confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 11 : กูเป็นแฟนกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.พ. 62


21.02 : “ดูหนังกัน”



21.05 : “วันไหน”



21.07 : “ไหนก็ได้”



21.09 : “ถ้ามึงตอบว่าวันนี้กูจะเตะให้”



21.11 : “วันนี้ไม่ไหว พักๆ”



หลังจากปัจฉิมเสร็จผมก็กลับบ้านมานอนแบบสลบสไหล รู้ตัวอีกทีก็ตอนไอเหนือทักมานี่ล่ะ



21.12 : “พน.มั้ย”



21.14 : “ดูก่อนว่าว่างมั้ย”



หื้ม ประโยคนี้อีกละ เดี๋ยวสุดท้ายก็ปล่อยให้ผมรออีก



21.15 : “ไม่ว่างหรอกมึงอะ” ผมตอบ



21.17 : “555555 ไม่แน่ใจว่ามีแข่งมั้ย”



21.19 : “เออ ไปเตะเถอะ”



21.22 : “เตะเสร็จมั้ยอะ”



21.22 : “เดี๋ยวมึงก็เหนื่อยอีก”



21.23 : เหนือส่งสติ๊กเกอร์ 



21.25 : “วันอังคารมั้ย หลังสอบเสร็จ”



21.26 : “อังคารไหน ที่จะถึงนี่หรอ”



21.28 : “คับ”



21.29 : “มีสอบหรอ”



21.30 : “เอ้า ไม่รู้หรอ”



21.32 : “กูทำไม่ได้แน่เลย”



21.34 : “ทำไม”



21.35 : “โง่”



21.36 : “โง่จริง”




เงียบใส่อีกแล้ว  หนีกูไปนอนเฉยเลย อาทิตย์หน้าเป็นอาทิตย์สอบ Gat Pat แล้ว ไอเหนือยังไม่รู้เรื่องอะไรกับชาวบ้านเขาเลย จะไหวมั้ยเนี่ยไอเนี่ย แต่มันไม่ค่อยหน้าห่วงหรอกครับ โปรไฟล์นักกรีฬามันดี ยื่นที่ไหนก็มีโอกาสสูง เพราะมันจะเรียนด้านนี้อยู่แล้ว ผมว่าผผมควรจะห่วงตัวเองมากกว่า







วันเสาร์



11.00 : “ตื่นยังง”


ไอเหนือทักผมมาแต่เช้า ผิดวิสัยมากๆ


11.02 : “พึ่งตื่น”



11.05 : “อ่อน”



11.06 : “ไรมึง”

          “หนีกูไปนอนเฉย”



11.08 : “กูเพลียๆ”



11.09 : “สรุป ไปดูหนังมั้ย”





ไม่มีการตอบกลับใดๆ อะไรของมันวะเนี่ย 









วันอาทิตย์



นี่ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ผมกำลังวุ่นวายอยู่กับการอ่านหนังสือ เพราะพรุ่งนี้เป็นสอบวิชาสำคัญ ถ้าผมทำคะแนนได้ดีผมก็มีโอกาสสูงเลยละ อาทิตย์ที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้ติดต่อใครเลย เพราะโรงเรียนให้ม.6 หยุด แล้วต่างคนก็ต่างเตรียมตัวอ่านหนังสือ



ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลังจากอ่านหนังสือมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้เป็นเวลา ตี1 ผมกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน แต่มันก็มีอะไรที่ค้างคาในใจผมอยู่ ผมเปิดแชทของใครคนนึงขึ้นมา อ่านข้อความสุดท้ายซ้ำๆ ซึ่งเป็นของผม มันขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านแล้ว แต่ไม่มีการโต้ตอบใดๆ ใช่ครับ ไอเหนือยังไม่ตอบผมเลยตั้งแต่วันนั้น จนตอนนี้ ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว แล้วผมก็ไม่ได้เซ้าซี้เพราะกลัวมันจะรำคาญ แต่กลับกลายเป็นว่าหายจากกันไปดื้อๆ มันเกิดอะไรขึ้น






02.54 : เหนือส่งข้อความถึงคุณ







07.30


เช้านี้ผมตื่นมาด้วยความมุ่งมั่นเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องทำข้อสอบให้ได้ ไม่งัวเงียแต่อย่างใด ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมจะไปสอบ วันนี้เป็นวิชา Pat วิท เพื่อนผมส่วนใหญ่เป็นสายศิลป์ เลยไม่ค่อยจะมีใครสอบพร้อมผม เห็นผมทำท่าทีมั่นใจแบบนี้ก็เถอะ แต่ในใจผมมันก็หวั่นๆเหมือนกัน ก็ทำไม่ได้มากๆเลย



ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูขณะกำลังนั่งรถไปสนามสอบ



“02.54 : เหนือส่งข้อความถึงคุณ”



ผมตกใจเล็กน้อย เมื่อคืนไอเหนือส่งอะไรมา แล้วอยู่ดีๆทำไมถึงส่ง ผมปลดล็อคเพื่อดูข้อความ




02.54 : “ไปนอนด้วยดิ”






เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมอยู่ดีๆส่งมาแบบนี้



08.12 : “กูพึ่งตื่น”




08.20 : “ตื่นล่ะ”


ไอเหนือตอบผม แต่อีกสิบนาทีผมต้องเข้าสอบแล้ว และตอนนี้ผมก็นั่งสั่นขาริกๆอยู่หน้าห้องสอบ มันเกิดพายุในหัวผมครับ ผมสติแตกแล้วตอนนี้


08.22 : “เหนือ กูกำลังจะเข้าสอบ ขอกำลังใจหน่อย”



08.23 : “สู้ๆ ลุยดิกลัวไร”



เชี้ย ทำไมประโยคแค่นี้มันทำให้ผมยิ้มได้วะ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ผมรวบรวมสติได้อีกครั้ง



08.24 : “ช่วงนี้เป็นไงมั้ง” ไอเหนือถามผม



08.24 : “ก็ เหนื่อยพอตัว”



08.25 : “เห้อ พอกัน”



08.25 : “มากอดหน่อย”



เอ้า นี่ผมพิมพ์ไรออกไปเนี่ย เหมือนคนไม่รู้ตัว ทั้งที่ตั้งใจพิมพ์ขนาดนั้น  ก็ผมคิดถึงมันนี่ครับ



08.26 : “5555 พูดมากไม่ได้ เดี๋ยวมึงด่า”



08.26 : “กูเคยด่ามึงหรอ”



เออก็เคย หลายครั้งด้วย แต่ก็เพราะเป็นห่วงป่าววะ หรือนี่คือเหตุผลที่มึงหายไป



“นักเรียนเข้าห้องสอบได้แล้วค่ะ” อาจารย์คุมสอบห้องผมตะโกนเรียกแล้ว ไอเหนือยังไม่อ่านผมเลย คงต้องไปแล้ว



08.27 : “แต่กูคิดถึงมึงนะ”

           “กูต้องไปละ”


ผมทิ้งท้ายไว้ก่อนเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเป้ แล้วเดินเข้าห้องสอบไป


ไม่รู้ว่าไอเหนือจะตอบว่าไง แต่ผมตั้งใจที่จะบอกมันจริงๆ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา มันทำให้ผมแทบบ้า




12.00


หลังจากสอบเสร็จผมรีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หวังจะเห็นข้อความจากไอเหนือ



08.30 : “เหมือนกัน”



นี่คือสิ่งที่มันตอบ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ถึงมันจะไม่ได้พิมพ์ออกมาเอง แต่นี่ก็เป็นข้อความที่ทำให้ผมยิ้มได้อีกสองสามวันเลยละ



กรุ๊ปไลน์ อัศวินขี่ม้าขาว

อาร์ม : พวกมึงงง สอบเสร็จยังงงงงง


เก้า : กูสอบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว


ฟลุ๊ค : กูเหลืออีกตัวนึงพน.


อาร์ม : แล้วไอภูมิอะ


ภูมิ : เสร็จแล้ว


อาร์ม : เยี่ยมมากพวกมึง เดือนหน้าไปทะเลกัน


เก้า : ทะเลไหนวะ


อาร์ม : เสม็ดดิ พ่อกูมึงบ้านพักอยู่นั่น


เก้า : เหยดดดด ไปไปไปไปไป ฟรีตลอดทริปช้ะ


อาร์ม : แค่ที่พักไอเวร


ฟลุ๊ค : ไม่รอผลมหาลัยก่อนหรอ”


อาร์ม : โถ่ไอฟลุ๊ค สอบก็เครียดจะตายห่าแล้ว ไปพักก่อน ค่อยกลับมาลุ้น


เก้า : +1


ภูมิ : +1


อาร์ม : เยี่ยม ฟลุ๊ค ไม่ได้แล้วปะ


ฟลุ๊ค : กูถามแม่ก่อนละกัน


อาร์ม : เออรีบมาบอกด้วย แล้วก็... แก๊งฟ้าไปด้วยนะ


ภูมิ : หะ ไม่ได้มีแค่พวกเราหรอ


อาร์ม : โห่ ไปเที่ยวทั้งทีก็ไปหลายๆคนหน่อย แก๊งมันก็เพื่อนๆเราทั้งนั้น


เก้า : เดี๋ยวนะ แก๊งฟ้า จงแยกตัวประกอบซิ


อาร์ม : ฟ้า


อาร์ม : มิ้น


อาร์ม : น้ำผึ้ง


อาร์ม : ชานิส 


เก้า : ไอเหี้ยยย!! กูว่าแล้ววว กูรับได้ทุกคน ยกเว้นไอชาติ!


