confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 5 : กูง่วงอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

 




หลังจากเทศกาลปีใหม่ผ่านไป ก็เข้าสู่ช่วงที่พวกผมไม่อยากเจอที่สุด








05.30






“เฮ้ยย!!! ปี 3 มาเข้าแถวตรงนี้”





สิ้นสุดเสียงเรียก นักเรียนชายนับร้อยวิ่งกันอุตลุดรวมถึงพวกผมด้วย





จะเป็นอะไรไปได้ละครับ นอกจากการไปเขาชนไก่นรก ที่เด็กผู้ชายไทยส่วนใหญ่ต้องผ่านมาแล้วทุกคน








“ฮ้าวว ง่วงเว้ย” ผมหาวพร้อมกับบ่น






“ได้นอนป่ะเนี่ยสัส” ไออาร์มที่นั่งข้างๆถาม





“นอน...แต่ไม่หลับ”





“ตื่นเต้นเหมือนกูเลยดิ” ไอเก้าที่นั่งถัดจากไออาร์มเอื้อมตัวมาตอบ






“เต้นเชี้ยไร กูนอนไม่หลับเฉยๆ ไปมาปีนึงเดียว ยังเต้นไรอีก” ผมตอบแบบคิ้วขมวด






“ไอฟลุ๊ค มึงหัวเกรียนแล้วเหมือนลูกชิ้นเลยวะ 5555” ไออาร์มหันไปแซวไอฟลุ๊คที่นั่งคนสุดท้าย





“ไอสาสสส ไม่ได้หล่อเหมือนมึงนิ!” ไอฟลุ๊คโมโหครับ





“เฮ้ยๆ หัวเกรียนไออาร์มก็งั้นๆวะ กูว่าคนที่หัวเกรียนแล้วหล่อ ใครก็สู้พี่ภูมิกูไม่ได้” ไอเก้าอวยผมเหมือนไม่เคยด่ากันมาก่อน





“จึ พูดดี มาตบหัวที” ผมเอื้อมมือไปจะตบมัน





“เฮ้ย ไอสัส..อย่า” มันห้ามแต่ไม่ทันแล้วครับ





“เออๆ คนนี้กูยอมวะ หล่อเหลือเกิ๊น” ไออาร์มมองผมแบบศัตรู





ก็ต้องยอมรับนะครับ ว่าคนหล่อตัดทรงไหนมันก็หล่อ แต่ก็คงไม่มีใครชอบหัวเกรียนหรอก นี่ก็เป็นการตัดเกรียนครั้งสุดท้ายแล้ว หลังจากนี้จะไว้ยาวแล้วเสยให้เต็มที่เลย







การไปเขาชนไก่ก็จะขึ้นรถเป็นโรงเรียนครับ แต่โรงเรียนผมเด็กเยอะเลยแบ่งเป็น 2 คัน ผมมองหาใครบางคนว่าขึ้นมาคันเดียวกับผมรึป่าว แต่ก็ไม่เห็น คงขึ้นคันอื่นไปแล้วล่ะ


















อยากบอกว่า






ร้อนนนนนนน!!!!!!






นี่ก็ฝึกมา 4 วันแล้ว ตัวไหม้หมดแล้ว ฝุ่นแดงเต็มไปหมด แคะขี้มูกออกมานี่โอ้โห นี่เลือดรึป่าววะ แล้วที่บอกว่าเขาชนไก่หนาวนะ ใช่กลางคืนมันหนาว แต่กลางวันนี่คือนรกชิบหายเลย ซ้อมตกนรกใช่ไหมตอบผมที ช่วงสบายๆมันก็มีแหละครับ แต่ช่วงฝึกนี่มันทรมานกายจริงๆ อย่างเดียวที่ชอบคือการได้ยิงปืนจริงนี่แหละ มันส์สุด ไออาร์มดูสนุกสุดครับ เหมือนได้กลับเข้าป่า เป็นตัวสร้างสีสันให้กลุ่มดี เสียอย่างเดียวครับ มันกรนดังชิบหายย!! ผมโอน้อยออกได้นอนกับมัน เลยต้องมารับกรรมฟังมันทุกคืน






“คืนนี้ เป็นคืนสุดท้าย ขอให้นศททุกคนพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าเรายังเหลือสถานีทุกอยู่ รอฟังเรียกรวมอีก 1 ครั้ง ตอนนี้ครูจะปล่อยไปพักตามอัธยาศัย เมื่อไหร่ก็ตามที่ได้ยินเสียงนกหวีด ต้องไม่มีใครอยู่นอกเต๊นท์ เข้าใจไหมครับ!”






