confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 4 : HNY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 62



“ติ้ง”





ผมหยิบมาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน





“ถึงหน้าบ้านแล้ว”




ผมกดล็อคหน้าจอแล้วเดินลงไปหามันที่หน้าบ้านด้วยหน้าไม่พอใจนัก








“เป็นเหี้ยไร หน้าบูดสัส”





“กี่โมงละ”





“...บ่ายครึ่ง”




“นัดกูกี่โมง”




“เออ แต่งตัวอยู่ มาๆรีบไป”





จะไม่ให้หงุดหงิดได้ไง นัดผมเที่ยงแต่มาป่านนี้ การนอนสำหรับผมมันสำคัญขนาดไหน อุตส่าตื่นให้ทัน ผมก็ขึ้นรถมันไปแบบบูดๆนั้นแหละครับ พูดมากไม่ได้ ยังไงมันก็ไม่ง้อผมอยู่ดี โกรธเองหายเองนักเลงพอ










“ทำไมอยู่ดีๆถึงอยากได้เสื้อวะ” ผมถามเพราะปกติก็ไม่ค่อยเห็นมันซื้อของ






“ก็มันจะปีใหม่แล้ว อยากได้ของใหม่บ้าง”






“หรอ กูก็อยากได้นะ”





“ไว้เดี๋ยวซื้อให้ละกัน”





...





ผมนี่นิ่งไปเลยครับ แต่ปากนี่ยิ้มไปถึงหูแล้ว มันคงพูดไปงั้นแหละ มันไม่มีทางซื้อให้ผมจริงๆหรอก










กว่าจะมาถึงห้างก็ บ่ายสองกว่าๆแล้ว





“หาไรกินก่อนปะ หิว”




“เอาดิ” ผมตอบเพราะยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกัน










หลังจากกินข้าวเสร็จมันก็เดินเข้าออกร้านเสื้อผ้าเป็นว่าเล่น แต่ร้านที่มันมาหยุดนานที่สุด ก็คงเป็นร้านเสื้อผ้ากีฬาแหละครับ ต้องยอมรับเลยนะ ว่าชุดกีฬามันทำให้ผู้ชายดูดีขึ้นมาจริงๆ ผมยังชอบใส่เลย แต่ผมเห็นไอเหนือใส่ชุดกีฬาจนชินตาแล้ว อยากเห็นมันแบบอื่นๆบ้าง






“เสื้อกีฬาอีกแล้วหรอ”






“มึงว่าไม่ดีหรอ”






“ก็ดี แต่มึงก็แต่งแบบนี้บ่อยแล้วปะ ลองแบบอื่นมั้งมะ”






“ก็จริงของมึง งั้นมึงเลือกให้กูดิ”






ผมพามันเดินมาร้านที่ผมเข้าบ่อยๆเวลาจะซื้อเสื้อผ้า มันเป็นเสื้อผ้าของญี่ปุ่นที่ดูเรียบง่ายแต่ใส่แล้วดูน่ารัก เนื้อผ้าหลากหลายแบบที่สบายตัวน่าจะทำให้ไอเหนือชอบ และดูหล่อขึ้นกว่าเดิมได้






“ลองตัวนี้” ผมหยิบไปทาบบนตัวมัน






“แขนยาว?”





“น่ารักออก”






“กูหรอ”






...






ผมหมายถึงเสื้อนะครับ เสื้อมันน่ารักจริงๆ ผมอะอยากได้ แต่เลือกให้มัน







“เสื้อโว้ย”





“แต่มันไม่หนาวเลยนะเว้ย”





“มันก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นปะวะ”






“งั้นก็ได้ เผื่อจะเป็นอปป้ากับเขาบ้าง ฮ่าฮ่า”






“งั้นเอาตัวนี้ไปด้วย”







ผมหยิบอีกสามสี่ตัวส่งให้มัน ก่อนจะเดินไปห้องลองชุดที่ทางร้านจัดเป็นห้องเรียงยาวมีกั้นกำแพงระหว่างฝั่งขายกับฝั่งลองไว้ มีพนักงานสามสี่คนยืนให้บริการอยู่ ซึ่งถ้าผมรอตรงทางเข้าก็ไม่สามารถเห็นตอนไอเหนือลองได้






“เดี๋ยวกูรอข้างหน้า”






“เข้าไปด้วยกันดิ”






“กูจะเข้าไปทำไมละ”





“ก็มึงจะได้เห็นตอนกูใส่ด้วยไง”






“...”






