.00





“ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ”





เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ผมดังขึ้น วันนี้เป็นวันเสาร์ครับ ปกติผมก็ตื่นเที่ยงแหละ แต่ไอคนที่นอนข้างๆผมตอนนี้ มันให้ผมปลุกมันตอนสิบโทง เพราะมันมีแข่งบอล





สภาพมันตอนนี้คือขาพาดท้องผมอยู่ ส่วนมือก็กอดหมอนข้างไว้แน่น แล้วหันหน้ามาทางผม ถ้ารู้ว่ามันจะกอดขนาดนี้ รู้งี้เอาหมอนข้างออกดีกว่า เอ๊ะ ได้หรอ




ผมนอนมองหน้ามันที่หลับอยู่สักพัก สิ่งเดียวที่คิดอยู่ในหัวตอนนี้คือ




‘ไอเด็กน้อยเอ้ย’






“เหนือ”





“ไอเหนือ ตื่น”






ผมเอื้อมมือไปดันไหล่เปลือยเปล่าของมันเพื่อให้มันรู้สึกตัว





“หือ”





“ตื่น สิบโมงล่ะสัส มีแข่งไม่ใช่หรอ”





“อือ ขี้เกียจ” แล้วมันก็ยกมือมาเกาน้องเหนือน้อยผ่านบ๊อกเซอร์





ผมไม่ได้คิดอะไร เพราะก็ปกติผู้ชายด้วยกัน อีกอย่างผมก็ไม่กล้าคิดเรื่องแบบนั้นกับไอเหนือเหมือนกัน แค่ความรู้สึกที่มีให้มันตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าควรรึป่าว





“ลุกได้แล้ว จะแข่งมั้ยบอลอะ”




ผมดันตัวมันให้ลุกจากเตียง มันถึงยอมลุกขึ้นแต่โดยดี






มันเดินงัวเงียไปหยิบผ้าเช็ดตัวผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนผมก็ทิ้งตัวลงนอนต่อ เพราะเวลาตื่นของผมปกติคือเที่ยง








“ภูมิ”





ไอเหนือตะโดนเรียกผมจากห้องน้ำ





“ไร”





“กูใช้แปรงมึงนะ”






....





แปรงสีฟันอะหรอ เห้ย ได้หรอวะ นั้นของส่วนตัวเลยนะเว้ย นอกจากผมกล้าให้ใช้มั้ย แล้วมันกล้าใช้ด้วยหรอ มันเป็นของที่ใช้ด้วยกันได้หรอ ผมงงไป 5 วิ






“เออ”





ผมตอบไปแบบคิดหนัก เพราะไม่เคยให้ใครใช้แปรงแล้วก็ไม่เคยใช้ร่วมกับใคร แต่ถ้าเหนือมันไม่รังเกียจ ผมก็ไม่ว่าอะไร เพราะผมก็ไม่รังเกียจมันเหมือนกัน











หลังจากอาบน้ำเสร็จ มันก็ออกมาใส่กางเกงตัวเดิม





“กูยืมเสื้อมึงหน่อยดิ”





“แล้วเสื้อมึงอะ”





“มันเหม็นแล้ว เดี๋ยวกูจะไปสนามบอลเลย”





“แล้วมึงจะใส่ชุดนี้เตะบอลหรอ”






“ชุดมันอยู่กับทีมกู เดี๋ยวไปเปลี่ยนที่สนาม เอาเสื้อมาตัวนึงเร็วๆ”





ผมลุกไปหยิบเสื้อในตู้เสื้อผ้า





“อะ ตัวใหม่เลยนะ ยังไม่เคยใส่เลย” ผมยื่นเสื้อตัวใหม่ให้มัน





“เออ เดี๋ยวซักมาคืน”






“เออ” ผมตอบแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอน เตรียมจะนอนต่อ








“ลงไปส่งหน่อยดิ”





“มึงเป็นเด็กหรอ”





“เออกูเป็นเด็ก”





“พูดเพราะๆดิเดี๋ยวไป”







“...”