“เข้าใจครับ!” นศททุกคนตะโกนตอบครูผู้ฝึกที่กำลังทำท่าทีดุดันเหมือนใครขโมยเนื้อไป





“ทั้งหมด…เลิกแถว!”






“เฮ้!!”






พรุ่งนี้ก็จะได้กลับไปหาบ้านที่เรารักแล้วครับ เพราะฉนั้นวันนี้ต้องกินให้เต็มที่ พวกผมรีบชวนกันไปหาซื้ออะไรกินตรงร้านขายของที่มีอาหารและขนมแทบจะทุกอย่าง







ระหว่างที่ผมกำลังกินไอติม ตาผมก็บังเอิญไปจ้องตาใครบางคนเข้า





“มองหน้าอะ เจอได้นะ”




 

“เออ กำลังอยากเจออยู่พอดี” ผมคิดในใจนะครับ





จะเป็นใครซะอีก ไอเหนือคนเดิม เพิ่มเติมคือไม่เจอไม่คุยกันตั้งแต่ปีใหม่ นี่ประโยคแรกของปีเลยนะนิ






“กินมั้ง..” มันเดินมาจ้องไอติมที่มือผมครับ





ผมไม่ตอบแต่ยื่นไอติมไปที่ปากมัน





“อร่อยว่ะ”





“อร่อยดิ ของฟรี” ผมตอบเรียบๆ






“ฮ่าฮ่า ไอสัส”






“…” ไอนี่ยิ้มใส่กูอีกละ





“กลับแล้วไปดูหนังกันปะ”






“หะ” ผมถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง






“หนังใหม่ที่พึ่งเข้าอะ อยากดู ไปปะ”






นี่ไม่เจอกันตั้งหลายอาทิตย์ มาเจอกันบนเขาแล้วชวนผมไปดูหนังเนี่ยนะ มันพึ่งนึกได้ว่ามีผมป่าววะ






“เออ..เอาดิ” ผมตอบแบบไม่อยากคิดไรมาก






“งั้นเดี๋ยวกลับแล้วกูทักไป”




มันพูดพร้อมกับกำลังจะเดินไปกับเพื่อน ผมเลยพยักหน้าเป็นอันเข้าใจไป






อย่างนึงที่ผมแปลกใจ คือเวลาที่ผมกับมันห่างกันไป พอเจอหน้ากันมันจะต่อกันติดไวเสมอ เหมือนสนิทกันมานาน ผิดกับหลายๆคนที่ต้องมาค่อยๆเริ่มกันใหม่ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ถ้าไอเหนือมันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน


















16.02





เฮ้อออ ถึงบ้านสักที หลังจากไปสมรภูมิรบมา 5 วัน สิ่งที่คิดถึงที่สุดรองจากเตียงคือห้องน้ำแล้วตอนนี้ ผมโยนข้าวของไว้กับพื้นในบ้าน แล้วแก้ผ้ามันตรงนั้นทันที พ่อแม่ผมไปทำงานกันหมดครับ กว่าจะกลับก็อีกนาน ตอนนี้บ้านนี้เป็นของผมแล้ว ผมจะปลดปล่อยมันให้เต็มที่เลย ผมรีบเข้าไปชำระร่างกายที่มีแต่ดินสีแดงเต็มไปหมด น้ำยาทุกอย่างที่อยู่ในนี้ผมจะเอามาใช้อย่างครบขั้นตอน (ยกเว้นน้ำยาล้างห้องน้ำนะครับ)







ไม่เคยรู้สึกสะอาดเท่านี้มาก่อน หลังจากอาบน้ำเสร็จผมใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวแล้วล้มลงบนเตียงเลยครับ ภารกิจต่อไปคือการนอน หลังจากนอนบนดินแข็งๆมา 5 วัน คิดถึงแกที่สุดเลยเตียงที่รัก ผมกำลังจะพริ้มตาหลับ







“ติ้ง”






ไม่ ผมไม่ได้ยิน






“ติ้ง”






คนที่ทักผมมาในตอนนี้มันจะมีสักกี่คนกัน หลังจากที่ผมบอกไอพวกนั้นไปแล้วว่าวันนี้แยกย้าย จะไปนอน คนอื่นก็แทบจะไม่ติดต่อกัน เหลือคนเดียวแล้วแหละ..







