confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 6 : ทำไมมึงขาวจัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

 




22.23 : “เหนือเพื่อน”





22.30 : “ว่า”





22.32 : “พรุ่งนี้ไปดูหนังกับกูมั้ย”





22.37 : “เรื่องไรวะ”





22.38 : “xxxxxxxxxxxxx”





22.45 : “เอาดิ”





22.46 : “งั้นกูจองเลยนะ รอบ 2 ทุ่มครึ่ง จองแล้วมันได้โปสเตอร์”





22.50 : “เค ลุยๆ”





22.56 : ภูมิ ส่งรูป

           “มึงเอาใบไหน”




22.59 : “มึงเลือกเลย ให้มึง”





ช่วงนี้ผมกับไอเหนือตัวติดกันมากครับ ดูหนังกันแทบทุกอาทิตย์ วันไหนไม่ดูก็ไปกินข้าวกัน เรียกว่าเจอกันทุกวัน ไม่สิ ทุกคืน เพราะนัดกันทีไรก็มืดค่ำทุกที นี่ก็สิ้นเดือนมกราแล้ว ผมเลยพอจะมีเงินเฟ้อหน่อย ก็เลยช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจซะบ้าง

ส่วนไอเหนือ เดี๋ยวนี้ก็เริ่มจะออกเงินเองบ้าง แต่บางครั้งก็ขอให้ผมหุ้นด้วยอยู่ สุดจะทนคนอย่างเหนือ








20.10 : “อยู่ไหนแล้ว”





20.10 : “กำลังไป”





20.12 : น้ำเหนือ โทรหาคุณ•••





20.15 : วางสายแล้ว•••





ไอเหนือโทรมาตามผมหลังจากที่นัดกันดูหนังเมื่อวาน มันไปถึงโรงหนังแล้วครับ เพราะมันพึ่งเตะบอลเสร็จ ส่วนผมกำลังออกจากบ้าน






“ช้าจังมึงเนี่ย”




“รีบไปไหน ตัวอย่างอีกครึ่งชั่วโมง”




“ปะ ขึ้นโรง”






เดี๋ยวนี้ไอเหนือไม่ร้องกินป๊อปคอร์นแล้ว เพราะมันรู้ว่าผมไม่ตามใจมันเหมือนแต่ก่อน เลยเลิกทำตัวงอแงไป เดินผ่านอย่างว่านอนสอนง่าย คงโตขึ้นมาหน่อยนึงแล้วละครับ













“หนังตอนแรกแหม่งน่าเบื่อชิบ”





“แต่หนุกดีนะเว้ย” ผมเอ่ยปากชมเพราะเป็นภาคต่อหนังที่ผมชอบ





“หนุกแค่ตอนจบ พีคดี”





“เออ เพื่อนพระเอกแหม่งตาย เศร้าสัส”





“เพื่อนพระเอกมันชอบพระเอกป่าววะ เขียนจดหมายไว้ซะซึ้ง” ไอเหนือเดินมาเกาะไหล่ผมด้วยความสงสัย





“กูก็คิดงั้น แต่มันตายไปแล้ว ใครจะรู้วะ เป็นผู้ชายอีก คิดยากไปใหญ่”





“มันคงไม่ชอบหรอก ผู้ชายชอบกันมันไม่ได้ง่ายนะเว้ย”





“...”