“งั้นกูนอนละ”










“ภูมิ..ลงไปส่งเหนือหน่อย”







ฮ่าฮ่าฮ่า ไอเหนือยอมพูดแบบหน้าไม่เต็มใจนัก ส่วนผมหลุดขำแทบบ้า แค่ให้พูดเพราะๆ ไม่ได้ให้แบ๊วซะขนาดนี้





ผมก็เดินลงมาส่งมันแต่โดยดี





“ขับรถดีๆ”






“เออ เสร็จแล้วเดี๋ยวทักหา”





“เค”





ไอเหนือขับรถออกไป ส่วนผมกลับขึ้นบ้านไปนอนต่อ เพราะตอนบ่ายตั้งใจว่าจะไปดูนักร้องคนโปรดที่ห้างแห่งหนึ่ง ถ้าไอเหนือเสร็จทันก็จะชวนมันไปด้วย












11.30





11.30 : “แดดโคตรร้อนน”





11.32 : “5555 เสร็จกี่โมง”





11.35 : “ยังไม่เริ่มเลย กูคู่สุดท้าย”





11.36 : “เอ้า แล้วรีบไปทำไม”





11.37 : “มาดูไง”
            “แล้วมึงจะไปไหน”





11.38 : “ไปดูอะตอม”
“ตอนเย็นว่าจะไปดู polycat”





11.40 : “โห ฟิตวะ”





11.41 : “แน่นอน”
            “แล้วคุณชายล่ะครับ”





ผมเรียกมันว่าคุณชาย เพื่อจะกวนประสาทที่มันชอบทำตัวเป็นเด็ก





11.45 : “กูหรอ”





11.46 : “เออ”





11.47 : “กูแย่ะวะ ไม่น่าส่องเฟสแพรวเลยเมื่อคืน”






ไม่ได้จะถามว่ามึงเป็นไงซะหน่อย ช่วยไม่ได้ บอกให้นอนดันไปส่งเฟสแฟนเก่า เจอเขาคุยกับคนใหม่ก็เจ็บใจอีก





11.49 : “อย่าคิดมาก ไปเตะบอลไป”





11.51 : “เคๆ ไม่คิดมากละ กูรู้ละว่าอะไรเป็นอะไร”





11.53 : “เออ”







ผมตอบไอเหนือเสร็จก็ลุกไปอาบน้ำ เตรียมไปห้าง













13.30




13.30 : “เย้ๆ”





13.34 : “เย้ไร ชนะหรอ”






13.37 : “4-0”





13.38 : “เหยดดด”






13.40 : “เมาแดดสาส”





13.42 : “แล้วนี่จะไปกะกูปะ”





13.45 : “ไม่อะ ว่าจะกลับไปนอน”
            “แต่ polycat ไม่แน่”





13.47 : “เออๆ”













14.40




14.40 : “ภูมิถึงยัง”





14.42 : “ถึงแล้ว”





14.43 : “เป็นไง คนเยอะปะ”




14.45 : ภูมิ ส่งรูป
           “สาวเยอะสัส”




14.47 : “โห แบกกลับมาด้วย”






14.49 : “เอารถมึงมาแบกกลับ”





14.50 : “แบกสาวหรอ”




14.52 : “แบกกูมั้ง โง่จริง”





14.54 : “-วยไร”
















19.00





19.10 : “มาป่าวเนี่ย”




19.12 : “ลุกไม่ขึ้นอะ เหนื่อย”




19.14 : “แดกข้าวยัง”




19.17 : “แดกแล้ว”




19.20 : “เอาไงอะ”





19.22 : “ไม่น่าจะไป”





19.24 : “เออ ไม่เป็นไร”





19.27 : “แล้วมึงอยู่กับใคร”





19.30 : “คนเดียว”





19.32 : “polycat
มากี่โมง”





19.34 : “4ทุ่ม”






19.37 : “ไม่กลับบ้านหรอ”






19.40 : “กลับไปกูก็เบื่อ ไม่มีใครอยู่กับกู”






19.42 : “กูไง”






19.43 : “จะมานอนหรอ”





19.45 : “เออ”





19.47 : “อย่าพึ่งดีกว่า พ่อกูพึ่งบ่นๆ วันหลังนะ”





19.49 : “โห่ เสียใจ”





19.50 : “เอาน่า”





19.52 : “กูไม่อยากอยู่คนเดียว เดี๋ยวกูคิดมาก”





ลืมบอก ไอเหนือพ่อแม่มันก็ไม่ค่อยอยู่บ้านครับ มันก็อยู่ห้องพักคนเดียว





19.54 : “กูก็อยู่กับมึงนี่ไง”





19.56 : “ไหนอะ”
            “ในแชทเนี่ยนะ”





19.57 : “เออ 55555”






19.59 : “มันไม่เหมือนกันนน”





