confusion รักนั้น..สับสน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    75

ตอนที่ 10 : ปัจฉิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ม.ค. 62




พรุ่งนี้ก็วันปัจฉิมแล้ว ทุกคนคงกำลังเตรียมของกันอยู่ แต่ผมกลับต้องมานั่งปั่นงานค้างซะงั้น คิดแล้วก็เซ็ง




“แม่  พรุ่งนี้ใส่ชุดนักเรียนนะ”




“อ้าวทำไมล่ะลูก ปกติเห็นใส่พละนิ”




นั้นไม่ปกติครับ ปกติต้องใส่นักเรียนนั้นแหละ แต่ผมใส่พละไปโรงเรียนทุกวันเลย เพราะมันคล่องตัวครับ




“พรุ่งนี้ปัจฉิมแล้ว”




“อ่อ อย่าไปสายอีกล่ะ”




“ค้าบแม่”





ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัพสตอรี่ไอจี




“พรุ่งนี้ปัจฉิมแล้ว  อย่าลืมมากอดพี่นะ”




ดูอ่อยมั้ยครับ ฮ่าฮ่าฮ่า เพราะผมอยากให้น้องๆมาหาผมเยอะๆ วันสำคัญเราก็อยากเจอใครหลายๆคนใช่มั้ยล่ะ




ไม่ถึง 5 นาทีก็มีรุ่นน้องตอบกลับมามากมาย




“ไปแน่นอนคร่า”


“กอดได้หรอพี่ ><”


“อยากกอดพี่ภูมิน้า”




ส่วนใหญ่ก็เป็นรุ่นน้องที่ผมรู้จัก ทำกิจกรรมมาด้วยกัน ไม่ได้มีใครที่ชอบเป็นพิเศษ ก็เคารพผมในฐานะรุ่นพี่คนนึง




“กอด”





อันสุดท้ายเป็นของคนที่ผมให้ดอกไม้ไปในวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา




“พรุ่งนี้หวังว่าจะเจอมึง”




ผมตอบไอเหนือเพราะกลัวมันจะไม่มา




“เจอดิ กูน่ารัก”




“... มึงใครเนี่ย”




“กูเหนือไง  พรุ่งนี้จะไปกอดมึง อิอิ”




“อเลิทผ่านข้อความเลยสัส”




“5555 พน.เจอกัน”




“เจอกัน”




จะรอดูว่ามึงจะกล้ากอดกูจริงๆมั้ยไอเหนือ








วันปัจฉิม



วันนี้โรงเรียนคึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะมีการตกแต่งสำหรับปัจฉิมของพี่ๆม.6 รุ่นน้องก็หอบหิ้วของกันมาพะรุงพะรัง เหมือนจะให้พี่ๆทั้งชั้น  อีกอย่างที่พิเศษของปีนี้คือพวกคณะกรรมการนักเรียนรับฝากส่งของให้รุ่นพี่สำหรับคนที่ไม่กล้าไปให้เอง หรือบางคนต้องการเซอร์ไพรส์รุ่นพี่ ก็ถือว่าเป็นความคิดที่ดีเลยล่ะ เพราะเห็นน้องๆฝากของกันเยอะมาก




“เหยดดด พี่ภูมิเขามาเร็ววะวันนี้” ไอเก้าแซวผมที่เดินมาเข้าแถว



“ก็แน่นอน ปัจฉิมทั้งที”



“อะ นี่ของมึง” ไออาร์มโยนขนมกับกระดาษหลายใบมาให้ผม



“อะไรวะ”



“รุ่นน้องเขาฝากพวกประธานส่งมา มึงไม่อยู่กูเลยรับแทน”



“ขอบใจ”



ผมเปิดกระดาษออกดูเป็นความในใจของน้องๆหลายคนที่ตั้งใจเขียนส่งมาให้ผม




หลังจากเข้าแถวเสร็จพวกผมก็ทำกิจกรรมปัจฉิมที่ทางโรงเรียนจัดให้ มีทั้งเล่นเกม ทั้งดูวีดีโอ และทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน




ตอนนี้เราทุกคนขึ้นมานั่งอยู่บนหอประชุมเป็นที่เรียบร้อย เดี๋ยวจะมีการอวยพรและผูกข้อมือจากคณะครูและผู้อำนวยการ พร้อมกับดูวีทีอาสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปีแรกของพวกผมถึงปีนี้




เดินจับมือกัน

ทุกข์สุขด้วยกัน

หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่

ฉันไม่เคยเลือนจากใจ




“ไอภูมิ มีรูปพวกเราด้วยมึงดูดิ”




ผมหันหน้าขึ้นไปดูวีทีอา มีพวกผม 4 คนยืนยิ้มให้กล้องอยู่ เป็นรูปจากงานกีฬาสี เรียกว่ารูปนี้หล่อทุกคน คิดแล้วก็เศร้านะครับที่ต้องจากพวกมันไป ถึงพวกมันจะทำไรขัดใจผมๆไปบ้างแต่พวกมันก็อยู่ข้างๆผมตลอด อยากจบแต่ไม่อยากจากเลย ผมมองหน้าพวกมันแต่ละคนก็ดูเศร้าแหละครับ แต่ก็ทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นอยู่ จริงๆถึงไม่ต้องพูดอะไรกัน พวกผมก็เข้าใจกันดีอยู่แล้ว




“พวกเราจะได้เจอกันอีกป่าววะ” ผมพูดทั้งที่ยังยิ้มอยู่




“เจอดิ โทรหากูได้เสมอเลย” ไอเก้าตอบผมแบบเสียงสั่นๆ




“อย่าลืมกูนะเว้ย กูสัญญาว่าคราวนี้จะไปเที่ยวกับพวกมึงเยอะๆ”  ไอ้ฟลุ๊คหันมาพูดกับพวกผม




พวกเรายิ้มกันแบบน้ำตาคลอเบ้า แต่ไอคนข้างๆผมนี่สิ มันร้องออกมาแล้ว




“...ฮือ..ฮึด กู ไม่อยาก จากพวกมึงเลย” ไออาร์มสะอื้นพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา




ถึงอาร์มมันจะเป็นคนกวนตีน อเลิทแค่ไหนแต่ข้างในลึกๆมันอ่อนไหวมาก พวกผมรู้ดี




“ไออาร์มมึงอย่าร้องดิ” ไอเก้าตอบ




“ฮือ..กูไม่รู้ว่าไปมหาลัยกูจะมีเพื่อนแบบพวกมึงมั้ย...ไม่รู้จะขำกับมุกที่กูเล่นรึป่าว..ฮือ” ไออาร์มร้องออกมาหนักกว่าอีกตอนนี้ ถึงแม้มันจะพยายามเช็ดน้ำตาก็เถอะ




“เดี๋ยวกูร้องตามนะเว้ย” ไอเก้าเริ่มเสียงสั่น




ส่วนผมตอนนี้น้ำตาก็ไหลออกมาแล้วเหมือนกัน แต่ไม่ได้มีเสียงอะไรออกมา เพราะผมก็อธิบายไม่ถูก




“ถ้ามึงเหงาอะ มึงก็นัดเจอพวกกูได้นะ นานๆมาเจอกันทีก็ได้” ผมตอบมันทั้งน้ำตาแล้วโอบไหล่ไออาร์มไว้ มืออีกข้างก็โอบไหล่ไอเก้า ไอเก้าโอบไหล่ผมตอบแล้วหันไปโอบไอฟลุ๊ค ตอนนี้พวกผมห้ามน้ำตาไม่อยู่แล้ว แค่คิดว่าวันต่อๆไปจะไม่มีพวกมันก็ใจหาย




ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ

เหมือนที่เราเคยเดินข้ามผ่าน

ทุกๆสิ่ง

ทุกๆอย่างมาด้วยกัน

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด

แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ

แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน เพราะเธอ




หลังจากเสร็จพิธีที่ห้องประชุมตอนนี้ทุกคนก็ลงมายืนอยู่ที่สนามแล้ว เพื่อรอรับของจากน้องๆ และถ่ายรูปกับเพื่อนๆกัน





“พี่ภูมิ ให้ค่ะ” น้องคนนึงส่งดอกไม้ในมือให้ผม



“ขอบคุณครับ”



“ขอถ่ายรูปด้วยนะคะ”



“ได้ครับ”



“โชคดีนะคะพี่”



“ครับ ขอบคุณมากนะ”







“พี่ภูมิ” น้องขวัญเรียกผม



น้องขวัญกับผมรู้จักกันเพราะน้องเขาถ่ายรูปงานโรงเรียนแล้วเป็นผมซะบ่อยๆ



“อ้าวน้องขวัญ”



“ฮอตนะวันนี้อะ”