“ใช่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” ผมคิดในใจ แล้วผมก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ เพราะประโยคที่ไอเหนือพูดออกมาเมื่อกี้ไม่รู้ว่าไปทางบวกหรือลบกับเรื่องนี้





หลังจากลงมาจากชั้นดูหนัง พวกเราก็ไปหาของหวานกินกัน









“อยากไปเที่ยววะ” อยู่ๆไอเหนือก็พูดขึ้นมา





“เที่ยวไหน”





“มึงพาไปดิ ไหนก็ได้”





“ทะเล”





“เอาดิๆ ไปๆ” ไอเหนือตาโต พยักหน้าหงึกๆ





“หลังสอบละกัน”





“นาน! ไปแบบใกล้ๆเพื่อบรรเทาใจก่อน”





“ใจพังๆอย่างมึงอะนะ”





“ต้องมีสักวันแหละที่มันจะดีขึ้น กูเชื่อ”





“เออ กูเชื่อด้วย” ผมตอบเหมือนเห็นด้วยกับมัน แต่ก็คิดว่าน่าจะยาก





หลังจากกินของหวานเสร็จ มันก็มาส่งผมที่บ้านตามเคย





“พรุ่งนี้ไปโรงเรียนป่าวเนี่ย” ผมถามเพราะเห็นมันขาดบ่อย





“ไปดิ”





“เออ เจอกัน”





“เค”





“ขับรถดีๆ”





เป็นอีกวันของมันกับผม นี่ก็ 4 อาทิตย์กว่าๆแล้วหลังจากปีใหม่ แต่เป็น 2 อาทิตย์ที่เจอกันแทบทุกวัน มันจะอีกนานแค่ไหนกันนะ












11.00




11.02 : “ไม่มาเรียนหรอ”




11.07 : “ใช่ๆ”




11.08 : “แล้วไมมึงไม่มา”

          “มึงอยากมส.หรอ”




11.12 : “5555555 สาส”




11.14 : “จะจบมั้ย มาเรียนเลย”




11.17 : “จบดิวะ”

          “ขก.ไป”




11.20 : “ไอสาสส”





ผมนี่โมโหเลยครับ บอกจะมาแต่ก็ไม่มา เหตุผลคือขี้เกียจ ผมขี้เกียจผมยังมาเลย มาเช็คชื่อส่งงานดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ ไอเหนือนี่มันจริงๆเลย











16.00





“พวกมึงไปหาไรกินห้างกันปะ” ไออาร์มชวนพวกผมที่เดินตามหลังมันอยู่




“ไปดิ” ผมตอบ




“ไม่ไปนะ ต้องรีบไปเรียน” ไอฟลุ๊คปฏิเสธ...อีกแล้ว




“มึงอะเก้า” ไออาร์มหันไปถามไอเก้าที่ก้มหน้าเล่นเกมส์มือถืออยู่




“ไปๆ แต่กูรีบกลับนะ”





เป็นอันว่า 3 หนุ่มเหมือนเดิม หาโอกาสไปครบแก๊งนี่มันยากจริงๆ








ระหว่างเดินอยู่ในห้าง ผมบังเอิญไปสะดุดตากับใครคนนึงเข้า หน้าตาคุ้นๆเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว





“แพรวนี่หว่า”




“แพรวไหนวะ” ไออาร์มถามผม




“แพรวแฟนเก่าไอเหนือไง”




“อ่อ เออน่ารักวะ”




พวกไออาร์มมันก็รู้จักไอเหนือแหละครับ แต่ไม่ได้รู้ว่าผมสนิทกับไอเหนือมากขนาดไหน ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นส่งข้อความหาใครบางคน





18.35 : “เหนือ”

           “กูเจอแพรววะ”




18.40 : “ที่ไหน”




1842 : “xxxxxxxxxxxx”




18.44 : “อยากไป”

           “เขามากับใครวะ”




18.45 : “กับเพื่อนผู้หญิง นั่งรอใครอยู่ไม่รู้”




18.47 : “-วยเอ้ย”

           “อยากไป”




18.50 : “อย่ามาเลย”




18.54 : “5555 เออชั่งเหอะ”

           “กูมีสิทในตัวเขาที่ไหน”




18.57 : “มีไรก็บอกกูได้”

           “มาหาที่บ้านก็ได้ เดี๋ยวกลับละ”




18.59 : “จริงป้ะสัส”





19.01 : “เออ”





19.04 : “เห้อ เหนื่อยวะ”