20.02 : “เดี๋ยวกูกลับละ”





20.04 : “ไม่ดู polycat แล้วหรอ”





20.06 : “ไม่อะ ขี้เกียจรอละ”








ผมกลับบ้านหลังจากที่ทนรอไม่ไหวแล้ว เมื่อกลับมาถึงบ้าน พ่อกับแม่ผมที่พึ่งกลับมาก็กำลังกินข้าวกันอยู่ ผมก็หวัดดีแล้วพูดคุยกันนิดหน่อย พ่อผมก็ค่อนข้างปล่อย ไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่ ให้เพื่อนมานอนบ้านได้ แต่อย่าบ่อย เพราะบ้านมันก็พื้นที่ส่วนตัว แต่ผมน่ะอยากให้ไอเหนือมานอนทุกวันเลย






ผมขึ้นห้องมาก็ต้องแปลกใจเพราะเห็นกล่องใบนึงวางอยู่บนที่นอน พอเดินไปใกล้ๆผมก็ตกตะลึงเลยครับ มันคือกล่องรองเท้ากีฬา Reebok ที่ผมอยากได้ แม่ซื้อมาให้แน่ๆ โอ้ยรักแม่ครับ





ผมเปิดกล่องเพื่อเชยชมของข้างใน แล้วเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูปส่งหาใครบางคน







21.20 : ภูมิ ส่งรูป
            “สวยป่าว”




21.27 : “เหยดสวยย เท่าไหร่”





21.30 : “4000 กว่า”





21.32 : “เฟี้ยวๆ”





21.34 : “เตะบอลกัน5555”





21.37 : “ตอนนี้หรอ”





21.40 : “พ่อง วันอื่นเด้”





21.43 : “ลุยๆ”





21.45 : “จัดไป”













โรงเรียน




“น่าเบื่อวะ ทำไมเราต้องติวโอเน็ตทั้งที่ก็ทำไม่ได้ด้วยวะ” ไอเก้านั่งบ่น




“ฟังๆไปเหอะ เผื่อมันจะเข้าหัวบ้าง”




“รู้งี้กูนั่งเล่นเกมส์อยู่บ้านดีกว่า”




“เหมือนตอนนี้มึงไม่เล่นอะสัส”




“อยู่บ้านมันสบายกว่าไงโว้ย”




“มึงดูไออาร์มดิ ตั้งใจฟังชิบหาย” ผมพูดพร้อมกับเอามือไปแตะไออาร์ม






ตึ้ง!!




“โอ้ยย! ไอสาส”




“เอ้าเชี้ยอาร์ม นี่มึงนั่งหลับหรอ”




“สาส อย่ากวนกู”




“พวกมึงเบาๆ คนอื่นหันมามองหมดแล้ว” ไอฟลุ๊คบอกพร้อมมองรอบๆ




ดูท่ากลุ่มผมระมีไอฟลุ๊ครอดอยู่คนเดียวนะครับ ส่วนผมก็เอาเท่าที่ทำได้ ห่วงก็แต่ไอสองคนนี้ จะรอดมั้ยเนี่ย










16.30 : “วันนี้เป็นไง” ไอเหนือทักมาถาม



16.32 : “ก็น่าเบื่อ”
            “แล้วทำไมไม่มา”



16.35 : “เห็นว่าติว เลยไม่ไป”




16.37 : “มาเรียนไอสัส กูขอ”




16.40 : “เออๆ”




16.42 : “มึงแหม่ง”




16.45 : “รู้แล้วๆ จะไม่ทำให้ปวดหัวแล้ว”
            “กูจะพยายามเพื่อคนที่ยังเป็นห่วงกู”
            “กูคิดได้แล้ว”




16.47 : “เออ กูจะรอดู”





16.50 : “อยากไปเจเจ”





16.52 : “เอาดิ อยากเหมือนกัน”





16.54 : “เสานะ”





16.57 : “ดีล”





16.59 : “คือไร”





17.00 : “ดีลคือตกลง สัส”





17.02 : “ก็กูไม่รู้”





ผมอ่านแล้วก็ยิ้ม ไอเด็กนี่มันโง่จริงๆ แล้วก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เป็นสิ่งที่ผมก็อยากรู้เหมือนกัน







17.09 : “จบไปจะเป็นยังไงวะ”





17.13 : “เป็นคนไง”





17.15 : “เออวะ ไม่รู้เลย สัส”