“ธรรมดา ฮ่าฮ่าฮ่า”



“นี้ น้องให้”



น้องขวัญส่งสมุดเล่มนึงให้ผม ข้างในมีรูปผมเวลาทำกิจกรรมต่างๆอยู่ เยอะพอสมควรครับ



“โห เยอะมากเลยนะเนี่ย”



“ก็แน่นอน หนูเป็นตากล้องโรงเรียน นี่แค่หนึ่งส่วนสี่จากรูปทั้งหมดของพี่เองมั้ง”



“หู ขอบคุณมากขวัญ พี่จะเก็บไว้อย่างดีเลย”



“อื้ม ถ่ายรูปกัน”



“ไปละ โชคดีนะพี่”



“ครับ ขอบคุณครับ” ผมโบกมือให้น้องขวัญ








“พี่ภูมิ”



“น้องแก้ว”



“ให้ค่ะ”



น้องแก้วส่งตุ๊กตากัปตันอเมริกามาให้ผม ตัวมันก็ใหญ่ปานกลางเลย



“โห แพงไปรึป่าวน้องแก้ว”



“ไม่เป็นไรหรอกพี่ อยากให้เป็นของขวัญ”



“ขอบคุณมากนะ”



ผมรับตุ๊กตามากอดไว้แนบอก แล้วมองหน้าน้องเขา น้องเขานิ่งไป



“ถ่ายรูปกับพี่มั้ย” ผมถามเพราะเห็นว่าน้องเขาเงียบนานผิดปกติ



“..อ่อ  ถ่ายค่ะ”



แชะ

แชะ




“พี่ภูมิ ขอบคุณมากนะที่ผ่านมา พี่เป็นพี่ชายที่ดีมาตลอด ถึงพี่จะไม่ชอบแก้ว แต่พี่ก็ยังทำดีกับแก้วมาโดยตลอด แก้วดีใจนะที่ครั้งนึงเคยได้ชอบพี่อะ”




น้องแก้วพูดแบบยิ้มๆแต่มีน้ำตาคลอเบ้า




ผมฟังแล้วก็สะเทือนใจอยู่ เพราะผมเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน น้องแก้วมาบอกชอบผมแล้วตอนงานขายของ แต่ผมปฏิเสธน้องเขาไป เพราะผมคิดกับน้องเขาแค่น้องสาวจริงๆ ทำเอาน้องเขาร้องไห้ไปหลายวันเลย




“พี่ก็ขอบคุณแก้วเหมือนกัน แล้วก็ขอโทษนะสำหรับทุกอย่าง พี่ยังมองแก้วเป็นน้องสาวคนนึงเสมอ และจะเป็นตลอดไป มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้เหมือนเดิมนะ” ผมเอามือขึ้นเขย่าหัวน้องแก้ว





“ค่า กลับมาหาน้องบ่อยๆด้วยนะ คิดถึง” น้องแก้วยิ้มแบบเข้าใจ




“จ้า” ผมยิ้มตอบ




แล้วเราก็ยืนคุยเล่นกันอยูสักพัก ก่อนสายตาผมจะเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าที่สนามอีกด้านหนึ่ง มันทำหน้านิ่งแล้วก็ยักคิ้วให้ผม กวนส้นตีนจริงๆ น่าแปลก คนเยอะขนาดนี้ผมยังมองเห็นมันชัดเจน





“พี่ภูมิ   พี่ภูมิ!”




“หะ”




“เหม่ออะไรเนี่ย”




“ป่าวๆ”




“แก้วมีเรื่องจะถาม”




“ว่ามาสิ”




“พี่ภูมิกับพี่เหนือ...”




“...”




ชิบแล้ว น้องเขาจะถามอะไรเนี่ย น้องเขารู้อะไรมาวะ เว้นวรรคแบบนี้น่ากลัวนะเนี่ย




“สนิทกันมากหรอคะ”




ฮ้อยยย แล้วไป




“ก็..สนิทนะ ทำไมหรอ”




“ก็เห็นเขาพูดๆกันว่าเห็นพี่ภูมิกับพี่เหนือไปดูหนังด้วยกันวันวาเลนไทน์ แล้วก็บอกว่าพี่ต้องมีซัมติงไรกันแน่ๆอะ”แก้วทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผม




“บ้าน่า พวกพี่ไปดูหนังกันเฉยๆ ไม่มีไรหรอก”