19.06 : “หนีไม่ได้ก็อยู่กับมันให้ได้นะเพื่อน”





19.10 : “ไม่ได้อยากหนี”

           “แต่กูรักเขามาก”





ผมชะงักไปเล็กน้อย




19.12 : “กูไม่น่าบอกมึงเลยช่ะ”




19.15 : “ไม่เกี่ยวๆ”

          “ยังไงกูก็คิดถึงเขาอยู่ดี”




19.20 : “มาหากูที่ห้างมั้ย กูอยู่คนเดียว”




ผมชวนเพราะเห็นว่าแฟนเก่ามันเดินออกจากห่างไปแล้ว ส่วนไออาร์มพึ่งแยกกับผมเมื่อกี้




19.25 : “ไม่อะ เดินเลย”

           “ซื้อของกินมาเยอะๆ เดี๋ยวไปนอนด้วย”





...





มันจะมาหาผมที่บ้านจริงๆ แต่จะมานอนด้วยเลยทีนี้ ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรหรอกครับ แค่คิดว่าอาการมันหนักขนาดนั้นเลยหรอ จะตายมั้ยเนี่ย







21.30 : น้ำเหนือ โทรหาคุณ•••





21.32 : วางสายแล้ว•••






ผมมาถึงบ้านสักพักไอเหนือก็โทรมาพอดี มันกำลังจะออกจากบ้านมาหาผม ซึ่งวันนี้พ่อแม่ผมก็ไม่อยู่บ้านด้วยครับ เพราะเวลาไปทำงานบางครั้งก็จะแวะนอนบ้านญาติกัน ผมเลยอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ งี้ก็เข้าทางสิ(ไม่ใช่!!!)





21.47 : “ถึงแล้ว มาเปิดประตูหน่อย”




ผมอ่านข้อความจากไอเหนือก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูให้มัน





“อาการเป็นยังไง” ผมเอ่ยถามเมื่อมันเดินเข้ามา





“สบายดี” มันตอบแบบไม่มีไรเกิดขึ้น





แต่ลึกๆก็คงร้องไห้ขี้มูกโป่ง





“แล้วพ่อแม่มึงไปไหนอะ”





“บ้านญาติ”





“อ่อ.. งั้นก็เข้าทางอะดิ”





“หะ..”





“หมายถึงจะทำไรก็ได้อะดิ”




“ก็ไม่ขนาดนั้น นี่ก็บ้านกูมั้ย”






กลัวเหลือเกินว่ามันจะจุดไฟเผาบ้าน หรือทำอะไรบ้าๆบอๆให้ข้าวของเสียหาย เพราะเสียสติเรื่องแฟนเก่า





“กินไรมายังมึงอะ” ผมถามหลังจากขึ้นมาอยู่บนห้องนอนผมแล้ว





“กินแล้ว”





ผมเดินเก็บนู้นจัดนี่ ตามประสาเจ้าของห้องเวลามีแขกมาบ้าน ส่วนมันยึดเตียงผมแล้วเรียบร้อย นอนดูทีวีสบายใจเฉย ผิดกับที่คิดเอาไว้





“เปิดเพลงให้ฟังหน่อย”




“แล้วไม่ดูหนังแล้วรึไง”




“ดู แต่ก็ฟังด้วย”




“ไอห่านี่ เป็นบ้าหรอ”





ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆไอเหนือก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น เปิดเฟสมานี่พรึบ ไอเหนือแชร์ข้อความจากทวิตเต็มเฟสไปหมด อ่านแล้วก็มีโดนบ้างเลี่ยนบ้างตามประสาทวิต








พวกผมนอนเล่นโทรศัพท์จนตอนนี้ 23.00 นาฬิกาแล้ว ไอเหนือลุกขึ้นจะอาบน้ำ มันเลยถามหาผ้าเช็ดตัว