อาร์ม : เนย


เก้า : เนยไปด้วยหยอ


ภูมิ : แหมไอสัสเก้า อ่อนเชียวนะมึง


อาร์ม : ไป และเขาให้ข้อแม้มาว่าถ้าจะไปก็ต้องไปให้ครบแก๊ง เพราะฉะนั้นมึงก็ต้องรับชานิสซะ


เก้า : โหไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกัน ไปหลายๆคนสนุกดี


ฟลุ๊ค : เมื่อกี้มึงไม่ได้พิมงี้อะเก้า



---------- เก้าลบข้อความ --------------



เก้า : ไหน ไม่มี


อาร์ม : งั้นก็ตามนี้นะ เดี๋ยวรายละเอียดกูบอกใกล้ๆอีกที


เก้า : ได้เลยเพื่อน เดี๋ยวเรื่องรถกูคุยกับพ่อให้


ภูมิ : มีแต่เศรษฐีวะ ชอบๆ 


อาร์ม : พี่ภูมิไปหล่อๆก็พอครับ


เก้า : เดี๋ยวให้ไออาร์มจัดการครับพี่ภูมิ พี่ภูมิอยู่เฉยๆเลย


ฮ่าฮ่าฮ่า อดขำไม่ได้ ไอพวกนี้มันปัญญาอ่อนดีจริงๆ ก็ดีครับ ไปพักผ่อนบ้างก็ดี มีเรื่องให้หนักใจมากมายเหลือเกิน บางทีทะเลอาจเยียวยาจิตใจได้บ้าง





ผมกลับมาบ้านก็เห็นพ่อแม่นั่งดูทีวีกันอยู่ 


“เดี๋ยวเดือนหน้าภูมิไปทะเลกับเพื่อนนะ”


“สอบเสร็จแล้วหรอ” พ่อผมมองหน้าแล้วถามขึ้น


“เหลืออีกไม่กี่ตัวอะ แต่ตอนนั้นก็คงเสร็จหมดแล้ว” ผมตอบแบบยิ้มๆ


“แล้วสอบวันนี้ทำได้รึป่าว”


“ก็...พอได้ครับ” “ดูท่าเดี๋ยวนี้จะติดเที่ยวนะ วันๆคิดแต่เรื่องเที่ยว คิดรึยังว่าจะเข้าคณะอะไร มอไหน จบไปจะทำงานอะไร เคยคิดบ้างรึเปล่า”


พ่อผมทำหน้าจริงจังพร้อมทำเสียงดุ ปกตอนพ่อผมใจดีก็ดีใจหาย แต่พอดุก็น่ากลัวใช่ย้อยเลย


“คิดแล้วไง ว่าจะเข้าวิศวะ มอไหนก็รอดูคะแนนอีกที”



ตุ้บ


พ่อตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน



“วิศวะ! ฉันบอกแกว่าอะไร ฉันบอกให้แกสอบเข้าหมอไม่ใช่หรอ”


“พ่อ หมอมันยากเกินไป แล้วผมก็ไม่ชอบด้วย ผมชอบวิศวะ”


“แต่หมอมันเป็นอนาคตที่ดี พ่อกับแม่อุตส่าเลือกให้ ทำไมแกไม่ทำตาม!”


“ก็ผมทำไม่ได้ วิทผมก็ไม่ได้เรียนมา ผมจะไปรู้เรื่องได้ไง”


“แล้วตอนฉันบอกให้แกเลือกวิทตั้งแต่แรกทำไมแกไม่เลือก ไปเลือกสายนี้ทำไม!”


“ก็เพราะผมไม่ได้ชอบมันไง!”



เพี๊ยะ



พ่อตบเข้าที่หน้าผมอย่างจัง ตอนนี้น้ำตาผมเริ่มคลอๆแล้ว แต่ผมต้องไม่ร้อง ผมจะไม่แสดงให้เห็นว่าผมอ่อนแอ


แม่รีบลุกขึ้นมาดึงแขนพ่อไว้



“วันๆไม่คิดจะทำอะไร เอาแต่เที่ยวๆๆ อย่างนี้มันจะไปทำอะไรได้” พ่อชี้หน้าด่าผมต่อ



ไม่ทำอะไรงั้นอ่อ ผมพยายามเรียนให้จบม.6 พยายามสอบเข้ามหาลัย พยายามเรียนในที่สูงๆเพื่อให้พ่อกับแม่สบาย แต่พ่อบอกว่าผมไม่ทำอะไรงั้นอ่อ ผมพยายามทำในสิ่งที่ผมคิดว่ายากแล้วผมทำมันได้แค่นี้ พ่อหาว่าผมไม่ทำอะไรงั้นอ่อ อยากให้พ่อมาเป็นผมนะ พ่อจะได้ร็ว่าผมต้องพยายามและต้องเหนื่อยมากแค่ไหนกว่าจะมาอยู่ถึงตรงนี้!  ทั้งหมดนึ้คือสิ่งที่อยู่ในหัวผม การที่ผมจะเดินหนีขึ้นห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ



โคตรเจ็บเลยนะครับ คนที่ควรจะเข้าใจเราที่สุด กลับไม่เข้าใจอะไรเลย



ผมนอนเก็บตัวอยู่ในห้องตั้งแต่เย็น ไม่ออกไปไหน




00.12 : “เหนือ กูเหนื่อยวะ”



ผมทักแชทหาไอเหนือเพราะผมคิดว่ามันจะปลอบผมได้



00.15 : “เป็นไร”

           “ชีวิตมึงมีให้เหนื่อยด้วยอ่อ”



00.16 : “กูดูเข้มแข็งขนาดนั้นเลย”



00.16 : “ไม่รู้ดิ ไม่ค่อยด้อยู่กับมึง”



21.17 : “ก็ฝืนไว้เยอะอยู่ เป็นคนที่ใครก็ยังเข้าไม่ถึง”



00.18 : “กูไง เข้าถึง”



00.19 : “มันอยู่ที่ความใส่ใจ”

          “กูไม่ได้อยู่กับมึง ยังรู้ตั้งหลายเรื่อง”



00.20 : “กูผ่านมันมาหมดละ”



00.21 : “อ้าว งี้กูก็หมดประโยชน์ละดิ”



00.22 : “ ไม่ดิโห่”

            “กูเดินมาไกลแล้ว มึงดีใจกับกูหน่อย”



00.22 : “ดีใจ”



กลายเป็นว่าผมต้องมาดีใจกับมันแทน แทนที่มันจะปลอบผม



00.22 : “ขออย่าง” ผมพิมพ์ทิ้งไว้



00.23 : “ว่า”



00.23 : “อย่าหายไป”

           “ไม่รู้จะหันไปหาใคร”



นี่คงเป็นสิ่งที่ผมอยากบอกมันมากที่สุดในตอนนี้ หรือความหมายตรงๆเลยก็คือ อย่าทิ้งผมไปอีก เพราะผมมีแค่มัน แต่ไอเหนือคงโง่เกินจะเข้าใจความซับซ้อนขนาดนี้



00.24 : “ก็อยู่นี่ไง”



00.24 : “ขอบใจ”





07.30


เช้านี้ผมมาถึงโรงเรียนแล้ว หลังจากคุยกับไอเหนือเสร็จผมก็นอนเลย แล้วตอนเช้าก็ออกจากบ้านมาโดยสวัสดีแค่แม่ เพราะผมไม่อยากคุยกับพ่อตอนนี้ ผมโกรธแหละครับ ผมไม่ชอบการตัดสินถูกผิดจากการเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก ผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก และผมว่าครั้งนี้ผมไม่ผิด เพราะฉะนั้นผมก็จะเฉยๆกับพ่อต่อไป




15.30



“ไอภูมิ เลิกเรียนแล้วไปไหน” ไอเก้าถามผม



“ว่าจะไปเดินเล่นห้าง”