17.17 : “5555 เจอกูไง”
            “หิ้วกูไปด้วย”





17.18 : “ตอนนั้นกูคงไปอยู่หอแล้ว”





17.19 : “น่าไป”





17.20 : “มึงจะยื่นxxxxxไม่ใช่หรอ”





17.23 : “จะติดรึป่าวก็ไม่รู้”





17.25 : “คงติดอะ ทำตัวแบบนี้”





17.27 : “ด่ากูอีก -วย”





17.30 : “คิดเอง โตแล้ว”





17.32 : “สำนึกละครับ”





17.35 : “เดี๋ยวพน.ก็ลืม”
            “คนอย่างเหนืออะ”




17.37 : “เนี่ยย ตลอด”





17.40 : “555555 ถ้าพน.ไม่มาจะกระโดดถีบ”





17.43 : “ถ้าไปเดี๋ยวจะเดินไปหอมแก้ม อิอิ”






...






ไอเหนือออออออ!!!!!! ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มึงพิมพ์อะไรออกมาาาา!!! แล้วทำไมผมต้องเขินด้วยวะ ไม่ดิ เจอแบบนี้มันก็ต้องเขินดิ โอ้ยยยย ไอสัสเหนืออ





17.46 : “-วย”





17.48 : “หยอก”
            “พน.เจอกัน”






เฮ้อ ดูมันทำ แล้วจะให้ไม่ใจสั่นได้ไงอะแบบนี้








วันต่อไปมันก็มาแหละครับ แต่ผมกับมันเรียนคนละห้อง ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน








19.30 : “มึงลืมคืนตังค์ทอนกูปะ”




19.32 : “อ้าว เออลืม 50 บาทเอง”





เองหรอ ตั้งห้าสิบต่างหาก ไอเหนือนี่มัน.. ที่ตังค์ผมอยู่กับมันเพราะเมื่อเย็นตอนเลิกเรียนมันชวนผมไปกินบิงซู และใช่ครับ ผมเป็นคนให้ตังค์มันไปจ่าย แล้วพึ่งนึกได้ว่ามีตังค์ทอนตอนถึงบ้านแล้ว




19.34 : “ให้เอาไปคืนปะ”




19.36 : “ไม่เปนไร”




19.39 : “เอ้า”





19.42 : “ไอเหนือ ไปเจเจวันพฤหัสแทนได้ปะ”





19.43 : “ไมอะ”





19.45 : “กูจะรีบไปซื้อของขวัญให้แม่ จะวันเกิดแม่กูละ”





19.47 : “แล้วกูต้องซื้อให้ปะ”





19.47 : “เป็นลูกแม่กูหรอ”





19.50 : “555555555 เออเป็น”





ก่อนจะตอบมานี่มึงคิดยังวะเหนือ เพราะถ้ามึงไม่คิด แต่ตอนนี้กูคิดไปไกลละ






19.52 : “แต่อยากไปวันเสาด้วย”





19.53 : “เออ ไปไหนก็ไป”





19.57 : “เอ้า ไล่อีก”





19.57 : “กูหมายถึง ไปไหนก็ไป”





19.59 : “แล้วมึงไปไหม”





20.00 : “ไม่ไปหรอก เบื่อมึง”





ผมตอบแกล้งมันไปงั้น ชอบเห็นเวลามันวอแว





20.02 : “เอ้า เบื่อกูอีก”





20.03 : “เออ ไปไหนไปกัน”





20.05 : “หิวข้าว”




20.07 : “หิวก็ไปแดก”




20.10 : “ไม่กิน”
            “ไม่แดก”




20.12 : “ทำไมแหม่งดื้อจังวะ”






20.14 : “เบื่อละอะ ไม่อยากกิน”





20.14 : “มึงเป็นพระพุทธเจ้าหรอ”
            “แดกหญ้ามั้ยละ”




20.16 : “อร่อย ไอสัส”
            “มึงไปแดกกับกูไม่ได้หรอ”





20.18 : “กูอยู่ไกล มาซื้อของกับพ่อ”





20.20 : “กรรม”





20.24 : “ไปแดกเลย อย่าให้พูดมาก”





20.27 : “เออ เดี๋ยวไปเซเว่น”











วันพุธ




10.03 : “ภูมิ”
            “ทำข้อสอบเก็บคะแนนให้หน่อย”




10.06 : “มึงคิดว่ากูทำได้หรอ”