“เอาผืนใหม่ปะ” ผมจะลุกไปหยิบผืนใหม่ให้มัน”





“ไม่ต้อง ใช้ของมึงอะ”




ผมค่อนข้างถือเรื่องของพวกนี้กับคนไม่สนิท แต่ถ้าสนิทกันผมก็ให้ใช้ได้ ถ้าสะดวกใจจะใช้ก็ใช้





“นู้น” ผมชี้ไปที่ผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่






มันถอดเสื้อออก ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว แล้วถอดกางเกงออกแล้วโยนลงตระกร้าผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร นอนเล่นโทรศัพท์ต่อไป





มันไม่ได้อาบอะไรมากมายหรอกครับ ถูสบู่ให้สดชื่นแค่นั้น ก่อนจะออกมายืนเช็ดตัวข้างๆเตียงเนี่ย แล้วมันก็หยิบกางเกงตัวเดิมมาใส่ แต่ยังไม่ใส่เสื้อ ผมเห็นว่ามันอาบเสร็จแล้ว ผมเลยจะอาบบ้าง เลยถอดเสื้อออกแล้วเดินไปขอผ้าเช็ดตัวจากมัน







“ทำไมมึงขาวจังวะ”





ไอเหนือถามพร้อมมองมาที่หน้าอกผม





“กูจะไปรู้หรอ”





“แล้วไมกูดำงี้อะ” มันยกแขนขึ้นมาให้ผมดู





“ก็มึงตากแดดบ่อย”





“แล้วกูต้องทำไงให้ขาววะ”





“มึงก็อาบน้ำถูสบู่บ่อยๆ หน้ามึงก็ใช้โฟม”






“หรอ มึงใช้ไรอะ”





“อยู่ในห้องน้ำ”






มันเดินกลับเข้าไปแล้วหยิบโฟมล้างหน้าชูให้ผมดู






“นี่หรอ”





“เออ”





“งั้นกูขอล้างก่อน”






จ้ะ แล้วแต่มึงเลยจ้ะเหนือ






“ไม่เห็นขาวเลยวะ”





มีใครเคยใช้โฟมล่างหน้าครั้งเดียวแล้วขาวเลยบ้างไหมครับ มีไหมบนโลกใบนี้






“มึงใช้ไปครั้งเดียวเองปะ” ผมเดินพันผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ






“แล้วกูต้องใช้อีกกี่ครั้งอะ”




“ตลอดชีวิตมั้ง”





“โห่”





“ออกไปได้แล้ว กูจะอาบน้ำ”






“ก็อาบไปดิ กูขอล้างอีกรอบละกัน”






“..ไอสัสเหนือ”







“เออๆ ไปก็ได้”





มันวางโฟมล้างหน้าผมลง แล้วเดินมาเบียดผมที่ยืนอยู่ตรงประตู หน้าอกมันค่อยๆเลื่อนผ่านไหล่ผมไป แบบเนื้อแนบเนื้อ หน้ามันนี่จะโดนแก้มผมอยู่แล้ว ผมหันไปมองหน้ามัน ทำให้หน้าผมกับหน้ามันตอนนี้ห่างกันแค่แลบลิ้นเท่านั้น ตาผมดันไปหยุดที่ตามันเข้า ทำให้ผมชะงักเล็กน้อย เชี้ย เผลอสบตาไป ผมรีบหันหน้าหนีแล้วเดินเข้าไปข้างในห้องน้ำทันที มันก็ยิ้มแล้วเดินออกไป ไม่รู้ว่าที่ทำเมื่อกี้แกล้งผมหรืออะไร แต่ทำผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยล่ะ *“ต้องเบียดขนาดนั้นเลยหรอวะ”* ผมคิดในใจ







ผมอาบน้ำเสร็จก็ออกมาแต่งตัวใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ส่วนไอเหนือนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอน





“เอาเสื้อป่าว” ผมถามเพราะเห็นมันนอนไม่ใส่เสื้อ




“ไม่อะ ร้อน”