“ไปเล่นเกมส์บ้านกูปะ กูพึ่งซื้อมาใหม่ ขาดคนเล่นอยู่พอดี”



“เอาดิ”



“ไออาร์มไปด้วยกันปะ” ไอเก้าหันไปถามไออาร์มที่นั่งลอกงานอยู่



“ไม่วะ กูมีนัดกับฟ้า” 



ฟ้าแก๊งที่จะไปทะเลด้วยกันแหละครับ ถึงว่าทำไมไปด้วยกันได้ เพราะไออาร์มกำลังคุยๆกับฟ้านี่เอง



“เห็นหญิงดีกว่าเพื่อนหรอ” ไอเก้าถาม



“เออ” ไออาร์มหันมาตอบแบบจริงจัง



“สัสเอ้ย มึงดูไว้นะภูมิ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง” 




ไอเก้าพูดเสร็จก็ลุกจะเดินไปรอผมที่ประตู



“เก้า”



“นะ..นะ..เนย”



“เราได้ยินมาว่าเก้าได้เกมส์ใหม่มาหรอ ใช่เกมส์นี้มั้ย” เนยยื่นโทรศัพท์ให้ไอเก้าดู



“ใช่ๆ”



“เกมส์นี้มันยังไม่วางขายในไทยเลยนิ เก้าซื้อมาได้ไงอะ”



“พอดีพี่ชายเราอยู่เมืองนอกอะ เราเลยฝากเขาซื้อ หายากมากเลยนะ”



“จริงอ่อ หู อิจฉาอะ  เรานะโคตรอยากเล่นเลย แต่ต้องรออีกตั้งสามเดือนแหนะ”



“เอางี้ไหมละ เนยก็ไปเล่นที่บ้านเราดิ มันเล่นได้สองคน เดี๋ยวเราให้เนยเล่นด้วย”



“จริงอ่อเก้า แต่ เราเกรงใจอะ”



“หึ้ย ไม่เป็นไรเราแบ่งได้อยู่แล้ว”



“โอ้ยยยยย ฝันไปเถอะคร่า นังชะนีเนยจะไม่ไปเล่นเกมส์ที่บ้านมึงแน่ๆ”



“อะไรของมึงชาติ”



“กูชื่อชานิส!! ก็คือว่า ตอนนี้มึงก็มีแผ่นเกมส์อยู่แล้ว แล้วบ้านกูก็มีเพย์สี่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้น มึงแอนด์มันจะไปเล่นกันที่บ้านกูค่ะ”



“อะไรนะ!” ไอเก้าตอบแบบไม่เข้าใจ



“กูไม่มีทางปล่อยให้มึงอยู่กับเนยสองต่อสองแน่นอนคร่า มึงมันไว้ใจไม่ได้”



“แต่..”



“เถอะนะเก้า ไปเล่นบ้านชานิสเถอะ บ้านมันอยู่ใกล้โรงเรียนด้วย จะได้ไม่ลำบาก นะๆ” เนยเสริม



“หื้ม” ไอเก้าถอนหายใจ



“ก็ได้ แต่! ไม่ให้ไอชาติเล่น!”



“ชานิสโว้ย!!”




“ปะมึง” ผมเก็บของเสร็จเดินมาชวนไอเก้ากลับ



“เอ่อ ภูมิ กูไม่ได้จะกลับบ้านอะ”



“อ้าวทำไมอะ”



“เนยอยากไปเล่นเกมส์กับกูที่บ้านชานิสอะ แหะๆ”



“ไอเวร ไหนบอกอย่าเห็นหญิงดีกว่าเพื่อนไง”



“หะ บอกว่าอย่าทำตาม เพราะกูเองก็ทำเหมือนกัน ฮ่าฮ่า”



“ไอเหี้ยเก้า!”



“น่า แล้วมึงจะไปกับกูมั้ย”



“ไปทำเชี้ยไร! เกมส์มันเล่นได้สองคน แล้วมึงก็คงอยากจะเล่นแค่กับเนยนั้นแหละ สัส”



“ฮ่าฮ่า รู้ใจกูที่สุด”



“เออ กูไปห้างก็ได้วะ เล่นเกมส์ให้สนุกละกัน ไอคนทิ้งเพื่อน!” ผมพูดแกล้งมันแล้วก็เดินหนีออกมาทันทีเลยครับ ไอเก้านี่จริงๆเล้ย






21.20


21.20 : “อยู่ไหน” 



ไอเหนือทักมาในขณะที่ผมยังเดินอยู่ในห้างคนเดียว



21.20 : “ห้าง”



21.23 : “ทำไมยังไม่กลับบ้าน”



21.24 : “ยังไม่อยากกลับ”



21.25 : “จะไปไหน”

          “ว่าจะให้มึงเลี้ยงข้าว”



21.26 : “กูกินแล้ว”



21.27 : “โห่ งั้นไปนอนด้วยได้มั้ย”



21.28 : “ไว้วันอื่น กูมีปัญหากับพ่ออยู่”



21.30 : “โห่ จบละ”



21.32 : “มึงจะออกมาหากูได้ไหม”



ผมถามเพราะผมรู้สึกไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่ การอยู่คนเดียวนานๆมันก็ทำให้เราคิดมากจนพาตัวเองดิ่งได้เลยนะครับ



21.34 : “กูเหนื่อยอะ ปวดหลังด้วย”



...



21.35 : “ออกไม่ได้เลยหรอ”



21.36 : “ไม่ไหวจริง”



21.37 : “เออเค ไม่เป็นไร”



ถ้าเกิดกูตกลงจะเลี้ยงข้าวมึง หรือยอมให้มึงนอนบ้าน มึงก็คงจะมาสินะ ทำไมการที่มึงจะมาหากูมันต้องมีเหตุผลอะไรพวกนี้วะ ทำไมไม่มาหากูเพราะกูต้องการมึงบ้าง ทำไมกูถึงไม่สำคัญแบบนั้น ทำไมวะเหนือ






โรงเรียน


15.30


“งั้นเดี๋ยวไปเจอกันที่ร้านนะ เดี๋ยวไปจองโต๊ะให้ เคๆ”


“อย่าสายนะเว้ย”


“เดี๋ยวกูกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้านก่อน”



ตอนนี้รอบตัวผมเต็มไปด้วยเสียงของเพื่อนๆในห้องที่เรามีนัดกันไปกินหมูกระทะเย็นนี้ เพื่อเป็นการฉลองที่สอบปลายภาคเสร็จสักที



“เห้ย พวกมึงไปนอนเล่นห้องกูก่อนป่าว ตอนเย็นๆค่อยไป” ไออาร์มเอ่ยชวน



“เอาดิๆ ไม่ได้ไปคอนโดมึงนานละ” ไอเก้าตอบแทนพวกผมเรียบร้อย



“ไปด้วยๆ” รอบนี้ไอฟลุ๊คตอบไปอย่างง่ายดาย



“นี่ งั้นว่ายน้ำด้วยปะ อยากว่ายน้ำคอนโดมึงอีกอะ”



“เออๆ กูก็อยาก” ผมเสริม



“จริงๆถ้าเก้าอยากกูก็ไม่ให้หรอก แต่นี่เห็นพี่ภูมิอยากหรอกนะ กูเลยโอเค”



“ไอสัสอาร์ม”



“แต่.. พวกฟ้าไปด้วยนะ” ไออาร์มเซอไพร์พวกผมอีกแล้ว



“งั้น..อย่าบอกนะว่า…”



“ใช่แล้วคร่า! กูจะไปด้วย”



“ไอชาติ โอ้ย ไปทำไมเนี่ย” ไอเก้าหันหลังไปโวยวายชานิสที่พึ่งเดินมา



“ก็นังฟ้ามันจะไปห้องแฟนมัน แล้วกูเป็นเพื่อนสาวของมันกูก็จะไปด้วย”



“เอ้า ไปกันทำไม เขาจะไปทำกิจกรรมผู้ชายกัน โว๊ะ” ไอเก้ายังโวยวายไม่หยุด



“เอ้า มึงก็ทำกันไปซี้ เดี๋ยวกูนั่งดูเอง กูจะมองไม่ให้คลาดสายตาเลย ยกเว้นมึงอิเก้า อิเปรต” ชานิสพูดตาหวานมาทางพวกผม แล้วไปตาแข็งใส่ไอเก้า



“เออ ถ้าหยุดมองเมื่อไหร่ มึงได้เจอเก้านิ้วกูแน่”



“อุ้ยอีพิการ!”



“ไอ..”