“อ่อ...ตอนแรกแก้วก็คิดงั้นแหละ แต่เมื่อกี้ตอนน้องเอาของไปให้พี่เขา น้องก็ถามพี่เขาเหมือนกัน




“มันว่าไง” ผมตอบเร็วยั่งกับข้อความอัตโนมัติ




“เขาบอกพี่กับเขาเป็นแฟนกัน”




“หะ!!”  ผมตะโกนดังจนคนแถวนั้นหันมามอง




“ชู่ว..เสียงดังทำไม”




“มันพูดจริงหรอ!?” ผมถามแบบตาโต




“ไม่รู้สิ ตอนเขาพูดเสร็จเขาก็ขำ แล้วก็บอกให้มาถามพี่เอาเอง”




จึ ไอเหนือ ไอคนเจ้าเล่ห์ แอบอ้างเป็นแฟนกันเฉย แล้วยังโยนขี้มาให้กูอีก




“มันกวนตีนนั่นแหละ อย่าไปสนใจเลย”




“เห้อ น้องรู้อยู่แล้ว”




“…”




“พี่ภูมิ แก้วขอไรอย่าง”




“ได้”




“ยังไม่ทันขอเลย”




“ขออะไรพี่ก็ให้หมดแหละ”




“ขอกอดได้ไหม เดี๋ยวจะไม่เจอแล้วอะ น้องอย..”




ผมไม่รอให้น้องแก้วพูดจบ ดึงน้องเขาเข้ามากอดเองเลย




“ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง” ผมพูดเบาๆให้น้องแก้วได้ยิน




“ขอบคุณเหมือนกันนะคะ”




ผมผละออกก่อนส่งยิ้มหวานๆให้น้องแก้ว 1 ที




“เดี๋ยวน้องไปแล้วนะ ต้องไปหาพี่รหัสอีก บ๊ายบาย”




“บาย”




ผมโบกมือให้น้องแก้วที่กำลังจะเดินไป ก่อนหันไปหาคนที่เห็นเมื่อกี้อีกฝั่งสนาม




ไอเหนือยังยืมมองผมอยู่พร้อมทำคิ้วขมวด  คิดหรอว่ากูจะเดินไปหา ไม่มีทางหรอก ผมยืนคุยกับรุ่นน้องคนอื่นๆต่อไป








เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็นก็ยังล่ำลากันไม่เสร็จสิ้น ผมมองไปอีกฝั่งสนามที่เดิม แต่ตอนนี้ไม่เห็นไอเหนือแล้ว



“ไอภูมิ มาถ่ายรูปรวมห้องกัน” ไอเก้าเรียกผม



“1  2  3”



“แล้วไออาร์มอะ” ผมถามเมื่อมองเพื่อนในห้องแต่ไม่เห็นมัน



“ยืนให้น้องตรอมอยู่ตรงนู้นอะ” ไอเก้าตอบ



“นั้นเพื่อนไม่ใช่ขี้ไอสัส” ฟลุ๊คตอบ



“เดี๋ยวกูไปตามมันเองก็ได้” ผมอาสาไปตามไออาร์มแต่จริงๆแล้วอยากเดินไปหาคนอื่นมากกว่า





ผมเดินมาถึงตรงที่ห้อง 4 อยู่กันแต่ก็ไม่เห็นคนที่ผมตามหา “ไปไหนของมันวะ”



“เอ่อ..พีท  เห็นไอเหนือมั้ย” ผมถามเพื่อนในห้องไอเหนือ



“เห็นมันเดินไปแถวๆเสาธงอะ”



“อ่อ ขอบใจมาก”




ผมเดินมาที่เสาธงก็ยังไม่เจอคนที่ตามหาอยู่ดี ผมมองไปที่ฝั่งแสตนของสนาม นั้นไง คนที่ผมต้องการตัวยืนอยู่นั้น  ผมเดินเข้าไปที่แสตน อ้าว ไม่เจอไอเหนือแล้ว อะไรของมันวะ




ผมมองหามันอยู่สักพักก่อนเห็นมันยืนอยู่กลางสนาม ผมเดินไปที่กลางสนาม แต่เหมือนไอเหนือมันจะเห็นผมแล้ว แล้วมันก็เดินไปที่อื่นอีก ผมว่าไม่ใช่ละ นี่มึงตั้งใจหนีกูแล้วละเหนือ จะเอางี้ใช่มะ