“มาเร็ว” มันลากแขนผมเข้าไปเกือบห้องในสุดเพราะห้องแรกๆเต็ม







ผมไม่ได้หวั่นไหวง่ายอะไรปานนั้นหรอกนะครับ ผมก็ถอดนู้นถอดนี้ แก้ผ้ากับเพื่อนๆผู้ชายออกจะบ่อย แต่ที่ไม่อยากเพราะลองคิดภาพผู้ชายสองคนเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้าด้วยกันสองต่อสองสิครับ ร้อยทั้งร้อยคิดไม่ดีทั้งนั้นแหละ







“อึดอัดชิบหาย” ผมพูดตอนเข้าไปในห้องลองแคบๆกับไอเหนือ






มันถอดเสื้อยืดออกแล้วส่งให้ผมถือ ต้องยอมรับเลยนะว่าพวกนักกีฬานี่มันหุ่นดีจริง ถึงจะลีนๆตามแนวเด็กมัธยมก็เถอะ ก็จัดว่าดีเลยละ แต่แปลกแหะ แขนกับหน้ามันออกคล้ำๆ แต่ทำไมข้างในมันขาวจังวะ คงเพราะไม่ได้โดนแดดเท่าข้างนอกล่ะมั้ง เฮ้ย ผมต้องหยุดมองได้แล้ว ถึงผมจะยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อไอเหนือคืออะไร แต่ยังไงผมก็เป็นผู้ชาย จะมายืนมองยืนวิเคราะห์นานๆแบบนี้ไม่ได้






“หุ่นดีอะดิ”







“งั้นๆวะ”






“ไหนดูของมึงดิ” มึงเดินเข้ามาใกล้แล้วพยายามจะเลิกเสื้อผมขึ้น







“ไอสัส”






ผมดันมันออกก่อนจะด่ามันไป ผมไม่ได้เขินที่ต้องถอดนะ แต่การที่มันถอดเสื้อแล้วเข้ามาใกล้ผมขนาดนี้ก็ทำผมหน้าอุ่นๆ ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ทั้งๆที่กับพวกไออาร์มมันก็เล่นแบบนี้บ่อย ผมก็ไม่เป็นไรนี่หว่า แต่ทำไมกับไอเหนือนี่มัน... 






มันไม่ได้จะมาถอดผมจริงหรอกครับ มันกวนตีนผมเท่านั้นแหละ ไอเหนือเอย กูอุตส่าเตรียมถอด อ้าว






“เป็นไง” มันใส่ตัวแรกที่ผมหยิบให้






“เท่ดีวะ”







พูดไปงั้น แต่จริงๆคือน่ารักชิบหาย อย่างว่าแหละเสื้อผ้าดี ใครใส่ก็น่ารัก ถ้าผมใส่คงโคตรน่ารักชิบหายบรรลัยเลย





“หรอ ไหนลองอีกตัว”





มันก็ถอดลองถอดลองไปเรื่อย ผมก็ชมบ้างติบ้างเพราะยังไงผมก็ให้มันเลือกเองอยู่แล้ว





“มึงว่ากูเอาตัวไหนดี”





“แล้วแต่ดิ ชอบตัวไหนอะ”





“ไม่เอา มึงเลือกดิ กูเลือกไม่ถูก”





“กูก็เลือกไม่ถูก”





“งั้น.. มึงชอบตัวไหน”





...






“ตัวสีขาว ลายซิมสัน” นั้นคือเสื้อตัวแรกที่ผมหยิบให้มันครับ แล้วเป็นตัวที่ผมชอบที่สุดแล้ว จริงๆอยากซื้อเองด้วยซ้ำ แต่ถ้าซื้อตอนนี้ได้กลายเป็นเสื้อคู่แน่ๆ






“งั้นกูเอาตัวนี้”





“เอ้า แล้วมึงชอบหรอ”





“จริงๆก็ชอบตัวนี้ด้วยแหละ มึงชอบกูก็ยิ่งชอบ”





...





อะไรของมันเนี่ย ไปเอาคำพูดน่ารักแบบนี้มาจากไหน เครื่องผมช็อตไปหมดแล้ว






“ไปยัง” มันถามเรียกสติผม





“..อะ เออ ไปดิ..”