“เออ พอเหอะ ไปกันหมดเนี่ย ปะ” ผมพูดขัดไอเก้ากับชานิสที่เถียงกันไม่จบไม่สิ้นสักที ไม่ร็ไปเกลัยดกันตั้งแต่ชาติปางไหน สรุปก็คือ มีผม อาร์ม เก้า ฟลุ๊ค ฟ้า ชานิส แล้วก็เนยครับ ไอเก้าเลยยอมอ่อนๆลงหน่อย







17.30


ตอนนี้พวกเราก็มาถึงที่ร้านกันแล้ว แทบจะครบทั้งห้องแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลา พวกผมก็เริ่มบรรเลงหมูลงกระทะทันทีครับ นั่งกินไป คุยกันไป ก็ถือเป็นช่วงเวลาดีๆก่อนที่จะต้องแยกย้ายกันไป




เวลาล่วงเลยไปชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนนี้ทุกคนนั่งย่างให้เพื่อนอย่างผู้ที่มีจิตใจแบ่งปัน ผิดกับตอนเริ่มมาก ส่วนผม ไอเก้า ไอฟลุ๊ค นั่งพุงปริ้นกันอยู่ เพราะอัดเข้าไปเยอะแล้วจริงๆ ก็มีไออาร์มเนี่ยยังนั่งกินอยู่ได้



ติ๊ง


เหนือส่งข้อความ


19.24 : “มึงกินเลี้ยงห้องช้ะ”



19.25 : “แดกปะ” ภูมิส่งรูป



ผมส่งรูปหมูบนกระทะไปให้มันดู เผื่อจะยั่วให้มันหิวได้บ้าง



19.26 : “แดกเลอะ”



19.27 : “ไม่เลอะ สะอาด”



19.27 : “-วย”



19.28 : “ซ้อมบอลหรอ”



19.29 : “ไม่ซ้อม ปวดหลัง”



19.30 : “อ่อ”



19.31 : “มึงโดนทำบำเพ็ญประโยชน์ปะ”



19.30 : “ไม่อะ กูล้างคะแนนหมดแล้ว”




“ปะพวกเรา กลับกันได้แล้ว ครูจ่ายตังค์เรียบร้อยละ”


ครูสุชาดาผู้เป็นเจ้ามือครั้งนี้กำลังยืนพูดอยู๋ที่หัวโต๊ะ



“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ” อยู่ๆไอแจ็คหัวหน้าห้องก็สั่งขึ้นมาเฉย


“ขอบคุณครับ/ค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” แต่กลายเป็นว่าทั้งห้องก็เล่นกับมัน รวมถึงผมด้วย ตอนนี้เราทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับ



“เฮ้ย พวกมึงไปแดกเหล้าห้องกูต่อปะ” จู่ๆไออาร์มก็ชวนขึ้น



“กูรอคนพูดคำนี้มานานแล้ว” ไอเก้าพูดหน้าตื่น



“ห้องกูมีเหล้าเหลืออยู๋ เดี๋ยวซื้อมิกซ์ไปหน่อยก็ได้แล้ว”



“ไปๆๆๆ ไปดิ ครั้งสุดท้ายแล้ว เอาหน่อย” ไอเก้าเสริมไม่หยุด เร็วเหลือเกินเรื่องแบบนี้



“พวกชานิสไปด้วยกันนะ” ไออาร์มหันไปชวนแก๊งชานิสที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังๆมานี้ตั้งแต่คบกับฟ้า ไออาร์มก็ดูเป็นคนดีมากขึ้น พูดกับเพื่อนฟ้าอย่างกับเทพบุตร ผิดกับตอนจะจับกันปล้ำมาก คงจำได้นะครับ



“ไม่ชวนก็ต้องไปอยู่แล้วปะ จะไปดูน้องเก้าผู้คออ่อน”



“ใครอ่อน คอกูแข็งสุดละ ไม่ได้แข็งแค่คอนะ อย่างอื่นก็แข็ง”



“กูหมายถึงแดกเหล้า อีเวร”



“เดี๋ยวก็รู้กัน”



“พวกมึงจะกัดกันทำไมนักหนาเนี่ย ไม่หยุดเลยโว้ย” รอบนี้ไออาร์มห้ามทัพครับ



“แล้วมึงอะฟลุ๊ค” ไออาร์มหันมาถามไอฟลุ๊ค



“ก็ไปดิครับ” เห้ย ทำไมวันนี้ชวนไปไหนไอฟลุ๊คมันไปหมดเลยวะ



“มึงอะภูมิ” ไออาร์มหันมาถามผม



“รายนี้ไม่ต้องถามก็รู้อยู่แล้วปะ มึงนี่เสียมารยาทจริงๆเลย” ไอเก้าขัดไออาร์ม



“มึงเงียบผิดวิสัยของขี้เมาวะภูมิ” ไอฟลุ๊คเสริม



“กูคิดอยู่เฉยๆ แต่ก็..กูเคยปฏิเสธด้วยหรอ” ผมตอบตกลง เพราะยังมีปัญหากับที่บ้าน แล้วไหนจะเรื่องมหาลัย ไหนจะเรื่องไอเหนืออีก เมาๆซะบ้างก็ดี





21.33


วงเหล้าเริ่มขึ้นมาได้สักพักแล้ว พวกผมยังพอมีสติกันอยู่ แต่ความกวนตีนตอนนี้มีทุกคน


ติ้ง


ผมปลดล็อคหน้าจอดูเห็นเป็นข้อความจากไอเหนือ


21.34 : “พน.ไปจ่ายค่าทำสาธารณะประโยชน์เป็นเพื่อนหน่อย”



21.35 : “เอาดิ กี่โมง”



21.36 : “เที่ยง”



21.36 : “เค”



21.37 : “ไปนอนด้วยดิ”



เห้อ ถามอีกละ แล้วถ้าผมตอบว่าไม่ มันก็คงไม่พอใจเหมือนเดิม



21.38 : “กูไม่ได้กลับบ้าน อยู่ห้องเพื่อน”



21.38 : “จบละ”



21.39 : “กูมีดีแค่บ้านให้นอนปะ”


ผมว่าฤทธิ์เหล้ามันคงทำให้ผมกล้าถามอะไรตรงๆแบบนี้มากขึ้น



21.40 : “พากูไปกินข้าวดิ”



มึงคิดจะท้ากูตอนเมาหรอเหนือ ได้



21.41 : “เอามั้ยละ มาดิ”



21.42 : “รอแปปนึง”

           “มึงไปรอบ้านเลย”

          “เปลี่ยนชุดด้วย มึงชุดนักเรียนอยู่”



21.43 : “กูอยู่ห้องไออาร์ม แดกเหล้าอยู่”



21.44 : “ละไม่เปลี่ยนชุดหรอ”



21.45 : “ ไม่มีให้เปลี่ยน”



21.46 : “4 ทุ่มชุดนักเรียนเนี่ยนะ”



21.47 : “เอามาให้กูเปลี่ยนดิ”



21.48 : “กูอยู่ข้างนอก”



ลีลาเหลือเกิน เริ่มจะโมโหละ



21.48 : “จะออกไม่ออก”



21.50 : “รอแปป”




“ไออาร์ม เอาเสื้อมาให้กูเปลี่ยนดิ” ผมตะโกนบอกไออาร์ม ก็ลืมไปว่าขอไออาร์มก็ได้นี่หว่า



ไออาร์มเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเดินกลับมา “อะ” มันโยนเสื้อบอลมาให้ผม ผมก็ถอดเปลี่ยนเลย



“อุ้ย อิภูมิ มึงทำไรอะ ถอดเสื้อทำไม” ชานิสทักที่เห็นผมยืนขึ้นถอดเสื้อ



“กูจะเปลี่ยน”



“แล้วไป นึกว่าจะทำอะไรกู ใจสั่นหมด”



“กูไม่มีอารมณ์กับมึงหรอก”



“เอ้าอีนี่ ไม่ต้องมีกูก็ปลุกได้ ยิ่งหุ่นลีนๆอย่างมึงนะ ซิกแพ็คน้อยๆแต่แน่น กับความขาวที่เหมือนอาบน้ำด้วยแฟ็บ แค่กูเห็นก็ทนไม่ไหวแล้วคร่า” 



ผมใส่เสื้อบอลแล้วโยนเสื้อนักเรียนไปใส่ชานิส 



“ไอสัสหยุดเลย ดมเสื้อกูไปก่อนละกัน”



“เออ กูยอมดม”



“โรคจิตสัส ไออาร์มยืมคีการ์ดหน่อย เดี๋ยวกูออกไปข้างนอกนะ”



“เอ้า มึงจะไปไหน” ไออาร์มถามแทนทุกคนที่หันมาทางผม



“จะพาไอเหนือไปกินข้าว”