ไอเหนือคนเอาแต่ใจ!!






ผมพริกหน้าจอแอบดูข้อความนิดนึง





16.30 : “ไปปะเนี่ย”

           “ไอภูมิ”





ไปไหนวะ ดูหนังหรอ วันนี้เนี่ยนะ พึ่งกลับมาจากเขาชนไก่เนี่ยนะ มึงไม่เหนื่อยบ้างรึไงวะ แบตมึงกี่เปอร์เซ็นต์อะ ถามจริง





16.31 : “วันนี้เลยหรอ” ผมพิมพ์ตอบมัน





16.32 : “ได้มั้ยอะ”

              “เหงา”





16.33 : “พรุ่งนี้ได้มั้ย”

           “ว่าจะนอน”





16.34 : “นอนเยอะละ”

              “-วย”

              “เดี๋ยวกูไปคนเดียวนะสัส”





โอ้ย ไม่อยากจะไปเลยครับ เอาจริงๆผมเพลียมาก ไม่อยากไปไหนเลยตอนนี้ แต่ผมไม่อยากให้มันโกรธผม เพราะผมก็รับปากไปแล้ว เฮ้อ





16.37 : “ก็ได้”





16.37 : “5555 พากูแดกข้าวด้วย” 





16.38 : “กี่โมง”





16.40 : “กูอะต้องถามมึง”

          “เดี๋ยวมึงก็ไม่ไปอีก”




16.42 : “หารอบมาเลย”

           “เลี้ยงกูด้วย”

           “ตามนี้ เคเพื่อน”




16.43 : “-วย”

           “เลี้ยงก็แย่ละ”





16.44 : “เอ้า”




16.45 : “ไปกะกูน้า”






16.46 : “เออไป”





16.46 : “เย้ จองให้ด้วย”





16.47 : “เนี่ย ลำบากกูตลอด”





16.50 : “เออน่า ไปรับไปส่งฟรีนะ”





16.51 : “-วย”





เฮ้อ นี่ผมยอมให้มันอีกแล้วหรอครับ ทั้งๆที่เป็นคนไม่ยอมใครแท้ๆ แต่ทำไมพอเป็นมัน ผมกลับยอมได้ทุกอย่างเลย  







17.00 : “กูเสร็จแล้ว” ผมส่งข้อความหามันหลังจากลุกมาแต่งตัว





17.02 : “เค เดี๋ยวไปรับ”

           “มึงแต่งตัวไงอะ”





17.04 : “เสื้อยืด ขาสั้น”





17.05 : “หนาวนะ”





17.05 : “งั้นขายาว”





17.06 : “รองเท้าอะ”





17.06 : “ผ้าใบ”




17.07 : “เค ออกละ”






ถามแบบนี้มันจะแต่งเหมือนผมรึป่าววะ





ไม่นาน เสียงรถก็มาจอดหน้าบ้านผม






“ง่วง” ผมมองหน้ามันแบบตากำลังจะปิด





“ง่วงอะไร ตื่นๆ” มันเอามือมาจับต้นแขนผมแล้วเขย่าครับ





“จะกินไร”





“ไม่รู้วะ มึงอยากกินไร”





“อาหารตามสั่ง”





“งั้นเดี๋ยวกูพาไป ขึ้นๆ”






ผมก้าวขึ้นรถไอเหนือแบบง่วงๆ ผิดกับมันที่พลังล้นเหลือนัก ส่วนการแต่งตัวไม่ต้องพูดถึง เหลือแค่ลายเสื้อก็จะเป็นคนๆเดียวกันแล้วครับ ขนาดไม่ได้บอกสี ยังใส่สีดำเหมือนกัน ไม่ได้บอกว่าจะใส่หมวกก็ยังจะใส่มาเหมือนกัน ตอนนี้แต่งตัวยั่งกับฝาแฝดกันแหนะ










มันขับรถมาถึงร้านข้าวแถวๆห้าง เป็นร้านอาหารตามสั่งข้างทาง





ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วหยิบกระดาษเตรียมจด





“เอาไร”





“กระเพราทะเล ไข่ดาว”