ผมเดินตามมันไปแบบไม่ให้คาดสายตา มันเดินเร็วขึ้น ผมวิ่งเลยทีนี้ มันเดินมาถึงท้ายสนามที่ตรงนี้ไม่มีคนอยู่แล้ว ผมโมโหเลยวิ่งไปขวางหน้ามันไว้





“อะไรของมึงเนี่ย เดินหนีกูทำไม” ผมถามแบบหอบๆเพราะเหนื่อยกับการวิ่งตามมัน




“กูไม่ได้เดินหนีมึง ใครใช้ให้มึงวิ่งตามล่ะ”




ประโยคนี้ทำผมโมโห




“แล้วไม่คิดว่ากูจะเหนื่อยมั้งอ่อ ที่มึงวิ่งหนี แล้วกูวิ่งตามแบบนี้”




ผมว่าผมถามคนละเรื่องกันไปแล้ว ไม่รู้ไอเหนือเข้าใจสิ่งที่ผมถามมั้ย แต่หน้ามันก็เหวอๆอยู่




“ก็มึงไม่อยากเจอกูไม่ใช่รึงะ”




“ใครไม่อยากเจอมึง ถ้าไม่อยากเจอกูจะขอให้มึงมามั้ย จะวิ่งตามมึงมามั้ย”




“แล้วทำไมตอนกูยืนรอไม่มาล่ะ”





“ก็....กูติดน้องคนอื่นอยู่”




“น้องแก้วของมึงอะนะ อบอุ่นเลยดิ กอดกันกลมขนาดนั้น ไหนบอกไม่คิดอะไร” มันใส่อารมณ์ครับ ไม่รู้ใส่ทำไม แต่ไม่ชอบเลย





“ตอนนี้เริ่มคิดล่ะ” ผมตอบกวนตีนมันคืน




“คิดมานานละดิ ไม่ขอน้องเขาเป็นแฟนเลยวะ”




“ก็เป็นแล้วไง” ผมตอบประชดแล้วมองหน้ามัน



...




มันเงียบครับ




“ไอเหนือ..”




“ดีใจด้วยแล้วกัน.. กูกลับแหละ มีธุระ” ไอเหนือกำลังจะเดินหลบผมไป




ผมดึงต้นแขนมันไว้แล้วดึงมันให้หันหน้ามา




“กูล้อเล่น”




“เหี้ยไรของมึงเนี่ย”




“กูพูดเล่น กูกับเขาเป็นพี่น้องกันเฉยๆบอกไปแล้วไง”




“แล้วมึงจะมาหลอกกูทำไมวะ มึงจะโม้ว่าเป็นแฟนใครก็ได้งี้หรอ”




“ทีมึงยังหลอกน้องเขาว่ากูเป็นแฟนมึงเลย แล้วกูเป็นผู้ชาย อันไหนเหี้ยกว่ากว่ากัน”




“...”




“เงียบทำไม”




“กู...หยอกน้องเขาเฉยๆ”




“งั้นมึงก็ไม่ควรจะโกรธกู เพราะตอนนี้กูมาหามึงแล้ว โอเค๊ะ”




“เออ..ขอโทษก็ได้”





มันจ้องหน้าผม ผมจ้องหน้ามัน




...




...




“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

 ผมกับมันขำออกมาพร้อมกัน "ไหนคนเกรี้ยวกราดเมื่อกี้วะ"



“ไม่รีบแล้วรึไง” ผมถาม




“ไปก็ได้นะ”




“เห้ยๆๆๆ ถามเฉยๆ”





“...”





“ไม่พูดไรหน่อยหรอ” ผมถามเพราะเห็นมันเงียบ




“ไม่รู้จะพูดไร มึงอะต้องพูด”




ผมหยิบรูปผมที่คล้องคออยู่ ด้านหลังเขียนข้อความถึงมันไว้คล้องคอให้มัน




“อะ เก็บไว้อ่านตอนมึงรู้สึกไม่ดี”




มันกำลังจะหยิบขึ้นมาอ่าน




ผมดึงมือมันไว้ “เดี๋ยวค่อยอ่านดิ”




“ขอบใจ"




มันทำหน้าเศร้าครับ ผมเองก็รู้สึกมาสักพักแล้วว่ามันไม่โอเคสักเท่าไหร่




“นี่จะกลับแล้วจริงๆหรอ” ผมถาม




“อือ อยู่ไปก็ไม่เจอใครเลย หามึงก็ไม่เจอ พึ่งจะเจอเนี่ย”