10.08 : “เออ กูเชื่อใจมึง”




10.10 : “อะ ลองดู”




10.12 : เหนือ ส่งรูป










10.22 : ภูมิ ส่งรูป
           “อีก 2 ข้อทำไม่เป็น”





10.26 : “เออ ไม่เป็นไร แค่นี้ก็น่าจะผ่านละ”





10.28 : “ไม่เผื่อกูทำผิดหน่อยหรอ”





10.30 : “ไม่อะ”





ผมก็ไม่ได้เก่งอะไรมากมายหรอกนะ แต่ถ้าฟังอาจารย์สอน ข้อง่ายๆก็พอทำได้ เลยทำให้มันไป 3 ข้อ















22.03 : “เหนื่อย แดกข้าวกัน”





22.05 : “พึ่งซ้อมเสร็จหรอ”
            “กูกินแล้ววะ”




22.07 : “เอ้า”





22.08 : “ไม่ชวนก่อนอะ”




22.09 : “ขอโทษ”





22.10 : “เห้ย ขอโทษทำไม ซีเรีสหรอ”




22.14 : “ก็กูไม่รู้”




22.14 : “หัดรู้บ้างได้แล้วนะครับ”




22.14 : “งั้นกูค่อยแดกพน.ละกัน”




22.15 : “ไม่ได้ ไปแดกเลย ซ้อมมาเหนื่อยๆ”




22.16 : “ก็ได้ แล้วมึงทำไร”




22.17 : “อ่านหนังสือ”




22.19 : “งื้ออออออ”





22.20 : “อะไร”





22.23 : “อยากแดกของหวาน”





โถ่ กูก็นึกว่ามีอะไร




22.24 : “พน.ๆ”





22.27 : “มึงเลี้ยงนะ”




22.28 : “กูเป็นเพื่อนหรือพ่อมึงอะ”





22.30 : “5555555555”














เจเจ




“เอาตัวนี้ครับ”




“190 ค่ะ”




“นี่ครับ”





ไปๆมาๆกลายเป็นผมมาเจเจกับไออาร์มแทน เพราะคนที่นัดไว้ติดซ้อมบอล และงี่เง่าอะไรก็ไม่รู้ ผมก็เลยต้องมากับไออาร์ม






“ติ้ง” ข้อความจากเหนือ





21.21 : “บอกแล้วให้ไปแท็กซี่”




21.22 : “มันแพง”
            “แล้วเป็นไรเอามอไซค์มาไม่ได้”




21.23 : “กูไม่รู้ทาง”





21.24 : “มีGps”





21.27 : “ตำรวจอีก หมวกไม่มี ใบขับขี่ก็ไม่มี”





21.28 : “ต่อยกับกูมั้ย”





ผมเริ่มหัวร้อน ถึงมันจะดูมีเหตุผลแต่มันก็งี่เง่าจริงๆ ชวนผมแต่แรกแล้วก็เบี่ยว ผมเลยต้องนั่งรถไฟมากับไออาร์ม





21.30 : “-วย”





โมโหแล้วนะ ผมอ่านไม่ตอบมันเลยครับ ไม่ยอมบ้างดูดิจะเป็นไง






21.40 : “แต่กูอยากให้มึงพาไปวันเสาร์นะ”




นี่ประโยคง้อหรอ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ใจอ่อน




21.43 : “เออ”





21.45 : “พน.เจอกัน”




พรุ่งนี้วันศุกร์ โรงเรียนผมมีกิจกรรมพอดี ให้นักเรียนออกบูธขายของกัน ปีสุดท้ายของพวกผมก็เลยจัดเต็มกันหน่อย













“ชานมไข่มุกมั้ยค้าบบบบบ ซื้อแล้วดูดไข่.....ด้วยนะค้าบ” ไอเก้าที่ตะโกนเรียกลูกค้ากำลังสนุกกับการเล่นคำว่าดูดไข่อย่างมาก แต่ดูเหมือนจะเป็นการไล่ลูกค้าซะมากกว่า




“โอ้ยย อีเก้า มึงหยุดได้มะ น้องเดินหนีหมดแล้ว”




“เอ้า อีชาติกูอุตส่ามาช่วยขาย”




“อีเหี้ยย กูชื่อชานิส มึงช่วยเรียกให้ถูกด้วยค้า”