ผมเขียนของมันและของผมก่อนจะส่งให้พนักงาน






“ไม่เหนื่อยบ้างรึไงวะ”





“เหนื่อยไร นอนมาบนรถแล้ว”





“กูก็นอน แต่ไม่เห็นจะพอ”





“กูเก่งไง มึงมันพลังงานน้อย”





“จ้า คนเก่ง”





“สรุปดูรอบกี่โมง”





“ทุ่มครึ่ง”





“จองแล้วช้ะ”





“เออ จ่ายตังค์กูด้วย”





“เออ เดี๋ยวให้”





“กูว่ากูหลับในโรงแน่ๆ”





“เดี๋ยวกูปลุก”





“สัส”















19.00




พวกผมมาถึงโรงหนังแล้ว





“ภูมิ”





“ไร”





“เหนืออยากกินป๊อปคอร์น”





“- -“





ป๊อปคอร์นอะเกน แล้วทำหน้าน่าสงสารใส่ด้วยนะ ไม่ใจอ่อนแน่รอบนี้





“อยากกิน ก็ไปซื้อเอง”





“แต่..”





“กูไม่ซื้อให้มึงแน่รอบนี้ เปลืองตังค์”





“ภูมิๆๆๆๆๆๆๆ”





“เสียงดังทำเชี้ยไรเนี่ย”





“ซื้อเหอะ อยากกิน”





“...”






ผมเปิดดูเงินในกระเป๋า มันไม่พอจริงๆครับ ไปค่ายมา 5 วันแล้วมาดูหนังต่อ หน้าพ่อหน้าแม่ยังไม่ได้เจอ จะไปมีเงินมาจากไหน นี่ถ้าพ่อแม่รู้ว่าผมเอาเงินมาเลี้ยงเด็กอีกคน ไม่ฆ่าผมตายเลยหรอ





“ตังค์กูจะหมดแล้ว ไว้ครั้งหน้าเหอะ” ผมพูดเรียบๆพร้อมกับทำหน้าจริงจิงใส่มัน เป็นอันว่าซีเรียสนะ





“โห่” มันก็บ่นพึมพำๆแล้วก็เดินหนีครับ เป็นอันเข้าใจว่าไม่กินก็ได้ แต่งอแงใหญ่แล้ว









นี่ผมเลี้ยงเด็กจริงๆใช่มั้ย








ตอนนี้หนังในโรงฉายมาครึ่งเรื่องแล้วครับ แต่ผมนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะเผลอหลับไปหลายรอบแล้ว และตอนนี้รอบต่อไปกำลังจะเกิดขึ้น ผมหลับไปบนพนักพิงเบาะโดยมีมือข้างซ้ายยันหน้าผมไว้ ด้วยความที่ง่วงมากตัวผมก็เลยค่อยๆไหลต่ำลงเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกทีหัวผมก็อยู่ใกล้ไหล่ไอเหนือแล้วครับ ไม่รู้มันรู้ตัวมั้ย แต่หัวมันก็เริ่มเอียงมาใกล้หัวผมแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ตัวผมกับมันห่างกันไม่ถึงสิบเซนด้วยซ้ำ ตัวไม่ได้โดนกันแต่รู้สึกได้ถึงมวลรอบตัวว่ามีอยู่ มือผมที่ท้าวคางอยู่ค่อยๆขยับไปจนชนแขนไอเหนือ นี่คือสัมผัสเดียวที่โดนกันตอนนี้ แต่มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ผมรู้สึกดีเวลาที่ต่างคนต่างทำอะไรสักอย่าง แต่มีส่วนใดส่วนนึงโดนกันอยู่ มันรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้างๆตลอดเวลา ไม่ต้องคุย ไม่ต้องเห็น แต่แค่สัมผัสเดียวมันก็อบอุ่นแล้ว ผมแค่อยากให้มีคนแบบนี้อยู่กับผมนานๆ บังเอิญคนๆนั้นดันเป็นไอเหนือนี่สิ มันจะรู้สึกอะไรบ้างมั้ยวะ











“ไอภูมิ”






“ภูมิ”







ไอเหนือเขย่าแขนผมที่กำลังหลับ






“ตื่น หนังจบแล้ว”





ผมลืมตาแล้วหันไปมองรอบๆ คนในโรงเดินออกไปหมดแล้ว นี่ผมหลับจนจบเรื่องเลยหรอ ผมเอามือขยี้ตาอย่างงัวเงีย ง่วงชิบหายเลย