21.45




“ติ้ง”





ผมกดเปิดอ่านการแจ้งเตือนจากด้านบน





21.45 :“ทำไร”





หลังจากมันมาส่งผมตอน 6 โมงเพราะต้องรีบไปเตะบอลต่อ นี่ก็เป็นการติดต่อแรกจากมัน





21.46 : “นอน”





21.47 : “เหนื่อยสัส”


21.47 : “พักๆ”





21.50 : “กำลังกลับบ้านละ”



21.51 : “ทำไมวันนี้กลับเร็ว”







มันไม่ตอบ สงสัยขับรถอยู่ ผมไม่อยากเซ้าซี้เลยเล่นเกมส์รอ






22.10 : “ภูมิ กูไปกับมึงไม่ได้ละ”


22.12 : “ทำไมอะ”





22.15 : “พ่อกูพากลับต่างจังหวัด”


22.16 : “ไม่เป็นไร”

           “ไปวันไหนอะ”






22.20 : “พรุ่งนี้”


22.20 : “แล้วกลับมาวันไหน”






22.30 : “3 มกรา”






ผมสตั้นนิดหน่อย คิดว่ามันจะไปด้วยกันตอนแรก แต่ก็เข้าใจว่าพ่อพากลับก็จะไปว่าอะไรมันได้ 






22.32 : “ไปกี่โมงอะ”




22.35 : “เช้า”


22.35 : “งั้นก็เดินทางดีๆไอสัส”

           “เจอกันปีหน้า”





22.40 : “รีบบอกเพราะมึงจะไม่ตื่นอะดิ”



22.41 : “เออ 55555”



22.42 : “อยากไปกับมึงอะ”



22.43 : “ไม่ต้องหรอก ไปกับครอบครัวเหอะ”






22.50 : “ไว้เจอกัน”



22.52 : “เออ รีบกลับ”










เฮ้อ คิดว่าจะเป็นเค้าดาวน์พิเศษซะอีก













31 ธันวาคม





14.00






 14.00 : “เจอกันที่ไหน กี่โมงวะ” 






ไอเก้าไลน์เข้ามาถามในกลุ่ม อัศวินขี่ม้าขาว กลุ่มพวกผม 4 คนแหละครับ แต่ที่ชื่อกลุ่มแบบนี้เพราะไออาร์มมันชื่ออัศวิน ไม่ต้องถามเลยว่าใครเป็นคนตั้ง





14.03 : “เจอกันที่ BTS ตรงโรงเรียนแล้วกัน สักห้าโมง” ผมตอบ





14.03 : “ไออาร์มเล่นเกมส์อยู่บ้านกูเนี่ย”






14.04 : “สัส ไม่เห็นชวน”





14.05 : “กูไม่ได้ชวนใครทั้งนั้น มันเสนอหน้ามาเอง”





14.06 : “กูเบื่อ เลยมาหาไรทำ อิอิ” ไออาร์มเข้ามาตอบ





14.10 : ฟลุ๊ค ส่งรูป

           “เชียงใหม่หนาวมาก” ไอฟลุ๊คส่งรูปเซลฟี่ที่ด้านหลังเป็นทะเลหมอกตัดกับภูเขามาให้พวกผมอิจฉาเล่นๆ






14.12 : “โว้ยยยยยย อิจฉาโว้ยยย” ไออาร์มตอบ





14.13 : “หนีไปเที่ยวแล้วยังส่งรูปมาอวดอีก ไอเวร” ไอเก้าเอาบ้าง





14.15 : “อย่าโมโหกู เดี๋ยวกูซื้อของไปฝาก”





14.16 : “กรี๊ดดดดด น่ารักที่สุด” ไออาร์มเปลี่ยนคำพูดอย่างไว






ผมออกจากไลน์มาเลื่อนดูไอจี แต่ละคนจากออกกรุงเทพไปเที่ยวกันหมดเลย 90% อยู่เชียงใหม่จ้า จนเลื่อนมาถึงของไอเหนือ มันถ่ายบูมเมอแรงทำท่าดุ๊กดิ๊กอยู่บนเขาอะไรสักอย่าง ด้านหลังเป็นภูเขาไปไกลสุดลูกหูลูกตา เชียงใหม่อีกปะเนี่ย ผมไม่สนเรื่องนั้นแล้วครับ สิ่งเดียวที่ผมสนคือเสื้อแขนยาวสีขาวลายซิมสันที่มันใส่ โอ้โห น่ารักจังวะ รู้สึกดีนะครับ ก็ผมเป็นคนเลือกให้กับมือ









16.30





หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมกำลังจะออกจากบ้านไปที่ BTS ที่นัดไออาร์มไอเก้าไว้





“ติ้ง”




ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู




16.31 : เหนือ ส่งรูป

            “เสื้อมึงอุ่นวะ”

            “กำลังจะไปกินข้าว”







...