“อยู่ก่อนดิ มีน้องถามหามึงอยู่นะ” ผมพูดเพราะเห็นรุ่นน้องที่รู้จักกันถามหามัน เพราะมีหลายคนแล้วที่รู้ว่าผมกับมันสนิทกัน




“กูดูเหมือนไม่ค่อยสำคัญกับใครเลย ไม่รู้ดิ กูรู้สึกแบบนั้น”




“สำคัญสิ” สำคัญกับผมไง




“มันมีหลายความรู้สึกวะ”




“กูขอโทษที่กูไม่รีบไปหา”




“ชั่งเหอะ ยังไงมึงกับกูก็ไม่ขาดกันหรอก”




ประโยคนี้ทำผมใจสั่นไปเลย





“..เออ ไม่ขาดหรอก กูไม่มีอะไรจะให้มึงนะ มีเท่านี้แหละ”





“ไม่ต้องให้อะไรกูหรอก อยู่แบบนี้กันไปนานๆอะ แค่นี้พอแล้ว”







โห ประโยคนี้ทำผมชาไปทั้งหัวใจเลย มันดูเป็นคำพูดธรรมดาแต่ความหมายมันลึกซึ้งมาก กูก็อยากอยู่ไปนานๆนะเหนือ แต่ถ้ามันไม่รู้ว่าที่ๆมึงให้กูอยู่มันคือตรงไหน กูก็ไม่รู้ว่ากูจะทนได้นานรึป่าว แล้วก็ไม่รู้ว่าหลังจากแยกกันไปแล้ว มึงจะยังสนใจกูเหมือนตอนนี้มั้ย





“อย่าพูดไปเรื่อยนะเหนือ” ผมเตือนมัน อยากให้มันคิดดีๆก่อนจะพูดอะไร




“กูพูดจริง กูชอบแบบนี้”






“เหมือนกัน” ผมตอบแบบส่งสายตาว่าจริงงจังให้มัน





ไอเหนือยิ้มแล้วอ้าแขนออกสองข้าง





ผมทำหน้างง “อะไร”





“กอด”




“ไม่เอา” เขินครับ จะมายืนกอดอะไรกันตรงนี้วะเหนือ กูไม่กล้าเว้ย




“พูดแล้วต้องทำดิ”





ไอเหนือขยับเข้ามาใกล้ผม แล้วเอาหน้าเข้ามาไว้ที่ไหล่ผม สองมือของมันค่อยๆโอบเข้าที่หลังผม ตอนนี้ผมใจลอยไปแล้วครับ ไม่คิดว่ามันจะกล้ากอดผมจริงๆ แต่ถ้านี่เป็นครั้งเดียวที่จะเกิดขึ้น ผมก็คงจะปล่อยไปไม่ได้ ผมค่อยๆยกมือขึ้นมาที่หลังมัน แล้วเอาหน้าซุกไปที่ไหล่มัน นี่เป็นกอดที่ผมเคยฝันถึงรึป่าว กอดที่ผ่านตัวอักษรมานาน แต่ในวันนี้มันเกิดขึ้นจริงแล้ว มันทำให้ผมรู้ว่าเป็นกอดที่อบอุ่นมากทั้งที่ไม่ได้กอดแน่นอะไรเลย






เราผละออกจากกัน




ไอเหนือพูดพร้อมรอยยิ้ม “กูน่ารัก”




“ฮึ  เออน่ารัก” ผมตอบ




“ไปละนะ เดี๋ยวซ้อมบอลเสร็จทักไป”




“โอเค ตั้งใจซ้อม”




“เออ ไปละ”



“เออ”




ไอเหนือค่อยๆเดินห่างออกไป



“ไปละนะ”



“เออ”




“ไปแล้วนะ”




“จึ ไอสัสเหนือ”




“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” มันหัวเราะแล้วเดินไกลออกไป






เห้อ ไม่รู้หรอกครับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ทั้งหมดระหว่างผมกับมันคืออะไร มันใช่สิ่งที่เพื่อนเขาทำกันรึป่าว แต่มันทำให้ผมหนีมันไปไหนไม่ได้ ทำให้ผมกลับมาติดมันอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าควรจะอยู่ตรงไหนในชีวิตมัน เพราะตัวผมเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าชอบมันรึป่าว หรือแค่รู้สึกดีเฉยๆ เพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้ผม แต่สำหรับผมมันคือคนพิเศษไปแล้ว





0 ความคิดเห็น