ชาติ เอ้ย ชานิส ผู้หญิงในร่างผู้ชายห้องผมกำลังยืนเถียงกับไอเก้าอย่างไม่ยอมแพ้




“กูว่านะ ให้ไอภูมิมาเรียกดีกว่า อย่างน้อยรุ่นน้องก็ยังรู้จักมันเยอะกว่ามึงอะเก้า”




ฟ้าที่ยืนอยู่ข้างชานิสช่วยพูดให้สองคนนั้นเลิกทะเลาะกัน




“กูก็ว่างั้น ไอภูมิออกจะหล่อ รุ่นน้องก็กรี๊ดเยอะกว่ามึง”



ชานิสพูดอวยผมแล้วชี้หน้าไอเก้า





“หื้ม สัสเอ้ย อะไปดิมึงอะ ไปเรียก”




ไอเก้ายอมแต่โดยดี แล้วดึงผมออกไป




“เอ่อ กูว่ารอไออาร์มมาดีกว่า มันน่าจะเรียกคนได้ดีกว่า”




ผมบอกฟ้ากับชานิสไป เพราะไออาร์มติดเล่นดนตรีอยู่ที่เวทีใหญ่ เลยยังไม่ได้มาช่วยขาย




“โอ้ยยภูมิ มึงยืนหล่อๆ เรียกน้องสองสามคำ เอฟซีมึงก็วิ่งเข้ามาซื้อแล้ว เร็วๆ”




ผมถอยหายใจแล้วยอมเรียกแต่โดยดี




“ชานมไข่มุกมั้ยคร้าบบ จากพี่ๆหกทับสามเองนะครับ แวะมาซื้อหน่อยน้า”




ไม่ทันขาดคำ น้องมอต้นหลายคนก็ต่อแซวกันเข้ามาซื้อร้านห้องผม เฮ้ย ผมก็พึ่งรู้ว่ามันได้ผลขนาดนี้ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นน้องๆที่ผมรู้จัก เพราะเคยทำกิจกรรมด้วยกัน






“พี่ภูมิหวัดดีค่ะ”




“หวัดดีครับ”



“เอาชานมแก้วนึงค่ะ”




“ได้ครับ”


“นี่ครับ”







ผมยืนขายอยู่ไม่กี่แก้ว เพราะที่เหลือให้ฟ้ากับชานิสจัดการ เพราะผมก็ไม่ค่อยชอบคนเยอะๆสักเท่าไหร่ มันร้อน เหนียวตัว




ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาไอเหนือ





12.30 : “มาเอาดิ เดี๋ยวหมด”





ผมสั่งชานมไข่มุกไว้ให้มัน เพราะมันบอกอยากกิน แต่ก็ติดขายให้ห้องตัวเอง เลยไม่มีเวลาเดินมาซื้อเหมือนกัน อีกอย่าง มีผมอยู่ทั้งคน จะไปยืนสั่งให้เหนื่อยทำไม




สักพักมันก็เดินมาข้างๆบูธผม ผมเลยหยิบแก้วส่งให้มัน





“เอาไป”




“อร่อยปะเนี่ย”




“อร่อยดิ ไม่อร่อยก็มาด่าไอชานิสล่ะกัน”





“ใครวะ ชานิส” มันทำหน้าสงสัย





“ผมชี้ไปที่ไอชาติ”





“อ่อ” มันยกชานมขึ้นดูด แล้วส่งแก้วมาที่ปากผม






“อะไร”






“กินดิ”





มันจับหลอดมาจ่อปากผม แล้วยิ้มมุมปาก






น่ารักจังวะ





ผมทำตัวไม่ถูกเลยค่อยๆดูดชาไข่มุกไป2-3อึก






“เดี๋ยวงานเลิกจะมาหานะ ไปละ”





ผมพยักหน้าหงึกๆให้ แล้วมันก็เดินยิ้มออกไป





ส่วนผมก็ยังยืนยิ้มกับท่าเมื่อกี้อยู่ ทำไมมันน่ารักจังวะ





“ไอภูมิมิมิมิ” ไอเก้าเรียกผมเสียงดัง





“ไร”





“น้องคนนี้เขาอยากถ่ายรูปกับมึง”





ผมเดินเข้าไปเห็นน้องเขาซื้อชานมแล้วก็ถือกล้องไว้อยู่




“ขอถ่ายรูปหน่อยคะ พี่ภูมิ”




“ครับ” ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องแก้วนั้นเอง ผมยิ้มให้กล้อง น้องเขากดถ่ายไปสองสามแชะ