ปกติผมก็นอนถอดเสื้อนะครับ แต่หลังๆมานี่สิวมันชอบขึ้นที่หลัง ผมเลยใส่เสื้อนอนดีกว่า





ผมเปิดไฟหัวเตียงแล้วเดินไปปิดไฟห้อง ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน ไอเหนือไม่ได้กำลังเล่นเกมส์ แต่กำลังตอบแชทใครบางคนอยู่ ผมบังเอิญเห็นพอดี ไม่ใช่ไม่อยากรู้นะครับว่ามันคุยกับใคร แต่ไม่กล้าถามมากกว่า






“มึงรู้จักน้องคนนี้ปะ” ไอเหนือหันหน้าจอที่มีเฟสน้องคนนึงมาให้ผมดู




“ไม่วะ แต่เคยเห็นหน้าอยู่”





“กูยืมโทรศัพท์มึงดูไอจีน้องเขาหน่อยดิ”





“เอ้า แล้วไมต้องโทรศัพท์กู”





“ก็ไอจีกูคนไม่ค่อยรับฟอล ไอจีมึงอะน้องคนไหนเห็นก็รับ” ไอเหนือยกเหตุผลที่ไม่น่าฟังมาอ้าง






“เออๆ เอาชื่อไอจีมา”






ผมก็เปิดไอจีน้องคนนั้นให้มันครับ แต่ที่น่าตกใจคือ น้องเขาฟอลผมอยู่แล้ว และไม่นานน้องเขาก็รับฟอลผม เหมือนนั่งรออยู่แล้วแหนะ





“เนี่ย เห็นปะ น้องเขายังฟอลมึงเลย”





“กูจำไม่ได้”





“มึงว่าน้องเขาน่ารักปะ” ไอเหนือเริ่มเลื่อนจอโทรศัพท์ในมือผมเพื่อดูรูปน้องเขา





“ก็น่ารักดี” น้องเขาน่ารักจริงครับ ผมชมจริงเลย






“ช้ะปะ”







“มึง..ชอบน้องเขาหรอ”





“น้องเขามาคุยกับกูอะ กูก็ตอบๆไป”





“แล้วชอบป่าวละ”





“ไม่รู้วะ”






ใจมึงเองยังไม่แน่นอน แล้วใครมันจะไปแน่นอนกับมึงได้วะเหนือ






“นี่ๆ แล้วคนนี่มีไอจีปะ”





มันเปิดเฟสอีกคนมาให้ผมดู





“มี ฟอลอยู่”





“ขอดูๆ”





“ไมไม่ดูเครื่องมึง”





“กูไม่ค่อยได้ฟอลใคร”





ผมเปิดให้มันดูอย่างว่าง่าย เป็นการตัดความรำคาญ






“คนนี้ก็น่ารัก” ไอเหนือเอ่ยปากชมพร้อมแตะไปที่รูปน้องคนนั้น






“หลายคนนะมึงอะ”





“กูก็ไม่ไรกับใครหรอก คุยไปงั้น”





“นี่มึงคิดจะจริงจังกับใครบ้างปะ” ผมหันไปมองหน้ามัน





ประโยคนี้มันออกมาจากความรู้สึกของผม เพราะไม่ได้แค่ถามถึงรุ่นน้องพวกนั้น แต่มันรวมถึงผมด้วย





“ยังไม่มีวะ”





ผมนิ่งไปสักพัก ก่อนจะหันหน้ากลับมามองที่จอแบบตื้อๆ นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่วะ หวังให้ความไม่แน่นอนมีผมอยู่ในนั้นหรอ โคตรหวังอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เลยวะ






“นี่ๆแล้วน้องคนนี้”





“พอเหอะ...ไม่ให้ดูแล้ว”





“โห่..”