โว้ยยยย ไอเหนือมันถ่ายรูปเสื้อติดหน้ามันมานิดหน่อยให้ผมดูครับ ผมนี่ยิ้มจนเป็นบ้าแล้ว ซึ่งรูปนี้ก็ไม่ได้เห็นที่มันลงในเฟสฟรือไอจีเลย แปลว่ามันถ่ายให้ผมหรอ ไอเหนือ มึงจะทำกูใจบางเกินไปแล้ว






รวบรวมสติก่อนนะภูมิ ตอบแชทก่อน อย่าให้เขารู้ว่าเราเขิน






16.34 : “กูบอกแล้ว”

           “กูก็กำลังจะไปข้างนอกเหมือนกัน”







ผมตอบเสร็จก็กดล็อคหน้าจอแล้วรีบออกจากบ้านครับ เดี๋ยวไปช้าพวกมันจะบ่นเอา แต่ถึงยังไงวันนี้ผมก็คงยิ้มได้ทั้งคืนแล้ว เป็นวันส่งท้ายปีที่ดีจริงๆ











5





4





3





2





1





Happy New year!!!




ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวผมเต็มไปด้วยพลุกระดาษ เสียงเพลง และเสียงโห่ร้อง บนท้องฟ้าสีดำเต็มไปด้วยพลุนับร้อยจะกระจายเต็มท้องผ้า ปีใหม่นี่มันสุดยอดจริงๆ





ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคน






00.02 : “HNY มีความสุขมากๆไอสัส อย่าคิดมาก มีอะไรก็บอกกูได้ กูเป็นเพื่อนมึงเสมอ สุดท้ายเลิกปัญญาอ่อนได้ละไอ- ว -“





ไม่ได้อยากพิมพ์หยาบหรอกครับ แต่ถ้าอวยพรดีๆไปเดี๋ยวมันเลี่ยนเกิน เอาแบบปนๆด่าๆไป







มันไม่อ่าน สงสัยกินเลี้ยงอยู่กับครอบครัว ไม่เป็นไร ผมไม่รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว ผมล็อกหน้าจอแล้วกลับมาสนุกต่อกับคอนเสิร์ตตรงหน้าที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง 













01.45


ผมกลับมาถึงบ้านแล้ว ไม่ได้อยากรีบกลับอะไรหรอก แต่งานมันเลิกแล้ว อยากอยู่ต่อยันเช้าด้วยซ้ำ






“ติ้ง”





ผมล้มตัวลงบนที่นอนก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่าน






01.47 : “เออ มีความสุขมากๆ ขอบใจมึงมาก พากูไปเที่ยวบ่อยๆด้วย//กอด”





...






ทำไมมันชอบพิมพ์ว่ากอดจังวะ รู้มัยคนอ่านมันเขินเนี่ย แต่ถามว่าชอบมั้ย ชอบมาก ผมเป็นคนชอบกอดอยู่แล้ว เจองี้ก็เขินแย่ แต่มันคงจะดีมากกว่านี้ ถ้าได้กอดจริงๆไม่ใช่ผ่านตัวอักษร










———————————————

ผ่านมา 4 ตอนแล้ว ไม่รู้ว่าจะชอบกันมั้ย เพราะเป็นเรื่องแรกของไรต์เลย แต่ไม่ได้คิดจะให้มีตอนเยอะมาก สัก 20 ก็พอ แล้วก็ขอสวัสดีปีใหม่ 2562 ผู้อ่านทุกท่าน หวังว่าจะมีความสุขในปีที่กำลังจะมาถึงนี้จ้า สุดท้ายอยากให้ติดตามเรื่องนี้กันไปเรื่อยๆนะ รัก





จริงๆเรื่องนี้อัพลงธัญวลัยไป 6 ตอนแล้วน้า ฝากติดตามด้วยจ้า



0 ความคิดเห็น