“อ่อออ เหนือ 6/4 อะนะ อ้าวนี่สนิทกันหรอ” ฟ้าที่นั่งข้างไออาร์มถาม



“โอ้ยอิฟ้า มึงนี่ไม่รู้ไร สองคนนี้เขาสนิทกันจะตาย จนรุ่นน้องเคยเอาไปจิ้นกันเป็นเรื่องเป็นราว คนรู้กันครึ่งโรงเรียน แต่พักหลังมานี้เห็นห่างๆกัน คนก็เลยลืมๆไป สรุปยังสนิทกันอยู่หรอ” ชานิสเล่าจบก็หันมาถามผมที่ยืนอึ้งแดกอยู่



“ก็..สนิทแหละ เออเดี๋ยวกูมา ไปละ”



“ไอภูมิเดี๋ยว กูฝากซื้อสายชาร์ตด้วย” ไอเก้าโยนเงินให้ผม



“แหม่งมีแต่คนใช้ไอโฟน ไม่มีใครใช้ซัมซุงเลย เวร เอาอันที่ดีๆหน่อยนะมึง” ไอเก้าบ่นพร้อมกับบอกผม



“เออ”



ผมรีบเดินแทรกตัวกลางวงเหล้าออกมาจากห้องทันที นี่เรื่องผมกับมันมีคนรู้ครึ่งโรงเรียนเลยหรอเนี่ย แถมจับไปจิ้นอีก หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้มันห่างผม แต่มันก็กลับมาแล้วมั้ย ไม่น่าใช่




ติ้ง



22.53 : “ให้ไปรับที่ไหน”



22.54 : “คอนโดxxxxxxxx”



ผมลงมารอไอเหนืออยู่ประมาณห้านาที มันก็ขับมอไซค์มาจอดหน้าคอนโด ผมเดินออกจากประตูคอนโดไปยืนจ้องหน้าไอเหนือ



“เมาหรอ” ไอเหนือเป็นคนเริ่มพูดก่อน



“ยัง มึนนิดหน่อย”


เป็นการเจอหน้ากันครั้งแรกหลังจากปัจฉิมเลยมั้ง มันเลยทำให้ทั้งผมและมันทำตัวไม่ถูก ผมก้าวขึ้นซ้อนท้ายมันทันที ก่อนที่มันจะขับออกมาจากคอนโดแล้วขับไปตามถนนใหญ่แบบไม่รีบร้อนนัก



“จะไปไหน” ผมถาม



“อยากกินข้าวของเคเอฟซีอะ”



“ไปห้างxxxxxxดิ น่าจะยังเปิดอยู่”



“เค”



“เดี๋ยวกูต้องซื้อสายชาร์ตให้ไอเก้าด้วยอะ”



“เดี๋ยวแวะซอยข้างๆคอนโดตอนขากลับแล้วกัน”



“อืม” ผมตอบพร้อมเอาคางไปเกยไว้กับไหล่ซ้ายไอเหนือ แล้วหัวก็พิงเข้าไปที่หัวมัน ผมว่าไม่ได้มึนนิดหน่อยแล้วล่ะครับ มึนมาก โดนลมตีหน้าแบบนี้ก็จะหลับเหมือนกัน ผมเลยเอามือมาจับเอวไอเหนือไว้สองข้าง กลัวจะหลับแล้วเอนลงไปวัดพื้นถนน ไอเหนือก็ไม่ว่าอะไร ให้ผมพิงหัวอยู่อย่างนั้น



“เมาแล้วดิมึง”



“ยังง”



“แล้วเป็นไร โลกเอียงหรอ”



“โลกดูดมากกว่า ดูดกูติดหนึบเลยเนี่ย”



“หึ ไอสัส”



ไม่ไหวแล้วครับ ตาจะปิด ลมมันเย็นดีเหลือเกิน ผมเลยเปลี่ยนเป็นพลิกหน้าลงนอนบนไหล่ไอเหนือแทน ทำให้ตอนนี้จมูกผมอยู่ใกล้ซอกคอมันมาก จนได้กลิ่นเหงื่อของมันเลย แต่มันก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ขับรถต่อไป นี่มันแข็งแรงมาก หรือว่าผมตัวเบา มันถึงยังขับรถอยู่ได้



“ถึงแล้ว”



ไอเหนือบอกผม ผมเลยเด้งตัวมามองห้างที่ยังเปิดอยู่ เราเดินขึ้นมาถึงร้านเคเอฟซี ไอเหนือสั่งข้าวไปที่นึง ผมเลยไปหาที่นั่งรอด้านใน สักพักไอเหนือก็ถือข้าวตามเข้ามา



“ไม่กินอ่อ”



“ยังอิ่มหมูอยู่เลย”



“’งั้นรอกูกินแปป”



ผมนอนฟลุบลงไปที่โต๊ะ แต่ตามองไปที่ไอเหนือที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่



“มองกูทำไม”



“กูพยายามไม่หลับอยู่ พอไม่กินเหล้าต่อเนื่องมันทำให้ง่วงเร็วจริง”



“ภูมิ”



“หะ”



“กลับบ้านเหอะ กูอยากนอนกับมึง”



“กูโทรบอกแม่แล้วว่าวันนี้ไม่กลับ”



“โห่ วันนี้กูอยากนอนกับมึงจริงๆนะ”



“มึงก็นอนกับกูที่ห้องไออาร์มดิ เนี่ยกินเหล้าด้วยกันเลย”



“โห่ กูไม่ค่อยสนิทกับใครอะ”



“สนิทกับกูไง  มึงจะกลัวไร ทุกคนมึงก็รู้จัก นั่งๆไปเดี๋ยวก็สนิท”



“แต่กูไม่อยากนอนคนเยอะๆ กูอยากนอนแค่กับมึงเนี่ย”



....



ไอ้เชี้ยเหนือพูดอะไรออกมาเนี่ย ผมก้มหน้าลงไปกับโต๊ะทันที เพราะตอนนี้ผมหุบยิ้มไม่อยู่แล้ว โอ้ยยยยยยเขินชิบหาย มึงจะทำกูบ้าตายแล้วไอเหนือ




“กลับเหอะนะ นะ”



“ไม่เอา นานๆกูจะนอนบ้านเพื่อน ไม่รู้ว่าจะเจอพวกมันอีกเมื่อไหร่”



“…”



“นอนนี่แหละ เดี๋ยวตอนเช้าค่อยกลับ”



“…”



“นอนกับกูที่นี่นะเหนือ”



“เออก็ได้”



“เออ”



“งั้นไปเลยก็ได้”



“แดกหมดแล้วหรอ”



“เดี๋ยวไปแดกต่อที่นู้น ปะ”



ไอเหนือเดินนำผมออกไปที่มอไซค์ ผมขึ้นซ้อนมันแล้วก็เอาหัวชนหลังมันไว้ ตอนนี้รถแล่นกลับมาทางเดิม และแวะจอดซอยข้างๆคอนโดไออาร์ม



ผมเดินลงไปร้านขายอุปกรณ์มือถือร้านหนึ่งที่ยังเปิดอยู่



“เอาสายชาร์ตซัมซุงครับ แบบดีที่สุดเลยนะพี่ เท่าไหร่ก็ได้ ไม่ขาด ไม่พัง ขอรับประกันด้วย”



“ฮ่าฮ่าฮ่า” ไอเหนือที่คล่อมรถอยู่ด้านหลังผมส่งเสียงขำ



“ขำไร”



“กูว่ามึงเมาจริงๆละ พูดไรขนาดนั้น”



เออวะ กูพูดอะไรขนาดนั้นวะ



“นี่น้อง อันนี้สองร้อยห้าสิบ งานดี รับประกันหนึ่งเดือน”



“ซัมซุงนะพี่”



“ก็ซัมซุงไงน้อง” พี่เขาขี้ให้ผมดูคำว่าซัมซุง



เออวะ



“มีรับประกันมั้ยเนี่ย” ผมถาม



“หึหึ พี่เขาก็บอกว่ารับประกันหนึ่งเดือนไง” ไอเหนือบอกผมจากด้านหลัง



เออวะ



“เอาอันนี้แหละครับ”



“ครับ” พี่เขาตอบผมแบบขำๆ ก่อนจะใส่ถุงมาให้



ผมยื่นแบงค์ห้าร้อยให้เขา ก่อนจะก้าวขึ้นซ้อนไอเหนือ



“อ้าวน้อง ตังค์ทอน”



“เออเชี่ยลืม” ผมลงจากรถไอเหลือไปรับเงินทอน



“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” ไอเหนือขำออกมาแบบไม่ไหวแล้ว



“จึ ขำเชี้ยไรนักหนา ไปได้แล้ว” ผมทำท่าหงุดหงิดแล้วเตะเบาๆไปที่ขามัน ก่อนจะรีบขึ้นซ้อนท้ายมัน 



“มึงนี่แหม่ง เมาแล้วรั่วชิบ” ไอเหนือแซวผมขณะขับรถ



“ไม่ได้เมาเว้ย เมื่อกี้สมองกูมันช็อตๆเฉยๆ”