ชานิสเห็นแบบนั้น ไม่รอช้ามันรีบฉวยโอกาสขายของทันที




“อ๊าววว มาเร็ววค้า ใครซื้อชาตอนนี้ ถ่ายรูปกับพี่ภูมิฟรีเลยค้าาา”




“ไอชาติ!!” ผมเรียกให้มันหยุด เพราะตอนนี้คนแตกตื่นใหญ่แล้ว กลายเป็นคนเริ่มแน่นเข้ามาอีก




ห้องอื่นเห็นก็ไม่น้อยหน้า รีบพาเพื่อนผู้ชายในห้องออกมาแถมกันหมด กลายเป็นวัดความฮอตของรุ่นพี่กันแล้ว





ไอเก้าเห็นท่าไม่ดี กลัวห้องผมเสียคะแนน เลยตะโกนขึ้นมาบ้าง




“ใครซื้อร้านพี่วันนี้ กอดไอภูมิกับไออาร์มฟรีไปเลยยย”



“ไอสัส!”
“ไอสัส!”



เสียงผมกับไออาร์มตะโดนด่าไอเก้าพร้อมกัน ไออาร์มพึ่งเสร็จจากเวทีใหญ่ คงจะมาช่วยขายพอดี




พอไอเก้าพูดไปอย่างนั้น ความชุลมุนก็เกิดขึ้น ตอนแรกที่มีแค่ผมมันก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอมีไออาร์มนี่สิ บูธแทบแตก เพราะมันหล่อแล้วสาวก็กรี๊ดมันเยอะ กลายเป็นว่าตอนนี้ชานมไข่มุกร้านผมขายหมดก่อนร้านอื่นๆแน่นอน











ตอนนี้สถานการณ์สงบลงแล้ว เพราะของร้านผมขายหมดแล้วเช่นกัน พวกผมเลยเก็บบูธแล้วย้ายไปเวทีใหญ่กัน เพราะเดี๋ยวจะมีคอนเสริตจากวงในโรงเรียนมาเล่น





“ก่อนที่พวกผมจะเล่นเพลงสุดท้าย อยากขอให้ทุกคนช่วยกันร้องเพลงนี้ โดยเฉพาะพวกเราชาวมอหก ที่เหลือเวลาอีกไม่นาน ก่อนที่จะจากกัน ว่าพวกเรานั้นจะมีเธออยู่ครับ”




พวกผมยืนฟังเพลงจนมาถึงเพลงสุดท้าย พอได้ยินนักร้องบนเวทีพูดแบบนั้น พวกผมเองก็ใจหายเหมือนกันนะครับ เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนพวกผมก็ต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตมหาลัยแล้ว ยังไม่อยากอยากเพื่อนๆ หรือรุ่นน้องไปเลย





“~หมดวันนี้ไป วันคืนที่ผ่าน

ก็ไม่รู้อีกนานเท่าไร

กว่าเรา จะได้เจอ ได้พบกันใหม่

ต่อจากนี้ควรทำอย่างไร

ในวันหนึ่งก็ต้องจาก เธอก็รู้ว่าคงทำใจได้ยาก

ในเวลา ที่เราอยู่ตรงนี้

ก่อน ดวงตะวันจะลาลับไป ก่อนไฟดวงนี้จะเลือนหายไป

ฉันจะมีเธออยู่ ให้เธอรู้ในใจตลอด

ก่อน เสียงที่ลมได้พาพัดไป กลับกลายเป็นเสียงแห่งความเงียบงัน

ให้ฉันและเธอได้เก็บ ความรักที่เรานั้นมีต่อกัน~”






ตอนนี้ผม ไออาร์ม ไอเก้า ไอฟลุ๊ค และเพื่อนๆในห้อง กำลังยืนกอดคอกัน บางคนร้องเพลง บางคนร้องไห้ บรรยากาศรอบๆก็ไม่ต่างกัน ล้วนมีแต่ม.6 ที่กำลังยืนกอดกันทั้งน้ำตาอยู่







แต่อีกคนที่ผมอยากกอด คือไอเหนือ เพราะผมไม่รู้ว่าต่อจากนี้มันจะเป็นยังไง หลังจากแยกกันแล้ว มันจะยังจำผมได้รึป่าว หรือจำได้ แค่ชื่อของผม..










-----------------------------------------------------------------------------------




ฝากแชร์ฝากติดตามหรือคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า



0 ความคิดเห็น