ผมตัดบทเพราะไม่มีอารมณ์จะเปิดใครให้มันดูอีกแล้ว






“แล้วตอนนี้มึงคุยกับใครอยู่ปะ” ไอเหนือเริ่มบทสนทนาใหม่





“ไม่มี”





“อ้าวแล้วน้องแก้วอะ”





“ไอสัส นั้นไม่ใช่คนคุย”





“ใครๆเขาก็รู้ป่าววะ ว่าน้องแก้วเขาชอบมึง”





“แต่กูไม่ได้ชอบ น้องเขาทักมากูก็ตอบ กูเห็นเขาเป็นน้องสาวคนนึง ไม่นับว่าเป็นคนคุย”





“กูจะคอยดู”





คนคุยสำหรับผมคือต่างคนต่างถูกใจซึ่งกันและกันและพอใจที่จะคุยกันไปก่อน ไม่ใช่แค่ตอบแชทแล้วนับเป็นคนคุยไปหมดแบบนี้ ซึ่งจริงๆแล้วน้องแก้วก็ทักมาคุยกับผมบ่อยอยู่ ผมก็มองน้องเขาเป็นน้องสาวจริงๆ ส่วนคนอื่นๆที่ทีกมาคุยก็มีบ้าง แต่ผมไม่นับว่าเป็นคนคุยเหมือนกัน





ใจจริงๆก็อยากจะตอบว่ามีอยู่หนึ่งคน เป็นคนงี่เง่าเอาแต่ใจ นิสัยเหมือนเด็ก ชอบให้เลี้ยงชอบให้ปลอบ ชอบกวนส้นทีน แต่ถ้าตอบไปมันคงรู้แหละครับว่าผมคิดไม่ซื่อกับมัน






“กูจะนอนแล้วนะ” ผมหันไปบอกไอเหนือ




“เออ เปิดเพลงไว้ด้วย”




ผมเปิดเพลงในโทรศัพท์ไว้ให้มัน ก่อนจะหันหน้าไปทางไอเหนือ แล้วหยิบหมอนข้างมากอดแล้วซุกหน้าลงบนหมอน








“ภูมิ”






“...” ผมยังไม่หลับ แต่ไม่ได้ตอบมัน






“มึงรู้ปะ ว่ากูเลิกกับแพรวทำไม”






“ไม่”






“แพรวเขาไปคุยกับรุ่นน้องคนนึงวะ”






“แล้ว”






“ตอนนี้คงเป็นแฟนกันแล้วมั้ง วันก่อนกูเห็นไปกินข้าวด้วยกัน”







“...” ผมลืมตามามองหน้ามัน







“เร็วเนอะ ไม่รู้ว่าเขาคบกันตั้งแต่ที่คบกับกู หรือว่าพึ่งจะเริ่ม”






“มึงโอเคป่าววะ” เสียงไอเหนือมันสั่นจนผมต้องเอ่ยปากถาม






“กูไม่โอเคได้ด้วยอ่อวะ”






“ลืมไม่ได้มึงก็ต้องอยู่กับมันให้ได้นะเว้ย” ผมพูดแล้วเอามือแตะไหล่มัน






“อืม กูรู้”







“เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”






ไอเหนือหันมากอดหมอนข้างอันเดียวกับผม ทำให้แขนมันทับแขนผมอยู่ตอนนี้ ส่วนขามันก็พาดขึ้นมาบนตัวผมเป็นที่เรียบร้อย






“นอนละ”





ผมงงนิดหน่อยกับสิ่งที่มันทำ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทิ้งตัวลงนอนบนหมอนบ้าง อึดอัดนะ แต่กลับรู้สึกดีที่ใกล้กันขนาดนี้ แต่ผมต้องห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้ เพราะนอกจากภายนอกจะอึดอัดแล้ว ตอนนี้ในใจผมก็อึดอัดเหมือนกัน






เหนือ...ตกลงมึงคิดยังไงกับกูวะ











0 ความคิดเห็น