“หร๊อออ” ไอเหนือขำไม่หยุดเลยทีนี้





ตอนนี้ผมพาไอเหนือมาหยุดอยู่หน้าห้องไออาร์ม ก่อนใช้คีการ์ดเปิดประตูเข้าไป พวกมันกำลังเมาได้ที่เลยครับ แต่ยังลุยกันต่อได้ คืนนี้ยังอีกยาว



“พวกมึง เดี๋ยวไอเหนือมากินด้วยนะ ได้ป่าว”



“เอาดิ เข้ามาๆ เพื่อนภูมิซะอย่าง”



ผมเดินมานั่งแถวๆโซฟา ก่อนไอเหนือจะเดินตามมาติดๆนั่งลงที่ข้างผมเฉย



“ไอภูมิ สายชาร์ตกูอะ”



“อะ” ผมโยนเกือบโดนหน้ามัน



ตอนนี้ความสนุกในวงเหล้าก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ไอเหนือยังนั่งนิ่งๆอยู่ แต่รับเหล้าไปกินหลายแก้วแล้ว เราก็นั่งคุยนั่งเล่นกันไปเลย จนตอนนี้เที่ยงคืนกว่าๆ บางคนในวงตอนนี้เมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว ส่วนผมกับคนข้างๆยังพอมีสติอยู่



ตอนนี้เราทุกคนลงมานั่งที่พื้นแล้ว ผมกับเหนือนั่งฝั่งที่มีโซฟาแล้วเอาหลังพิงโซฟาไว้



“เห้ยๆ กูขอเปิดเพลงมั้ง เปลี่ยนได้แหละมึงอะไอเก้า เปิดเยอะละ” ผมเอ่ยปากขอเปิดเพลงบ้าง หลังจากไอเก้าเปิดมานาน



ทุกเมฆฝนที่ผ่านมา

ทุกคืนที่ลมหนาวพัดโชยผ่านไป

ยิ่งคิดถึงเธอทุกลมหายใจ

เหมือนว่าเข็มนาฬิกา

มันหยุดเคลื่อนไหว

เมื่อเธอจากไป

แต่ทั้งหัวใจยังอยู่ที่เดิม



เพลงนี้เป็นอีกหนึ่งเพลงที่ตรงกับความรู้สึกผมมากที่สุดในตอนนี้ ก็หวังว่ามันจะทำให้ใครบางคนรับรู้บ้าง



ฉันยังคงติดอยู่กับภาพเก่า

ภาพที่เราเคยมีรักเคยผูกพัน

กลับมาได้ไหม ฉันยอมได้ทุกอย่าง

ขอเพียงแค่พอได้มีทาง ให้กลับมารักกัน

ในชีวิตนี้แค่เธอที่ต้องการ

ให้รักใครก็คงไม่มีทาง

ที่ว่างในหัวใจ มีไว้แค่ให้เธอ


ผมนั่งมองหน้าไอเหนือตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ผมขยับหัวเข้าไปแล้วทิ้งหัวซบไหล่มันไว้ ผมคิดว่ามันจะไม่สนใจ แต่มันกลับเอาหัวมันพิงกลับมาที่หัวผม


ทรมานสักเท่าไร

คนอยู่ตรงนี้จะหันไปทางไหน

เพลงยังคงบรรเลงต่อไป โดยที่ผมซบไหล่ไอเหนืออยู่อย่างนั้น



“แหม นั่งซบกันเชียวน้า เป็นไรกันป่าวเนี่ย” เสียงเนยที่นั่งอยู่อีกฝั่งแซวมาทางพวกผม ทำให้ทุกสายตาหันมามอง



ผมลืมตัวไปเลยว่ามีคนอยู่เยอะ ผมรีบเอาหัวขึ้นมาทันทีเพราะไม่อยากให้ไอเหนือรู้สึกไม่ดี 




“กูเป็นแฟนกัน ไม่รู้อ่อ”





ไอเหนือตะโกนตอบเนยไป แต่ผมนี่หันไปมองไอเหนือด้วยหน้าที่ตกใจยิ่งกว่าอะไร มันพูดอะไรออกไปวะ 



“ฮิ้ววว” เสียงเพื่อนๆร้องแซว



“ฮ่าฮ่าฮ่า หยอกๆ” ก่อนไอเหนือจะขำออกมา แล้วบอกทุกคนว่าล้อเล่น 



ทุกคนขำกับมุกมันครับ แต่ไม่ใช่กับผม ผมได้แต่ยิ้มแห้งออกไปเป็นอันว่ากูก็ตลกนะ แต่ในใจนี่ยิ้มไม่ออก มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดี การที่มันพูดเล่นๆออกไปแบบนั้น แต่ในฝั่งของคนที่คิดจริงมันไม่โอเคเลยเลยนะครับ เหมือนกับว่าถ้าเรามองเป็นเรื่องเล่นๆ มันก็จะยากที่จะมองเป็นเรื่องจริงได้ อะไรแบบนั้น



“เออเหนือ ถามได้ปะ ทำไมถึงเลิกกับน้องแพรวอะ” เนยถามไอเหนือ



เอาแล้ว ถามเรื่องแฟนเก่าในวงเหล้าเนี่ยนะ กูว่าดราม่ายาวแน่ๆ ถึงไอเหนือจะบอกว่าลืมได้แล้ว แต่คงไม่มีใครมานั่งพูดถึงแฟนเก่าตัวเองได้โดยไม่รู้สึกอะไรหรอกนะครับ



“อืม..ถามได้ ก็กูไม่มีเวลาให้น้องเขาอะ”



“แล้วเรื่องมันเป็นยังไงอะ เล่าๆ” ชานิสที่หูผึ่งอยู่ตั้งนานบอกให้ไอเหนือเล่าให้ฟัง



“อย่าเลย เดี๋ยวมันจะดราม่าเปล่าๆ” ผมตะโกนห้ามพวกมันรวมถึงไอเหนือ เพราะผมไม่อยากให้ให้มันกลับไปรู้สึกแบบเดิมๆ กว่าผมจะเยียวยาจิตใจมันมาได้ถึงขนาดนี้



“โห่ ก็อยากรู้อะ เล่าหน่อยนะเหนือ ทุกกูจะได้ฟังไว้เป็นอุทาหรณ์ นะนะ” ไอชานิสเซ้าซี้ไม่เลิก



“ใช่ๆเหนือ เราก็อยากฟังเล่านะๆๆ” เนยช่วยเสริม



ไอเหนือนิ่งไป ผมเลยยื่นมือไปจับต้นแขนมันให้หันหน้ามาหาผม



“อย่าเลย” นั่นคือสิ่งที่ผมบอกมัน



“ไม่เป็นไร” ไอเหนือพูดกับผม แล้วหันไปหาพวกมัน “เดี๋ยวเล่าให้ฟังก็ได้”



สิ้นสุดประโยคนั้น ทุกคนนั่งกระชับวงเข้าไปใกล้ๆเพื่อฟังไอเหนือเล่า เหลือไว้แต่ผมที่นั่งพังโซฟาอยู่ที่เดิม



จะไปอยากฟังทำไมล่ะครับ ก็ผมฟังมาหมดแล้ว รักษาใจให้มันแล้ว แต่สุดท้ายมันก็จะเอามาทำร้ายตัวเองอีก ก็คอยดูแล้วกันว่าผลจะเป็นยังไง



ไอเหนือก็เล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟังครับ บางครั้งก็สอดแทรกอารมณ์ตัวเองเข้าไปด้วยว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง




ผมนั่งไปได้สักพัก เลยลุกขึ้นเดินไปด้านหลังไอเก้าแล้วกระซิบถามมัน



“บุหรี่อยู่ไหน”



“อยู่นี่” ไอเก้าชูบุหรี่ในมือให้ผมดู



“กูขอ”



“เห้ย มึงเลิกไปสักพักแล้วไม่ใช่หรอ” ไอเก้าทำหน้างง



“เออ นานๆที เอามาเหอะ”



“เออๆๆ อย่าหมดแล้วกัน” ไอเก้าส่งบุหรี่พร้อมไฟแช็คมาให้ผม



ผมเดินไปหยิบคีการ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องมา ไม่รู้ว่ามีใครสังเกตมั้ยหรือกำลังตั้งใจฟังไอเหนืออยู่



ผมลงไปที่ชั้นที่เป็นสวนของตึก ไว้สำหรับสูบบุหรี่ได้ ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในซุ้มของสวน รอบๆเป็นต้นไม้เต็มไปหมด มีลมอ่อนๆพัดมาให้รู้สึกเย็นๆที่ต้นแขน




ผมจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ไม่รู้ว่าการสูบบุหรี่มันช่วยอะไรมั้ย แต่ผมรู้สึกโล่งทุกครั้งเวลาที่สูบมันเข้าไป มันทำให้ผมรู้สึกว่าควันที่ปล่อยออกมาก็เหมือนได้ระบายอะไรออกมาบ้าง





“ฮื้ม” เสียงฟ้าที่ยืนอยู่ตรงซุ้มทำให้ผมหันไปมอง



“อ้าวฟ้า”



“ทำไมมึงมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ”



“กูมานั่งคิดอะไรเพลินๆอะ”



“อ่อ เมารึเปล่าเนี่ย”



“ยังไหวอยู่ แล้วมึงอะ”



“ไม่เท่าไหร่ กินไปไม่มาก”



“อ่อ”



“ขอตัวนึงสิ”



ผมหยิบบุหรี่ยื่นให้ฟ้าไป ฟ้าจุดบุหรี่สูบอยู่สักพัก ก่อนเริ่มถามผม



“โอเครึป่าว เห็นแปลกๆไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”



“หึ แปลกยังไง”



“ปกติมึงไม่สูบแล้วไม่ใช่หรอ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรในใจมึงคงไม่กลับมาสูบแบบนี้หรอก”



ฟ้ากับผมก็สนิทกันระดับนึงแหละครับ เป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดเลยก็ว่าได้ มีเรื่องอะไรผมก็ปรึกษามันหลายเรื่องอยู่ และมันก็ให้คำปรึกษาที่ดีตลอดเช่นกัน ผมเลยค่อนข้างไว้ใจมันเลยล่ะ



“มีอะไรก็บอกกูได้นะ”



ประโยคนี้ทำให้ผมรู้สึกทันทีว่าสิ่งที่ผมร็สึกอยู๋มันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวแล้ว ผมต้องการใครสักคนมาช่วยผม ต้องการใครสักคนที่จะบอกผมได้ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร และบางทีฟ้าอาจเป็นคนที่ผมควรจะปรึกษาที่สุด



ผมทนไม่ไหวแล้ว 



“ฟ้า  มึงเคยรู้สึกติดใครสักคนปะ”



“ก็..เคยนะ แฟนไง”



“แล้วแบบไม่ใช่แฟนอะ มีปะ แบบเขาทำให้รู้สึกดีในเวลาที่เราไม่โอเคอะ เราเลยรู้สึกว่าเราอยากอยู่กับคนนี้อะ มีปะ”



“ก็คงเป็นพ่อแม่ละมั้ง”



“คือ..ตอนนี้กูรู้สึกแบบนั้นอยู่ กูเคยรู้สึกว่ากูขาดมากๆแต่เขาคนนั้นก็เข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ก็ขาดได้ เขาเข้ามาตอนกูอ่อนแอพอดี มันเลยทำให้ตอนนี้กูอยากจะอยู๋กับเขา แล้วกูก็อยากให้เขาติดแค่กูเหมือนกัน มึงเข้าใจปะ”



“อ่า เข้าใจ แต่ถ้ามันชัดเจนขนาดนี้แล้ว ก็แปลว่ามึงชอบเขาแล้วปะวะ มึงก็ลุยเลยสิ”



“แต่..มันไม่เหมือนทุกคนที่กูเคยผ่านมา กูอาจรู้สึกติดมันก็จริง แต่กูไม่รู้ว่าที่กูรู้สึกอยู่มันใช่รักรึป่าว หรือกูแค่รู้สึกดีที่ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้”



“อะไรที่บอกว่ามันไม่ใช่ความรักวะ ในเมื่อสิ่งที่มึงพูดมามันก็แทบจะตอบแทนได้ทั้งหมดเลยนะเว้ย”



“เพราะคนคนนั้นคือไอเหนือไง” ผมพูดเพียงเบาผมพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ตอนนี้



“หะ!..มึงว่าไงนะ!!”



“…”



“นี่..มึงรู้สึกกับไอเหนือหรอ!”



ฟ้าดูตกใจกับสิ่งที่ผมบอกออกไปมาก จนทำตัวไม่ถูก



“ไอ้เหี้ยนี่คนที่มึงชอบคือ..ไอเหนือหรอ”



“กูไม่รู้ว่ากูชอบมันรึเปล่า ถ้ามันเป็นผู้หญิง ใช่กูคงตบไปนานแล้วว่ากูชอบมัน แต่มันเป็นผู้ชาย กูถึงบอกว่ามันไม่เหมือนทุกครั้งที่กูรู้สึก กูพยายามจะหาคำตอบทุกครั้ง แต่หลายครั้งที่พอมันจะชัดเจน ไอเหนือก็หายไป กูพยายามจะตัดใจไม่สนใจมันก็หลายครั้ง แต่สุดท้ายมันก็กลับเข้ามาอีก ทำให้กูกลับมาอยู่ที่เดิมตลอด จนกูไม่รู้ว่ากูกับมันอยู่ในสถานะอะไร บางครั้งมันก็เหมือนจะเห็นกูสำคัญ แต่บางครั้งมันก็ไม่สนใจกู มันอยากมีกูหรือไม่อยากมีกูกันแน่วะ”


ผมระบายออกมาเยอะที่สุดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน นี่เป็นแรกที่ผมได้พูดเรื่องไอเหนือกับใครสักคน มันเลยทำให้ผมปล่อยออกมาเยอะที่สุด รวมถึงน้ำตาที่ไหลออกมาตอนนี้ด้วย



 “มึงใจเย็นๆก่อน...กูเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มันเข้าใจยาก แต่กูอยากให้มึงบอกมันตรงๆนะเว้ย ว่ามึงร็สึกยังไง เพราะถ้ามันรู้สึกแบบเดียวกันกับมึง มันก็จะชัดเจนไม่ใช่อ่อวะ”



“ฟ้า กูอยากบอกมันจะเว้ยว่ากูร็สึกยังไง อยากให้มันรู้ว่ากูพยายามมากแค่ไหน ทุกครั้งที่กูต้องเลือกอะไรแล้วมีมันอยู๋ในนั้นกูก็เลือกมันตลอด กูยอมมันได้แทบจะทุกเรื่อง แต่มึงรู้มั้ยว่าถ้ากูบอกมัน แล้วมันไม่ได้คิดแบบเดียวกับกูมันจะเกิดอะไรขึ้น”


“...”



“กูกลัวว่าถ้ากูบอกมันแล้วมันไม่ได้คิดแบบเดียวกับกู..กูจะเสียมันไป” ผมพูดเสียงสั่นแล้งร้องหนักกว่าเดิม มันเป็นการร้องที่นิ่งมากของผม มันมีแต่น้ำตาและเสียงสูดลมหายเข้าใจเข้า ไม่ได้สะอื้นหรือหนักหน่วงแต่อย่างใด



“กู..กูไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง กูไม่เคยเจอไรแบบนี้เหมือนกัน มึงก็ต้องตัดสินใจ ว่ามึงจะทนอยู่กับความสับสนแบบนี้ต่อไป หรือจะบอกมันไปตรงๆแต่มึงก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้ด้วย ทางเลือกมันก็มีแค่นี้วะเหนือ” ฟ้าพยายามปลอบผม



“แล้ว ตอนนี้มึงยังชอบผู้หญิงอยู่มั้ย” ฟ้าถามต่อ



“ก็เวลากูเห็นผู้หญิงน่ารักกูก็ชอบนะ รู้สึกว่าเอออยากได้วะ คนนี้สวย คนนี้หุ่นดีวะ ก็เหมือนปกติที่กูมองอะ”



“แล้วผู้ชายอะ”



“ถ้าผู้ชาย นอกจากไอเหนือกูก็ไม่ร็สึกแบบนี้กับใครเลย มันเหมือนถ้าเป็นผู้ชายก็จะเป็นเหนือคนเดียวเท่านั้น”


“อ่อ คือเดี๋ยวเนี้ยความรักมันก็ไม่ได้จำกัดเพศแล้วนะ จะชายชายหรือหญิงหญิงกูก็ว่าไม่แปลกอะ มันไม่ได้อยู่ที่เขาคนนั้นเป็นเพศอะไร กูว่ามันอยู่เรารู้สึกว่าใช่มันก็คือใช่มากกว่า เรารู้สึกว่าเรารักคนนี้มันก็คือคนคนนี้ ไม่เห็นจะต้องกลัวว่าเขาจะเป็นชายหรือหญิงเลย ความรักมันเป็นเรื่องของความรู้สึกมากกว่าวะ”



“กูก็เชื่อแบบนั้น”



“เอาเป็นว่ามึงปรึกษากูได้ตลอดนะ กูเอาใจช่วยมึงอยู่แล้ว”