“ป่ะ” ไอเหนือพยักหน้าชวนผมออกจากโรง





ผมเลยลุกเดินตามมันไป





“หลับจริงจังนะมึงอะ”




“กูบอกแล้วว่ากูง่วง”





“เออ เห็นละ”





“ไปไหนต่อป่าว”





“ไม่เอาอะ ส่งมึงกลับไปนอนดีกว่า”







ลากกูมานอนในโรงหนัง แล้วส่งกูกลับไปนอน มึงนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ แต่ก็ถือว่ายังเห็นใจผมอยู่บ้างที่ไม่ร้องไปไหนต่อ












22.00




“ขอบใจ ขับรถดีๆ”





“เออ”





“ถึงบ้านแล้วทักมาด้วย”





“เคๆ”





ผมเดินเข้าบ้านแบบง่วงไม่ไหวแล้ว แต่ดันบอกให้ไอเหนือทักมาซะนี่ แล้วจะได้นอนมั้ย ลืมตัวไปหน่อย








22.23 : “เพลีย”





ไอเหนือทักมาจริงวะ ขณะที่ผมนั่งเลื่อนโทรศัพท์อยู่ในห้องน้ำ





22.24 : “พักผ่อน” ผมตอบ





22.25 : “มึงทำไร”






22.27 : “กูขี้”





22.28 : “พรุ่งนี้ไปไหนปะ”





22.30 : “ไปบ้านพ่อ” พรุ่งนี้วันเสาร์ครับ ผมว่าจะไปหาปู่กับย่าแล้วก็หลานซะหน่อย






22.31 : “ที่ไหน”





22.32 : “xxxxxxx”





22.34 : “น่าไป”





22.35 : “ไปทำเชี้ยไร55”





22.36 : “เหงา”





22.38 : “ไปก็ได้นะ แต่มึงจะเบื่อ”





22.40 : “ไปกี่โมง”





22.42 : “9 โมง”





22.42 : “เช้าจัง”





ผมอ่านแล้วรู้เลยว่าคงไม่ไปด้วยแน่ๆ เพราะมึงก็คงขี้เกียจตื่นเหมือนกู แต่พ่อกูให้ไป กูเลยขัดไม่ได้ไงเหนือ ผมไม่ตอบมันแล้วครับ ทำธุระส่วนตัวต่อ










23.10 “หลับยัง”





ไอเหนือคนเดิม ดูท่าจะยังไม่หายเหงา





23.12 : “ยัง มีไร”





23.14 : “ไม่มี”





23.15 : “มีไรก็บอก”





23.16 : “ให้มีไรล่ะจ๊ะ”






23.18 : “กวนตีน”





23.19 : “เบื่อปะ”





23.20 : “นิดหน่อย”





23.21 : “อยากหนีไปไกลๆวะ”





ว่าแล้วว่าต้องดราม่าอยู่ จะมีใครรู้นิสัยมึงเท่ากูวะเหนือ





23.23 : “หนีไปไหนได้วะ”

            “มึงหนีความคิดตัวเองไม่พ้นหรอก”





23.25 : “อย่างน้อยก็ไม่ต้องจมแบบนี้”





ผมไม่รู้หรอกนะครับว่ามันเศร้าเรื่องอะไร แต่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องรู้ แค่ทำหน้าที่ปลอบมันก็พอ




23.27 : “อย่าดาวน์ตัวเองดิวะ”





23.29 : “เออวะ ต้องมีความสุข”

           “ยิ่งอยู่คนเดียวอยู่”





23.30 : “หาไรทำไป”

            “หรือนอน”





23.32 : “อีกแปป”






ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่ผมก็อยู่ข้างมันเสมอแหละ มันไม่มีใคร ผมก็ไม่มีใคร เราต่างมีเพื่อนเยอะก็จริง แต่คนที่คอยไปไหนมาไหนด้วยทุกที่ คนที่คอยรับฟังทุกปัญหา คนที่คอยเข้าใจ มีแค่มัน แล้วมันก็มีแค่ผม(รึป่าว) ก็ไม่แน่ใจ แต่หวังว่ามันจะเห็นผมเป็นคนสำคัญ เหมือนที่ผมเห็นมันสำคัญเหมือนกัน









0 ความคิดเห็น