“ขอบใจนะฟ้า  เรื่องนี้อย่าเอาไปบอกใครนะ กูไว้ใจมึงจริงๆ”



“มั่นใจได้เลย กูไม่บอกใครอยู่แล้ว”



ติ้ง


เหนือส่งข้อความ

01.45 : “อยู่ไหน”

          “อยู่ไหน”

          “อยู่ไหน”

          “อยู่ไหน"

          “อยู่ไหน”

          “อยู่ไหน”



“ขึ้นข้างบนกันเหอะ ป่านนี้เพื่อนคงตามแล้ว” ฟ้าลุกขึ้นเดินนำผมออกไป ผมเช็ดหน้าเช็ดตา ดับบุหรี่แล้วเดินตามฟ้าออกไป






“โว้ยย พวกมึงไปไหนกันมากเนี่ยย” ไออาร์มที่ตอนนี้พูดไม่รู้เรื่องแล้วกำลังเกาะแกะฟ้าอยู่



ผมเดินไปนั่งที่เดิม แต่ตอนนี้หลายคนเริ่มสลบสไหลไปตามพื้นแล้ว บางคนก็ไปนอนในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อย 



“มึงไปไหนมา” ไอเหนือถามผม



“สูบบุหรี่” ผมตอบแบบนิ่งๆ



“ไอภูมิเอาบุหรี่มาดิ” ไอเก้าเดิยมาขอบุหรี่จากผม ผมเลยโยนให้มันไป



“โห ไอสาส ดูดหรือแดก มึงหิวรึไง เหลือแค่เนี้ย” ไอเก้าบ่น



“เออ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” ผมพูดตัดรำคาญ



“มึงสูบบุหรี่ด้วยหรอ” ไอเหนือถาม



“นานๆดูดที” ผมตอบแล้วกะดกเหล้าเข้าปาก



“อ่อ” ไอเหนือพยักหน้าแบบเข้าใจ



“เห้ยพวกมึง กูยกผ้ามาให้ละ  ครายจะนอนไหนก็แล้วแต่พวกมึงเลย แต่กูมึงห้องนอนอยู๋สองห้อง ก็แบ่งๆกานอัดแล้วกัน” ไออาร์มพูดบอกเพื่อนๆแบบเมาๆ 





02.23


ตอนนี้ทุกคนเข้าห้องนอนกันไปแล้ว เหลือผมไอเหนือไอเก้าแล้วก็ชานิสที่อยู่ในวงเหล้าตอนนี้ แต่ที่ยังลืมตาอยู่ดูจะมีแค่ผมกับไอเหนือ



“กูจะไปนอนแล้วนะ” ผมบอกไอเหนือที่นั่งอยู่ข้างๆ



“ไปดิ ไปด้วย”



ผมเดินเข้าไปในห้องนอนไออาร์ม เห็นไออาร์มนอนอยู่บนเตียงกับไอฟลุ๊ค แล้วที่พื้นผ้าปูไว้สำหรับ 1 คน แล้วอีกข้างสำหรับ 1 คน



“อีกห้องน่าจะผู้หญิงนอน มึงนอนฝั่งนี้แล้วกัน เดี๋ยวกูไปนอนติดหน้าต่างเอง” ผมบอกไอเหนือ



“ไม่เอา กูจะนอนกับมึงอะ” ไอเหนืองอแง



“มันนอนเบียดกันไม่ได้ มันแคบมึงเห็นมั้ย” ผมดุมันไป



“กูนอนได้”



“แต่กูนอนไม่ได้ มันอึดอัดไงเหนือ”



“เนี่ยกูบอกแล้วให้กลับไปนอนบ้าน”



“นอนๆไปเหอะ เดี๋ยวก็เช้าแล้ว อย่างอแง” ผมพยายามพูดตัดรำคาญ เพราะผมไม่อยากพูดกับมันมากตอนนี้



ผมเดินหนีมันไปนอนอีกฝั่ง ก่อนมันจะค่อยๆท้งตัวนอนที่ฝั่งมัน


ผมหลับตาลงเพราะวันนี้เหนื่อยมามากแล้วบวกกับเมาด้วย อยากนอนเต็มที





“ติ๊ด ตู้ม  ติ๊ดๆ ตู้ม ตู้ม” เสียงดังมาจากอีกฝั่งของเตียง



“ไอเหนือมึงทำอะไร” ผมตะโกนถาม



“กูเล่นเกมส์”



“งั้นมึงก็ช่วยปิดเสียงได้ไหม กูจะนอน”



“ไม่!”



ผมลุกขึ้นนั่ง “ถ้ามีปัญหามากก็ออกไปนอนข้างนอกเลย” ผมโมโห



“ไม่! กูนอนนี่”



ผมลุกขึ้นยืนมองไปที่มัน



“ปิดเสียง!”



“ไม่!” มันหันมามองหน้าผม



“งั้นกูไปเอง”



ผมจะเดินไปที่ประตู ไอเหนือลุกขึ้นคว้าแขนผมไว้





“อะอะอะ ปิดแล้วปิดแล้ว ไม่เล่นแล้ว”



ผมหันหน้ากลับไปหามัน “นอน!” ก่อนจะสะบัดมือแล้วเดินกลับไปนอนที่ผม มันปิดเกมส์แล้วทิ้งตัวลงนอนบ้าง หวังว่าจะได้นอนสักที








08.45



“ตื่นได้แล้วภูมิ”


“โอ้ยย! ไอสัสเอ้ย” 


ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะมีใครบางคนกระโดดทับผม



“ไอสัสเหนือ อะไรของมึงเนี่ย”



“ตื่นได้แล้ว..กลับบ้านกัน” มันนอนทับผมที่นอนห่มผ้าอยู่แล้วตอนนี้ก็จ้องหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้ม





“กูง่วง อีกแปปแล้วกัน” ผมบอกมันแบบงัวเงีย “โห่ จะเก้าโมงแล้วนะ” มันขยับเอวบนผ้าห่มบนตัวผม



“เห้ยๆๆ ทำเหี้ยไรของมึงเนี่ย ออกไปเลย หนัก” ผมพูดพร้อมกับจะดันตัวมันขึ้น



“ไม่ มึงบอกจะนอน งั้นอีกแปปก็ได้” 



ไอเหนือทิ้งทั้งตัวลงมาทับผมที่นอนอยู่ข้างล่าง หน้ามันอยู่ที่อกผมตอนนี้ ส่วนมือที่ยันตัวมันไว้ตอนแรก ตอนนี้ก็โอบเข้าที่ไหล่ผมเรียบร้อยแล้ว



ผมพยายามจะดันมันขึ้น เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นในท่านี้ แต่ก็ไม่เป็นผล เลยปล่อยให้มันนอนอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ผมจะหลับตาลงเหมือนกัน






ผ่านไปสักพักฟ้าก็เดินเข้ามา



“อ้าว ภูมิ” เสียงฟ้าเรียกผมเบาๆพร้อมกับชี้ไปที่เหนือที่อยู่บนตัวผมพร้อมสีหน้าตกใจ



ผมลืมตามองฟ้าแล้วพยักหน้าให้ เป็นอันเข้าใจว่าเนี่ยมันชอบทำแบบเนี้ยกับผม



ฟ้าพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกผมว่า “ถ้าหิวก็มีข้าวอยู่ข้างนอกนะ ทำไว้ให้แล้ว”



ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ฟ้าจะเดินออกไป แต่ก่อนจะปิดประตูฟ้ายังทิ้งท้ายว่า 



“ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ยังไม่มีใครตื่น” 



ขอบใจนะฟ้า กูสบายใจมากเลย เพราะไอสองคนที่นอนอยู่บนเตียงมันก็ไม่เห็นจะรู้สึกรู้สาอะไรสักอย่าง หรือพวกมันตายวะ




ผมหันไปมองไอเหนือที่ยังหลับอยู่บนอกผม จริงๆมึงก็น่ารักนะเหนือ แต่ช่วยชัดเจนกับกูหน่อยเถอะ ผมคิดอยู่ในใจก่อนจะฉีกยิ้มออกมา แล้วหลับตาลงนอนอีกครั้ง






-------------------------------------------------------------


มาถึงตอนนี้แล้ว ไรต์อยากจะบอกทุกคนว่า สิ่งที่เขียนในนิยายเรื่องนี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง มันเคยเกิดขึ้นกับผู้เขียน และตอนนี้ก็ถูกถ่ายทอดออกมา อาจมีการเพิ่มหรือลดเนื้อหาบางช่วงบ้าง แต่ 80% เป็นเรื่องจริง แชทจริง แล้วอีกไม่กี่ตอนที่เหลือก็จะเป็นไปตามสิ่งที่เกิดขึ้นจริงต่อไป ฝากติดตามด้วยนะ


0 ความคิดเห็น